บทที่ 74 พบไซตันอีกครา

หากเขายังเป็นร่างกายสุดแกร่งของพิภพบำเพ็ญเซียน ไหนเลยจะถูกพลังฟ้าผ่ากระจอก ๆ แค่นี้ปราบลงได้

แต่ความทรงจำของเขาเด็ดขาดจะปล่อยให้ถูกพลังภายนอกอ่านอย่างป่าเถื่อนแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่งั้นไหนจะแค่ข้อมูลรั่วไหลง่าย ๆ ในกระบวนการนี้แค่พลาดนิดเดียว เกรงว่าสมองก็คงถูกความสามารถอีกฝ่ายปั่นเป็นโจ๊กข้นเหนียวกองหนึ่ง

"เปิดโหมดเร่งประสาน"

เขาท่องในใจหนึ่งเสียงอย่างเด็ดขาด

……เปิดโหมดเร่งประสานล้มเหลว……ความคืบหน้าการรีเซ็ตหลอมรวมระบบร้อยละหนึ่งร้อย……จะรีเซ็ตระบบหรือไม่……

เสียงเครื่องจักรทื่อ ๆ ดังก้องในสมองหวังอวี่ทันที

"รีเซ็ตระบบเดี๋ยวนี้"

……ระบบกำลังรีเซ็ต……รีเซ็ตสำเร็จ……ตรวจพบพลังอันตรายไม่ทราบชนิดรุกล้ำสมองผู้เป็นเจ้าของ……กำลังตรวจสอบทั่วร่างผู้เป็นเจ้าของ……พบว่าผู้เป็นเจ้าของสูญเสียความสามารถในการควบคุมร่างกายแล้ว……ผู้เป็นเจ้าของอยู่ในภาวะอันตรายถึงชีวิต……

……เปิดใช้กลไกป้องกันอัตโนมัติ ระบบเริ่มเข้าควบคุมร่างกายผู้เป็นเจ้าของ……เปิดใช้โหมดเร่งประสาน……กระตุ้นการหลั่งโดพามีนชั่วคราว ปรับเพดานพลังจิตชั่วคราวร้อยละสองร้อยสิบห้าจุดเก้า……

……คลื่นกระแทกจิตกำลังสะสมพลังสุดกำลัง……เริ่มขับไล่พลังอันตรายไม่ทราบชนิดโดยบังคับ……สิบ เก้า แปด……

"……เจ้ากำลังทำอะไร……เร็ว เร็วหยุดเดี๋ยวนี้ ตอนนี้จิตวิญญาณเราสองคนเชื่อมโยงกันอยู่ เจ้าทำแบบนี้ เราสองคนจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อนกันทั้งคู่" ยอดงามผมทองดูจะพบความผิดปกติทางจิตของหวังอวี่ จู่ ๆ ก็ตะโกนลั่น คำพูดเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขีดสุด

แต่หวังอวี่ตอนนี้ ไหนเลยจะหยุดได้ทันแล้ว

นับถอยหลังในสมองครบกำหนด คลื่นกระแทกพลังมหาศาลสายหนึ่งจากในตาหวังอวี่ก็แปรเป็นแสงขาวสองสายทะลวงพุ่งออก มุดเข้าสู่ดวงตาสีขาวร้อนระอุของหญิงผมทองโดยตรง

เสียงสนั่น "ตูม" หนึ่งเสียง

หวังอวี่รู้สึกเพียงร่างร้อนวูบ เบื้องหน้าก็มีแต่ลำแสงสีขาวไร้ที่สิ้นสุด หมดสติไปตรง ๆ

……

ไม่นานให้หลัง บนเวทีประชุมลับนานาชาติของดาวคราม ตัวแทนของมหาอำนาจตะวันตกชาติหนึ่งกับประเทศหัว ถกเถียงกันจนหน้าแดงหูแดง น้ำลายกระเซ็น

ฝ่ายหนึ่งบอกว่าประเทศหัวลักพาตัวผู้ทรงความสามารถระดับเอคนเดียวของประเทศตน เรียกร้องให้ประเทศหัวส่งคืนทันที

อีกฝ่ายบอกว่ามหาอำนาจตะวันตกชาติหนึ่งส่งผู้ทรงความสามารถระดับเอแอบลอบเข้าฐานทัพลับของประเทศหัว สังหารเจ้าหน้าที่วิจัยที่สำคัญยิ่งยวด เรียกร้องให้มหาอำนาจตะวันตกชาตินั้นชดใช้ค่าเสียหายราคามหาศาล

