ตอนที่ 100 บทสรุปการฝึกภาคสนาม

เฮ่อยวี่เฉินเห็นเจิ้งเซียวเหวี่ยงศอกพุ่งเข้ามาก็ไม่หลบไม่เลี่ยง กลับใช้ท่อนแขนรับการปะทะตรง ๆ ชั่วพริบตาที่กระแทกกัน บังเกิดเสียงทึบหนัก ทว่าเฮ่อยวี่เฉินกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย เขาอาศัยแรงปะทะนั้นพลิกตัวตามจังหวะ อ้อมไปโผล่ด้านหลังเจิ้งเซียว

แขนซ้ายของเขารัดล็อกลำคอของเจิ้งเซียวไว้แน่นราวคีมเหล็ก มือขวากดล็อกข้อต่อแขนขวาจนเจิ้งเซียวขยับไม่ได้ เจิ้งเซียวดิ้นรนสุดแรง พยายามเหยียบหลังเท้าของเฮ่อยวี่เฉิน แต่เฮ่อยวี่เฉินระวังตัวอยู่ก่อนแล้วจึงเขย่งเท้าหลบเล็กน้อย พลางเพิ่มแรงที่มือ ยกตัวเจิ้งเซียวลอยขึ้นจนเท้าทั้งสองข้างลอยพ้นพื้น

เจิ้งเซียวรู้สึกหายใจไม่ออก เรี่ยวแรงพลันเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว ในใจร้องแย่แล้ว

เฮ่อยวี่เฉินเปล่งเสียงคำรามต่ำ ออกแรงเหวี่ยงอย่างดุดัน ทุ่มเจิ้งเซียวไปข้างหน้า ร่างของเจิ้งเซียววาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบ ยามนี้เขาไม่มีแรงจะสู้ต่อได้อีก ทำได้เพียงนอนแผ่อยู่บนพื้น มองดูเฮ่อยวี่เฉินที่ยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกลด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความไม่ยอมแพ้ระคนเลื่อมใส

ผู้คนรอบข้างอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง ต่างทึ่งกับการประลองอันยอดเยี่ยมไร้ที่ตินี้

"ผมแพ้แล้ว"

เฮ่อยวี่เฉินยื่นมือไปดึงเขาขึ้นมา พร้อมกับตบลงบนไหล่เขาแรง ๆ

ต้องรู้ก่อนว่า เจิ้งเซียวยังเป็นแค่นักเรียนนายร้อย แต่กลับมียศร้อยตรี ซึ่งยศนี้จะได้มาก็ต่อเมื่อสร้างผลงานพิเศษบางอย่างเท่านั้น ฝีมือของเขาไม่ได้แย่ เพียงแค่ขาดประสบการณ์การต่อสู้จริงไปบ้าง

บรรดาเด็กฝึกพากันล้อมวงเข้ามา สายตาเต็มไปด้วยความยำเกรงและตื่นเต้น

เด็กฝึกคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมา "พี่เฉิน พี่โคตรเจ๋งเลย! ฝีมือสุดยอดชะมัด เหมือนยอดสายลับในหนังเลยครับ!" เด็กฝึกคนอื่น ๆ ก็เริ่มส่งเสียงชมกันเซ็งแซ่

ส่วนเหล่านักเรียนนายร้อยต่างมีสีหน้าซับซ้อน ทั้งไม่อยากเชื่อว่าเจิ้งเซียวจะพ่ายแพ้ และทั้งยอมรับในความแข็งแกร่งของเฮ่อยวี่เฉิน

"นาย... เคยผ่านการฝึกพิเศษอะไรมาหรือเปล่า การฝึกแบบทั่วไปไม่มีทางทำได้ขนาดนี้แน่" เจิ้งเซียวถามด้วยความสงสัย โดยไม่ได้พูดออกไปตรง ๆ ว่ากระบวนท่าของเฮ่อยวี่เฉินเหมือนกับที่พวกตนได้รับการฝึกมาอย่างเป็นระบบเป๊ะ ๆ

"พ่อของผมเคยเป็นทหารครับ" เฮ่อยวี่เฉินยิ้มบาง ๆ นี่ไม่ได้โกหกนะ พ่อของเขาในอดีตเคยเป็นทหาร และตอนนี้ก็ยังเป็นทหารอยู่ อย่างมากก็แค่พูดความจริงไม่หมดเท่านั้นแหละ

เจิ้งเซียวเข้าใจกระจ่างทันที

ลูกหลานทหารเก่านี่เอง แบบนี้ค่อยฟังดูสมเหตุสมผล ทหารรุ่นเก่ามักมีความผูกพันกับกองทัพลึกซึ้ง ปลดประจำการแล้วก็ยังฝึกฝนลูกชายตัวเองราวกับเป็นทหารต่อเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ไม่รู้ว่าในเมื่อเฮ่อยวี่เฉินมีคุณสมบัติดีพร้อมขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ไปเป็นทหาร แต่กลับมาเป็นดาราเสียได้

