บทที่ 96 ยาลูกกลอนเสริมปฐม

ในประสาทสัมผัสญาณรู้ หวังอวี่เห็นกลุ่มเปลวเพลิงสีแดงฉานที่ซ่อนอยู่ในเกล็ดสีแดง ในเปลวเพลิงรำไรมีลวดลายวิญญาณเป็นดวง ๆ ปรากฏลับ ๆ ล่อ ๆ

ลวดลายวิญญาณเหล่านี้แต่ละดวงพร่าเลือนไม่ชัด แถมพันกันสิบกว่าดวง ถึงกับทำให้เขาแยกแยะไม่ออกชั่วขณะ

หวังอวี่ลองฝืนจับจ้องดวงหนึ่ง แต่เพิ่งใช้ญาณรู้เพ่งครู่ ก็รู้สึกหัวมึนตาลาย ดวงตามืดมัว

"เร่งประสาน"

ชั่วพริบตาถัดมา ในตาเขาประกายผลึกวาบไหว ประสาททั้งห้าเริ่มขยายอย่างรวดเร็ว สิ่งของรอบข้างกลายเป็นช้า ความคิดเข้าสู่สภาวะมหัศจรรย์

ลวดลายวิญญาณดวงนั้นที่เดิมในประสาทสัมผัสญาณรู้ของเขา ไร้กฎเกณฑ์ให้ศึกษา ทันใดถูกแยกชิ้นอย่างรวดเร็ว แปรเป็นเส้นด้ายแดงเส้น ๆ……

เช้าวันถัดมา หวังอวี่ไปหอตำราพระธรรมอีกรอบ

ครั้งนี้ ไม่เพียงที่คลังตำราคำว่า "ศิลปะ" จ่ายหลายสิบศิลาวิญญาณ แลกบันทึกความรู้เข้าประตูวิชาตีศัสตราเวทหลายเล่ม ยังไปที่คลังตำราคำว่า "สามัญ" จ่ายศิลาวิญญาณก้อนหนึ่ง อยู่ครบหนึ่งชั่วยาม พลิกอ่านตำราทั้งหมดในห้องหินหกเจ็ดห้อง

พอเจอตำราที่รู้สึกว่ามีประโยชน์ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับร่างกายคน ศิลปะการต่อสู้ การแพทย์ เขาก็เปิดโหมดเร่งประสานทันที ใช้ความจำพิเศษจดเนื้อหาทั้งหมดในสมองไม่ตกหล่นแม้แต่อักษรเดียว

กลางวัน หวังอวี่กลับที่พัก หยิบบันทึกวิชาตีศัสตราเวทหลายเล่มออกมา ท่องในใจหนึ่งรอบ ก็พร้อมเสียงหนึ่งว่า "เข้าสู่หน้าจอล็อกอิน" ก็กลับมาห้องโถงสีเงินขาวอีกครั้ง และปรากฏตัวบนเก้าอี้โลหะสีดำโดยตรง

เขารอแสงแดงเหนือหัวยืนยันผ่าน เงาแป้นพิมพ์เบื้องหน้าผุดปรากฏ จอแสดงผลขนาดมหึมาเบื้องหน้าสว่างขึ้น ภาพกรวยกลไกสีทองอร่ามปรากฏบนนั้น

"คำนวณคาดการณ์วิชาหลอมกายขั้นฝึกปราณ เพิ่มทิศทางการเสริมในการคำนวณคาดการณ์ เสริมพลังระเบิดของร่างกาย"

หวังอวี่สั่งจอแสดงผลหนึ่งเสียง

"ข้อมูลสำรองคำนวณคาดการณ์ไม่เพียงพอ ไม่สามารถคำนวณคาดการณ์วิชาหลอมกายขั้นฝึกปราณ ทิศทางเสริมพลังระเบิดของร่างกายได้" เสียงเครื่องจักรก้องในห้องโถงอย่างไร้อารมณ์

ตอนนี้ สัญลักษณ์บนกรวยสีทองอร่ามบนจอแสดงผลแสดงเป็น 29%

หวังอวี่จ้องสัญลักษณ์ 29% บนกรวย สายตาวาบไหวเล็กน้อย

เมื่อวาน เขาป้อนเล่ม «ทรรศนะเส้นจิงม่ายร่างกายมนุษย์» ตำราการแพทย์ที่จดมาจากคลังตำราคนสามัญในหอตำราพระธรรมเข้าจอแสดงผล ผลที่คาดไม่ถึงคือสัญลักษณ์ 28% บนภาพกรวยถูกยกระดับขึ้น 1% ตรง ๆ แปรเป็น 29%

