บทที่ 83 ศิลาดารา

"ขอรับ ศิษย์ขอบคุณในความเมตตาของปรมาจารย์เฒ่ากับลุงพี่ จะตั้งใจบำเพ็ญในประตูในให้ดี ตั้งใจมีวันวางรากฐานในภายหน้าให้ได้" หวังอวี่ฟังออกถึงท่าทีที่ห่างเหินของลุงพี่กู้คนนี้ ในใจวูบหนึ่ง แต่บนหน้าก็โค้งขอบคุณอย่างปกติ

"เจ้าดูแลตัวเองให้ดี หากในภายหน้าวางรากฐานได้จริง ก็ไม่เปล่าประโยชน์ที่ปรมาจารย์เฒ่ายกเว้นกฎให้เจ้าครั้งหนึ่ง" ลุงพี่กู้พยักหน้า ก็พาสตรีกระโปรงครามข้างหลังจากไป

หวังอวี่ยืนกับที่ คงสีหน้านอบน้อมส่งสองคนบินจากหน้าผาไป

……

"อาจารย์ เดิมท่านไม่ใช่ตั้งใจให้ข้าดูแลศิษย์น้องหวังบ้างหรอกรึ เมื่อกี้ทำไม……" บนกลุ่มเมฆขาว สตรีกระโปรงครามถามบุรุษผมแดงข้างหน้าอย่างฉงน

"เทียนฉี อาจารย์ใกล้ต้องปิดวิเวกแล้ว เดิมตั้งใจให้เจ้าดูแลศิษย์น้องหวังคนนี้สักหน่อย อย่างไรเสียดวงจิตเขาเคยมีปัญหา และเป็นคนที่ปรมาจารย์เฒ่ามอบให้ข้าด้วยมือเอง ข้าทอดทิ้งไปดื้อ ๆ ก็คงไม่ดี"

"แต่ตอนนี้ในเมื่อเขาฟื้นปกติแล้ว ก็ไม่ต้องให้ข้าเสียใจเปลืองอีกแล้ว ไม่งั้นหากกระตือรือร้นเกินไป จะมีคนคิดว่าอาจารย์จงใจประจบประแจงปรมาจารย์เฒ่า" ลุงพี่กู้ตอบเรียบ ๆ

"ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง อาจารย์รู้สึกว่าศิษย์น้องหวังคนนี้เป็นยังไง อย่างไรเสียศิษย์ที่แค่ฝึกปราณช่วงต้นก็เข้าประตูในได้ ในสำนักสี่ลักษณ์หลายสิบปีนี้ก็ไม่ค่อยเห็นเลย" สตรีกระโปรงครามพยักหน้า แล้วถามอย่างสงสัยใคร่รู้

"อาจารย์จะคิดยังไงได้ ตามกฎสำนัก ศิษย์สายในเมื่ออายุสามสิบยังไม่ถึงฝึกปราณช่วงปลาย ก็จะสูญเสียสิทธิ์ศิษย์สายในอัตโนมัติ เด็กคนนี้ผ่านด่านนี้ได้ก่อนค่อยว่ากัน" ลุงพี่กู้ตอบเรียบสงบ

"ก็จริง ศิษย์น้องหวังถึงจะมีรากวิญญาณชั้นสูง แต่อย่างไรเสียก็เป็นสี่รากวิญญาณ ความเร็วบำเพ็ญช้ากว่าพวกเรามากโข เวลาเหลือสิบกว่าปี จะบำเพ็ญจากฝึกปราณช่วงต้นถึงช่วงปลาย ก็ออกจะลำบากเขาอยู่หน่อย"

"แต่หากศิษย์น้องหวังบำเพ็ญถึงช่วงปลายได้จริง ๆ ด้วยรากวิญญาณชั้นสูงของเขา เกรงว่าฝีมือในหมู่ศิษย์สายในก็จะอยู่แนวหน้า" สตรีกระโปรงครามได้ยินแล้ว พยักหน้าครุ่นคิด

"สี่รากวิญญาณอยากบำเพ็ญถึงฝึกปราณช่วงปลาย ลำพังบำเพ็ญด้วยตัวเองเป็นไปไม่ได้แทบเลย ทำได้แค่อาศัยยาลูกกลอนและพลังภายนอกสารพัด แต่ค่าใช้จ่ายทรัพยากรมหาศาล เกรงว่าตระกูลบำเพ็ญเซียนขนาดกลางขนาดเล็กทั่วไปทุ่มไม่ไหวด้วยซ้ำ"

"พอเขาเสียสิทธิ์ศิษย์สายในแล้ว การบำเพ็ญต่อจะยิ่งช้าลงไปอีก จะไม่ใช่คนในโลกเดียวกับพวกเจ้า"

