บทที่ 99 ลวดลายร่างกายและลวดลายวิชาเวท

"อาจารย์ซุนระดับฝึกปราณช่วงปลายท่านนี้ ควบคุมญาณรู้อ่อนมาก" นี่คือความคิดของหวังอวี่จังหวะนี้

เฒ่าชราเสื้อคลุมดำถึงจะมีวิชาบังคับศัสตราเวทแยบยลยิ่ง แต่ญาณรู้ถูกรบกวนได้ง่ายขนาดนี้ เห็นชัดว่าควบคุมพลังจิตให้คงที่ได้นานไม่ได้

หวังอวี่ที่ชินกับการควบคุมญาณรู้ละเอียดในโหมด "เร่งประสาน" มาแล้ว รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง

กระทั่งพลังจิตของอาจารย์ซุนท่านนี้ ยังอ่อนกว่าเขามากโข

คิดดูก็เป็นธรรมดา

อย่างไรเสียพลังความคิดดาราชั้นแรกก็เพิ่มพลังจิตเขาเป็นเท่าตัวได้โดยตรง ส่วนนักบำเพ็ญเซียนฝึกปราณช่วงปลาย ต่อให้สูงกว่าเขาสามสี่ชั้นวิชาเคล็ด แต่ญาณรู้ที่เพิ่มขึ้นในแต่ละชั้นก็มีจำกัด

ตอนนี้ เฒ่าชราที่ล้มเหลวอีกครั้ง รอให้พลังเพลิงดินล้างลวดลายวิญญาณที่ขาดวิ่นไป ก็ลองอีกครั้ง แต่พอลวดลายวิญญาณดวงที่สองเกือบเสร็จ ก็ยังคงล้มเหลว

เฒ่าชราเห็นแล้ว เห็นชัดว่าสูญเสียความเชื่อมั่นว่าจะจารลวดลายวิญญาณดวงที่สองสำเร็จในเวลาที่เหลือ ถอนหายใจหนึ่งที เรียกเข็มจารกลับ พูดกับสามคนเรียบ ๆ:

"การจารลวดลายวิญญาณราบรื่นหรือไม่ ไม่ใช่แค่ดูเทคนิคการจารของช่างตีศัสตราเวท บางครั้งยังเกี่ยวข้องกับเวลาฟ้าทำเลที่ กระทั่งเงื่อนไขคน อารมณ์และความเชื่อมั่นของช่างตีศัสตราเวท ล้วนเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้การจารลวดลายสำเร็จได้"

"เอาละ วันนี้เท่านี้ก่อน พรุ่งนี้เที่ยงค่อยต่อ"

อาจารย์ซุนพูดประโยคนี้จบ ก็ร่ายวิชาเปิดกลไกบนเพดาน ให้ขายึดหดกลับเข้าไป ตัวเองก็เก็บบาตรกลมและศัสตราเวท ก็จากไป

ตอนบ่าย

ในห้องหินด้านนอกสุดของถ้ำหิน หวังอวี่กำลังดูช่างเหล็กสองคนทุบเหล็กชั้นยอดสีแดงร้อนชิ้นหนึ่งอย่างเอร็ดอร่อย และยิ้มคุยกับสองคนเป็นครั้งคราว

ช่างเหล็กคนสามัญสองคน ตอบทุกข้อที่ถามเป็นธรรมดา ท่าทางนอบน้อม

ตอนกลางคืน สตรีผมสั้นกับชายหนุ่มหน้าซีดต่างหลับตานั่งสมาธิในห้องนอนตัวเอง

หวังอวี่ก็ไปยังห้องตีศัสตราเวทอีกห้อง ก็สะบัดฆ้อนเหล็ก ทุบเหล็กชั้นยอดชิ้นหนึ่งเช่นกัน ดูท่าทางและวิธีของเขา ใกล้เคียงกับช่างเหล็กสองคนตอนกลางวัน อีกทั้งยิ่งคล่องขึ้นเรื่อย ๆ

เที่ยงวันที่สาม

หวังอวี่ที่บำเพ็ญหายใจลมปราณเสร็จ ก็มากับอีกสองคนถึงห้องเพลิงดิน ช่วยอาจารย์ซุนตีศัสตราเวท