ตอนนี้เขาก็ต้องการพิสูจน์ความคิดของตัวเองอีกครั้ง

จากนั้นหวังอวี่ก็เอามือกดบนเงาแป้นพิมพ์ ป้อนเนื้อหาตำราที่บันทึกอยู่ในสมอง ไม่ว่าจะวิชาตีศัสตราเวทหรือเนื้อหาตำราคนสามัญ ระดมป้อนเข้าจอแสดงผลขนาดมหึมา

ตั้งหนึ่งเค่อ พอแถวอักษรแสงสุดท้ายหายจากจอแสดงผล สัญลักษณ์กรวยสีทองบนจอแสดงผลก็พร่าเลือนหนึ่งที จาก 29% แปรเป็น 31%

ยกระดับขึ้น 2%

อย่างที่คิด ไม่จำเป็นต้องเป็นวิชาเคล็ดบำเพ็ญ น่าจะเป็นว่าในพิภพนี้ ขอแค่ข้อมูลใด ๆ ที่เกี่ยวกับการหลอมกาย ก็เพิ่มผลการคำนวณคาดการณ์ของไท่หยวนได้

หากเป็นแบบนี้ เนื้อหาตำราคนสามัญทั้งหมดในหอตำราพระธรรม ก็มีความจำเป็นต้องเก็บรวบรวม ใช้เพิ่มความสามารถการคำนวณคาดการณ์ของไท่หยวนต่อเรื่องราวในพิภพบำเพ็ญเซียนได้

หวังอวี่นึกถึงห้องหินเก็บตำราหลายสิบห้องในคลังตำราคนสามัญในหอตำราพระธรรม อดดีใจสุดขีดไม่ได้ พร้อมเสียง "ออกจากการล็อกอิน" จิตสำนึกก็กลับสู่ความเป็นจริง

เขาฝืนกดความตื่นเต้นที่อยากไปหอตำราพระธรรมทันที เริ่มหลับตา ตีความเนื้อหาในบันทึกวิชาตีศัสตราเวทหลายเล่มอย่างเงียบ ๆ

ตอนกลางคืน หวังอวี่ค่อยลืมตา ล้วงขวดเล็กจากในอก เทยาลูกกลอนสีเขียวเม็ดหนึ่งออก

ผิวยาลูกกลอนนี้มีลายเส้นสีเงินหนึ่งเส้น เปล่งกลิ่นเผ็ดร้อนแสบจมูก คือ 'ยาลูกกลอนเสริมปฐม' ที่รับมาจากตำหนักกิจการรวมในตอนแรก

เขากลืนยาลูกกลอน ก็เริ่มหายใจลมปราณบำเพ็ญวิชาวิญญาณเพลิงชั้นสี่

ยาลูกกลอนเสริมปฐมเป็นยาลูกกลอนเข้าขั้นที่ช่วยเพิ่มพลังเวทช่วงกลางช่วงปลายได้ ต่างจากน้ำรวมวิญญาณและยาเสริมทั่วไปอื่น ๆ ที่ผ่านมาสิ้นเชิง เป็นยาวิเศษที่แปรเป็นพลังเวทบริสุทธิ์ได้จริง ๆ และตามคุณสมบัติส่วนตัวที่ต่างกัน ผลก็ต่างกันไป

คนอื่นเขาไม่ค่อยชัดเจน แต่เขากินเม็ดหนึ่งเทียบเท่าฝึกอย่างทรหดสองเดือน ทุกสามวันกินได้เม็ดหนึ่ง

เขาในฐานะศิษย์สายใน ปีแรกรับยาลูกกลอนเสริมปฐมฟรีได้สิบสองเม็ด เดือนกว่า ๆ ก็ใช้หมด ประหยัดเวลาฝึกอย่างทรหดไปสองปีตรง ๆ แต่หลายปีหลังจากนั้นจะลดลงครึ่งหนึ่งปีต่อปี

ศิษย์สายนอกปีแรกได้แค่หกเม็ด หลังจากนั้นก็ลดลงปีต่อปีเช่นกัน

หลังประสบผลที่น่าตกใจของยาลูกกลอนเสริมปฐมแล้ว เปลี่ยนกลับมาบำเพ็ญเองช้า ๆ ไม่ว่าใครก็รู้สึกว่าความเร็วบำเพ็ญช้าราวเต่าคลาน

แต่ยาลูกกลอนแบบนี้ ต่อให้ในตำหนักยาที่ตำหนักกิจการรวมก็ของขาดเป็นประจำ ต่อให้มีขายก็จำนวนไม่มาก ราคาขายยังสูงถึงห้าหกสิบศิลาวิญญาณต่อเม็ด

