บทที่ 95 การทดลอง

ดาวคราม ในฐานทัพลับใต้ดินแห่งหนึ่งของสหพันธ์อังกฤษ

ในห้องโถงที่เฝ้าระวังเข้มงวด

เฒ่าชาวต่างชาติในชุดสูทดำสวมถุงมือขาวรูปลักษณ์ราวพ่อบ้านผู้หนึ่ง กำลังเปิดแคปซูลหลับใหลที่เต็มไปด้วยของเหลวขุ่น รอบ ๆ แคปซูลหลับใหลเชื่อมต่อด้วยสายเคเบิลใหญ่หลายสีนับไม่ถ้วน

พอฝาแก้วกึ่งโปร่งใสค่อย ๆ เปิดออก จากในแคปซูลหลับใหลก็ลุกยืนด้วยยอดงามผมทองในชุดรัดรูป ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาฟ้าครามคนหนึ่ง

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงถูกปลุก หรือว่าตัวหลักตายแล้ว"

"ร่างโคลนหนึ่ง ตามคำสั่งของคุณหนูเฮเลนา หากสัญญาณชีวภาพของท่านดับสนิท พวกเราก็ปลุกร่างโคลนผู้ทรงพลังที่คัดลอกความทรงจำได้"

"ตอนนี้ สัญญาณของคุณหนูเฮเลนาหายไปจากดาวครามเกินหนึ่งสัปดาห์แล้ว ผ่านการลงคะแนนเจ็ดครั้งของสภาลับสหพันธ์ ในที่สุดก็ตัดสินใจปลุกเจ้า"

"ตั้งแต่วันนี้ เจ้าคือคุณหนูเฮเลนาผู้มีพลังไฟฟ้าแม่เหล็กยิ่งยวด พลตรีหน่วยรบพิเศษสหพันธ์อังกฤษ ไพ่ตายขั้นสุดของหน่วยพลังพิเศษสหพันธ์" เฒ่าพ่อบ้านกล่าวกับยอดงามผมทองอย่างนอบน้อม และยื่นกล่องโลหะที่เตรียมไว้ในมือให้

"หึ ๆ ผู้มีพลังระดับสองเอตัวหลักก็ตายได้ น่าสนใจสุด ๆ เจ้าจัดข้อมูลเรื่องเวลาและสถานที่ที่ตัวหลักหายตัวครั้งสุดท้ายให้ข้าชุดหนึ่ง อีกครึ่งชั่วโมงข้าจะเห็นมันในห้องทำงานข้า" ยอดงามผมทองได้ยินแล้วหัวเราะเย็น จากนั้นรับกล่องโลหะ ก้าวยาวเดินออกประตู

เฒ่าพ่อบ้านขานรับหนึ่งเสียง ตามไปทันที

……

ในห้องโถงสีเงินขาว หวังอวี่ถือลูกแก้วสีเงินด้วยมือเดียว ทำการทดสอบบางอย่าง

"ไท่หยวน ลบของแปลกปลอมทั้งหมดในหน้าจอล็อกอิน ยกเว้นข้าและของในมือ"

……

"ไท่หยวน บอกสิทธิ์ทั้งหมดที่ข้าใช้ได้ในหน้าจอล็อกอิน"

……

"ไท่หยวน รีเซ็ตของแปลกปลอมทั้งหมดในหน้าจอล็อกอิน ยกเว้นข้าและของในมือ"

……ระบบเริ่มรีเซ็ตของแปลกปลอมทั้งหมดในหน้าจอล็อกอิน ยกเว้นโฮสต์และของในมือโฮสต์……

เสียงเครื่องจักรทื่อ ๆ ดังก้องในห้องโถง

ตามด้วยเห็นในห้องโถง โต๊ะเก้าอี้โลหะและหมากรุกตะวันตกบนนั้นที่เฮเลนาเสกขึ้น กระทั่งปลอกกระสุนที่ตกพื้นและมีดสั้นเหล็กเล่มนั้น ล้วนหายไปในประกายผลึก

หวังอวี่เห็นสภาพนี้ บนหน้าดีใจ ตามด้วยพูดอย่างเร็ว:

"ไท่หยวน ค้นหาคลังอาวุธสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้ของดาวครามให้ข้า"

……

"ไท่หยวน เข้าโหมดเร่งประสาน"

……

ที่ตามมาคือความเงียบสนิทเป็นชุด กระทั่งโหมดเร่งประสานก็ไม่มีการตอบสนอง หวังอวี่เงียบไป