ตามธรรมเนียม อาจารย์ซุนพูดประเด็นสำคัญในการตีศัสตราเวทตามใจหลายประโยค ก็ปล่อยเข็มจารออก จารลวดลายวิญญาณดวงที่สองต่อ

คราวนี้ค่อนข้างราบรื่น หลังล้มเหลวต่อเนื่องสองครั้ง ครั้งที่สามก็จารลวดลายวิญญาณดวงที่สองสมบูรณ์สำเร็จ

อาจารย์ซุนดีใจสุดขีด ทันใดก็ไม่รีบจารลวดลายวิญญาณดวงที่สาม กลับอธิบายปัญหาบางเรื่องในการตีศัสตราเวทให้สามคนฟัง ค่อยจากไปอย่างพึงพอใจ

บ่ายวันนั้น หวังอวี่กับชายหนุ่มหน้าซีดอยู่ในห้องหินเดียวกัน กำลังถามปัญหากับช่างเหล็กวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีเทาขาวคนหนึ่ง

ช่างเหล็กวัยกลางคนคนนี้ กำลังบดหินแร่สีแดงสดเป็นผงด้วยโม่หินสีดำใบหนึ่ง

ดูสีหน้าหวังอวี่กับชายหนุ่ม ดูเหมือนได้รับประโยชน์ไม่น้อย

เวลาเดียวกัน ในห้องตีศัสตราเวทอีกห้อง สตรีผมสั้นกำลังจารบางอย่างทีละน้อยบนใบมีดยักษ์ยาวหนึ่งเมตรที่วางบนเตาเพลิงเล่มหนึ่ง ด้วยศัสตราเวทรูปทรงสิ่วสีทองอ่อนเล่มหนึ่ง ท่าทางตั้งใจสุดขีด

……

ครึ่งค่อนเดือนให้หลัง

ในห้องเพลิงดิน ดังเสียงหัวเราะร่าของเฒ่าชราเสื้อคลุมดำ เห็นเพียงบนดาบเล็กสีขาวเหนือกระถางยักษ์ ปรากฏลวดลายจารส่องประกายระยิบหกดวงอย่างชัดเจน

ดาบมังกรเพลิงศัสตราเวทที่ยังตีไม่เสร็จเล่มนี้ เห็นชัดว่าเหลือแค่ลวดลายจารสุดท้ายดวงเดียวก่อนเสร็จสมบูรณ์ ไม่แปลกที่อาจารย์ซุนท่านนี้จะดีใจขนาดนี้

"พวกเจ้าสามคนทำได้ไม่เลว ข้าเฒ่าวันนี้อารมณ์ดี ตอบคำถามตีศัสตราเวทคนละหนึ่งคำถามได้ พวกเจ้าใครถามก่อน" เฒ่าชราเสื้อคลุมดำเก็บศัสตราเวทเข็มจาร แล้วพูดยิ้ม ๆ กับสามคน

หวังอวี่ผ่านครึ่งเดือนนี้ของการอยู่ด้วยกัน ก็รู้แล้วว่าสตรีผมสั้นชื่อ "เซียวเวย" ส่วนชายหนุ่มหน้าซีด ตั้งแต่แรกอ้างว่าเป็นคนของตระกูลบำเพ็ญเซียนตระกูลหนิง ชื่อ "หนิงเหยฺวี่ยน"

"อาจารย์ ข้าน้อยช่วงนี้ลองตีศัสตราเวทสามลวดลายจารชิ้นหนึ่ง ลวดลายจารสองดวงแรกพอไหว จารสำเร็จแล้ว แต่ลวดลายจารดวงสุดท้าย ถูกสองดวงแรกรบกวนเสมอ ทำให้จารไม่สำเร็จ ขอถามอาจารย์ซุน มีวิธีที่ดีบ้างไหม" สตรีผมสั้นก็ไม่เกรงใจ เห็นเฒ่าชราเสื้อคลุมดำพูดแบบนี้ ก็เป็นคนแรกที่ยกคำถามขึ้น

"เจ้าตีตัวอ่อนศัสตราเวทเองได้แล้วรึ ใช้ญาณรู้บังคับศัสตราเวทหรือใช้มือจาร" อาจารย์ซุนคาดไม่ถึงอยู่บ้าง มองสตรีลึก ๆ หนึ่งแวบ ค่อยย้อนถาม

