บทที่ 78 สามกาย

ครึ่งวันให้หลัง หวังอวี่กลับสู่กระท่อมหินบนหน้าผาตามลำพัง แต่ในถุงเก็บของมีของงอกเพิ่มขึ้นมาเรียบร้อย

ศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน วิหคบินกลไกที่เตรียมให้ศิษย์ใช้เดินทางหนึ่งตัว ข้าววิญญาณยี่สิบชั่ง เนื้อปีศาจเข้าขั้นแห้งสิบชั่ง ยาลูกกลอนเสริมต้นที่ใช้บำเพ็ญฝึกปราณช่วงกลางถึงปลายได้สิบสองขวด และถุงใส่สัตว์วิญญาณเฉพาะหนึ่งใบ

ทั้งหมดนี้คือผลประโยชน์ที่ศิษย์สายในที่เพิ่งเข้าใหม่รับได้ และทรัพยากรบำเพ็ญทั้งหมดในหนึ่งปีข้างหน้า

หวังอวี่หลังคุยกับโจวฉู่ ถึงรู้ว่าเพิ่งเข้าประตูในมีสวัสดิการเหล่านี้ และ "เขา" ในช่วงร่วมสองเดือนที่ผ่านมา ถึงกับไม่เคยไปรับเลยแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้น เขาภายใต้การช่วยเหลือกระตือรือร้นของศิษย์พี่โจว ก็ไปที่ตำหนักกิจการรวมเสียรอบหนึ่ง รับศัสตราเวททรัพยากรเหล่านี้ออกมาทั้งหมด

ตอนเขาออกจากตระกูลหยิน หยินหลิงหลงเอาศิลาวิญญาณที่ตระกูลหยินมีอยู่กว่าค่อนให้เขาพกมาด้วย ราว ๆ สองร้อยก้อน และยังมีน้ำรวมวิญญาณที่ใช้บำเพ็ญช่วงต้นฝึกปราณอีกยี่สิบกว่าขวด

ทรัพยากรเหล่านี้ น่าจะพอให้เขาบำเพ็ญได้นานพอสมควร

หวังอวี่กลับขึ้นเตียง นั่งขัดสมาธิ ไม่ได้เริ่มฝึกหายใจลมปราณ ตรงกันข้ามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ท่องต่ำหนึ่งเสียง "เร่งประสาน"

ในชั่วพริบตา ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาขยายนับไม่ถ้วนเท่า ทุกสิ่งรอบข้างกลายเป็นช้า ความคิดเข้าสู่สภาวะยิ่งยวดที่เหลือเชื่อ

เขาอาศัยความสามารถในการวิเคราะห์อันน่าตกใจของความคิดยิ่งยวด เริ่มหวนนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนตัวเองในสองพิภพช่วงนี้ และคำนวณคาดการณ์ความเป็นไปได้สารพัด

ตามเวลาที่ผ่านไป คิ้วหวังอวี่ครู่หนึ่งขมวด ครู่หนึ่งกระจ่างขึ้นมา ครู่หนึ่งครุ่นคิด ครู่หนึ่งสีหน้าแปรเปลี่ยน

จู่ ๆ เขาก็ลองเอ่ยปากถามหนึ่งประโยค

"ไท่หยวน รีเซ็ตระบบ"

……

"ไท่หยวน รีเซ็ตหลอมรวม"

……

"ไท่หยวน ตรวจสอบฟังก์ชันที่มีอยู่"

……

……

"ไท่หยวน เข้าสู่หน้าจอล็อกอิน"

คราวนี้เสียงเพิ่งขาดคำ ในสมองหวังอวี่ในที่สุดก็ดังเสียงเครื่องจักรทื่อ ๆ ขึ้น:

"……ผู้เป็นเจ้าของเตรียมเข้าสู่หน้าจอล็อกอินระบบ……ผู้เป็นเจ้าของออกจากโหมดเร่งประสานอัตโนมัติ……ผู้เป็นเจ้าของเข้าสู่หน้าจอล็อกอินระบบ……"

หวังอวี่รู้สึกเพียงเบื้องหน้าแสงขาวม้วนตลบ คนปรากฏตัวในห้วงดำมืดที่คุ้นเคยอยู่บ้าง เบื้องหน้ามีเพียงม่านแสงผืนเล็กที่กะพริบแสงขาวจาง ๆ

แคปซูลหลับใหลเกม!