ในห้องโถงนี้นอกจากคำสั่ง "ล็อกอิน" และ "ออก" แล้ว ดูเหมือนที่เขาใช้ได้คือสามฟังก์ชันพื้นฐาน "ขับไล่" "แยก" "รีเซ็ต" เท่านั้น

ส่วนยังมีฟังก์ชันอื่นหรือไม่ เขาก็ไม่ค่อยมั่นใจ คาดว่าต้องคลำหาทีหลังต่อ ๆ ไป

จู่ ๆ เขาก็ก้าวหลายก้าวไปยังมุมห้องโถง ยกมือหนึ่งที

ในประกายผลึกวาบไหว กล่องเหล็กยักษ์ที่ดูแข็งแรงปรากฏบนพื้น

หวังอวี่เปิดกล่อง วางลูกแก้วสีเงินในมือลงข้างในอย่างระมัดระวัง ก็เอามือลูบบนกล่อง

รอยต่อรอบกล่องเหล็กหายไปในประกายผลึกวาบไหว กลายเป็นเนื้อเดียวกัน ไร้รอยต่อแม้แต่นิดเดียว

จากนั้น หวังอวี่กลับมาที่กลางห้องโถงอีกครั้ง ครุ่นคิดอีก ก็เร่งเรียกพลังความคิดดารา มือเดียวคว้ากลางอากาศ ในประกายผลึกม้วนตลบ ดาบเรียวสีเงินเล่มหนึ่งควบแน่นปรากฏ

แต่เขาเพิ่งคว้าอาวุธสะบัด ดาบเรียว "ผลุ" หนึ่งเสียง สลายเป็นจุดประกายผลึก

"อาวุธธรรมดาของพิภพบำเพ็ญเซียนก็ไม่ได้ ปัญหาที่วัสดุรึ"

หวังอวี่พึมพำ มือเดียวยื่นออกอีก ครู่ใหญ่ ค่อยเห็นดาบเรียวเปล่งประกายเล่มหนึ่งผุดปรากฏ ลักษณะเดียวกัน แค่วัสดุเปลี่ยนเป็นเหล็กกล้าแบบที่พบเห็นได้ทั่วไปบนดาวคราม

"ปัญหาที่วัสดุจริง ๆ ด้วย"

คิ้วทั้งคู่หวังอวี่กระดิก ใช้ดาบเรียวในมือสะบัดหลายที ให้มันหายไปเอง สองมือถูกันอีกที ดาบยาวสีขาวเงินวัสดุเดียวกันก็ควบแน่นปรากฏอีกเล่ม

เขาคว้าด้ามดาบเหล็กกล้ามือเดียว ฟันในห้วงอากาศหลายที ก็ให้ดาบยาวหายไปเช่นกัน

จากนั้นในประกายผลึก หวังอวี่เสกดาบลมไม่ผิดเพี้ยนกับของจริงเล่มหนึ่ง แต่เพิ่งคว้าด้ามดาบ ดาบยาวก็สลายเองราวฟองสบู่

"ปัญหาที่วัสดุจริง ๆ ระบบไท่หยวนไม่ยอมรับรึ หากเปลี่ยนเป็นศัสตราเวทล่ะ"

หวังอวี่ครุ่นคิด ยื่นฝ่ามือทั้งสองออกอีกครั้ง

เห็นเพียงระหว่างสองมือ จุดประกายผลึกวาบไหวไม่ขาด เงาพัดสีเงินรำไรปรากฏ แต่เพิ่งเสกได้ครึ่งหนึ่ง ลวดลายวิญญาณบนใบพัดจู่ ๆ ก็เปล่งแสงขาวจ้า

"ปัง"

เงาพัดระเบิดออก แปรเป็นจุดประกายผลึก

หวังอวี่ลองจินตนาการควบแน่นห่วงทองและฆ้อนเงินศัสตราเวทต่อ ทั้งสองก็เพิ่งผุดเงารำไร ก็ระเบิดออกหมด

จากนั้นเขาลองยา 'ลูกกลอนเมฆเพลิง' และ 'ยันต์แสงทอง' กระทั่งลองจินตนาการต้นไม้ใหญ่หนึ่งต้น

ผลคือ สองอย่างแรกเงารำไรแตกเหมือนศัสตราเวท แต่อย่างหลังกลับถูกฉายออกมาตรง ๆ พร้อมดินสดหน่อยหนึ่ง

