บทที่ 97 อาจารย์ซุน

ตำหนักตีศัสตราเวทของสำนักสี่ลักษณ์ ในนามขึ้นกับการดูแลของตำหนักกิจการรวม แต่ในความเป็นจริงอยู่ในพุงเขาของขุนเขาอีกลูกที่ไกลจากวิหารตำหนักกิจการรวม

ขุนเขานี้ชื่อ "ชางเหยียน" ตั้งอยู่ข้าง ๆ เขาวิหคชาด ได้ยินว่าในเขามีแม่น้ำเพลิงปอดดินหลายสาย ใช้ตีศัสตราเวทดีที่สุด ตำหนักตีศัสตราเวทถึงสร้างที่นี่

ในวิหารหินครามในพุงเขา ศิษย์สำนักสี่ลักษณ์ห้าคนยืนมองหน้ากันตรงนั้น ในนั้นสองคนสวมเสื้อผ้าศิษย์สายใน สามคนสวมเสื้อผ้าศิษย์สายนอก สี่ชายหนึ่งหญิง

แต่รวมถึงหวังอวี่ ทุกคนอดแอบมองสตรีคนเดียวในห้าคนไม่ได้ ซึ่งก็คือศิษย์สายในหญิงอีกคน

เพราะสตรีคนนี้ดู "แกร่งแกล้ว" เกินไป

รูปร่างสูงใหญ่ไม่ด้อยกว่าหวังอวี่ สวมเกราะครึ่งท่อนสีทองอ่อน ข้างหลังสะพายไม้สั้นสีแดงเฉียงเล่มหนึ่ง ผมสั้นหัว คิ้วใหญ่ราวคมดาบดำเข้มราวหมึก ใบหน้าสี่เหลี่ยม ดวงตาเย็นยะเยือก!

หากไม่ใช่ร่างนางหน้าอูมโด่งหลังเด้ง ใครเห็นก็คิดว่าเป็นบุรุษที่กลิ่นอายแกร่งแกล้วเปล่งออกมา

สตรีคนนี้มาเป็นคนสุดท้าย หวังอวี่กับศิษย์สายนอกอีกสามคนได้แลกเปลี่ยนนามกันแล้ว เว้นสตรีคนนี้เข้ามาแล้ว ก็ยืนข้าง ๆ ตรง ๆ ไม่สนใจใครเลย

ทำให้ศิษย์สายนอกอีกสามคนที่ตั้งใจจะเข้าไปคารวะ ได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ที่เดิม

หวังอวี่ก็ไม่คิดจะเข้าไปหาเรื่องอึดอัดให้ตัวเองเป็นธรรมดา แต่ดูสีหน้าศิษย์สายนอกอื่น ๆ ดูเหมือนก็ไม่รู้จัก "พี่สาว" ประตูในคนนี้

ดีที่ห้าคนรอไม่นาน เฒ่าชราเสื้อคลุมดำรูปร่างผอมบางผู้หนึ่ง ก็มาถึงห้องโถงอย่างเงียบเชียบ

"คารวะอาจารย์ซุน"

ชายหนุ่มหน้าซีดผู้หนึ่งในศิษย์สายนอกสามคน ดูเหมือนรู้จักอาจารย์ซุน พอเห็นเฒ่าชราเสื้อคลุมดำ ก็เข้าไปคารวะอย่างนอบน้อมทันที

หวังอวี่กับสตรีผมสั้นเห็นดังนั้น ก็ประสานมือคารวะตามเป็นธรรมดา

อาจารย์ซุนท่านนี้ดูอายุไม่น้อย แต่คลื่นพลังเวทบนตัวกลับไม่แกร่งอย่างที่คิด ดูเหมือนเป็นแค่นักบำเพ็ญเซียนฝึกปราณช่วงปลายเท่านั้น

