ตอนที่ 99 การฝึกภาคสนาม 3

[น่าสงสารจัง!]

[สงสารพี่จังเลย เมื่อวานเพิ่งข้อเท้าพลิก วันนี้ต้องมาฝึกหนักขนาดนี้อีก ไม่มีใครร้องเรียนรายการว่าทารุณเด็กฝึกหน่อยเหรอ?]

[...]

[ตื่นเถอะ พี่แกเพิ่งวิ่งไปสองกิโลก็ "ข้อเท้าพลิก" หมอก็ตรวจแล้วบอกว่า "ไม่มีอะไรน่าห่วง"! นี่ก็ได้พักไปทั้งคืน วิ่งน้อยกว่าคนอื่นตั้งเยอะ ยังจะมาฝึกหนักอะไรอีก? พี่แกอ่อนแอเกินไปแล้วเหอะ]

แม้พวกเฮ่อยวี่เฉินจะไม่ต้องวิ่ง แต่ก็ต้องยืนท่าทหารอยู่กับที่เพื่อรอคนอื่นวิ่งเสร็จ

ในช่วงเวลาว่างนั้น ระบบที่ไม่ค่อยได้คุยกับเฮ่อยวี่เฉินก็เอ่ยปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน

[โฮสต์ยังอยากกลับไปกองทัพอยู่ไหมคะ?]

มันสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจของโฮสต์ มันไม่เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ที่ส่งคลื่นกระเพื่อมรุนแรงถึงเพียงนั้น

แววตาของเฮ่อยวี่เฉินหม่นลง นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ครั้นระบบคิดว่าเขาคงไม่ตอบ เขาก็ตอบกลับมาในใจ [อยากสิ แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว ในเมื่อเลือกแล้วก็ไม่จำเป็นต้องหันหลังกลับ บนเส้นทางสายใหม่นี้ ฉันก็ทำมันให้ดีที่สุดได้เหมือนกัน และยังคงยึดมั่นในความเชื่อมั่นและความรับผิดชอบของทหารได้เหมือนเดิม]

อาจเป็นเพราะการสั่งสอนของพ่อมาตั้งแต่เด็ก หรืออาจเป็นความใฝ่ฝันต่อชีวิตในรั้วทหารตลอดทั้งสองชาติ นับแต่วันที่สอบติดโรงเรียนเตรียมทหารตอนอายุสิบหก เขาก็ไม่เคยคิดจะบอกลาชีวิตทหารง่าย ๆ เลย ทว่าความเป็นจริงมักจะฟาดกระหน่ำใส่หน้าคนเราอย่างไม่ทันตั้งตัว

เจ็บใจไหม? ย่อมเจ็บใจแน่นอน ทุกสิ่งทุกอย่างในค่ายทหารล้วนได้มาจากความพยายามของตัวเองทั้งสิ้น เขาไม่ได้ถอนตัวจากแนวหน้าเพราะความพิการทางกาย แต่เป็นเพราะปัญหาสภาพจิตใจ ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้

แต่นิสัยของเขา ในเมื่อตัดสินใจเลือกแล้ว ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟก็จะมุ่งหน้าต่อไป

แม้จะถอดเครื่องแบบทหารออก จิตวิญญาณแห่งทหารกล้าก็ไม่มีวันจืดจาง และหลายสิ่งหลายอย่างก็ใช่ว่าจะทำได้เฉพาะตอนเป็นทหารเสียเมื่อไร

[อื้ม ๆ หนูเชื่อว่าสุดท้ายแล้วโฮสต์จะต้องกลายเป็นมหาดาราดังรอบด้านได้อย่างแน่นอนค่ะ!]

มุมปากของเฮ่อยวี่เฉินยกขึ้นชั่วครู่ เรื่องที่ว่าสุดท้ายจะกลายเป็นมหาดาราได้หรือไม่นั้นค่อยว่ากัน แต่ความวุ่นวายเละเทะบางอย่างในวงการแฟนด้อม เขาชอบมันไม่ลงจริง ๆ

จะว่าเขาหัวโบราณหรือเกลียดความโง่เขลาก็ตามเถอะ เขาไม่อยากให้แฟนคลับของตัวเองกลายสภาพเป็นแบบนั้นในท้ายที่สุด พวกที่คนอื่นว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและไร้ซึ่งเหตุผลสิ้นดี

เมื่อเทียบกับ "มหาดารารอบด้าน" อันห่างไกลนั่นแล้ว เขาอยากจะจัดระเบียบแฟนคลับของตัวเองให้ดีเสียก่อนมากกว่า

แต่ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...

วิธีการที่ไม่ค่อยขาวสะอาดนักวิธีหนึ่งก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

คนอย่างเฮ่อยวี่เฉินเนี่ย ถ้าจะจริงจังก็จริงจังสุดโต่ง แต่ถ้าจะร้ายขึ้นมาก็ร้ายกาจสุด ๆ เช่นกัน!

