ตอนที่ 98 การฝึกภาคสนาม 2

ช่วงบ่าย

เด็กฝึกจำนวนไม่น้อยที่โดนการวิ่งแบกน้ำหนักสิบกิโลเมตรเมื่อเช้าเล่นงานจนน่วมต่างเลือกที่จะนอนแผ่พักผ่อน ใครจะไปรู้ล่ะว่าเดี๋ยวจะมีลูกไม้อะไรโผล่มาอีกไหม

ทว่าก็ยังมีเด็กฝึกบางคนพากล้องประจำตัวกระโดดโลดเต้นไปทั่ว สำรวจโลกใบใหม่ และแอบย่องไปก่อกวนพวกที่กำลังนอนพัก

เหล่าพี่ทหารจากโรงเรียนเตรียมทหารไปมาไร้ร่องรอย ตามคำบอกเล่าของเด็กฝึกที่ไปสำรวจ ดูเหมือนพวกเขากำลังฝึกอะไรสักอย่างอยู่แถวชายหาด ซึ่งก็ดูไม่เข้าใจอยู่ดี

เฮ่อยวี่เฉินว่างจนเบื่อ จึงไปนอนอาบแดดอยู่ไม่ไกลจากชายหาด

ไป๋สวี่หนานเดินผ่านไปด้วยสีหน้าราวกับมองคนบ้า เมื่อเช้ายังตากแดดไม่พอรึไง รังสียูวีแรงขนาดนี้ ระวังจะแก่เร็วนะ!

ก่อนอาหารเย็น ผู้กำกับฟู่ประกาศรายชื่อคนที่มาถึงโรงแรมเป็นกลุ่มสุดท้ายเมื่อเช้า ซ่งเจ๋อหมิงกับคนที่ฮีทสโตรกอีกสองสามคนก็มีชื่อติดร่างแหไปด้วย ทำเอาคนที่แอบดีใจมาทั้งวันอย่างเขาเหมือนถูกฟ้าผ่า ดีใจเก้อแท้ ๆ!

แต่ทีมงานรายการเตรียมเต็นท์ไว้แค่ 7 หลัง ขณะที่มีคนอยู่ในรายชื่อถึง 13 คน

นี่จึงเกิดปัญหาขึ้น จะให้พักเต็นท์ละสองคน หรือจะเล่นมินิเกมให้ทั้ง 13 คนแย่งเต็นท์ 7 หลังดีล่ะ คนชนะ 7 คนจะได้สิทธิ์นอนเต็นท์ ส่วนคนที่เหลือสามารถยื่นเรื่องขอแชร์ห้องกับเด็กฝึกที่มีห้องพักได้ แต่ถ้าโดนปฏิเสธขึ้นมา ก็เสียใจด้วยนะ ล็อบบี้โรงแรมยินดีต้อนรับ

"โหดชะมัด!" ทั้งสิบสามคนแอบบ่นในใจ

ชั่วขณะนั้นไม่รู้เลยว่าชนะหรือแพ้จะดีกว่ากันแน่!

หลังจากการขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือด สือหลานก็ "หลั่งน้ำตา" พ่ายแพ้ แล้วยื่นคำขอไปนอนร่วมห้องกับหยวนเฟย ซึ่งหยวนเฟยก็ตอบตกลงอย่าง "ไม่ค่อยเต็มใจ"

ไมโลกับหานจี้หมิงต่างพากันมองไปทางเฮ่อยวี่เฉิน ตัวพวกเขาเล็กนิดเดียว ไม่เปลืองที่หรอก!

ในที่สุด ไป๋สวี่หนานผู้รักในชัยชนะก็คว้าชัยมาได้จนได้สิทธิ์นอนเต็นท์หนึ่งหลัง แต่พอมองดูคนอื่น ๆ พากันเดินเข้าโรงแรมอย่างร่าเริง เขากลับรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันทีว่าเหมือนมีอะไรไม่ถูกต้อง

ว่าแต่... เต็นท์มันกางยังไงวะ?

หลังอาหารเย็น ไป๋สวี่หนานที่หน้าตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจง่วนอยู่นานสองนานก็ยังหาวิธีกางเต็นท์หลังนี้ไม่ได้

"อ๊ากกก! ซื้อเต็นท์แบบกางอัตโนมัติมันยากนักเหรอ! ยากมากใช่ไหม!" ไป๋สวี่หน

คอมเมนต์บนหน้าจอขำกันจนท้องคัดท้องแข็งไปนานแล้ว

[หนานหนานเอ๊ย ขำจนน้ำตาจะไหล ทั้งที่หน้าตาดูฉลาดแท้ ๆ ทำไมถึงเด๋อด๋าน่ารักขนาดนี้นะ]

[ถ้ารู้ว่าจะลงเอยแบบนี้ จะทุ่มสุดตัวแข่งให้ชนะทำไมเนี่ย ถามจริงว่าอนาถไหมล่ะนั่น!]

