บทที่ 75 หอบงการสัตว์

ครู่ใหญ่ให้หลัง หวังอวี่ถึงค่อยเก็บสายตาจากบนฟ้ากลับด้วยใจหนักอึ้ง ในใจรำไรมีการคาดเดาเกี่ยวกับไซตันบนฟ้าขึ้นมาแบบหนึ่ง

แต่เฉพาะหน้านี้ เขาเดินอ้อมกระท่อมหินรอบหนึ่ง พบว่าบนผนังเขาด้านหลัง มีอุโมงค์ยาวมุ่งลงล่างเส้นหนึ่ง ดูเหมือนจะมุ่งสู่ใจกลางภูเขา

หวังอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่ ก็ไม่รีบเข้าอุโมงค์ทันที ตรงกันข้ามกลับเข้ากระท่อมหิน ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบ

ผลคือบนชั้นไม้ ได้พบอาภรณ์รูปแบบเดียวกันสีแดงเรื่อชุดสำรองอีกชุด ที่มุมอาภรณ์มีอักษรดำสองตัว 'วิหคชาด' ปรากฏให้เห็น

นอกจากนี้ ยังมีป้ายไม้สีแดงฉานวางคู่กับอาภรณ์ป้ายหนึ่ง

ป้ายไม้ด้านหนึ่งจารลวดลายวิญญาณสีแดงฉานเป็นภาพ อีกด้านเขียนอักษรเงินตัวใหญ่ "ใน"

"ศิษย์สายใน"

หวังอวี่หยิบเล่นป้ายไม้แดงในมือ สัมผัสได้ว่าของชิ้นนี้ถึงกับมีความรู้สึกพร่ามัวคล้ายเชื่อมโยงทางสายเลือดกับตัวเอง

เห็นได้ชัดว่า ช่วงที่จิตสำนึกเขาไม่อยู่ ไม่เพียงถูกเปลี่ยนไปฝึกวิชาวิญญาณเพลิง พระราชทานยาลูกกลอนเข้าขั้น ยังกลายเป็นศิษย์สายในของเขาวิหคชาดอีกด้วย

ไม่ต้องสงสัย คนที่ทำเรื่องนี้ได้ ต้องเป็นปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีแน่นอน

แต่ปรมาจารย์เฒ่าขั้นผลึกทองท่านนี้ ทำไมถึงดีกับเขาขนาดนี้?

ตอนแรก เขาถูกแสงเพลิงจากศัสตราเวทอีกฝ่ายรุกล้ำเข้าร่าง ตามด้วยถูกบีบให้ออกจากพิภพนี้ ในช่วงเวลานั้นร่างนี้กลับมีจิตสำนึกอื่นไม่ทราบที่มาเป็นใหญ่ ทั้งยังได้รับการปฏิบัติดียิ่งขนาดนี้

นึกถึงนัยที่ประสบการณ์ต่อเนื่องเหล่านี้สื่อความ เขาก็อดขนสันหลังลุกชันไม่ได้

ไป ตอนนี้ไปทันทีไม่ได้แน่ ได้แค่ดูสถานการณ์ก่อน เดินก้าวต่อก้าว

หวังอวี่ครุ่นคิดอย่างมองโลกในแง่ร้ายอยู่บ้าง

จากนั้นเขาเก็บป้ายไม้ใส่ตัว เดินออกจากกระท่อมหิน เข้าสู่อุโมงค์

อุโมงค์ไม่ยาวนัก เดินไปร้อยกว่าเมตร ก็มาถึงโพรงหินมหึมา

ในนั้นอุโมงค์ทุกสายเชื่อมต่อกันทั่วถึง แยกมุ่งไปยังที่อื่น ๆ ดีที่ปากทางอุโมงค์แต่ละสายมีป้ายไม้ป้ายหนึ่ง บนนั้นระบุว่ามุ่งสู่ที่ใด

