บทที่ 77 ทางเลือก

"ลุงพี่หลี่ ให้ข้ากับศิษย์น้องดูจระเข้อ่อนกลายพันธุ์ตัวนี้ก่อนได้ไหม" โจวฉู่กลับอดเอ่ยปากไม่ได้

หวังอวี่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

เฒ่าชราพยักหน้าหนึ่งที สะบัดแขนเสื้อใส่ประตูกรง ประตูกรงเปิดออกเอง แล้วมือเดียวคว้ากลางอากาศหนึ่งที

จระเข้อ่อนที่เพิ่งเกิดตัวนั้น ก็บินออกจากกรงเอง ตกลงในมือเฒ่าชราอย่างมั่นคง

"พวกเจ้าดูให้ดีเถอะ แต่ข้าแนะนำพวกเจ้าอย่าเสียแรงเปล่า สัตว์วิญญาณที่เพิ่งเกิดแบบนี้ ต่อให้เกิดการกลายพันธุ์ ก็มองไม่ออกอะไรผิดปกติเลย" ลุงพี่หลี่กล่าวเรียบ ๆ ก็ยื่นจระเข้อ่อนในมือให้หวังอวี่ก่อน

หวังอวี่ใช้สองมือรับมา พินิจดูอย่างละเอียด

ผิวจระเข้อ่อนกระจายด้วยจุดด่างดำหลายจุด พุงขาวราวหิมะ ใช้มือลูบหนึ่งที สัมผัสได้ว่าผิวหนังเย็นเล็กน้อย นิ่ม ๆ มีความยืดหยุ่นดี อย่างอื่นก็มองไม่ออกเลยว่ามีอะไรต่างจากจระเข้อ่อนทั่วไป

หวังอวี่ครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็จีบเคล็ดนิ้วมือเดียว ในตาภาพลวดลายวิชาเวทสีเหลืองอ่อนวาบหายไป ห้วงอากาศรอบข้างในพริบตาแปรเป็นสีเหลืองอ่อน ผิวจระเข้อ่อนในมือมีรัศมีโลหิตจาง ๆ บาง ๆ ผุดเพิ่มขึ้น

คือวิชาดูปราณนั่นเอง

หวังอวี่กวาดสายตาไปยังลุงพี่หลี่กับโจวฉู่หนึ่งแวบโดยสัญชาตญาณ

สองคน ผิวกายคนหนึ่งมีรัศมีโลหิตสูงตั้งสองนิ้ว อีกคนผิวกายมีรัศมีโลหิตแค่ครึ่งนิ้ว

แต่สายตาแวบนี้ ดูจะทำลุงพี่หลี่พบบางอย่าง ถลึงตามองหวังอวี่ทันที

หวังอวี่ใจสะดุ้งเล็กน้อย รีบส่งยิ้มขอโทษให้เฒ่าชรา ถึงค่อยมองไปยังไข่จระเข้สามฟองในกรง

ไข่จระเข้สามฟองผิวก็มีรัศมีโลหิตห่อหุ้ม แต่ความหนาของรัศมีโลหิตเข้มกว่าจระเข้อ่อนอีกหน่อย

โดยเฉพาะไข่สัตว์ใบใหญ่หน่อยฟองหนึ่ง รัศมีโลหิตที่เปล่งออกรำไรเฉียดถึงครึ่งนิ้ว เกือบเท่ากับบุรุษเสื้อเหลืองทีเดียว

หวังอวี่ครุ่นคิด ถึงค่อยส่งจระเข้อ่อนในมือคืนให้บุรุษเสื้อเหลืองข้าง ๆ

"ศิษย์น้องหวัง จระเข้หัวเหล็กกลายพันธุ์ตัวนี้ ยกให้ข้าเป็นไงรึ"

"กระต่ายแขนยาวที่ข้ามีตอนนี้ ปั้นมาแต่ปีก่อน ไม่มีความสามารถร้ายกาจอะไรนัก อยากปั้นสัตว์วิญญาณตัวที่สองมานาน รู้สึกว่าจระเข้หัวเหล็กกลายพันธุ์ตัวนี้เหมาะพอดี ข้าอยากเสี่ยงดวงดูสักตั้ง" บุรุษเสื้อเหลืองหลังตรวจสัตว์อ่อนในมือเสร็จ จู่ ๆ ก็หันมาพูดกับหวังอวี่ข้าง ๆ

"อันนี้……" หวังอวี่มองจระเข้อ่อนในมือบุรุษเสื้อเหลือง แล้วมองไข่สัตว์อีกสามฟองในกรง บนหน้าเผยแววลังเล

