บทที่ 66 สนามแม่เหล็กยิ่งยวด

แสงขาว แสงขาวบาดตาเหลือเกิน

หวังอวี่จู่ ๆ ก็เบิกตาทั้งสองขึ้น แต่สิ่งที่เข้าตากลับเป็นของเหลวขุ่นสีเหลืองอ่อน กับจุดแสงขาวที่ผลุบโผล่อยู่รอบข้าง

นี่มัน……

เขาขยับท่อนแขนโดยสัญชาตญาณ กลับชนเข้ากับผนังโดมเรียบลื่นแข็งทื่อ พออ้าปากอีกที ก็พ่นฟองอากาศออกมาเป็นชุด

พร้อมกันนั้น เสียงเตือนภัยแสบแก้วก็ดังราง ๆ ออกมาจากข้างนอก จากนั้นไม่ถึงหนึ่งนาที ของเหลวสีเหลืองก็ไหลหายไปอย่างรวดเร็ว เผยโดมแก้วใสออกมา

ศีรษะชายหญิงสวมชุดขาวหลายคน ปรากฏขึ้นนอกโดมแก้วพร้อมกัน ทุกคนสีหน้าตื่นเต้น

กลับมาดาวครามแล้ว

หวังอวี่มาถึงตอนนี้ ไหนเลยจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด จู่ ๆ หัวก็หึ่งวาบหนึ่ง หนักอึ้งสุดขีด พร้อมกันนั้นตาทั้งสองมืดวูบ ก็สลบไปตรงนั้นเลย

ตอนนั้นเอง โดมแก้วค่อย ๆ เปิดออก ข้างนอกดังเสียงร้องตกใจขึ้นเป็นชุด

"เร็ว เร็ว หมอ"

"ตอนนี้อย่าเพิ่งไปย้ายหมายเลขหนึ่ง ฉีด 'ยาระงับประสาท' รุ่นใหม่ล่าสุดให้เขาก่อนหนึ่งเข็ม น้ำเลี้ยงเข้มข้นเตรียมมาเดี๋ยวนี้"

ชั่วขณะหนึ่ง นอกแคปซูลหลับใหลหมายเลขศูนย์ ผู้คนนับไม่ถ้วนวุ่นวายกันยกใหญ่

……

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ตอนที่หวังอวี่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือเตียงนอนสีขาวสะอาด กับสายอุปกรณ์การแพทย์สีขาวที่แปะเต็มร่างถี่ยิบ ข้างหัวเตียงยังวางเครื่องมือแพทย์ที่ละเอียดซับซ้อนเรียงเป็นแถว

เวลานี้ เขารู้สึกร่างกายอ่อนแรงอยู่บ้าง แขนขาอ่อนปวกเปียก ไม่มีเรี่ยวแรง

ตอนนั้นเอง ประตูห้องสีขาวขนาดสิบกว่าตารางเมตรห้องนี้เปิดออก มีชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามาจากข้างนอก

"ดีเหลือเกิน นักศึกษาติง เจ้าตื่นเสียที รู้สึกเป็นยังไงบ้าง" ชายผู้นั้นเพิ่งเข้ามา ก็ถามหวังอวี่ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

"ด็อกเตอร์เฉิน"

หวังอวี่จำคนตรงหน้าออกแวบเดียว ก็จะลุกขึ้นนั่งทันที กลับถูกด็อกเตอร์เฉินกดตัวไว้

"นักศึกษาติง เจ้าอยู่ในแคปซูลหลับใหลมายี่สิบกว่าวัน ระหว่างนั้นไม่กินไม่ดื่ม อาศัยน้ำเลี้ยงประทังชีวิตล้วน ๆ ตอนนี้ร่างกายอ่อนแอยิ่งนัก นอนนิ่ง ๆ ไว้ก็พอ" ด็อกเตอร์เฉินราวกำลังมองสมบัติล้ำค่าหายากอะไรสักอย่าง ให้หวังอวี่นอนต่อโดยไม่ลังเล ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ

"อะไรนะ ข้าเพิ่งอยู่แค่ยี่สิบกว่าวันเองรึ" หวังอวี่ตกใจสุดขีด แทบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

"อ้าว เจ้าอยู่ในต่างพิภพมานานมากรึ" ด็อกเตอร์เฉินมองออกอะไรบางอย่างจากสีหน้าหวังอวี่ ถามอย่างสงสัยใคร่รู้ทันที