แต่พอเขาลองจินตนาการล่อตัวหนึ่ง พลังความคิดดารากลับไม่ตอบสนองเลยแม้แต่นิดเดียว

ดูท่าในหน้าจอล็อกอินนี้ ไม่อาจฉายสัตว์ออกมาได้

หวังอวี่รู้สึกว่าตัวเองพอกุมกฎการสรรค์สร้างด้วยพลังความคิดดาราคร่าว ๆ ได้ แต่กลับส่ายหัวโดยสัญชาตญาณ

พลังความคิดดาราสร้างได้แค่วัสดุธรรมดาและของธรรมดา กระทั่งศัสตราเวทยันต์ก็จินตนาการไม่ออก ชั่วคราวเขายังมองไม่ออกว่าความสามารถนี้มีประโยชน์อะไร

แต่ในห้องโถงหน้าจอล็อกอิน วิชาเวทวิชาเคล็ดและพลังพิเศษดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบ!

หวังอวี่นึกถึงภาพที่เฮเลนาใช้พลังพิเศษหลายครั้ง มือเดียวจีบเคล็ดนิ้ว "ผลุ" หนึ่งเสียง เปลวเพลิงเส้นหนึ่งผุดปรากฏหน้าตัว

นิ้วชี้พื้นอีกที เปลวเพลิงดีดออกทันที ตกบนพื้นแปรเป็นกองเพลิงลุกโชนใหญ่ แต่พอแสงเพลิงหาย พื้นสีเงินยังคงเปล่งประกายดังเดิม ไม่มีร่องรอยเสียหายเลยแม้แต่น้อย

ทำให้ใจหวังอวี่ขยับ

จากนั้น เขาก็ลองวิชาลมหายใจพยัคฆ์ดำ วิชาชี้ทอง ตามลำดับ ผลคือร่ายออกมาได้ราบรื่นทั้งหมด ไม่รู้สึกว่ามีอะไรต่างจากข้างนอก

แต่พอเขาจินตนาการวิชาเวทหลายชนิดที่เคยเห็นแต่ยังไม่ได้กุมไว้ กลับไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย

ดูท่าวิชาเวทและความสามารถที่เขายังไม่กุม ในที่นี่ก็อาศัยจินตนาการร่ายออกมาไม่ได้เช่นกัน

หวังอวี่ครุ่นคิด ในที่สุดหยุดการทดลองทั้งหมด เดินไปนั่งบนเก้าอี้โลหะสีดำ

เขาเตรียมป้อนเคล็ดวิชาวิญญาณเพลิงหลายชั้นถัดมา และเนื้อหาตำราหลายเล่มที่คิดว่ามีประโยชน์ซึ่งเขาแอบจำมาจากหอตำราพระธรรม ลงในไท่หยวนทั้งหมด ดูซิว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรไหม

ชั่วพริบตาถัดมา แสงแดงสายหนึ่งสาดลงมา ครอบเขาไว้ในนั้น

……

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร หวังอวี่ที่นั่งขัดสมาธิบนเตียง จู่ ๆ ก็เบิกตาทั้งสอง บนหน้ามีสีหน้าแปลก ๆ เส้นหนึ่ง

"น่าสนใจ ข้อมูลของคนสามัญที่ไม่เกี่ยวกับวิชาเคล็ด ถึงกับเพิ่มอัตราความสำเร็จในการคำนวณคาดการณ์ได้ ถึงจะนิดเดียวสุด แต่ก็เพิ่มขึ้นจริง ๆ"

"เช่นนี้ ตำราคนสามัญพวกนั้นดูเหมือนจำเป็นต้องไปอีกหลายเที่ยว"

เขาพึมพำครุ่นคิดอยู่นาน ค่อยล้วงในอกมือเดียว หยิบถุงเก็บของออกมา

หันปากถุงลง เทออก ทันใดของชิ้นหนึ่งพุ่งออกมา

เกล็ดสีแดงฉานชิ้นหนึ่ง

ที่แท้คือวัตถุวิญญาณพรสวรรค์ของ "วิชาโล่เพลิง"

ต่างจากตำราวิชาเวทธรรมดาที่ค่อย ๆ อธิบายจากตื้นไปลึก การกุมวิชาเวทปฐมบทเริ่มจากการตีความแผนภาพลวดลายวิญญาณวิชาเวทโดยตรง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะตีความวิชาเวทเข้าขั้น

หวังอวี่สูดลมหายใจลึก ก็หยิบเกล็ดสีแดงฉาน แปะลงบนหน้าผาก