"พวกเจ้าคราวนี้มาห้าคน แต่ข้าต้องการแค่สามคนช่วย พวกเจ้าสองคนกลับไปได้" เฒ่าชราเสื้อคลุมดำเพียงกวาดมองห้าคนหนึ่งแวบ ก็พูดประโยคที่ทำให้หลายคนชะงัก

"เด็กหญิงคนนี้กับเจ้าอยู่ได้……อืม เจ้าก็ตามข้ามาด้วย" เฒ่าชราเสื้อคลุมดำชี้สตรีผมสั้นกับหวังอวี่ตรง ๆ สุดท้ายลังเลครู่ ก็พูดกับชายหนุ่มหน้าซีดที่ทักทายเขาก่อนหน้านี้ จากนั้นก็เดินกลับทางที่มาไปเอง

"ขอบคุณอาจารย์ซุน"

ศิษย์สายนอกหน้าซีดดีใจสุดขีดขานรับ ก็รีบตามไปอย่างกระหยิ่ม

หวังอวี่กับสตรีผมสั้นเห็นดังนั้น ก็ตามไปเป็นธรรมดา

ในห้องโถง เหลือแค่ศิษย์สายนอกอีกสองคนที่สีหน้าผิดหวัง

……

หวังอวี่กับพรรคพวกตามเฒ่าชราเสื้อคลุมดำออกจากห้องโถง ผ่านทางเดินยาวสายหนึ่ง เบื้องหน้าก็ปรากฏที่ว่างมหึมาที่เจาะพุงเขาเข้าไปครึ่งค่อน

ที่ว่างมหึมารอบข้างเป็นผนังเขาชัน บนผนังสร้างถ้ำหินเรียงเป็นแถว ๆ เป็นระเบียบ เป็นครั้งคราวมีคนทะยานบินออกมาจากในนั้น

เฒ่าชราเสื้อคลุมดำสะบัดแขนเสื้อ เรือบินสีขาวลำหนึ่งผุดปรากฏ โบกมือเรียกสามคนข้างหลัง ก็ขึ้นไปก่อน

ครู่หนึ่งให้หลัง เรือบินบรรทุกสี่คนบินลงล่าง สุดท้ายหยุดที่ถ้ำหินแถวล่างสุดถ้ำหนึ่ง

เฒ่าชราเสื้อคลุมดำพาสี่คนลงจากเรือบิน เดินเข้าไป

ในถ้ำหิน สองข้างทางเดินยาวสายแล้วสายเล่า คือห้องหินเป็นห้อง ๆ

ในห้องหินแต่ละห้องมีคนไหล่ผายเอวกลมสองสามคน กำลังยุ่งอยู่กับอะไรบางอย่าง

บางคนยกฆ้อนเหล็ก "ก๊อง ๆ" ทุบของบางอย่าง บางคนกำลังพัดเตา เทน้ำโลหะกระทะหลังกระทะลงในแม่พิมพ์ที่ขึ้นรูปแล้ว ยังมีคนเอาของที่ดูแปลก ๆ ไปบดด้วยโม่หินเป็นผง……

"คนพวกนี้เป็นช่างเหล็กคนสามัญทั้งหมด ทำได้แค่งานหนักงานแรงเงอะงะ แต่พวกเจ้าต่างออกไป เป็นนักบำเพ็ญเซียนที่ฝึกวิชาเคล็ดธาตุไฟ ดังนั้นข้าต้องการให้พวกเจ้าช่วย ตีศัสตราเวทธาตุไฟที่คนอื่นสั่งให้สำเร็จ" เฒ่าชราเสื้อคลุมดำพูดเรียบ ๆ ไปพลาง พาสามคนไปยังหน้าห้องหินสุดท้ายที่ปิดด้วยประตูเหล็กแน่นหนา

ผิวประตูเหล็กจารลวดลายวิญญาณสีครามจาง ๆ บางลาย เข้าใกล้หน่อยกลับยังมีไอเย็นจัดบ้าง