"ใช่ ในความทรงจำข้า ข้าอยู่ในพิภพนั้นมาเต็ม ๆ ร่วมครึ่งค่อนปี" หวังอวี่ตอบอย่างลังเล

"นานขนาดนี้ ความเร็วเวลาของสองพิภพต่างกันลิบลับขนาดนี้ มันค่อนข้างไม่ตรงกับที่เราวิเคราะห์ไว้แต่แรกอยู่บ้างนะ" ด็อกเตอร์เฉินได้ยินแล้ว ขมวดคิ้ว เริ่มครุ่นคิด

ตอนนั้นเอง ประตูเปิดออกอีกครั้ง มีชายร่างบึกบึนสวมสูทดำสองคนเดินเข้ามาจากข้างนอก

ในนั้นคนหนึ่งดูจะสนิทกับด็อกเตอร์เฉินมาก หลังทำความเคารพเขาหนึ่งทีแล้ว ก็กล่าว:

"ด็อกเตอร์เฉิน นายพลสวี่ได้ยินว่าหมายเลขหนึ่งตื่นแล้ว อยากพบเขาตามลำพังหน่อย"

"พบนักศึกษาติงตามลำพัง ทำไมล่ะ ตอนนี้เขายังอ่อนแออยู่มากนะ" ด็อกเตอร์เฉินชะงักไป ถามโดยสัญชาตญาณหนึ่งประโยค

หวังอวี่ได้ยินตัวเองถูกเรียกว่า 'หมายเลขหนึ่ง' สีหน้าก็อดแปลก ๆ ไม่ได้

"ด็อกเตอร์เฉิน พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่ง" ชายสูทดำตอบอย่างนอบน้อม

"ก็ได้ แต่พวกเจ้ารอสักครู่ ข้าให้เจ้าหน้าที่พยาบาลฉีด 'น้ำเลี้ยง' ให้หมายเลขหนึ่งอีกเข็มก่อน แล้วค่อยพาเขาไป" ด็อกเตอร์เฉินจำนนอยู่บ้าง แต่ก็ยังยื่นข้อเรียกร้อง

"อันนี้ได้อยู่แล้ว แต่รบกวนด็อกเตอร์เร็วหน่อย" ชายสูทดำสองคนสบตากันแวบหนึ่ง คนที่พูดก็พยักหน้าตกลง

ด็อกเตอร์เฉินเห็นดังนั้น ก็จะลุกขึ้นไปเรียกคนนอกประตู

"ช้าก่อน"

ตอนนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็ถูกหวังอวี่คว้าแขนเสื้อไว้

"นักศึกษาติง เจ้านี่……" ด็อกเตอร์เฉินงงไปบ้าง

"สองคนนั้นบนตัวมีกลิ่นคาวเลือด แถมเข้มข้นมาก น่าจะเพิ่งฆ่าคนมาหมาด ๆ แถมฆ่าไม่ใช่แค่คนเดียว" หวังอวี่จ้องชายสูทดำสองคน กล่าวช้า ๆ

"อะไรนะ พวกมันฆ่าคน……ไม่ดีแล้ว ยาม……" ด็อกเตอร์เฉินได้ยินแล้วสะดุ้ง แต่ทันใดก็ได้สติ ตะโกนลั่นออกมา

แทบจะเวลาเดียวกัน ชายสูทดำสองคนก็จู่ ๆ พุ่งเข้ามา คนหนึ่งจากปลายแขนเสื้อหล่นปืนพกจิ๋วออกมากระบอกหนึ่ง ยกมือยิงใส่ด็อกเตอร์เฉินหนึ่งนัด

ส่วนอีกคนในมือกลับมีกริชยาวครึ่งฉืองอกเพิ่มมาเล่มหนึ่ง โถมพุ่งเข้าใส่หวังอวี่บนเตียง

"ปัง"

ลูกแก้วแสงโค้งสีเงินกลุ่มหนึ่งจู่ ๆ ก็ผุดขึ้นจากตัวด็อกเตอร์ ไม่เพียงเบนกระสุนที่ยิงมาให้เฉไถลปลิวออก ยังทำให้ชายสูทดำที่ถือปืนซึ่งเข้ามาประชิดกลายเป็นถ่านดำในพริบตา

"ฉิว" "ฉิว"

ส่วนชายสูทดำที่ถือมีดอีกคน เพิ่งโถมถึงหน้าเตียง กลับถูกสายไฟการแพทย์สีขาวสิบกว่าเส้นที่จู่ ๆ ดีดขึ้นจากตัวหวังอวี่ พันมัดแน่นหนา