ลุงพี่หลี่ข้าง ๆ ยิ้มไม่พูด ปล่อยให้สองคนต่อรองกันเอง

"ศิษย์น้องหวัง หากยอมยกสัตว์อ่อนตัวนี้ให้ ศิษย์พี่จะไม่ลืมบุญคุณข้อนี้ พอดี ที่นี่ข้ามีบันทึกเฉพาะตัวจากการปั้นสัตว์วิญญาณตั้งแต่ปีก่อนเล่มหนึ่ง ถึงจะไม่ใช่สัตว์วิญญาณชนิดเดียวกัน แต่ก็ยังมีค่าอ้างอิงอยู่บ้าง ขอเพียงศิษย์น้องอ่านเสร็จ อย่าเผยแพร่ออกไป" โจวฉู่เห็นดังนั้น ตะขิดตะขวงครู่ ก็ล้วงสมุดบันทึกเล่มหนึ่งจากอกอย่างไม่อยากปล่อยมือ ยื่นส่งมา

"บันทึกประสบการณ์เฉพาะตัวของศิษย์สายใน มีคุณค่าไม่น้อยเลย กระทั่งวางในหอตำราพระธรรมได้ ให้ศิษย์คนอื่นใช้ศิลาวิญญาณยืมอ่าน"

"เจ้าหนูโจวฉู่นี่ ถึงพลังบำเพ็ญจะไม่สูง แต่ด้านการปั้นสัตว์วิญญาณก็มีฝีมือทีเดียว" ในที่สุดลุงพี่หลี่ก็เอ่ยปาก แต่ก็ไม่รู้พูดแบบนี้มีความหมายอะไร

"ในเมื่อศิษย์พี่โจวชอบขนาดนี้ ศิษย์น้องจะไม่ยอมได้ยังไง ลุงพี่หลี่ ศิษย์ก็ขอเลือกไข่จระเข้หัวเหล็กฟองอื่นก็แล้วกัน" หวังอวี่คิดอีกครั้ง จู่ ๆ ก็ยิ้มหนึ่งทีรับสมุดบันทึกมา

"ขอบคุณศิษย์น้องที่เห็นใจ ลุงพี่หลี่ ข้าจะเซ็นพันธสัญญาวิญญาณทันที" โจวฉู่ได้ยินแล้วดีใจสุดขีด รีบกล่าวกับเฒ่าชราราวกลัวหวังอวี่จะกลับคำ

พันธสัญญาวิญญาณ?

หวังอวี่ได้ยินแล้ว เผยสีหน้าสงสัยใคร่รู้

"หากเป็นข้า ก็อย่าเพิ่งรีบเซ็นพันธสัญญาวิญญาณดีกว่า"

"ถึงหลังเซ็นพันธสัญญาวิญญาณ ความเร็วการเติบโตของสัตว์อ่อนจะเร็วขึ้นบ้าง แต่นี่ก็เป็นสัตว์อ่อนกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง การเติบโตช่วงต้นจะไม่ช้าตรงไหนเช่นกัน ทางที่ดีลองเลี้ยงสักระยะก่อนค่อยว่า"

"หากพบว่าไม่เหมาะ เจ้ายังมีช่องให้กลับคำได้ ไม่งั้นต้องทนรับความเจ็บปวดจากการย้อนรอยของพันธสัญญาวิญญาณ" ลุงพี่หลี่ได้ยินแล้ว กลับกล่าวกับโจวฉู่เรียบ ๆ

"ท่านลุงสอนถูก ทำแบบนี้รัดกุมกว่า ความเจ็บปวดจากการย้อนรอยของพันธสัญญาวิญญาณ ข้าไม่อยากรับเลย จริงสิ จระเข้อ่อนตัวนี้ราคาเท่าไรครับ" โจวฉู่ได้ยินแล้วสะท้านวาบหนึ่ง รีบกล่าวขอบคุณรัว ๆ

"จระเข้หัวเหล็กอ่อนทั่วไป ศิลาวิญญาณสองร้อยก็พอ แต่ลูกจระเข้กลายพันธุ์ตัวนี้ ศิลาวิญญาณห้าร้อย" เฒ่าชราเอ่ยราคามหาศาลที่ทำหวังอวี่ตกใจไปใหญ่

"แพงขนาดนี้รึ ราคานี้ ดูเหมือนใช้สิทธิ์ฟรีของศิษย์น้องหวัง น่าจะคุ้มกว่า" บุรุษเสื้อเหลืองได้ยินแล้ว สีหน้าก็ซีดอยู่บ้าง

"หลานศิษย์โจว เจ้าควรรู้กฎหอสัตว์วิญญาณ สิทธิ์ฟรีของสัตว์วิญญาณ ห้ามโอนสิทธิ์หรือโอนสิทธิ์แอบแฝง ไม่งั้นจะผิดกฎสำนัก" เฒ่าชราทำหน้าเคร่ง

"ข้าแค่พูดเฉย ๆ ศิลาวิญญาณห้าร้อยถึงจะมาก หลานศิษย์ก็ยังรวบรวมพอ" โจวฉู่สะดุ้ง รีบล้วงถุงเก็บของจากอกใบหนึ่ง เทผลึกหินสีขาวกองโตและผลึกหินสีแดงฉานสี่ก้อนออกมา

นี่คือศิลาวิญญาณชั้นกลาง!