หางจิ้งจอกที่มองไม่เห็นสะบัดกวัดแกว่งไปมาในความว่างเปล่า ช่วยเจือจางความรู้สึกเสียดายไปได้ไม่น้อย

ตลอดห้าวันของการฝึกภาคสนาม บรรดาเด็กฝึกต่างถูกทรมานจนร้องโอดครวญไม่หยุดหย่อน

ในเวลาแบบนี้ ดันมีคนคนหนึ่งที่เห็นชัด ๆ ว่าไม่ต้องโดนลงโทษ แต่กลับจงใจทำผิดเรื่องง่าย ๆ เพื่อเข้าร่วมกองทัพคนโดนทำโทษซะอย่างนั้น มันช่างน่าพิศวงจริง ๆ!

บทลงโทษสุดคลาสสิกอย่างวิ่งรอบโรงแรมสิบรอบและวิดพื้นหนึ่งร้อยครั้ง เจ้าหมอนี่ทำเสร็จแล้วยังทำหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ช่างตัดกับคนอื่นข้าง ๆ ที่หมดแรงยวบเป็นก้อนโคลนอย่างสิ้นเชิง

อ๊าก น่าแค้นใจชะมัด! แม่ครับ ผมไม่อยากเป็นตัวเปรียบเทียบแบบนี้เลย!

แถมทั้งที่ฉีดสเปรย์กันแดดกันแทบตาย ทุกคนต่างผิวคล้ำลงหมด แล้วทำไมไอ้หมอนี่ถึงยิ่งฝึกยิ่งขาวขึ้นล่ะเนี่ย?

ถ้าระบบได้ยินเสียงในใจพวกนี้คงตอบกลับไปว่า 'ระบบปั้นดาวรอบด้าน พร้อมให้ความช่วยเหลือคุณในทุกด้านค่ะ~'

เฮ่อยวี่เฉินรับโทษเสร็จก่อนใครเพื่อน จึงนั่งลงกับพื้นแล้วเท้าคางมองดูสภาพทนทุกข์ทรมานของคนอื่นอย่างสบายอารมณ์

เจิ้งเซียวสังเกตเฮ่อยวี่เฉินมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เห็นคนคนนี้ เขาก็รู้สึกว่าหมอนี่แปลกมาก พละกำลังไม่เหมือนคนทั่วไป ออร่าท่าทางก็โดดเด่นท่ามกลางกลุ่มเด็กหนุ่มหน้าใสหน้าใหม่เหล่านี้ ลูกทีมหลายคนต่างก็เคยมาตั้งข้อสงสัยเรื่องนี้กับเขา

"เฮ่อยวี่เฉิน ก้าวออกมา!"

เมื่อเฮ่อยวี่เฉินได้ยินเสียงเรียก เขาก็ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายเหยียดตรง ก้าวเท้าออกจากแถวอย่างมั่นคงและทรงพลัง สายตาจับจ้องไปทางเจิ้งเซียวด้วยความแน่วแน่และสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอคำสั่งต่อไป

"ร้อยตรีเจิ้ง โปรดสั่งการครับ"

ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือเคอะเขินแม้แต่น้อย เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ยืนตัวตรงสง่างามดั่งต้นสนเขียวขจี ยังคงไม่อาจบดบังกลิ่นอายความเป็นทหารที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกได้

มาอีกแล้ว มาอีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้นี่แหละ!

เจิ้งเซียวเริ่มสงสัยหนักขึ้น "นายต่อสู้เป็นไหม"

เฮ่อยวี่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา "พอเป็นอยู่นิดหน่อยครับ"

[อ้าว? เป็นจริงเหรอเนี่ย!]

[โม้ไปเรื่อย บอกเป็นหมดทุกอย่าง]

[คนบางคนปากหมาก็ยังเป็นปากหมาวันยังค่ำ]

[หุ่นพี่เฉินระดับนี้ บอกว่าสู้เป็นนี่ฟังขึ้นอยู่นะ]

"มาประลองกับฉันดูสักตั้ง!"

[ขำว่ะ โกหกปุ๊บโป๊ะปั๊บ 5555 รอดูโดนตบหน้าเลย]

[ยังไม่ทันแข่งก็แช่งซะแล้ว รู้อนาคตรึไงฮะ]

[ประสาท อะไรๆ ก็หาเรื่องขวาง ไปเป็นไม้กั้นทางด่วนเหอะ ไม้กั้นยังไม่ขวางเก่งเท่าแกเลย!]

พอได้ยินว่าร้อยตรีจากโรงเรียนนายร้อยจะประลองกับเฮ่อยวี่เฉิน คนอื่นๆ ก็ไม่สนเรื่องบทลงโทษอะไรแล้ว พากันเนียนๆ ล้อมวงเข้ามาดู

เฮ่อยวี่เฉินรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาบ้าง เขาไม่ได้ 'ออกแรง' มานานแล้ว พวกเด็กฝึกพวกนี้ทนรับหมัดเขาไม่ได้สักหมัดด้วยซ้ำ ในเมื่อมีคนรนหาที่มาให้ซ้อมถึงที่ ไม่ซัดก็กระไรอยู่ จึงพยักหน้าตอบรับไป

ผู้กำกับฟู่ได้กลิ่นความน่าสนใจก็รีบปรี่เข้ามา ชี้สั่งตากล้องหลายคนให้เก็บภาพหลายๆ มุม ถึงขั้นคิดพาดหัวคลิปโปรโมตไว้เรียบร้อยแล้ว—"คำท้าจากนายทหารร้อยตรี จะเป็นศึกเสือปะทะมังกรหรือโดนต้อนจนเผยธาตุแท้?"

