บทที่ 84 ศิลาปฐมกาล

ในหุบเขาระหว่างยอดเขาสองลูก ในหมู่หอตึกตำหนักวิหารที่ต่อเนื่องเป็นผืนใหญ่

หวังอวี่บังคับนกกลไกร่อนลงหน้าหอตึกตระการตาสีทองเรืองรองหลังหนึ่ง สาวเท้าก้าวใหญ่เดินเข้าไป

ห้องโถงชั้นล่างของหอตึก มีเพียงเคาน์เตอร์ยาวหลายช่วง ด้านหลังก็เป็นชั้นวางของสูงเรียงเป็นแถว ๆ

ส่วนหลังเคาน์เตอร์แต่ละช่วง ยืนด้วยหุ่นกลไกหน้าเซ่อตัวหนึ่ง กำลังให้บริการศิษย์สำนักสี่ลักษณ์หลายคนอยู่บางอย่าง

หวังอวี่ไม่มองคนอื่นมาก เดินตรงไปยังหน้าเคาน์เตอร์ช่วงหนึ่ง

หุ่นกลไกหลังเคาน์เตอร์ที่เดิมยืนนิ่งไม่ขยับ ถึงกับก้าวเข้าหน้าหนึ่งก้าวทันที จากในร่างดังเสียงบุรุษเอื่อยเฉื่อยออกมา:

"ขายของเอาของออกมาเลย ข้าตีราคาให้ ซื้อของก็บอกชื่อมา"

หุ่นตัวนี้ลำตัวสีเขียวคราม มือเท้ากลมป่อง กบาลกลับเป็นทรงสี่เหลี่ยม กระทั่งเบญจอวัยวะที่อ้าปากหัวเราะ ก็เป็นเพียงรอยพู่กันวาดมั่ว ๆ

"ข้ามาซื้อของ แต่ข้าไม่รู้ชื่อของที่จะซื้อ" หวังอวี่มองหุ่น รู้สึกแปลก ๆ แต่ก็บอกตามตรง

"ไม่รู้ชื่อ ก็บรรยายมา" เสียงบุรุษในร่างหุ่นยังคงเอื่อยเฉื่อย

"ข้าอยากหาหินชนิดหนึ่งที่ตกมาจากนอกฟ้า เป็นหินค่อนข้างแข็งค่อนข้างเรียบลื่น แถมอาจมีแร่ธาตุโลหะบรรจุอยู่บ้าง……" หวังอวี่พูดไปพลาง ใช้มือทำมือทำท่ารูปทรงของอุกกาบาตที่พบเห็นได้ทั่วไปบนดาวคราม

"เจ้าหมายถึงศิลาปฐมกาล หินชนิดนี้ภายในมักมีวัสดุหายากบรรจุอยู่ แต่เพราะผิวชั้นนอกสกัดกั้นญาณรู้และพลังเวทได้สิ้นเชิง โดยทั่วไปจึงเห็นได้แค่ในตลาดหรือสนามพนันศิลา หอวัตถุวิญญาณเราเก็บไว้ไม่มาก มีแค่ราว ๆ เจ็ดแปดก้อน ก้อนละศิลาวิญญาณหนึ่งร้อย" หุ่นไม่รอให้หวังอวี่พูดจบ ก็ระบายออกมาเป็นชุดทันที เสียงที่เดิมเอื่อยเฉื่อยถึงกับเร็วขึ้น

"พนันศิลา? ศิลาวิญญาณหนึ่งร้อย? แพงขนาดนี้รึ" หวังอวี่ตกใจ ทั้งงงอยู่บ้าง

บนดาวครามก็มีการพนันศิลาเหมือนกัน แต่นั่นเป็นแค่การพนันหินดิบหยกเขียวอะไรพวกนั้น ไหนเลยจะเคยได้ยินว่ามีการพนันอุกกาบาต

"ศิลาปฐมกาลพวกนี้ ผู้อาวุโสที่ช่ำชองการพนันศิลาท่านหนึ่งของสำนักเรา เลือกเฟ้นพันคัดเลือกจากตลาดข้างนอกซื้อกลับมาทั้งหมด มีโอกาสได้วัสดุวิญญาณสูงมาก ราคาก็เป็นที่ผู้อาวุโสท่านนี้ตั้งเอง ห้ามต่อรองโดยเด็ดขาด แต่ผู้อาวุโสท่านนี้กล่าวไว้ ว่าหากเจ้ายอมให้ท่านทุบเปิดหินด้วยตัวเองตรงที่ ลดราคาให้ร้อยละแปดสิบได้" เสียงในร่างหุ่นกระตือรือร้นขึ้น

"แปดสิบเปอร์เซ็นต์ ก็แปดสิบศิลาวิญญาณ ดี ข้ารับได้ แต่ศิลาปฐมกาลพวกนี้ต้องให้ข้าได้ดูผ่านตาก่อน" หวังอวี่ชะงัก ความคิดพลิกผัน ก็กัดฟันรับ