ส่วนผู้กำกับฟู่ที่ยืนอยู่ในกลุ่มคน ดวงตาเป็นประกายวับวาว ในใจกำลังคิดคำนวณว่าจะใช้การประลองอันดุเดือดนี้สร้างประเด็นและกระแสให้รายการอย่างไรดี เขาเอ่ยกับทีมงานข้าง ๆ อย่างตื่นเต้น "ฉากนี้ต้องตัดต่อให้ดีเลยนะ รับรองว่าเป็นไฮไลต์เด็ดที่สุดของอีพีนี้แน่นอน!" ทีมงานด้านข้างพยักหน้ารับรัว ๆ ตื่นเต้นกับลาภลอยครั้งใหญ่นี้ไม่แพ้กัน

ผู้กำกับฟู่ที่หน้าตาเบิกบานขยับตัวกลม ๆ แทรกออกมาจากฝูงชน "เด็กฝึกทุกคน แล้วก็น้อง ๆ จากวิทยาลัยการขนส่งทหารบกด้วย! การฝึกภาคสนามตลอดห้าวันใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว คืนนี้ทีมงานได้จัดงานดนตรีรอบกองไฟพร้อมมื้อค่ำแสนอร่อยให้ทุกคนครับ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าเด็กฝึกก็เหมือนได้รับการอภัยโทษ ต่างกอดคอกันโห่ร้องยินดี แทบอยากจะระเบิดการแสดงสดออกมาอีกสักฉาก ติดตรงที่ทักษะการแสดงห่วยเกินไป น้ำตาสักหยดยังเค้นไม่ออก

"หวังว่าทุกคนจะเตรียมตัวกันให้ดี! สร้างค่ำคืนที่น่าประทับใจให้กับน้อง ๆ นักเรียนนายร้อยของเรา ตกลงไหมครับ!"

"ตกลงครับ!"

บรรยากาศซังกะตายที่สะสมมาตลอดห้าวันมลายหายไปในพริบตา แต่ละคนส่งเสียงตอบรับอย่างกระปรี้กระเปร่า

"อ้อ จริงสิ ข้าวต้องทำกันเองนะ ทางรายการมีให้แค่วัตถุดิบเท่านั้นครับ"

"???" เสียงเฮพลันเพี้ยนจังหวะไปในทันใด เลี้ยวหักมุมอย่างน่าขบขัน

เฮ้ย เดี๋ยวสิ! ทำกับข้าวเนี่ยนะ? พวกเขาจะทำเป็นได้ยังไง! อย่าว่าแต่ตอนอยู่บ้านเป็นลูกคนเดียวหัวแก้วหัวแหวน เสื้อผ้ามีคนป้อน ข้าวมีคนประเคนเลย แต่นี่มันทำกับข้าวนะเว้ย! นั่นมันทำอาหารเชียวนะ! ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้ยังพอว่า!

ผู้กำกับฟู่ยักไหล่พลางบอกว่าวัตถุดิบจะส่งมาตอนพลบค่ำ ให้ทุกคนเตรียมตัวให้ดี

เหล่าเด็กฝึกพลันร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อนอีกครั้ง พากันเดินวนไปวนมาไม่หยุด จะบ้าตาย จะตายกันหมดแล้วโว้ย! นี่มันรายการเซอร์ไววัลประสาอะไรกันเนี่ยปัดโธ่เอ๊ย! ความล้มเหลวที่สุดในชีวิตประเคนให้รายการนี้ไปหมดแล้ว สร้างประวัติมืดไปตั้งเท่าไหร่กันแล้วเนี่ย!

ส่วนทางด้านเฮ่อยวี่เฉินนั้นถูกกลืนหายไปในดงสีเขียวขี้ม้า ทุกคนกำลังตั้งอกตั้งใจขอคำชี้แนะอย่างไม่ถือตัว

ไมโลถูกฝูงชนกั้นไว้หลายชั้น แววตาคู่น้อยเริ่มฉายประกายอันตรายขึ้นมา

มีคนมาแย่งพี่ชายคนสวยกับเขาอีกเพียบเลย!

จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนมายืนข้างๆ พอหันขวับไปมอง ก็เห็นไป๋สวี่หนานกำลังจ้องมองดงสีเขียวกลุ่มนั้นด้วยสีหน้าหวาดระแวงเช่นกัน

"ไป๋ไป๋ นายทำอะไรน่ะ!"

"บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ไป๋ไป๋!! ป๋อ! ป๋อ! หืม? อย่ามาเรียกฉันว่าไป๋ไป๋นะ!"

ไป๋สวี่หนานของขึ้น ฟังแล้วชวนให้รู้สึกพิลึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตาลุงหนวดเคราเฟิ้มยังไงชอบกล!