หวังอวี่หันมามองปากทางอุโมงค์ที่เขาเดินมา ป้ายไม้ข้าง ๆ เขียนว่า ประตูในที่หนึ่งร้อยสิบแปดอย่างชัดเจน แล้วมองป้ายไม้ปากทางอุโมงค์อื่น ๆ ที่ระบุเลขประตูในเช่นกัน สูงที่สุดมีหมายเลขยี่สิบหก ต่ำที่สุดมีหมายเลขหนึ่งร้อยสาม ของตัวเองที่หนึ่งร้อยสิบแปด เห็นชัดว่าอยู่ลำดับท้ายสุด

ตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังออกมา

บุรุษอายุสามสิบห้าสามสิบหก สวมเสื้อคลุมยาวสีเหลือง เดินออกมาจากอุโมงค์ที่ระบุประตูในที่สี่สิบห้าเส้นหนึ่ง

บนหัวไหล่เขาหมอบกระต่ายหูยาวขนแดงฉานตัวหนึ่ง แต่ขาคู่หน้ายาวผิดปกติ แถมยังมีกรงเล็บคมกริบ

"ศิษย์น้องหวัง ช่างบังเอิญ ตั้งแต่เจ้าเข้าประตูในมา ก็ปิดวิเวกไม่ออกมาเลย ปรับตัวเข้าที่นี่ได้หรือยัง" บุรุษเสื้อเหลืองพอเห็นหวังอวี่ บนหน้าเผยสีหน้าคาดไม่ถึง แต่ก็ยิ้มทักทายทันที

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ห่วงใย ระยะหลังข้าน้อยกำลังศึกษาวิชาเคล็ดใหม่ ก็ละเลยไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนศิษย์พี่ทุกท่าน" หวังอวี่ถึงไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่บนหน้าไม่เผยแววผิดปกติแม้แต่น้อย กลับรีบประสานมือคารวะตอบ

"นั่นเป็นเรื่องปกติ ได้ยินว่าศิษย์น้องเพิ่งควบแน่นรากวิญญาณมาไม่นาน เปลี่ยนวิชาเคล็ดที่เหมาะสมตามรากวิญญาณ ย่อมเป็นการกระทำที่ฉลาด"

"ถึงวิชาเคล็ดขั้นฝึกปราณส่วนใหญ่จะฝึกได้เร็วใกล้เคียงกัน แต่หาวิชาเคล็ดที่ตรงกับรากวิญญาณตัวเองมากกว่า ฝึกก็จะเร็วกว่าอยู่บ้าง"

"แต่ศิษย์น้องหวังที่ออกจากปิดวิเวกครั้งนี้ เกรงว่าคงเพราะข่าวสารคล่องตัวพอ รู้เรื่องที่หอสัตว์วิญญาณมีสัตว์อ่อนชุดใหม่เพิ่งมาถึงล่วงหน้าใช่ไหม ข้าจำได้ว่าศิษย์สายในที่เพิ่งเข้าสำนัก ล้วนมีสิทธิ์รับสัตว์เลี้ยงไปดูแลฟรีหนึ่งสิทธิ์" บุรุษเสื้อเหลืองพยักหน้า จากนั้นจู่ ๆ ก็ยิ้มอย่างพิลึกกล่าว

"หอสัตว์วิญญาณ? สิทธิ์รับไปดูแล?" หวังอวี่ชะงักไป

"อ้าว ศิษย์น้องหวังไม่รู้จริง ๆ รึ ดูท่าผู้ควบคุมงานที่จัดการเรื่องเข้าสำนักของศิษย์น้องจะสะเพร่าไปหน่อย"