ไม่ว่ายังไง เขาต้องเอาศิลาดาราให้ได้สักก้อน ดูซิว่าวิชาพลังความคิดดารานั้นบำเพ็ญได้ไหม

"ดี ดี เรื่องนี้ย่อมเป็นธรรมดา จะพนันศิลาก็ต้องมาเลือกเองทั้งนั้น เจ้ารีบตามหุ่นรูปคนไปเร็ว ข้าจะรอเจ้าที่ห้องโถงชั้นสอง" เสียงในร่างหุ่นดูจะดีใจขึ้นมา รีบเร่งหวังอวี่

หวังอวี่เห็นดังนั้น ในใจหวั่นอยู่บ้าง แต่ภายใต้การเร่งของหุ่น ก็ได้แต่ฝืนใจตามมันไปยังชั้นสองของหอตึก

การกระทำของเขาครั้งนี้ ทำให้ศิษย์สายนอกหลายคนที่ทำธุระอยู่ที่เคาน์เตอร์อื่น อดงงไม่ได้

ชั้นสองของหอตึก ในห้องโถงมหึมาขนาดเท่าครึ่งสนามฟุตบอลห้องหนึ่ง

หวังอวี่เพิ่งเข้าไป ก็ชะงัก

ห้องโถงตกแต่งหรูหราตระการตา กระทั่งผนังก็ส่องประกายทอง แต่กลับไร้เฟอร์นิเจอร์สักชิ้น ตรงกันข้ามบนพื้นกระจายด้วยหุ่นกลไกรูปทรงสารพัดเป็นตัว ๆ บ้างไม่มีหัว บ้างไม่มีมือเท้า บ้างยังถูกผ่าครึ่งลำตัว ล้วนถูกถอดแยกชิ้นออก มีถึงสิบเจ็ดสิบแปดตัว

ชิ้นส่วนกลไกที่มองไม่ออกว่าทำหน้าที่อะไร ยิ่งกองพะเนินตามมุมห้องโถง

ตรงลานโล่งกลางห้องโถง ยืนด้วยคนแต่งกายแบบเจ้าสัวอวบขาวคนหนึ่ง พอเห็นหวังอวี่เข้ามา รีบเข้ามาต้อนรับด้วยความดีใจสุดขีดทันที:

"เจ้าหนูน้อย เจ้าเป็นคนจะพนันศิลาปฐมกาลรึ รีบเลือก รีบเลือก ข้าเฒ่าไม่ได้ทุบเปิดหินมานาน คันมือเหลือเกิน"

"ท่านผู้อาวุโสคือ……" หวังอวี่ลังเลอยู่บ้าง

"เจ้าเป็นศิษย์เข้าสำนักใหม่รึ ขนาดข้าเฒ่าก็ไม่รู้จัก ข้าเฒ่าคือผู้อาวุโสรับเชิญซานจินช่าน ครั้งนี้เข้าเวรในหอวัตถุวิญญาณพอดี เจ้าเรียกข้าเฒ่าว่าผู้อาวุโสจินก็พอ"

"เจ๋อเจ๋อ ศิษย์เข้าสำนักใหม่ตอนนี้เก่งกาจขนาดนี้แล้วรึ เพิ่งเข้าสำนักก็กล้ามาพนันศิลาแล้ว แกร่งกว่าข้าเฒ่าตอนนั้นเยอะนะ เจ้าเป็นคนตระกูลอวิ๋น หรือคนตระกูลหลี่" คนอ้วนดูจะมองออกระดับบำเพ็ญหวังอวี่แวบเดียว กลับถามรัวอย่างไม่ใส่ใจ

"ที่แท้คือผู้อาวุโสจิน ข้าน้อยหวังอวี่ เป็นคนตระกูลหยิน" หวังอวี่ได้ยินแล้ว รีบโค้งคารวะหนึ่งที

"ตระกูลหยินรึ ไม่เคยได้ยิน คงเป็นตระกูลเล็ก ๆ ก็ได้ จะตระกูลไหนก็ไม่สำคัญ มาเลือกศิลาปฐมกาลก่อนดีกว่า" จินช่านคิดสักครู่ ส่ายหัว แต่จากนั้นก็พูดอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้หวังอวี่ถอยหลังหลายก้าว

หวังอวี่ถอยตามคำอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก แล้วก็เห็นจินช่านสะบัดแขนเสื้อใส่เบื้องหน้า

"ตูม" "ตูม"……

หลังเสียงสนั่นเจ็ดแปดครั้งติด ๆ ลูกหินยักษ์เจ็ดลูก ลูกเล็กที่สุดหนึ่งเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่ที่สุดราวจั้งหนึ่ง ผุดปรากฏกลางห้องโถงทีละลูก