"ผลุ" หนึ่งเสียง ชายผู้นั้นล้มลงตรงหน้าเตียงตรง ๆ

ตอนนี้ ข้างนอกถึงค่อยดังเสียงฝีเท้ารีบเร่ง ยามติดอาวุธเต็มอัตราเจ็ดแปดนาย กรูเข้ามาราวฝูงผึ้งทันที กดชายถือมีดที่อยู่กับพื้นลงไปกับพื้นทันที

"ไม่ดีแล้ว รีบเคาะฟันมันออก มันกินยาพิษ"

ชั่วพริบตาถัดมา ชายถือมีดก็มีเลือดดำไหลออกจากมุมปาก สิ้นใจไปอย่างเงียบเชียบ

เหล่ายามอดมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่ได้

หนึ่งเค่อให้หลัง

ในอีกห้องหนึ่ง นายพลสวี่ที่สวมเครื่องแบบทหาร สีหน้าเขียวปั้ดราวเหล็กมองรายงานที่เพิ่งออกมาหมาด ๆ ในมือ จากนั้น "ผลั่ง" หนึ่งเสียง โยนมันลงพื้นตรง ๆ

"ย้ายหมายเลขหนึ่งไปเขตเอ พร้อมกันนั้นยกระดับชั้นความลับขึ้นเป็นระดับเอสชั่วคราว ต่อจากนี้นอกจากเจ้าหน้าที่ที่ได้รับอนุญาตพิเศษแล้ว ห้ามผู้ใดเข้าถึงหมายเลขหนึ่งโดยเด็ดขาด" นายพลสวี่กล่าวทีละคำ

"ขอรับ"

นายทหารฐานทัพหลายนายในห้อง ขานรับอย่างเคร่งขรึมหนึ่งเสียง

เวลาเดียวกัน

หวังอวี่ที่นอนอยู่บนเตียง กำลังมองสายไฟท่อนเล็กที่บิดดิ้นไม่หยุดบนตัว กับด็อกเตอร์เฉินที่มองภาพนี้อยู่ข้างเตียงเช่นกัน ต่างตากันปริบ ๆ

"เจ้าบอกว่า เจ้าเอาความสามารถของร่างต่างพิภพ ติดตัวกลับมายังพิภพนี้!" ด็อกเตอร์เฉินหลังเงียบไปครู่ ในที่สุดก็อดถามไม่ได้

"ใช่ นี่คือความสามารถที่เรียกว่าวิชาชี้ทอง ที่ข้าได้มาหลังร่างต่างพิภพตื่นรู้สายเลือด แต่ความสามารถนี้ในต่างพิภพอ่อนแอมาก ทว่าในพิภพนี้กลับรู้สึกว่าแกร่งขึ้นเยอะ" หวังอวี่ใช้พลังสัมผัสควบคุมสายไฟให้เลื้อยไปมาบนตัวไม่หยุดไปพลาง กล่าวอย่างไม่ค่อยมั่นใจไปพลาง

"วิชาชี้ทอง? ความสามารถนี้ควบคุมโลหะทุกชนิดได้รึ" ด็อกเตอร์เฉินถามต่อด้วยน้ำเสียงเชิงวิจัย

"น่าจะได้มั้ง อย่างน้อยพวกของที่มีทองเงินทองแดงเหล็กผสมอยู่ ข้าสัมผัสได้" หวังอวี่ยังคงตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

"หากเป็นเช่นนั้นจริง ความสามารถแบบนี้ทำไมออกจะคล้าย ๆ สนามแม่เหล็กยิ่งยวดที่โลกตะวันตกกำลังโหมโฆษณาวิจัยกันอยู่" ด็อกเตอร์เฉินลูบคาง เผยสีหน้าครุ่นคิด

"สนามแม่เหล็กยิ่งยวด? เหมือนพวกพลังพิเศษในหนังฝรั่งสมัยก่อนงั้นรึ" หวังอวี่ได้ยินแล้ว ตกใจสุดขีด

"ใช่ การพัฒนาพลังพิเศษ ที่จริงทั้งตะวันออกตะวันตกล้วนกำลังวิจัยกันอยู่ และได้รับการพิสูจน์มานานแล้วว่ามีอยู่จริงในความเป็นจริง"

"เพียงแต่ไม่รู้ทำไม การพัฒนาพลังพิเศษของมหาอำนาจตะวันตกหลายชาติรวดเร็วมาก ล้ำหน้าความคืบหน้าการวิจัยของประเทศหัวเราไปไกลลิบ" ด็อกเตอร์เฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม

—