"โอ้ ได้เลย หนานหนาน"

นิ้วมือของไป๋สวี่หนานสั่นระริกขึ้นลงเหมือนคนเป็นพาร์กินสันจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เฮ่อยวี่เฉินเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ถูกล้อมรอบด้วยสีเขียวขี้ม้ามาก ให้ความรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในอดีต จึงตอบทุกคำถามด้วยความอดทนอย่างยิ่ง

ยิ่งทุกคนถามลึกขึ้นเท่าไหร่ เทคนิคมากมายที่เคยติดขัดไม่เข้าใจก็พลันคลี่คลายในพริบตา แถมยังได้คำตอบมาจาก "คนธรรมดา" คนหนึ่งเสียด้วย

พอความกระวนกระวายเรื่อง "ทำกับข้าว" ของเหล่าเด็กฝึกแผ่ลามมาถึงตรงนี้ เหล่าพี่ทหารที่มีใบหน้าคล้ำแดดก็เผยรอยยิ้มซื่อๆ ออกมา "อ๋อ ทำกับข้าวเหรอ ไม่มีปัญหา ทางพวกเรามีมือดีเรื่องทำอาหารเพียบเลย"

เหล่าเด็กฝึกซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้ คราวนี้ไม่ต้องแสดงละครอะไรทั้งนั้น ความรู้สึกจริงล้วนๆ เลย!

ในเมื่อเป็นคอนเสิร์ตอาหารและรอบกองไฟ ย่อมขาดเสียงดนตรีไปไม่ได้ พอแก้ปัญหาเรื่องทำอาหารได้แล้ว เด็กฝึกก็จับกลุ่มสองสามคนปรึกษากันว่าจะแสดงอะไรในคืนนี้ นี่ต่างหากล่ะคือสิ่งที่พวกเขาถนัด

ก็ไม่รู้ว่ารายการไปได้แบ็กหลังใหญ่มาจากเทพองค์ไหน วัตถุดิบยังมาไม่ถึง แต่กลับขนสารพัดเครื่องดนตรีมาส่งก่อน พร้อมกับแจ้งว่าคืนนี้ไม่เพียงแต่รองอธิบดีหม่าจากสำนักวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวจะมาร่วมงาน แต่กรรมาธิการการเมืองของโรงเรียนนายร้อยก็จะมาด้วย รวมถึงจงโย่วหมินที่แอบมาอู้พักผ่อนอีกคน

ความกดดันพุ่งสูงปรี๊ด เหล่าเด็กฝึกจึงเตรียมการแสดงด้วยท่าทีที่จริงจังยิ่งขึ้น

ส่วนเฮ่อยวี่เฉินเองก็กำลังคิดอยู่เช่นกันว่าคืนนี้จะแสดงอะไรดี

[ระบบ ตอนนี้ฉันมีค่าความชื่นชอบเท่าไหร่]

[โฮสต์ได้รับค่าความชื่นชอบจากเวทีรอบการแสดงครั้งที่สามทั้งหมด 760,000 แต้ม ตอนนี้มีค่าความชื่นชอบรวม 985,842 แต้มแล้วค่า~]

ขาดอีกแค่หมื่นห้าก็ครบหนึ่งล้าน ได้สิทธิ์สุ่มการ์ดฟรีหนึ่งครั้ง

ชิ

[แล้วถ้าฉันแสดงคืนนี้ จะได้ค่าความชื่นชอบไหม]

[โอ้ แน่นอนสิคะโฮสต์ที่รักของฉัน~] ระบบจู่ๆ ก็ทำเสียงลากยาวเหมือนเสียงพากย์หนังต่างประเทศขึ้นมาเฉย

เฮ่อยวี่เฉินทำเป็นเมินอาการเพี้ยนที่จู่ๆ ก็กำเริบขึ้นมาของมัน

ถ้าได้ค่าความชื่นชอบก็ไม่ขาดทุน จ่ายไปเดี๋ยวก็หาคืนมาได้

[แลกการ์ดเพลงแบบระบุชื่อให้ฉันใบหนึ่ง]

[โอเคค่า~ แลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ยินดีด้วยค่ะที่โฮสต์ใช้ค่าความชื่นชอบหนึ่งแสนแต้มแลกการ์ดเพลงแบบระบุชื่อหนึ่งใบ กรุณากรอกชื่อเพลงเพื่อรับแพ็กเกจข้อมูลชุดใหญ่ที่มีทั้งเนื้อร้อง ทำนอง โน้ตดนตรี และการเรียบเรียงเสียงประสานของเพลงดังกล่าวได้เลยค่ะ]

ยินดีกับผีน่ะสิ เจ้าโจวปาผีหน้าเลือด

เฮ่อยวี่เฉินหน้าดำคร่ำเครียดพลางกรอกชื่อเพลงในหัว

ทว่าคืนนี้เพลงนี้เขาคงไม่เล่นดนตรีไปร้องเพลงไปแล้ว แทร็กเสียงซับซ้อนเกินไป ไม่ว่าจะตีกลองชุดหรือดีดกีตาร์เดี่ยวๆ ก็ดูแปลกพิลึกทั้งนั้น เปิดดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กไปเลยจะดีกว่า