"ข้าน้อยมีสายเลือดพิเศษ ร่างกายค่อนข้างทรงพลัง จึงใช้มือจารโดยตรง" เซียวเวยตอบอย่างไม่ลังเล

"อ้าว เจ้าเป็นผู้ตื่นสายเลือดร่างกาย เช่นนั้นใช้มือจารก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวจริง ๆ"

"ความยากในการจารลวดลายวิญญาณอยู่ที่สองข้อ หนึ่งคือการกุมและเข้าใจลวดลายจาร สองคือความนิ่งและการตอบสนองตอนจารลวดลาย ที่ว่านิ่งคือ มือหรือญาณรู้เจ้านิ่งพอ ไม่ผิดพลาดง่าย ส่วนการตอบสนองคือ ตอนถูกรบกวน ตอบสนองเร็วพอ คลายการรบกวนได้ทันเวลา"

"อย่างแรกต้องอาศัยไหวพริบและเวลาสะสมช้า ๆ ส่วนอย่างหลังขึ้นอยู่กับพรสวรรค์และวิชาลับช่วย"

"ในกระบวนการจารก็มีวิชาลับช่วยได้ด้วยรึ" เซียวเวยชะงัก

"มีอยู่แล้ว หากไม่มี แค่ศัสตราเวทสามลวดลายจาร ก็ทำให้เจ้าทำอะไรไม่ได้ หากเป็นการตีศัสตราเวทหกเจ็ดลวดลายจารแบบที่ข้าทำ ไม่ใช่ไม่มีหวังสำเร็จเลยรึ" อาจารย์ซุนพูดอย่างตรงไปตรงมา

"งั้นวิชาลับนี้……" สตรีผมสั้นได้ยินแล้ว ลังเลอยู่บ้าง

"เหะ ๆ อย่าคิดเลย วิชาลับแบบนี้เป็นรากฐานการตั้งตัวของช่างตีศัสตราเวทเรา ยกเว้นศิษย์รับช่วงสืบทอด ไม่มีทางถ่ายทอดให้ผู้อื่นเด็ดขาด ต่อให้ศิลาวิญญาณมากขึ้นอีกก็ไม่ได้" อาจารย์ซุน "เหะ ๆ" หนึ่งเสียง

พอได้ยินคำนี้ ไม่ใช่แค่เซียวเวย หวังอวี่กับหนิงเหยฺวี่ยนสีหน้าก็เปลี่ยน

คำพูดของอาจารย์ซุนท่านนี้ดูเหมือนต้องฟังกลับด้าน หรือคือขอแค่ศิลาวิญญาณมากพอ ก็คุยกันได้

"อาจารย์ซุน ข้าน้อยอยากรู้ว่า การตีศัสตราเวทต้องใช้เพลิงดินเสมอไหม จะใช้เปลวเพลิงอื่นแทนได้หรือไม่" หนิงเหยฺวี่ยนเอ่ยถามตอนนี้

"เพลิงดินแน่นอนว่าไม่จำเป็น แต่เวลาใช้วัสดุโลหะเป็นหลักในการตีศัสตราเวท ทางที่ดีใช้เพลิงดินตีศัสตราเวท เพราะอุณหภูมิเพลิงดินสูงพอ และนิ่งพอ ศัสตราเวททั่วไปก็ใช้วัสดุโลหะเป็นหลัก"

"แต่วัสดุพิเศษบางอย่างในการตีศัสตราเวท เช่น วัสดุธาตุไม้ ธาตุน้ำแข็ง ฯลฯ ต้องใช้วิธีอื่น ๆ ตี ไม่งั้นตีไม่สำเร็จเลย"

"แน่นอนสำหรับช่างตีศัสตราเวท หากหลอมเปลวเพลิงวิญญาณฟ้าดินสักชนิดได้โดยตรง ก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุด ศัสตราเวทที่หลอมด้วยเปลวเพลิงวิญญาณฟ้าดิน มีโอกาสสูงมากที่จะมีอภิญญาพิเศษของเปลวเพลิงวิญญาณนั้น"

"แน่นอนข้าเฒ่าก็แค่พูดเฉย ๆ เปลวเพลิงวิญญาณฟ้าดินหายากยิ่ง ทั้งสำนักสี่ลักษณ์ดูเหมือนจะมีแค่ปรมาจารย์เฒ่าเพลิงหลีที่หลอมเปลวเพลิงวิญญาณสักชนิดได้" อาจารย์ซุนตอบโดยไม่ทันคิด

"ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ" ชายหนุ่มเผยสีหน้าผิดหวัง ก็ยังโค้งคารวะเฒ่าชราขอบคุณ

"ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยเคยอ่านบันทึกตีศัสตราเวทบางเล่มในหอตำราพระธรรม พบว่าในนั้นบันทึกลวดลายร่างกายไว้น้อยมาก แถมบันทึกที่มีแผนภาพลวดลายร่างกายก็แพงกว่ามาก ข้าน้อยอยากรู้ว่า ลวดลายร่างกายที่เสริมคุณสมบัติของตัวอ่อนได้นี่หายากมากรึ จะหาได้ที่ไหน" ในที่สุดถึงคิวหวังอวี่ เขาถามข้อสงสัยที่มีในใจมานาน

"หึ ๆ ลวดลายร่างกายของแบบนี้แน่นอนว่าไม่ค่อยพบเห็น อย่างน้อยในบันทึกตีศัสตราเวทในหอตำราพระธรรม ก็จะไม่บันทึกมาก ต่อให้มี ก็เป็นดวงที่พบเห็นได้ทั่วไปไม่กี่ดวง"

"ในความเป็นจริง ในตำราสืบทอดของช่างตีศัสตราเวทที่ล้ำค่าที่สุดมีสองชนิด ชนิดหนึ่งคือที่เพิ่งพูดถึง วิชาลับเฉพาะที่ช่วยตีศัสตราเวทได้ อีกชนิดคือลวดลายร่างกายเฉพาะที่ช่างตีศัสตราเวทคนหนึ่งศึกษาขัดเกลามาตลอดชีวิต"

"ยกตัวอย่าง ลวดลายร่างกายทั่วไปดวงหนึ่งที่ใคร ๆ ก็รู้ อาจเพิ่มความเหนียวของตัวอ่อนได้แค่หนึ่งส่วน แต่ลวดลายร่างกายเฉพาะประเภทเดียวกันในตำราสืบทอดของช่างตีศัสตราเวทคนหนึ่ง อาจเพิ่มความเหนียวของตัวอ่อนได้หนึ่งส่วนครึ่ง กระทั่งสองส่วน ลวดลายร่างกายเฉพาะประเภทเดียวกันอีกดวง อาจนอกจากเพิ่มความเหนียวของตัวอ่อน ยังลดน้ำหนักลงเล็กน้อย ให้บังคับด้วยวิชาบังคับศัสตราเวทได้ดีขึ้น" อาจารย์ซุนอธิบาย

"งั้นลวดลายวิชาเวทที่ใช้ในการตีศัสตราเวทล่ะ แผนภาพลวดลายวิญญาณของวิชาเวททั้งหมด จารลงในศัสตราเวทได้หรือไม่" หวังอวี่เผยสีหน้ากระจ่าง แต่อดถามต่อไม่ได้

เฒ่าชราเสื้อคลุมดำได้ยินแล้ว ขมวดคิ้ว แต่ก็ตอบเอื่อย ๆ:

"ข้าเฒ่าเคยพูดว่าตอบแค่คนละหนึ่งคำถาม เอาเถอะ ใครให้ข้าเฒ่าวันนี้อารมณ์ดี ก็ยกเว้นกฎตอบเพิ่มหนึ่งคำถาม"

"ในทางทฤษฎี ขอแค่ตีตัวอ่อนที่เหมาะสมได้ วิชาเวทส่วนใหญ่ตีอานุภาพลงในศัสตราเวทได้ แต่ในความเป็นจริง วิชาเวทยิ่งซับซ้อนยิ่งขั้นสูง ก็ยิ่งต้องการวัสดุและการตีของตัวอ่อนสูงขึ้น"

"ไม่งั้นต่อให้ฝืนตีสำเร็จ ก็อาจเร่งใช้แค่หลายครั้ง ศัสตราเวทก็พังได้ ศัสตราเวทแบบใช้ครั้งเดียวหรือใช้แล้วเปลืองมีจำนวนมาก ก็มาแบบนี้"

"ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง" หวังอวี่กระจ่างขึ้น