"ที่อาจารย์ดูแลเขาก่อนหน้านี้ ก็แค่เพื่อตอบแทนปรมาจารย์เฒ่าเท่านั้น ต่อจากนี้เจ้าไม่ต้องสนใจเด็กคนนี้ บำเพ็ญพลังให้ถึงฝึกปราณเปร่งเปี่ยมโดยเร็ว ถึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด" ลุงพี่กู้กำชับสตรีสองประโยค

สตรีกระโปรงครามรับปากเต็มปากเป็นธรรมดา

……

หวังอวี่นั่งขัดสมาธิบนเตียงหิน ระหว่างคิ้วเพิ่งหยดน้ำรวมวิญญาณลงหนึ่งหยด สองมือวางบนเข่า ผิวกายรำไรมีรัศมีแดงจาง ๆ วาบไหว เดินเคล็ดวิชาวิญญาณเพลิงชั้นสาม หายใจลมปราณกลืนดูดปราณวิญญาณฟ้าดิน

เขาตัดสินใจแล้ว ก่อนบำเพ็ญถึงฝึกปราณช่วงกลาง จะทุ่มทั้งกายใจฝึกวิชาวิญญาณเพลิงให้ถึงชั้นสี่ก่อนค่อยว่า

ในประสาทสัมผัสญาณรู้หวังอวี่ตอนนี้ ทุกครั้งที่กลืนพ่น ก็ดูดปราณวิญญาณในรัศมีหลายจั้งเข้าร่างจนหมด แต่ในห้วงอากาศใกล้ ๆ ก็มีปราณวิญญาณทะลักเข้ามามากขึ้นทันที

เพราะปราณวิญญาณข้นเข้มเหลือเกิน ถึงกับก่อตัวเป็นไอขาวจาง ๆ เป็นเส้น ๆ ใกล้ร่างเขา มุดเข้าทางปากจมูกไม่หยุด

นี่คือที่บำเพ็ญของศิษย์สายในของสำนักรึ

ปราณวิญญาณฟ้าดินบริสุทธิ์ขนาดนี้ บำเพ็ญวันหนึ่ง ก็แกร่งกว่าบำเพ็ญข้างนอกสิบวันที่ผ่านมา

เขาสัมผัสได้ชัด ทุกครั้งที่หายใจลมปราณ พลังเวทในร่างเพิ่มขึ้นหนึ่งเส้น

และนี่เป็นแค่ผลของการบำเพ็ญสี่รากวิญญาณเท่านั้น หากเป็นสามรากวิญญาณ กระทั่งสองรากวิญญาณ ผลการบำเพ็ญจะไม่ยิ่งเหนือฟ้ารึ

หวังอวี่ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ และพบว่าวิชาวิญญาณเพลิงเดินเคล็ด ลื่นไหลและเคลื่อนคล่องตัวกว่าวิชาวารีหยินจริง ๆ

หนึ่งก้านครึ่งธูปให้หลัง เขาในตอนที่ใช้ญาณรู้มากเกินไป ไม่อาจมีสมาธิต่อ ถูกบังคับให้ออกจากการบำเพ็ญ

หวังอวี่ตรวจสอบพลังจิตที่เหลืออยู่ไม่มากของตัวเอง คิ้วขมวดแน่น

เห็นชัด พลังจิตไม่พอ จำกัดเวลาการบำเพ็ญของเขาแล้ว

หากเพิ่มเวลาบำเพ็ญต่อวันได้ ก็เป็นวิธีหนึ่งในการยกระดับประสิทธิภาพการบำเพ็ญ

หากเป็นเมื่อก่อน ทางเดียวที่เขาจะเพิ่มพลังจิตได้ ก็คือทุกครั้งที่พลังบำเพ็ญทะลวงขั้น ถึงจะได้เพดานพลังจิตเพิ่มขึ้นแบบรับเฉย ๆ

แต่ตอนนี้ เขาเอา "วิชาความคิดดารา" ที่ว่ากันว่าเพิ่มพลังจิตได้ยิ่งใหญ่กลับมาจากดาวครามชุดหนึ่ง เพียงไม่รู้ว่าฝึกในพิภพบำเพ็ญเซียนได้หรือไม่ ผลเป็นอย่างไร

หวังอวี่ครุ่นคิดเช่นนี้ หลับตาทั้งสอง วิธีบำเพ็ญวิชาความคิดดาราชั้นแรกผุดปรากฏในสมอง

วิธีบำเพ็ญวิชาความคิดดารานี้ไม่ซับซ้อน แต่ต้องในเวลาเฉพาะ ใช้ของเฉพาะช่วยฝึก ถึงจะบำเพ็ญได้

