บทที่ 68 ความสามารถระดับดี

ในห้องสีเงินห้องหนึ่งที่แม้แต่แมลงวันก็บินเข้าไม่ได้

"ข้าพอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าสถานการณ์ผิดปกติ ข้าไม่ได้เข้าฝันร่างคนต่างพิภพแบบครั้งก่อน แต่เข้าแทนที่จิตสำนึกอีกฝ่ายโดยตรง กุมร่างคนต่างพิภพได้เบ็ดเสร็จสมบูรณ์ พร้อมกันนั้นก็ติดต่อระบบไม่ได้……"

หวังอวี่นั่งบนเก้าอี้ เล่าประสบการณ์การจุติสู่ต่างพิภพครั้งนี้ให้ด็อกเตอร์เฉินที่อยู่หลังโต๊ะฝั่งตรงข้ามฟัง

ข้างด็อกเตอร์เฉิน ยังมีหญิงสาวผมสั้นนั่งอยู่คนหนึ่ง กำลังใช้ปากกาจดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว

ตามมุมห้องทั้งสี่มุม ยังมีกล้องวิดีโอความละเอียดสูงสิบกว่าตัว บันทึกทุกสิ่งในห้องไปพร้อมกันตลอดเวลา

"……ตอนนั้นนอกสำนักนักพรตมีมือสังหารปรากฏตัว ไล่ข้าไปจนถึงหลังเขาสำนักเมฆขาว พอข้าสู้ไม่ไหวจวนจะทานไม่อยู่ ระบบลูกไท่หยวนกลับถูกกระตุ้นขึ้นมาเอง แถมยังเปิดกลไกป้องกันอัตโนมัติ บังคับควบคุมร่างข้าสังหารอีกฝ่าย……"

หวังอวี่เล่าผ่าน ๆ ข้ามตอนที่ระบบถูกพลังไม่ทราบชนิดรุกล้ำ และอาจเกิดการกลายพันธุ์ กระทั่งโหมดเร่งประสานของระบบก็พูดผ่านไปประโยคเดียว

"กลไกป้องกันตัวเอง เป็นฟังก์ชันพื้นฐานที่ระบบลูกไท่หยวนทุกตัวมีจริง แต่ตอนตั้งค่าระบบบนแคปซูลหลับใหลรุ่นศูนย์ตอนแรก ฟังก์ชันนี้โดยปกติจะไม่ถูกเปิดใช้งาน ดูท่าการเข้าแทนที่จิตสำนึกคนต่างพิภพโดยตรง ทำให้ฟังก์ชันนี้ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ" ด็อกเตอร์เฉินฟังไปพลาง พยักหน้าครุ่นคิดไปพลาง

"……ข้าคิดว่าตัวเองคงกลับดาวครามไม่ได้ในเวลาอันสั้น เลยตั้งใจจะเพิ่มฝีมือตัวเองให้มากที่สุดเพื่อเอาตัวรอด จึงคิดจะเข้าสำนักบำเพ็ญเซียนที่ทงโจว……"

"……ตอนข้าพบปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองแห่งสำนักสี่ลักษณ์ อีกฝ่ายใช้ลูกแก้วในมือปล่อยกลุ่มแสงเพลิง รุกล้ำเข้าร่างข้าโดยตรง ผลคือไปกระตุ้นกลไกป้องกันตัวเองของระบบลูกอีกครั้ง จากนั้นพอเห็นแสงขาวผืนใหญ่ จิตสำนึกก็จู่ ๆ กลับมาดาวครามทันที"

วันที่สอง ในห้องเดียวกัน

ผู้เชี่ยวชาญแต่งกายหลากหลายเจ็ดแปดคน แต่ละคนถือสมุดบันทึกอิเล็กทรอนิกส์บางเฉียบ ผลัดกันถามคำถามเกี่ยวกับต่างพิภพกับหวังอวี่ทีละข้อ ๆ

"นักศึกษาติง หลังเจ้าไปถึงต่างพิภพ ความรู้สึกแรกสัมผัสได้ถึงแรงโน้มถ่วงของต่างพิภพคลาดเคลื่อนจากโลกไหม มีอาการผิดปกติว่าร่างกายหนักขึ้นหรือเบาลงบ้างหรือเปล่า หรืออากาศมีกลิ่นผิดปกติอะไรไหม" เฒ่าชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งถาม

"ไม่มี รู้สึกทุกอย่างปกติดี"

"นักศึกษาติง เจ้าในต่างพิภพ เคยเห็นพืชรูปทรงแบบนี้บ้างไหม" ผู้เชี่ยวชาญหญิงวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง เปิดสมุดบันทึกอิเล็กทรอนิกส์ในมือให้เขาดู บนนั้นมีภาพพืชรูปทรงประหลาดผลัดกันแวบขึ้นมาทีละภาพ ให้หวังอวี่แยกแยะทีละภาพ