เขาจำที่อยู่ของตัวเองได้แวบแรก คาดไม่ถึงอยู่บ้าง

ตอนนั้นเอง จากทิศทางหนึ่งในห้วงดำมืด จู่ ๆ ก็ดังเสียงสตรีที่ฟุ้งซ่านไร้ความอดกลั้น:

"ใครอยู่ตรงนั้น มีคนเข้ามาอีกแล้วใช่ไหม หวังอวี่ ใช่เจ้ารึเปล่า"

เสียงนี้คุ้นหูอยู่รำไร

หวังอวี่ได้ยินแล้ว ตกใจไปใหญ่ แต่ยังไม่ทันเขาถามไถ่ว่าเป็นใคร ก็มีเสียงเด็กชายอ่อนเยาว์อีกเสียง ดังขรึ ๆ ขลาด ๆ ออกมา:

"ที่นี่ที่ไหน พวกท่านปล่อยข้าไปเถอะ ข้าจะกลับหมู่บ้านหวัง พ่อกับแม่ข้าจะเป็นห่วงข้า ใช่ ยังมีพี่ข้า ข้าต้องช่วยพวกเขาไถนา ที่รกที่บ้านยังไถไม่เสร็จเลย ฮึก ๆ……" สุดท้ายเด็กชายถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

หวังอวี่ฟังแล้ว ทันใดก็ตะลึงค้าง

"เฮ้ เฮ้ พวกเจ้าสามคนเป็นใครกันแน่ ที่นี่มืดขนาดนี้ กระทั่งใบหน้ายังไม่กล้าให้ข้าเห็น ไม่ใช่อาชญากรลักพาตัวหรอกนะ ประเทศหัวเป็นสังคมยึดถือกฎหมายอยู่นะ พวกท่านอย่าเดินบนทางที่กลับตัวไม่ได้นะ" เสียงชายหนุ่มที่คุ้นเคยสุดขีดอีกเสียง ดังออกมาจากอีกจุดหนึ่งในความมืด

หากเสียงสองเสียงก่อน ทำหวังอวี่ตกตะลึง เสียงชายหนุ่มเสียงสุดท้ายนี้ ก็ทำหนังหัวหวังอวี่ชา เกือบกระโดดขึ้นมา

"พวกเจ้าสองคนหุบปาก หวังอวี่ ข้าไม่สนว่าที่นี่ที่ไหน แต่ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ตรงนั้น ข้าอยากเจอเจ้าตัวต่อตัวเจรจา ขอแค่ราคาจ่ายมากพอ บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่เจรจาไม่ได้" สตรีนางนั้นกระแอมต่ำใส่อีกสองคน แล้วกล่าวกับหวังอวี่เย็นชาอีกครั้ง

อีกสองคนดูจะถูกเสียงสตรีกดให้สงบลง ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูด เหลือเพียงเสียงหายใจฮืดฮาดเบา ๆ

หวังอวี่มองความมืดรอบข้าง ยกมือข้างหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ควานหารอบ ๆ แต่คลำได้แค่ผนังแคปซูลที่ราบลื่นผืนหนึ่ง

ห้วงดำมืดนี้แคบขนาดนี้ บรรจุสี่คนไม่ได้แน่นอน

เขาขมวดคิ้ว ในที่สุดก็เอ่ยปาก:

"เจ้าคือคนที่ลอบโจมตีข้าในฐานทัพ? รู้ได้ยังไงว่าข้าชื่อหวังอวี่"

"คิก ๆ เจ้าลืมแล้วรึ ข้าเคยใช้ความสามารถคัดลอกความทรงจำเจ้ามา ถึงจะดูได้แค่นิดเดียว แต่รู้ชื่อเจ้าก็ไม่ยาก" สตรีหัวเราะเบาตอบ

นางก็คือยอดงามผมทองตาฟ้าในฐานทัพคนนั้นนั่นเอง

"ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ถ้างั้นที่นี่เรื่องอะไรกัน อธิบายให้ข้าฟังได้ไหม" หวังอวี่เงียบไปครู่ ค่อยถามอีกครั้ง

"ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าเรื่องอะไรกัน ตอนนั้นพอความสามารถคุมไม่อยู่ พอตื่นมาก็ถูกขังไว้ที่นี่แล้ว เหลือแค่ไอ้โง่สองตัวนี้เป็นเพื่อน" สตรีผมทองตอบอย่างกัดฟันกรอด