ส่วนระหว่างศิษย์ในสำนัก ไว้บำเพ็ญเองยังไม่พอ ยิ่งไม่มีคนนำมาขายต่อ

ได้ยินว่าตลาดนอกสำนักสี่ลักษณ์ เป็นครั้งคราวมีหลุดออกหลายเม็ด ราคาทวีคูณตรง ๆ

หวังอวี่ตอนรู้ราคายาลูกกลอนเสริมปฐมในตอนแรก สิ่งแรกที่อยากเป็นคือช่างปรุงยา ไม่ใช่ช่างตีศัสตราเวท

แต่น่าเสียดาย หลังจากเขาสอบถามอย่างละเอียดถึงรู้ว่า สูตรยาแบบยาลูกกลอนเสริมปฐมที่กระทบรากฐานของสำนัก ต้องเป็นช่างปรุงยาที่สำนักบ่มเพาะมาตั้งแต่เด็กถึงเข้าถึงได้ และช่างปรุงยาแบบสำนักแต่ละคนแทบทั้งหมดเซ็นพันธสัญญาวิญญาณกับสำนัก ทิ้งวิญญาณส่วนหนึ่งไว้ที่ตำหนักบรรพชนของสำนัก ทั้งชาตินี้ห้ามออกจากสำนักสี่ลักษณ์

หวังอวี่ถึงตัดใจล้มเลิกความคิดเรียนปรุงยา เปลี่ยนเป็นตั้งใจไปเรียนวิถีตีศัสตราเวท

เขาหลังเข้าฝึกปราณชั้นสี่ ก็สัมผัสได้ถึงกำแพงฝึกปราณชั้นห้าที่อยู่ไกลแสนไกล หากไม่มียาลูกกลอนใด ๆ ช่วย เกรงว่าอย่างน้อยต้องใช้เวลาหกเจ็ดปี

นี่ยังเป็นผลที่พลังความคิดดาราของเขาฝึกถึงชั้นแรก ทำให้เวลาบำเพ็ญเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวด้วย

หากเป็นศิษย์สี่รากวิญญาณธรรมดา จากฝึกปราณชั้นสี่บำเพ็ญถึงชั้นห้า ต้องใช้เวลาสิบสี่สิบห้าปี หากบวกทะลวงกำแพงไม่ราบรื่นอีก เวลานี้จะยิ่งนานขึ้น

ไม่แปลกที่สำนักสี่ลักษณ์ไม่อยากรับศิษย์สี่รากวิญญาณ ความเร็วบำเพ็ญแบบนี้หากไม่มีทรัพยากรมหาศาลช่วย เกรงว่าช่วงปลายหมดหวังจริง ๆ

ส่วนผู้บำเพ็ญเสรีพวกนั้น ไม่มีคุณสมบัติไม่มีทรัพยากร ส่วนใหญ่ทั้งชาติบำเพ็ญถึงฝึกปราณช่วงกลางก็นับว่าสุดทางแล้ว อายุหกเจ็ดสิบเข้าฝึกปราณช่วงปลายได้ก็ไม่มีกี่คน

หกเจ็ดวันต่อมา

หวังอวี่ทุกเช้าตื่น ตีความแผนภาพลวดลายวิญญาณวิชาโล่เพลิงก่อน จากนั้นค่อยไปคลังตำราคนสามัญของหอตำราพระธรรมอ่านและบันทึกตำราคนสามัญต่าง ๆ

กลางวันก็ศึกษาวิชาตีศัสตราเวท บ่ายก็หลับตาพักผ่อน กลางคืนพอฟื้นพลังก็หายใจลมปราณบำเพ็ญวิชาวิญญาณเพลิง

พอถึงตอนเช้ามืด ก็เริ่มอาศัยศิลาดาราที่เหลือไม่มากในมือ บำเพ็ญพลังความคิดดาราชั้นที่สอง

เช้าวันหนึ่ง เขาเพิ่งจบการตีความวิชาเวท กำลังจะออกตัวไปหอตำราพระธรรม จู่ ๆ นอกบ้านดังเสียงเอี๊ยด ๆ

หวังอวี่ชะงัก ลุกขึ้นเปิดประตูบ้าน ก็เห็นยันต์ใบหนึ่งวนต่ำในห้วงอากาศนอกประตู พอเห็นคนออกมา ก็เผาตัวเองตามลมทันที แปรเป็นกองเพลิงเล็กก้อนหนึ่ง

เสียงบุรุษเข้มงวดสายหนึ่งดังออกจากเปลวเพลิง

"หวังอวี่ เจ้าถูกอาจารย์ซุนรับเป็นศิษย์ชั่วคราวของตำหนักตีศัสตราเวทแล้ว จำกัดเวลาสามเค่อให้ไปรายงานตัวที่ตำหนักตีศัสตราเวท ไม่งั้นถือว่าสละสิทธิ์โดยอัตโนมัติ"