ในที่สุดเรื่องนี้ก็ถูกประเทศอื่น ๆ ร่วมไกล่เกลี่ยให้จบลงโดยไม่มีบทสรุป แต่ตัวแทนสองชาติล้วนมีท่าทางเสียหายอย่างขมขื่นทั้งคู่

……

หวังอวี่ค่อย ๆ เบิกตาทั้งสองขึ้น พอเห็นสิ่งของเบื้องหน้าชัด ก็อด "ฮึก" หนึ่งเสียงไม่ได้ ลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที

เขาถึงกับนอนอยู่บนเตียงหินเตียงหนึ่ง อยู่ในกระท่อมหินสีครามหลังหนึ่ง

ในกระท่อมนอกจากเตียงหินกับชุดโต๊ะเก้าอี้หินชุดหนึ่ง ก็มีแค่ตู้หนังสือไม้เรียบง่ายตู้หนึ่ง นอกจากนี้ ไม่มีของอื่นใดอีกเลย

ที่นี่มัน……

หวังอวี่สูดลมหายใจลึกหนึ่งเฮือกโดยสัญชาตญาณ จู่ ๆ ตาทั้งสองก็เบิกกลมโต พออ้าปากอีกครั้ง ถึงกับพ่นไอขาวโพลนออกมา

เขารีบกระโดดลงจากเตียง สำรวจตัวเองบนล่าง อาภรณ์ยาวสีคราม ร่างกายสูงใหญ่

หวังอวี่ยังออกจะไม่อยากเชื่อ มือเดียวจีบเคล็ดนิ้วอีกครั้ง ปากท่องคาถา

"ผลุ" หนึ่งเสียง เปลวเพลิงสูงไม่กี่นิ้วเส้นหนึ่ง ผุดปรากฏขึ้นเบื้องหน้าตัว

ใช้วิชาเวทได้แล้ว!

เขากลับมาสู่ร่างพิภพบำเพ็ญเซียนไซตันได้จริง ๆ อีกทั้งยังดูราวไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

หวังอวี่ทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบตรวจสอบในนอกร่างกายอย่างรวดเร็ว แล้วล้วงถุงเก็บของออกจากอกสองใบ ใบหนึ่งสีเทา ใบหนึ่งสีเหลือง

ทั้งสองใบคือของที่เจ้าเมืองหวงกับชายอัปลักษณ์ที่มาดักปล้นทิ้งไว้ตามลำดับ

หวังอวี่ใช้ญาณรู้กวาดเข้าไปในถุงเก็บของทั้งสองใบ ผลคือสีหน้ากลับแปลกขึ้นมา

เขาเก็บถุงเก็บของสีเทา อัดพลังเวทเข้าถุงเก็บของสีเหลือง แล้วคว่ำลงหนึ่งที จากปากถุงพ่นของออกมากองเล็ก ๆ หนึ่งกอง

หากเขาจำไม่ผิด ตอนที่ออกจากพิภพนี้ ในถุงเก็บของใบนี้ นอกจากใส่ฆ้อนเงินศัสตราเวทเล่มนั้น กระบอกดำสองกระบอกที่บรรจุน้ำพิษ ผงโอสถไม่ทราบชื่อหลายขวด และยันต์หลายแผ่นแล้ว ก็ไม่น่าจะมีของอื่นใดอีก

แต่ในขณะนี้นอกจากของพวกนี้ข้างต้นแล้ว ทำไมงอกเพิ่มหนังสือปกแดงเล่มหนึ่ง กับขวดยาสีแดงเจ็ดแปดขวด

"วิชาวิญญาณเพลิง"

หวังอวี่หยิบหนังสือขึ้นมามองหนึ่งแวบ และเปิดหน้าแรกโดยสัญชาตญาณ ชำเลืองหลายตา

อ้าว เรียบง่ายเข้าใจง่ายเหลือเกิน หรือพูดได้ว่ามองปุ๊บเข้าใจปั๊บเลย!

ตอนนั้นเอง พลังเวทในร่างเขาถึงกับเดินตามเคล็ดในหนังสือโดยสัญชาตญาณ หนึ่งรอบจักรวาลใหญ่ ไม่มีจุดติดขัดแม้แต่น้อย

หวังอวี่งงไปบ้าง รีบเปิดหน้าหนังสือต่อ พอถึงวิชาวิญญาณเพลิงชั้นสอง พลังเวทในร่างก็เดินตามเคล็ดชั้นสองต่อ ยังคงไหลลื่นยิ่งนัก ราวกับไม่รู้ว่าเดินมาแล้วกี่ครั้ง