"ไม่เคยเห็นเลยสักภาพ" หวังอวี่ตอบอย่างซื่อ ๆ

"เจ้าเคยบอกว่า ในต่างพิภพเห็นอาวุธโบราณจำพวกดาบกระบี่มามาก ในนั้นหลายเล่มฟันเหล็กขาดราวฟันโคลน เจ้าพอจะนึกภาพรูปทรงสีสันของดาบกระบี่พวกนี้ รวมถึงลวดลายบนผิว ออกมาทั้งหมดได้ไหม ยิ่งละเอียดยิ่งดี" เฒ่าชราร่างกำยำอีกคนหนึ่ง ส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยที่ยืนข้าง ๆ เอาหมวกครึ่งใบสีแดงเรื่อกึ่งโปร่งใสมาสวมให้หวังอวี่

ผลคือภายใต้สายตาตกใจของหวังอวี่ จากรูแก้วบนยอดหมวก ยิงลำแสงห้าสีออกมาสายหนึ่ง แปรเป็นภาพสามมิติกระบี่ยาวสีเงินที่จุดห่างออกไปหน้าตัวหนึ่งเมตร

เฒ่าชราร่างกำยำเบิกตากว้างเข้ามาประชิดทันที ใช้แท่งสีเงินในมือจิ้มชี้เงากระบี่เรียวไม่หยุด ให้กระบี่เรียวสีเงินหมุนช้า ๆ ให้ผู้เฒ่าดูจากหลายมุมจนทั่วถ้วน

ครึ่งเค่อให้หลัง หวังอวี่สวมหมวกใบเดิม แต่ในภาพแสงเงาเบื้องหน้ากลับปรากฏปลากระดูกโสมมยักษ์หัวมีเขาเดี่ยว ทั้งตัวไอดำพันเกลียวตัวหนึ่ง

……

ในห้องมหึมาอีกห้องที่ติดกัน สองฟากโต๊ะยาว ๆ ตัวหนึ่ง มีชายหญิงสารพัดอาชีพสามสิบกว่าคน กำลังจัดเรียงข้อมูลต่างพิภพที่เพิ่งรวบรวมมาไม่หยุด เป็นครั้งคราวยังมีคนเถียงกันเรื่องบางคำถามจนหน้าแดงหูแดง

วันที่สาม

หวังอวี่นั่งบนเก้าอี้ เอาฝ่ามือทั้งสองกดบนปุ่มจอแสดงผลสีขาวเบื้องหน้า อักษรลี่ดำเป็นแถว ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนจอแสดงผลอย่างชัดเจน

คือตำราหนังสือจิปาถะที่หวังอวี่เก็บรวบรวมมาในโลกบำเพ็ญเซียนนั่นเอง

เวลาเดียวกัน ในห้องที่อยู่ติดกัน หลังกระจกตรวจการณ์ใสด้านเดียวบานหนึ่ง นายพลสวี่กับด็อกเตอร์เฉินกำลังมองหวังอวี่ในห้องผ่านกระจก สนทนากันเสียงเบาอะไรบางอย่าง

ข้างหลังสองคน ยังมีเจ้าหน้าที่วิจัยสวมเสื้อกาวน์ขาวยาวเจ็ดแปดคนยืนอยู่ หันหน้าเข้าหาเครื่องตรวจวัดละเอียดล้ำสมัยเครื่องแล้วเครื่องเล่า รายงานต่อสองคนไม่หยุด

"ความดันโลหิตแกว่งปกติ ความถี่การเต้นหัวใจปกติ"

"คลื่นสมองยังคงรักษาสภาวะความถี่สูง"

"รูม่านตามีความเปลี่ยนแปลงผิดปกติเล็กน้อย"

"อุณหภูมิร่างกายปกติ"

……

วันที่สี่

บนจอแสดงผลเบื้องหน้าหวังอวี่ เริ่มปรากฏเคล็ดลมปราณวิชาวารีหยินเป็นแถว ๆ พร้อมแผนภาพลวดลายวิญญาณพิลึก ๆ ตามหลังมาทีละดวง

นายพลสวี่กับด็อกเตอร์เฉินหลังกระจก ก็จ้องหวังอวี่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เวลาเดียวกัน ใต้ฐานทัพมหึมา ในห้องเครื่องขนาดยักษ์ที่ถูกล็อกแน่นหนาหลายชั้น

เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการคนหนึ่งภายใต้การคุ้มกันของทหารติดอาวุธเต็มอัตราหลายนาย กำลังมองเคล็ดลมปราณวิชาวารีหยินที่แสดงพร้อมกันบนจอเล็กในมือไปพลาง ป้อนเคล็ดลมปราณเหล่านี้เข้าจอยักษ์ในห้องเครื่องผ่านแป้นพิมพ์พิเศษโดยไม่ผิดแม้แต่ตัวอักษรเดียวไปพลาง

ในจอยักษ์ ล่างสุด มีอักษรแสงชัดเจนหลายตัววาบไหวไม่หยุด

"ฟังก์ชันคำนวณคาดการณ์ไท่หยวนกำลังเตรียมพร้อม"

คืนนั้น

หวังอวี่ที่กลับถึงที่พักชั่วคราว นอนบนเตียง ค่อย ๆ หลับตาทั้งสองลง ปากท่องในใจหนึ่งเสียง:

"เปิดโหมดเร่งประสาน"

……เปิดโหมดเร่งประสานล้มเหลว……ความคืบหน้าการรีเซ็ตหลอมรวมระบบร้อยละหนึ่งร้อย……จะรีเซ็ตระบบหรือไม่……จะรีเซ็ตระบบหรือไม่……

เสียงเครื่องจักรทื่อ ๆ ก้องสะท้อนในสมองหวังอวี่

หวังอวี่ตัวจริงนอนนิ่งไม่ขยับบนเตียง ไม่มีการตอบรับใด ๆ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงเครื่องจักรในสมองก็เบาลงเรื่อย ๆ สุดท้ายไร้สรรพเสียงแม้แต่น้อย

ตอนนี้ ในห้องถึงค่อยดังเสียงถอนใจเอื้อย ๆ ของเขาออกมาหนึ่งเสียง

วันที่ห้า

ในห้องพิเศษที่เต็มไปด้วยลูกกลมโลหะน้อยใหญ่สารพัดห้องหนึ่ง

หวังอวี่ยืนกลางห้อง หลับตาทั้งสองเล็กน้อย สองมือกางออก ลูกกลมโลหะรอบข้างลอยขึ้นทีละลูกจากเล็กไปใหญ่ แล้วร่วงลงทีละลูก

พอสีหน้าเขาค่อย ๆ ซีดลง หน้าผากรำไรมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น จู่ ๆ ก็ลืมตา ลูกกลมโลหะใบใหญ่หน่อยที่ติดป้าย 50 กิโลกรัมเบื้องหน้าก็ลอยขึ้นฉับพลัน แต่ชั่วพริบตาถัดมาก็ตกกระแทกพื้นเสียงสนั่น

หวังอวี่ทิ้งก้นนั่งลงกับพื้น มองลูกกลมโลหะสีเหลืองอร่ามลูกนั้น บนหน้าเผยสีหน้าทั้งตกใจทั้งดีใจ

"ไม่เลว ไม่เลว สนามแม่เหล็กของเจ้ายกโลหะร้อยชั่งได้ แค่นี้ก็จัดเข้าผู้ทรงความสามารถระดับดีได้แล้ว ที่สำคัญยังมีศักยภาพให้ขุดอีก ผ่านการปั้นเฉพาะทางของฐานทัพต่อ ขึ้นระดับซีก็ใช่ว่าไร้ความหวัง"

"เมื่อกี้ฟังเจ้าเล่าว่า เจ้าในต่างพิภพยกของหนักได้แค่สิบกว่าชั่ง ดูท่าวิชาชี้ทองของเจ้าพอมาถึงพิภพเรา อานุภาพถูกขยายขึ้นหลายเท่าตัว"

"จ้าวจวิน การปั้นพลังพิเศษของนักศึกษาติง ต่อไปมอบให้เจ้าแล้วกัน" ด็อกเตอร์เฉินที่ยืนอยู่มุมห้อง ปรบมือชื่นชม พลางหันไปสั่งชายฉกรรจ์เสื้อกล้ามขาว กล้ามเป็นมัด ๆ ทั้งตัวข้าง ๆ

"ด็อกเตอร์วางใจเถอะ พลังความคิดของข้าถึงจะระดับดีเหมือนกัน แต่ในเมื่อเป็นสายพลังจิตเหมือนกัน จะสอนนักศึกษาติงพัฒนาความสามารถตัวเองต่อ ก็ไม่มีปัญหาแน่"

"อีกอย่าง การฝึกประลองความสามารถระดับเดียวกันประเภทเดียวกันแบบนี้ ขัดเกลายกระดับความสามารถทั้งสองฝ่ายไปพร้อมกันได้ดีที่สุด" ชายฉกรรจ์มองหวังอวี่ด้วยสายตากระตือรือร้น รับปากเต็มปาก มือเดียวกวักใส่ลูกกลมโลหะลูกเดียวกัน

ลูกกลมโลหะนั้นถึงกับ "ฉับ" หนึ่งเสียง ลอยขึ้นเช่นกัน

หวังอวี่ถูกสายตาชายฉกรรจ์มองจนทั้งตัวกระอักกระอ่วน กระแอมหนึ่งเสียง แล้วกล่าวกับด็อกเตอร์เฉิน:

"ด็อกเตอร์ แคปซูลเกมที่ข้าขอไว้จะมาเมื่อไรครับ"

"แคปซูลเกม «ธารากาแล็กซี» คืนนี้ก็ส่งไปที่ห้องเจ้าได้ อีกอย่างฐานทัพคัดคนออกมาสองชุดแล้ว"

"เริ่มจากพรุ่งนี้ คนชุดหนึ่งเจ้าต้องถ่ายทอดวิชาสี่อสูร วิชาลมหายใจพยัคฆ์ดำ"

"คนอีกชุด เจ้าต้องชี้แนะวิธีรับรู้ลวดลายวิญญาณกับหายใจลมปราณบำเพ็ญวิชาวารีหยิน" ด็อกเตอร์เฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม

—