"เฮ้ ๆ เจ้าพูดใครเป็นไอ้โง่ ข้าเห็นเจ้าเป็นผู้หญิง เลยไม่อยากทะเลาะด้วย ไม่งั้น……" ชายหนุ่มไม่พอใจขึ้นมาทันที เสียงดังลั่นอยู่บ้าง

หวังอวี่ฟังเสียงนี้แล้ว มุมตากระตุกเล็กน้อย

"คิก ๆ คนนี้เป็นใคร น่าจะเดาออกอยู่บ้าง ก็คงสงสัยอยู่บ้างใช่ไหม เจ้าหากยอมเจรจากับข้าให้ดี ๆ ข้าก็บอกที่มาของเขาให้" สตรีผมทองเสียงเปลี่ยนไป มีเสน่ห์ยั่วยวนอยู่หลายส่วน

หวังอวี่ได้ยินคำนี้ ในใจคิดสารพัดผ่านไป ค่อยกดมือข้างหนึ่งลงบนจอแสดงผลสีขาวเบื้องหน้า ตามด้วยมีที่อยู่เว็บเพจปรากฏขึ้น

ชั่วพริบตาถัดมา ในเสียงร้องตกใจของหลายคน แสงขาวม้วนตลบ

หวังอวี่กับเงาคนสามคน ปรากฏตัวพร้อมกันในห้องโถงสีเงิน ในห้องโถงมีจอแสดงผลมหึมาและเก้าอี้โลหะสีดำ

หวังอวี่จังหวะแรก สายตาก็กวาดมองอีกสามคน

คนหนึ่งสวมเครื่องแบบรัดรูปสีเขียวขี้ม้า ผมทองตาฟ้า ผิวขาวราวหิมะ อกชันก้นงอน คือสตรีผมทองที่เคยลอบโจมตีตัวเองนั่นเอง

คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าหยาบขาดวิ่น รูปร่างผอมบาง ผิวดำคล้ำ หน้าตาราวสิบสามสิบสี่ขวบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นกลัว เป็นเด็กชายผู้หนึ่ง

"หวังเถี่ยจู้"

หวังอวี่ลองทดสอบเอ่ยใส่เด็กชายหนึ่งเสียง

"พี่ใหญ่ ท่านรู้จักข้า ดีเหลือเกิน ในที่สุดก็มีคนรู้จักข้า" เด็กชายได้ยินแล้ว ดีใจสุดขีด

หวังอวี่พยักหน้า สายตาตกลงบนชายหนุ่มคนสุดท้าย

ผู้นี้หน้าตาราวยี่สิบกว่า สวมเครื่องแบบนักเรียนสีดำ เบญจอวัยวะนับว่างามอยู่ กำลังพินิจทุกสิ่งรอบข้างอย่างไม่ใส่ใจ แต่หวังอวี่มองออกแวบแรกเลยว่าในตามีความตื่นตระหนกซ่อนอยู่

"ติงอวี่?"

หวังอวี่ตะโกนเรียกใส่ชายหนุ่มหนึ่งเสียง

"เจ้าก็รู้จักข้าด้วยรึ ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าก็คุ้น ๆ เจ้าเป็นเจ้าของที่นี่ใช่ไหม" ชายหนุ่มมองหวังอวี่ คิ้วก็ขมวด

"พูดว่าข้าเป็นเจ้าของที่นี่ ก็พูดได้แบบนั้น" หวังอวี่มองเบญจอวัยวะที่คุ้นเคยผิดปกติของชายหนุ่ม ฝืนข่มความตกใจสงสัยในใจตอบ

อีกฝ่ายไม่ว่าโฉมหน้าบุคลิก น้ำเสียงพูดจา กระทั่งชุดสูทดำบนตัว ก็คือตัวเขาก่อนเข้าร่วมโครงการลับของฐานทัพชัด ๆ

แต่เขาก็อยู่ที่นี่อย่างชัดเจน ทำไมที่นี่ถึงงอกเพิ่ม "ติงอวี่" ขึ้นมาอีกคนหนึ่ง

หวังอวี่ครุ่นคิด สายตาอดกลับไปยังโครงหน้างามตะลึงของยอดงามผมทองไม่ได้

—