ทั้งสองค่อยๆ เดินไปยังลานโล่งตรงกลาง ยืนประจันหน้ากัน

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องไปที่พวกเขาทั้งสองเขม็ง

เจิ้งเซียวเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน เขาก้าวพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หมัดขวาพุ่งตรงเข้าระดับใบหน้าของเฮ่อยวี่เฉินราวกับดาวตก ลมหมัดหวีดหวิว แสดงถึงการจู่โจมอันดุดันอย่างเต็มเปี่ยม

ทว่าเฮ่อยวี่เฉินกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีนั้นอย่างง่ายดาย ขณะเดียวกันก็ยกขาซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งลูกถีบข้างอันทรงพลังและฉับไวพุ่งเข้าใส่หน้าท้องของเจิ้งเซียว

เจิ้งเซียวเองก็มีปฏิกิริยาที่ไวยิ่ง สองมือประสานกดลง บล็อกลูกเตะนี้ได้อย่างแม่นยำ เท้าขยับเปลี่ยนท่วงท่าอย่างคล่องแคล่ว ประชิดตัวเฮ่อยวี่เฉินในชั่วพริบตา แล้วระดมชุดหมัดคอมโบ แต่ละหมัดแฝงลมหมัดหนาแน่น พุ่งโจมตีช่วงบนของเฮ่อยวี่เฉินอย่างไร้ช่องโหว่

เฮ่อยวี่เฉินวูบตัวหลบ สไลด์ถอยหลังไปดั่งภูตพรายเพื่อทิ้งระยะห่างเล็กน้อย แววตาฉายประกายตื่นเต้นออกมาวูบหนึ่ง เขาส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างดุดัน งัดทักษะการต่อสู้ระยะประชิดแบบทหารออกมา ใช้ท่าจับทุ่มอันสวยงามหมายจะเหวี่ยงเจิ้งเซียวลงพื้น

เจิ้งเซียวรู้ทันเจตนานั้น จึงออกแรงสะบัดหลุดออกมาได้ แล้วศอกกลับเป็นการตอบโต้ทันที

ทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับ กระบวนท่าแปรเปลี่ยนยากหยั่งถึง เดี๋ยวสาดหมัดเตะ เดี๋ยวพันตูกอดรัดระยะประชิด การโจมตีและตั้งรับในแต่ละกระบวนท่าล้วนเรียกเสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้างเป็นระลอก

เฮ่อยวี่เฉินยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม ท่วงท่าคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติขึ้นเรื่อยๆ ราวกับได้เลือดร้อนและความบ้าคลั่งในยามฝึกซ้อมการต่อสู้ในกองทัพกลับคืนมา ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงไว้ด้วยพละกำลังมหาศาลและความแม่นยำเด็ดขาด จนทำให้เจิ้งเซียวเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไม่น้อยเลย

[ฉันเข้าผิดกองถ่ายปะเนี่ย? นี่ไม่ใช่ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" เหรอ? นี่ไม่ใช่ "ค่ายฝึกทหารเลือดเดือด" จริงๆ ใช่มั้ย??]

[เขามีฝีมือจริงๆ ว่ะ! ไม่ได้ล้อเล่นเลยนะ!]

[กล้ามแขนคู่นั้น... อ๊ะ ไม่ใช่สิ หมัดนั้นต่อยทีฉันคงกระเด็นไปห้าลี้!]

[ขำว่ะ พวกแอนตี้เงียบกริบเลยสิ เฮ้อ คนของเราก็แค่ทำเป็น 'เยอะ' หน่อยๆ เอง~]

[ใช่ๆๆ เป็นนิดหน่อยอะไรกัน พวกเราน่ะเป็นแบบมหาศาลต่างหาก!]

[คนที่ปากดีเมื่อกี้ไปไหนแล้วล่ะ? ทำไมไม่พูดแล้วล่ะเหวย!]

[กรี๊ดดดดด! ซิกแพ็ก!!!! ฉันเห็นแล้ว!! 555555! ถึงนายจะซ่อนไว้ลึกแค่ไหน แต่สายตาฉันไวกว่า 555555! อ๊าก! เสียดายแค่นับไม่ทันว่ามีกี่ก้อน! กรี๊ดดด! แต่รอยกล้ามชัดมาก! ไม่ได้วาดเอาแน่นอน 555555!]

[เมนต์ข้างบน ฉันมีเหตุผลให้สงสัยว่าเธอกำลังแซะไอดอลหน้าหวานบางคนอยู่นะ!]

[ชิ! อย่ามัวแต่แซะคนนู้นคนนี้เลย แค่รู้ว่าข้างในมีซิกแพ็กแน่นๆ ก็พอแล้ว ซู้ดดด!]