หวังอวี่เห็นผลึกหินสีแดงพวกนี้ รูม่านตาหดเล็ก

เขาถึงจะรู้จากในหนังสือมานานแล้วว่า ศิลาวิญญาณแบ่งเป็นชั้นต่ำชั้นกลางชั้นสูง ศิลาวิญญาณตั้งแต่ชั้นกลางขึ้นไปจะมีธาตุ และหายากกว่า ศิลาวิญญาณชั้นกลางก้อนเดียวมีค่าเท่ากับศิลาวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งร้อยก้อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นของจริง

ไม่ใช่สิ ผลึกหินสีครามในกรงนั่น ก็น่าจะเป็นศิลาวิญญาณชั้นกลางเช่นกัน

หวังอวี่กวาดตามองในกรงอีกแวบโดยสัญชาตญาณ

"ศิลาวิญญาณธาตุไฟชั้นกลางสี่ก้อน ศิลาวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งร้อย" โจวฉู่ใช้ญาณรู้กวาดที ก็ระบุจำนวนศิลาวิญญาณพวกนี้ได้แม่นยำ ปัดแขนเสื้อผ่าน ศิลาวิญญาณทั้งหมดก็หายวับไป

โจวฉู่บนหน้าเผยแววใจหายเสียดาย แต่พอมองจระเข้อ่อนในมือ ก็เปี่ยมความปลื้มปีติเต็มอกอีกครั้ง

ตอนนี้ ลุงพี่หลี่ก็หยิบไข่จระเข้หัวเหล็กฟองที่ใหญ่ที่สุดออกมาภายใต้นิ้วชี้ของหวังอวี่

จากนั้นเขาก็ขอป้ายอาญาศิษย์สายในจากหวังอวี่ จีบเคล็ดนิ้วร่ายวิชายืนยันหนึ่งที ก็คืนป้ายอาญาให้ ค่อยกล่าวเรียบ ๆ:

"ศิษย์สายในที่เพิ่งเข้าใหม่ ตอนใช้สิทธิ์สัตว์วิญญาณฟรี ก็จะร่วมเซ็นพันธสัญญาวิญญาณระหว่างเจ้ากับสัตว์วิญญาณให้ฟรีด้วย แต่เจ้าเป็นผู้ตื่นรู้สายเลือดกายเนื้อ พันธสัญญาวิญญาณก็จะแปรเป็นพันธสัญญาเลือดเป็นธรรมดา"

"เจ้าหยดเลือดแท้ลงบนไข่สัตว์ฟองนี้ก่อน ส่วนการร่ายวิชาที่เหลือยกให้ข้า อย่าต้านพลังของพันธสัญญา"

ลุงพี่หลี่กล่าวจบ ก็ให้หวังอวี่ประคองไข่สัตว์ไว้ในมือ พลางกัดปลายนิ้ว บีบเลือดแท้หลายหยดออกบนผิวไข่สัตว์

ส่วนเขาก็ล้วงม้วนกระดาษสีดำม้วนหนึ่งจากอก ปากท่องคาถา ก็ค่อย ๆ คลี่ออก

"ผลุ" หนึ่งเสียง

ม้วนกระดาษลุกไหม้ขึ้นเองในสายลม จากในนั้นพ่นแสงเงินกลุ่มหนึ่ง วาบหายมุดเข้าในไข่สัตว์

เลือดแท้บนผิวไข่สัตว์ หายวับไปอย่างรวดเร็ว แต่ชั่วพริบตาถัดมา กลุ่มสีแดงโลหิตอีกกลุ่มก็พุ่งออกจากไข่ วาบหายมุดเข้าระหว่างคิ้วหวังอวี่

หวังอวี่รู้สึกเพียงในหูดังเสียง "ฮึ่ม ๆ" หนึ่งเสียง ก็ไม่มีอะไรผิดปกติอีก

"สัตว์อ่อนยิ่งเล็ก เอฟเฟกต์พันธสัญญาเลือดยิ่งแรง เจ้าผูกพันธสัญญากับไข่สัตว์ตรง ๆ เอฟเฟกต์ก็ดีขึ้นไปอีกเป็นธรรมดา จระเข้หัวเหล็กตัวนี้ตั้งแต่เกิด ก็จะมีสัมผัสกับเจ้า ไม่มีทางรับคนที่สองเป็นเจ้าของอีก"

"อีกอย่าง ที่ข้ามีคู่มือความรู้พื้นฐานการปั้นสัตว์วิญญาณเล่มหนึ่ง ก็เป็นของที่ศิษย์สายในทุกคนได้ฟรีคนละหนึ่งเล่ม ตอนนี้พวกเจ้าสองคนไปได้แล้ว ไข่สัตว์ฟักเมื่อใด ข้าจะส่งสารแจ้งให้เอง"

ลุงพี่หลี่วางไข่สัตว์กลับเข้ากรงเหล็ก ร่ายวิชาให้โล่แสงขาวผุดขึ้นบนนั้นอีกครั้ง แล้วล้วงตำราเล่มหนาโยนให้หวังอวี่ ก็เริ่มไล่คนอย่างไม่เกรงใจ

—