พอเฒ่าชราเสื้อคลุมดำดึงประตูเหล็กเปิด กลิ่นอายร้อนระอุก็พุ่งระเบิดออกมา

หวังอวี่กับพรรคพวกเดินเข้าไป ค่อยเห็นชัดว่าข้างในตั้งตระหง่านด้วยกระถางยักษ์สีแดงฉาน สามขาสามหู

กระถางยักษ์ทั้งใบสีแดงฉาน สูงตั้งจั้งหนึ่ง สามขาจมพื้นครึ่งหนึ่ง สามหูเป็นรูปทรงหัวมังกร พ่นเปลวเพลิงเส้น ๆ ออกมาช้า ๆ

ในเปลวเพลิงพันไหว มีดาบเล็กสีขาวยาวครึ่งฉือเล่มหนึ่งลอยนิ่งเหนือกระถางยักษ์

"ดาบมังกรเพลิงศัสตราเวทแบบนี้ ข้าตีมาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งก่อนเป็นเพียงศัสตราเวทธรรมดาแบบหกลวดลายจารเท่านั้น ตอนนี้ผ่านการลองหลายครั้งแล้ว ข้าตัดสินใจเปลี่ยนลวดลายจารเป็นเจ็ดดวง ให้ดาบมังกรเพลิงกลายเป็นศัสตราเวทเข้าขั้น"

"เพราะเป็นการลองครั้งแรก เพื่อความปลอดภัย ข้าถึงขอให้ตำหนักกิจการรวมจัดพวกเจ้าสามคนมาช่วย" เฒ่าชราเสื้อคลุมดำพูดไปพลาง พาสามคนเดินไปหน้ากระถางยักษ์

หวังอวี่รู้สึกเพียงกระถางยักษ์เบื้องหน้าเปล่งคลื่นความร้อนเป็นชุด ครู่เดียวก็ทำให้ปากแห้งคอแห้ง อดเดินวิชาวิญญาณเพลิงไม่ได้ ทำให้ผิวกายเปล่งรัศมีแดงจาง ๆ ค่อยคืนสู่ปกติ

ไม่ใช่แค่หวังอวี่ที่เป็นเช่นนี้ สตรีผมสั้นกับศิษย์ชายหน้าค่อนข้างซีดก็มีแสงวิญญาณวาบไหวตามผิวกายเช่นกัน เห็นชัดว่าเดินวิชาเคล็ดเหมือนกัน

เฒ่าชราเสื้อคลุมดำมองดังเป็นของไม่เห็น กลับเล่าให้คนฟังต่อ:

"ในเมื่อพวกเจ้ายินดีรับภารกิจนี้ ก็แสดงว่าพวกเจ้าน่าจะมีพื้นวิชาตีศัสตราเวทบ้าง น่าจะรู้ว่าการตีศัสตราเวทจะสำเร็จหรือไม่ สามส่วนอยู่ที่ตัวอ่อนศัสตราเวทช่วงต้น เจ็ดส่วนอยู่ที่ลวดลายจารศัสตราเวทช่วงหลัง"

"สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำง่ายมาก ก็คือตอนข้าจารลวดลายวิญญาณ รักษาพลังเพลิงดินของกระถางสามมังกรนี้ให้คงที่ อย่าให้เพลิงดินเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ทำให้การจารลวดลายของข้าผิดพลาด"

"การจารลวดลายวิญญาณเป็นงานที่ต้องทำช้าและละเอียด ข้าทำได้แค่หนึ่งชั่วยามต่อวัน เวลาที่เหลือต้องพักบ่มเพาะดวงจิต ดังนั้นกระบวนการทั้งหมดน้อยที่สุดครึ่งเดือน ยาวที่สุดสองเดือน"

"หลังเสร็จ ข้าเฒ่าจะจ่ายให้คนละหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณ และระหว่างนี้ จะอธิบายปัญหาในการตีศัสตราเวทบางเรื่องให้ฟังเป็นค่าตอบแทนพิเศษ"