[ขำจะตายอยู่แล้ว รีบไปขอให้พี่เฉินช่วยเร็วเข้าสิ!!!]

[มีความมั่นใจในตัวพี่เฉินแบบบอกไม่ถูก เรื่องเล็ก ๆ อย่างกางเต็นท์พี่แกต้องทำเป็นแน่นอน]

[อย่าว่าแต่ไป๋สวี่หนานเลย ดูคนอื่นสิ ไม่มีใครกางเป็นสักคน แต่ก็ยังดีที่พอดูเป็นรูปเป็นร่าง กลัวก็แต่ว่าตกดึกนอน ๆ อยู่แล้วจะพังถล่มลงมานี่แหละ]

[เด็กมันเคยลำบากขนาดนี้ที่ไหนกันล่ะ! 55555!]

ถึงจะไม่รู้คำแนะนำในคอมเมนต์ แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงงัดข้อกับเต็นท์ต่อไป อุตส่าห์ไปขอยืมห้องน้ำของหยวนเฟยอาบน้ำมาแท้ ๆ ตอนนี้เหงื่อท่วมตัวอีกรอบแล้ว ท่ามกลางลมทะเลที่พัดมาเป็นระลอก

เขาคุกเข่าลงบนหาดทรายราวกับวิญญาณดารานักแสดงเจ้าบทบาทเข้าสิง ก้มหน้าคอตกด้วยความหดหู่ สภาพเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย ชีวิตมืดมนไร้หนทาง

"หลบไป"

เสียงหงุดหงิดระอาใจของเฮ่อยวี่เฉินดังมาจากด้านหลัง

ไป๋สวี่หนานรีบผุดลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วปัดเม็ดทรายบนหัวเข่าออกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เต็นท์สภาพดี ๆ โดนไป๋สวี่หนานขยำจนเละเหมือนเศษผ้า แค่เก็บกวาดหาข้อต่อก็เสียเวลาไปไม่น้อย

ไป๋สวี่หนานว่าง่ายเป็นพิเศษอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น เฮ่อยวี่เฉินสั่งให้ดึงเชือกก็ดึง สั่งให้ตอกสมอบกก็ตอก

[ขำจะตาย พี่เฉินติดเรดาร์ไว้หรือไงนะ พอสัมผัสได้ว่าเด็กมีปัญหาก็โผล่มาทันที พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์เหรอ? ไม่สิ พาวเวอร์พัฟฟ์บอยส์?]

[พี่เฉิน แฟนหนุ่มไอเทมจำเป็นคู่บ้านและการเดินทาง ตอนนี้ถ้าบอกว่าพี่เฉินขับเครื่องบินเป็นฉันก็เชื่อนะ]

[คนที่สยบนกยูงน้อยได้มีแค่พี่เฉินคนเดียวจริง ๆ]

เมื่อไม่มีไป๋สวี่หนานคอยป่วน เฮ่อยวี่เฉินก็กางเต็นท์เสร็จในเวลาไม่นาน เขาใช้เท้าเหยียบสมอบกที่ยึดอยู่หน้าเต็นท์ให้แน่นหนาพลางเอ่ยขึ้นว่า "ถึงจะเป็นหน้าร้อน แต่ตกดึกก็หาอะไรคลุมท้องไว้ด้วย รีบนอนซะ เตรียมพร้อมรับสถานการณ์ฉุกเฉินคืนนี้"

เฮ่อยวี่เฉินรู้สึกว่าน้ำเสียงของตัวเองในตอนนี้ชักจะเหมือนผู้ตรวจการการเมืองของเขาเมื่อก่อนเข้าไปทุกที

"เอ๋? สถานการณ์ฉุกเฉินอะไรเหรอครับ"

เฮ่อยวี่เฉินนั่งมองการฝึกและการจัดเตรียมพื้นที่บนชายหาดของเหล่านักเรียนโรงเรียนทหารตลอดช่วงบ่าย รูปแบบการฝึกชุดนี้ไม่ใช่แบบที่เขาเคยใช้ตอนเรียนโรงเรียนเตรียมทหารหรอกหรือ นี่ยังไม่ตกรุ่นอีกเหรอ แต่ก็จริง เด็กพวกนี้ผอมกะหร่องเนื้อแทบไม่มี ถ้าเพิ่มระดับความยากขึ้นอีกนิดคงได้ตายคาที่กันหมดแน่

"รีบนอนกันแต่หัวค่ำเถอะ"

[พี่เฉินพูดแบบนี้ คืนนี้คงไม่มีเหตุฉุกเฉินอะไรหรอกนะ?]

[อ้าว? แล้วพวกเด็กอนามัยที่นอนเร็วล่ะจะทำยังไง?]