เคล็ดวิชาวิญญาณเพลิงชั้นสาม ก็เช่นกัน เห็นปุ๊บเข้าใจปั๊บ พลังเวทเดินไม่ติดขัด

หวังอวี่เกือบจะโยนหนังสือในมือทิ้งตรง ๆ แล้ว

มาถึงตอนนี้ ไหนเลยจะไม่เข้าใจ ร่างนี้ในช่วงที่จิตสำนึกของเขาไม่อยู่ ถึงกับเปลี่ยนไปฝึกวิชาวิญญาณเพลิงเล่มนี้ อีกทั้งยังฝึกถึงขั้นฝึกปราณชั้นสามเช่นกัน ดูจะทำให้พลังเวทในร่างบริสุทธิ์ขึ้นอีกหลายส่วนด้วยซ้ำ

จากการประเมินตามความเร็วเวลาของสองพิภพ จิตสำนึกของเขาออกจากร่างนี้ไปเกือบสองเดือน ในช่วงนี้คือใครที่เข้าควบคุม?

หวังอวี่ตกใจสุดขีด

เขาโยนหนังสือในมือกลับลงพื้น ก็หยิบขวดยาสีแดงขวดหนึ่งขึ้นมา จากในนั้นเทยาลูกกลอนสีแดงฉานออกมาเม็ดหนึ่ง

ยาลูกกลอนนี้ผิวเรียบลื่นราวหยก แต่มีลวดลายขาวจางเส้นหนึ่งชัดเจน เพิ่งเทลงฝ่ามือ ก็ผุดรัศมีแสงแดงเรื่อชั้นหนึ่ง

"ยาลูกกลอนเข้าขั้น"

หวังอวี่ถึงจะไม่เคยเห็นของจริง แต่ตำราหนังสือจิปาถะมากมายไม่ใช่อ่านมาเปล่า ๆ มองแวบเดียวก็จำได้ว่าของในมือมีที่มาอย่างไร แล้วเทยาลูกกลอนสีแดงกลับเข้าขวดยาด้วยความตกใจอีกครั้ง

ตามที่ตำราจิปาถะกล่าว ยาลูกกลอนขั้นเข้าขั้นขึ้นไป ต้องใช้ขวดเฉพาะใส่ ไม่งั้นสรรพคุณยาจะรั่วไหลออกไปอย่างรวดเร็ว

หวังอวี่พลิกขวดยาขึ้น ก็เห็นอักษรดำเล็กสามตัวที่ก้นขวด

"ยาลูกกลอนเมฆเพลิง"

ยาลูกกลอนเข้าขั้นจริง ๆ ด้วย

หวังอวี่ระบายลมหายใจยาวเฮือกหนึ่ง บนหน้าไม่เพียงไม่มีสีดีใจ ตรงกันข้ามความตกใจสงสัยกลับเข้มข้นขึ้นไปอีกหลายส่วน

เขาจำได้ดีว่า จิตสำนึกตัวเองกลับมาดาวครามได้อย่างไร

หรือว่าทั้งหมดนี้ จะเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีท่านนั้น?

หากเป็นเช่นนั้นจริง สถานการณ์ของเขาในเวลานี้คงยังเลวร้ายอย่างยิ่ง

หวังอวี่ครุ่นคิดไปพลาง เก็บของเบื้องหน้ากลับเข้าถุงเก็บของอีกครั้ง ดันประตูใหญ่กระท่อมหินออก เดินออกไปข้างนอก

ที่ไกล ๆ ที่กระทบสายตา ล้วนเป็นพงไม้สีเขียวสุดลูกหูลูกตา ใกล้ ๆ สามด้านล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน

กระท่อมหินถึงกับสร้างไว้บนหน้าผาที่ยื่นออกมา โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาอยู่ทำเลนี้เพียงหลังเดียว

แต่ทั้งหมดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาหวังอวี่มากที่สุด

ในเวลานี้ สายตาเขาถูกทิวทัศน์พิสดารในห้วงอากาศสูงที่ไกล ๆ ตรึงไว้จนหมดสิ้น

ข้างดวงตะวันสีแดงฉานดวงหนึ่ง มีดาวมหึมาสีเหลืองอ่อนดวงหนึ่ง ลอยอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน

"ไซตัน"

หวังอวี่พึมพำหนึ่งเสียงด้วยถ้อยคำที่คล้ายเสียงครางครวญ ทั้งคนเหม่อลอยสิ้นสติไปจนหมด

ในต่างพิภพบำเพ็ญเซียนนี้ เขาถึงกับเห็นปรากฏการณ์ฟ้าไซตันอีกครั้ง อีกทั้งเหมือนกันเป๊ะกับบนดาวคราม ราวเป็นแฝดกัน

—