สั่นสะเทือนทั่วทั้งห้องโถงชุดหนึ่ง

"เหะ ๆ ไม่ต้องกลัว ห้องโถงนี้ข้าเฒ่าให้ช่างค่ายกลเสริมความแข็งแกร่งให้แล้ว ไม่ว่าเสียงสนั่นแค่ไหนก็ไม่รบกวนคนข้างนอก เจ้าเลือกได้แล้ว" จินช่านปลอบหวังอวี่

"ผู้อาวุโสจิน ศิลาปฐมกาลใหญ่ขนาดนี้ทั้งหมดรึ" หวังอวี่มองของยักษ์เจ็ดลูกเบื้องหน้า พูดไม่ออกอยู่บ้าง

"นี่นับว่าใหญ่ตรงไหน ข้าเฒ่าเคยเห็นศิลาปฐมกาลก้อนหนึ่ง ใหญ่ตั้งสามสี่สิบจั้ง พวกนี้ไม่นับว่าอะไรหรอก" จินช่านตอบอย่างไม่ใส่ใจ

หวังอวี่ฟังแล้วตกใจในใจ ตอนนี้ก็ได้แต่เข้าไปประชิด ตรวจสอบศิลาปฐมกาลพวกนี้ทีละก้อน

ศิลาปฐมกาลเหล่านี้ สามลูกเป็นสีน้ำตาลแดง สามลูกเป็นสีเหลืองเขียว และอีกลูกหนึ่งเป็นสีเทา

"ตามกฎพนันศิลา ขอแค่ไม่ทำลายผิวศิลาปฐมกาล วิชาเวทวิชาลับใด ๆ กระทั่งศัสตราเวทล้วนใช้ได้ทั้งสิ้น นี่ก็เป็นความสนุกประการหนึ่งของการพนันศิลา"

"นึกถึงปีนั้น ข้าจินตอนเที่ยวประเทศเฟิง เคยเห็นกับตาว่าปรมาจารย์เฒ่าระดับผลึกทองท่านหนึ่ง ใช้วิชาลับเฉพาะตัว พนันศิลาปฐมกาลยักษ์ติดต่อกันสิบลูก ผลคือสามลูกได้วัสดุวิญญาณที่อยู่บนทำเนียบ «บันทึกหมื่นสมบัติปฐมกาล» ตอนนั้นสั่นสะเทือนทั้งประเทศเฟิง ทำให้สินทรัพย์ปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองท่านนั้นทวีขึ้นหลายเท่าในชั่วข้ามคืน"

"ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของจินผู้นี้คือ หวังว่าตัวเองจะทุบเปิดวัตถุล้ำค่าฟ้าดินที่อยู่ในทำเนียบ «บันทึกหมื่นสมบัติปฐมกาล» ออกมาสักก้อน" จินช่านยิ่งพูดยิ่งเปล่งประกายดีใจ ทำท่าราวอยากให้หวังอวี่ซื้อศิลาปฐมกาลทั้งเจ็ดลูกหมด ให้เขาทุบเปิดรวดเดียวทั้งเจ็ดลูก

หวังอวี่ได้ยินแล้ว ก็ได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยิน

โทษภัยของการพนันศิลา เขาเคยเห็นรายงานที่เกี่ยวข้องบนดาวครามไม่น้อย ไม่รู้ว่ามีคนเท่าไรเสียบ้านเสียทรัพย์เพราะเรื่องนี้ ผู้อาวุโสจินท่านนี้หลงใหลขนาดนี้ เกรงว่าใกล้สู่ปลายทางนี้แล้ว

อีกทั้งเมื่อกี้เขาลองอัดพลังเวทและญาณรู้เข้าไปทีละอย่าง ศิลาปฐมกาลพวกนี้ก็เป็นอย่างที่อีกฝ่ายว่าจริง ๆ ไม่อาจมุดผ่านผิวเข้าไปได้แม้แต่เศษเสี้ยว

กระทั่งความสามารถวิชาชี้ทองของเขา ในชั่วพริบตาที่สัมผัสศิลาปฐมกาล ก็ใช้ไม่ได้ทันที

แต่ที่เขาเลือกศิลาปฐมกาล ไม่ใช่เพื่อหาวัสดุวิญญาณอะไร แต่เพื่อศิลาดารา

คิดถึงตรงนี้ หวังอวี่กดฝ่ามือลงบนศิลาปฐมกาลลูกใหญ่ที่สุด แล้วตามเคล็ดท่อนหนึ่งใน «วิชาความคิดดารา» เริ่มเร่งเรียกใช้พลังจิต ตามความถี่หนึ่ง สั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว ดวงตาทั้งสองที่จ้องลูกหินกลม ค่อย ๆ สว่างขึ้น

—