"ตามกฎสำนักเรา ศิษย์สายในที่เพิ่งเข้าใหม่ทุกคน สามเดือนแรกล้วนมีโอกาสคัดเลือกสัตว์วิญญาณฟรีหนึ่งครั้ง สำนักสี่ลักษณ์เราเลื่องชื่อด้วยวิชาบงการสัตว์ ศิษย์สายในหากไม่มีสัตว์วิญญาณติดตัวสักตัว ก็จะถูกสำนักอื่นเยาะเย้ย" บุรุษเสื้อเหลืองดูจะคาดไม่ถึงอยู่บ้าง จากนั้นก็อธิบายสองประโยค

"ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง แต่ไม่ทราบว่าหอสัตว์วิญญาณอยู่ที่ไหน ข้าจะได้ไปดูสักหน่อย" หวังอวี่ฟังจบ สนใจอย่างยิ่ง

อย่างไรเสียทั้งสุนัขผีของหยินหลิงหลง หรืองูเหลือมกระดูกที่เคยเห็นตอนถูกไล่ล่าในตลาดกว่างหยวน ล้วนเคยทำเขาอิจฉาริษยายกใหญ่

"พอดีข้าก็จะไปจัดการธุระบางอย่างที่หอสัตว์วิญญาณ เจ้ากับข้าไปด้วยกันก็แล้วกัน" บุรุษเสื้อเหลืองกล่าวอย่างไม่ลังเล

หวังอวี่รับปากเต็มปากเป็นธรรมดา

……

หนึ่งก้านธูปให้หลัง สองคนปรากฏตัวในวิหารใหญ่กลางไหล่เขาแห่งหนึ่ง

ในห้องโถงหน้าวิหารเงียบสนิท นอกจากโต๊ะหลายตัวแล้ว ดูเหมือนว่างเปล่าไร้ผู้คน

แต่บุรุษเสื้อเหลือง กลับเอามือเคาะระฆังเล็กสีทองที่แขวนสูงในห้องโถงตามมือหนึ่งที

ไม่นานให้หลัง เฒ่าชราผู้หนึ่งบ่นพึมพำสบถ เดินออกมาจากด้านหลังวิหาร

"โจวฉู่ เจ้าหนูบ้านี่อีกแล้ว ข้าไม่ใช่บอกแล้วหรือ กระต่ายแขนยาวเจ้าตัวนี้เบื่ออาหาร เพราะมันใกล้บุกขั้นแล้ว เจ้าแค่ให้มันกินสัตว์ของวิญญาณธาตุไฟเพิ่มขึ้นอีก ก็จะไม่เป็นอะไรเอง" เฒ่าชราคิ้วขาวโพลน สวมเสื้อป่านกว้างใหญ่ พอเห็นบุรุษเสื้อเหลือง ก็กล่าวอย่างไม่พอใจ

"ลุงพี่หลี่ ท่านไม่ใช่ไม่รู้ ของวิญญาณธาตุไฟตอนนี้ถูกปั่นเป็นราคาแพงระยับ ศิลาวิญญาณข้านี่จะหาที่ไหนซื้อได้ ไม่งั้น ท่านขายอาหารสัตว์ธาตุไฟราคาถูกให้ข้าต่อไปก็เถอะ" บุรุษเสื้อเหลืองกลับร้องโอดครวญรัว ๆ หน้าด้านพูดกับเฒ่าชรา

"อาหารสัตว์ธาตุไฟ ระยะหลังผลิตได้ก็ไม่มาก เจ้าจะซื้อเท่าไร" เฒ่าชราดูจะหมดหนทางกับบุรุษเสื้อเหลือง ได้แต่ทำหน้าเคร่งถาม

"เอามาสามสิบชั่งก่อนเถอะ ตั้งแต่เลี้ยงสัตว์วิญญาณ ข้าก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นผีจน" ศิษย์พี่โจวผู้นี้บ่นพึม ล้วงศิลาวิญญาณสิบกว่าก้อนจากอกออกมา ยื่นส่งให้เฒ่าชรา

"รอข้าสักครู่" เฒ่าชราพลิกตัวเดินไป พอเขากลับมาในห้องโถงหน้าอีกครั้ง ในมือก็มีถุงไม่ใหญ่ที่ตุงนูนงอกเพิ่มมาใบหนึ่ง