"เอาละ ตอนนี้มีคำถามถามได้ ไม่มีคำถาม วันนี้ทำความคุ้นเคยกับการบังคับกระถางสามมังกรก่อน พรุ่งนี้เริ่มจารลวดลายวิญญาณ"

"อาจารย์ซุน ระหว่างนี้ พวกเรากลับที่พักตัวเองได้ไหม" สตรีผมสั้นเอ่ยถาม เสียงกลับใสกระจ่างเกินคาด

"ไม่ได้ เพื่อป้องกันคนหายตัวกลางทาง พวกเจ้าต้องอยู่ที่นี่ของข้า ห้องข้าง ๆ มีห้องนอนหลายห้องว่างอยู่ พวกเจ้าอยู่ที่นั่นได้ ระหว่างนี้ ข้าจะให้ยาลูกกลอนตัดธัญญาหารฟรี"

เฒ่าชราเสื้อคลุมดำปฏิเสธเด็ดขาด

คิ้วเข้มของสตรีผมสั้นกระดิกเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรค้านต่อ

"อาจารย์ซุน ข้าเห็นห้องตีศัสตราเวทบางห้องว่างอยู่ พวกเราใช้เครื่องมือและวัสดุตีศัสตราเวทข้างในได้ไหม" หวังอวี่ก็ถามอย่างไม่เกรงใจ

"พวกเจ้าหากสนใจ นอกจากห้องตีศัสตราเวทบางห้องที่ข้าปิดไว้ ห้องอื่น ๆ ใช้ได้ทั้งหมด เครื่องมือข้างในใช้ฟรี แต่วัสดุที่ใช้ต้องคิดเป็นศิลาวิญญาณชดเชยทีหลัง" สายตาอาจารย์ซุนกวาดมองหน้าหวังอวี่หนึ่งแวบ ค่อยตอบเรียบ ๆ

"ได้ ข้าก็ไม่มีคำถาม" หวังอวี่พยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อเช่นกัน

"อาจารย์ ข้าไม่มีคำถาม เริ่มได้ตลอดเวลา" ชายหนุ่มหน้าซีดเห็นดังนั้น ก็รีบเอาใจเฒ่าชราเสื้อคลุมดำ

"ดีมาก พวกเจ้าออกไปเลือกที่พักก่อน แล้วค่อยกลับมาที่นี่ทำความคุ้นเคยกับกระถางสามมังกร พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเวลาที่ปราณหยางแกร่งที่สุด ค่อยมาห้องเพลิงดินห้องนี้พร้อมกัน"

"ตอนนี้ ข้าเฒ่าไปเตรียมตัวขั้นสุดท้ายก่อน" เฒ่าชราเสื้อคลุมดำก็ไม่เกรงใจ พูดทิ้งท้ายหลายประโยค ก็ออกจากห้องหินไปตามทางของตัวเอง

ชั่วพริบตา ในห้องเพลิงดินเหลือเพียงหวังอวี่กับพรรคพวกสามคน

ตอนนี้ สตรีผมสั้นชำเลืองหวังอวี่กับชายหนุ่มหน้าซีดหนึ่งแวบ ไม่รอให้สองคนมีปฏิกิริยา ก็เดินไปหน้ากระถางยักษ์คนเดียว แถมเอาฝ่ามือกดบนขากระถางขนาดใหญ่ จากนั้นหลับตาทั้งสอง ราวกำลังตีความอะไรบางอย่าง

หวังอวี่เห็นสภาพนี้ ยิ้มเบา ๆ พลิกตัวออกจากห้องหิน

ชายหนุ่มหน้าซีดเห็นทุกอย่าง เกาหัวหนึ่งที จู่ ๆ ก็ตะโกน "ศิษย์พี่หวัง" หนึ่งเสียง ก็รีบตามหวังอวี่ออกจากห้องหินไปอย่างกระชั้น