เวลาเฉพาะพอพูดได้ แต่ของเฉพาะ "ศิลาดารา" นี้ออกจะยุ่งยากอยู่บ้าง

ตามที่วิธีบำเพ็ญกล่าว ที่เรียกว่าศิลาดาราคืออุกกาบาตชนิดหนึ่งที่มีพลังงานพิเศษบรรจุอยู่ บนดาวครามอุกกาบาตทั่วไปสิบก้อนจะมีก้อนหนึ่งเป็นศิลาดารา และทุกครั้งที่บำเพ็ญพลังความคิดดาราจะเปลืองศิลาดาราจำนวนมาก ยิ่งบำเพ็ญสูงยิ่งเปลืองมาก

พิภพบำเพ็ญเซียนมีศิลาดาราไหม

หวังอวี่ไม่ค่อยมั่นใจ แต่ต้องไปหาก่อนค่อยว่ากันแน่นอน

คิดถึงตรงนี้ หวังอวี่ล้วงในอก หยิบยันต์ส่งสารสีขาวออกมาแผ่นหนึ่ง โบกในสายลมหนึ่งที ก็แปรเป็นเงาจานแสงสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือ

หวังอวี่รีบพูดกับเงาจานแสงหลายประโยค ครู่หนึ่งให้หลัง จากเงาจานแสงดังเสียงโจวฉู่ออกมา:

"ศิษย์น้องหวัง เจ้าอยากซื้อวัสดุพิเศษบางอย่าง ในสำนักมีสองที่ที่ไปได้"

"หนึ่งคือตำหนักกิจการรวมที่เจ้าไปรับของครั้งก่อน ที่นั่นมี 'หอวัตถุวิญญาณ' ที่ซื้อขายทรัพยากรสารพัดโดยเฉพาะ แต่ราคาไม่ถูกกว่าตลาดข้างนอกตรงไหน แถมวัสดุหายากบางอย่างต้องสร้างผลงานให้พอ ถึงจะขายให้ ดีที่ของล้วนเป็นของดี ไม่มีปัญหาเรื่องคุณภาพปลอม"

"อีกที่คือตลาดในเล็ก ๆ ที่ศิษย์สำนักรวมตัวกันเอง ใช้ซื้อขายแลกเปลี่ยนทรัพยากรที่ไม่อยากขายให้หอวัตถุวิญญาณกันได้ ตลาดนี้โดยปกติจะมีคนเฉพาะตอนกลางคืน กลางวันไม่มี ตำแหน่งของมันอยู่ที่……"

เงาจานแสงเพิ่งส่งสารคำพูดของอีกฝ่ายให้จบพอดี หวังอวี่รีบกล่าวคำขอบคุณหลายประโยค ก็ "ผลุ" หนึ่งเสียง แตกหายไป

หวังอวี่ตามด้วยลุกขึ้นทันที ออกจากกระท่อมหิน

เขายืนริมหน้าผา มือเดียวพลิกหนึ่งที ในมือมีนกของเล่นตัวเล็กผุดเพิ่มมาตัวหนึ่ง เพียงโยนกลางอากาศเบื้องหน้า ก็แปรเป็นนกกลไกสีเหลืองยาวครึ่งจั้งตัวหนึ่งท่ามกลางแสงวิญญาณวาบไหว ทั้งตัวประกอบขึ้นจากไม้ไผ่ทั้งหมด ดูเบาคล่องประณีต บนผิวยังจารลวดลายวิญญาณสีแดงเรื่อหลายแห่ง บนยอดหัวฝังศิลาวิญญาณสีขาวเม็ดหนึ่ง

หวังอวี่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะเรียนวิชามุดและกุมศัสตราเวทบินได้ ก็ทำได้แค่ใช้นกกลไกมาตรฐานพวกนี้แทนยานพาหนะ

ดีที่ครั้งก่อนตอนรับของที่ตำหนักกิจการรวม เขาเรียนวิธีบังคับของชิ้นนี้สำเร็จในที่นั่นเอง

เวลานี้ร่างเขาโยกเยกหนึ่งที คนก็ยืนอยู่บนหลังนกกลไก มือเดียวกดบนคอของมัน ทันใดมีญาณรู้เส้นหนึ่งทุ่มเข้าในนั้น

ชั่วพริบตาถัดมา ดวงตานกกลไกมีแสงขาววาบไหว ปีกไม้คู่เริ่มสั่นกระพือ และยิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

"ฉิว"

นกกลไกหามหวังอวี่ บินออกจากหน้าผา มุ่งสู่ยอดเขาอีกลูกตรง ๆ

—