"จริงสิ ลุงพี่หลี่ ท่านนี้คือศิษย์น้องหวังเข้าประตูในใหม่ของเขาวิหคชาดเรา เขามาใช้สิทธิ์ฟรีนั้น" โจวฉู่รับถุงด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แล้วชี้ไปที่หวังอวี่ พูดกับเฒ่าชรา

"เจ้าก็คือคนที่ปรมาจารย์เฒ่าเอ่ยชื่อด้วยปากตัวเอง ให้เข้าประตูในของเขาวิหคชาดงั้นรึ" ลุงพี่หลี่ได้ยินแล้วคาดไม่ถึงอยู่บ้าง พินิจหวังอวี่บนล่างหลายตา สีหน้าแปลก ๆ

"หากระยะหลังปรมาจารย์เฒ่าไม่ได้อนุญาตให้คนที่สองเข้าประตูใน น่าจะเป็นข้าน้อยนี่แหละ" หวังอวี่ประสานมือคารวะ ตอบนอบน้อม

อีกฝ่ายสามารถดูแลที่อย่างหอสัตว์วิญญาณได้ ยังถูกโจวฉู่เรียกว่าศิษย์ลุง แสดงว่าต้องเป็นผู้บำเพ็ญใหญ่ขั้นวางรากฐานแน่นอน

"พลังบำเพ็ญแค่ฝึกปราณช่วงต้นกระจอก ๆ ตอนนี้จะเลี้ยงสัตว์วิญญาณอะไรได้ดี แต่ในเมื่อกฎสำนักเป็นเช่นนี้ ก็ตามข้ามาเถอะ" เฒ่าชราเงียบไปครู่ ส่ายหัวอย่างไม่เต็มใจอยู่บ้าง แต่ก็ส่งสัญญาณให้หวังอวี่ตามเขาเดินไปด้านหลัง

ส่วนโจวฉู่ก็ทำท่าทางอยากดูเรื่องครึกครื้น ตามไปติด ๆ

"วิชาบงการสัตว์เป็นวิชาตั้งสำนักของสำนักสี่ลักษณ์เรา ปีนั้นปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก เคยอาศัยมังกรน้ำเขายฺเหวี๋ยนผลึกทองเปี่ยมเปร่งตัวหนึ่ง เอาชนะคู่ต่อสู้ผลึกทองช่วงปลายสามรายต่อเนื่อง ถึงค่อยบุกตั้งรากฐานสำนักได้ในเมืองทงโจวนี้ คนอื่นต่อสู้ ทำได้แค่ตัวต่อตัว ส่วนสำนักสี่ลักษณ์เราสามารถสองต่อหนึ่ง กระทั่งสามต่อหนึ่งได้ ที่ไหนจะมีเหตุผลให้ไม่ชนะ" ลุงพี่หลี่พาสองคนเดินออกจากห้องโถงหน้า เข้าสู่ทางเดินยาวเส้นหนึ่ง พลางกล่าวอย่างหยิ่งทระนง

"แต่ลุงพี่โจว เขาไม่ได้ฝึกวิชาบงการสัตว์ ทรัพยากรชุดหนึ่ง แค่ทุ่มใส่ตัวเองทั้งหมดก็พอ พวกเราทรัพยากรชุดหนึ่งกลับต้องแบ่งเป็นสองสามส่วนใช้ ตรงนี้ ท่านลุงทำไมไม่พูดบ้าง" โจวฉู่ได้ยินแล้ว กลับกลอกตาขาวตอบ

"เจ้ารู้อะไร นั่นเพราะพวกเจ้ารุ่นน้องเหล่านี้ ไม่เคยเรียนแก่นแท้ของวิชาบงการสัตว์ต่างหาก" เฒ่าชรากลับฮึดฮัดหนึ่งเสียง ดูเหยียดหยามยิ่งนัก

—