[ไม่นอนแล้วเหรอ?]

[ไม่จำเป็น ไม่ต้องเลย เดี๋ยวก็มีคลิปตัดต่อออกมาทีหลังแน่นอน ทุกคนรีบนอนเถอะ!]

ตอนตีสาม สัญญาณเตือนภัยของโรงแรมก็ดังลั่นขึ้นมากะทันหัน เหล่าเด็กฝึกสะดุ้งตื่นจากความฝันอย่างงัวเงียโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนถึงขั้นดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง พยายามทำเป็นไม่ได้ยินเสียงน่ารำคาญนี้

เฮ่อยวี่เฉินลืมตาขึ้น แววตาแจ่มชัดปลอดโปร่ง กระทั่งแฝงความกระตือรือร้นอยากลองของอยู่กลาย ๆ

เขาปลุกเด็กสองคนที่นอนระเกะระกะอยู่บนเตียงอีกหลัง บอกให้พวกเขารีบลงไปรวมพลชั้นล่างภายใน 5 นาทีให้ได้ ส่วนตัวเองก็สวมเสื้อยืดตัวหนึ่งแล้วก้าวออกจากห้อง

ไม่ถึง 3 นาที เฮ่อยวี่เฉินก็มาถึงจุดรวมพลเป็นคนแรก เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้าประจำตำแหน่งก่อนจะยืนตรงเป๊ะตามระเบียบวินัย ฝ่ามือที่ยกขึ้นตามสัญชาตญาณถูกดึงกลับมาแนบชิดตะเข็บกางเกงอีกครั้ง

"นายเคย..." เจิ้งเซียวอยากถามว่าเขาเคยเป็นทหารมาก่อนหรือเปล่า แต่ด้วยอายุเท่านี้ ต่อให้จบจากโรงเรียนทหารก็ควรจะประจำการอยู่ในกองทัพ จะมาโผล่ในรายการวาไรตี้แบบนี้ได้อย่างไร

ไมโลกับพวกอีกไม่กี่คนรุดมาถึงจุดรวมพลได้ทันภายใน 5 นาทีเพราะคำเตือนของเฮ่อยวี่เฉิน โดยเฉพาะไป๋สวี่หนานที่หัวฟูกระเซิงเป็นรังนกท้าสายลม

ผ่านไป 5 นาที นอกจากพวกเขาสองสามคนนี้แล้ว กลับไม่มีใครลงมารวมพลตรงเวลาเลยแม้แต่คนเดียว

เจิ้งเซียวส่งสายตาปราดเดียว ลูกทีมก็กระจายกำลังกันอย่างเป็นระเบียบไปเคาะประตูทีละห้องเพื่อปลุกคนที่อยู่ข้างใน

กว่าทุกคนจะมารวมพลกันครบถ้วน เวลาก็จวนจะตีสี่แล้ว

อย่าว่าแต่พวกเด็กฝึกเลย กระทั่งตากล้องทั้งหลายยังตาลอยหมุนติ้วด้วยความง่วง

"ตอนมื้อเย็นบอกทุกคนไปแล้วว่า ถ้าได้ยินสัญญาณเตือนภัย ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่หรืออยู่ที่ไหน ต้องมาถึงจุดรวมพลภายใน 5 นาที แต่นอกจากไม่กี่คนนี้ คนที่เหลือสายทั้งหมด ยกเว้นพวกเขาสองสามคน คนที่เหลือ ตรง! ขวาหัน! วิ่งรอบโรงแรมสิบรอบ เข้าที่ ระวัง ไป!"

ทุกคนที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกได้ยินแค่คำสั่งเข้าที่ระวังไป ก็พากันวิ่งซวนเซไปข้างหน้า เสียงคร่ำครวญโอดโอยดังระงมไปทั่ว แม่จ๋า... พวกเขาไม่ได้มาเกณฑ์ทหารนะ!

ขณะที่พวกเฮ่อยวี่เฉินได้ยืนพักอยู่ด้านข้าง ความซาบซึ้งใจของคนกลุ่มนี้จึงพุ่งเข้าใส่เฮ่อยวี่เฉินอย่างท่วมท้น

"พี่เฉิน พี่คือพระเจ้าของผมเลย!" ไมโลไม่รู้ไปจำคำพูดฮิตคำนี้มาจากไหน

เพิ่งจะวิ่งสิบกิโลเมตรเสร็จไปแท้ ๆ ตอนนี้กรดแลกติกสะสมจนก้าวขาไม่ออก ปวดร้าวไปถึงกระดูก ยังต้องมาวิ่งอีก ตอนตกลงมาร่วมรายการไม่เห็นบอกเลยว่าจะมีแบบนี้ด้วย!

โรงแรมรีสอร์ตแห่งนี้กินพื้นที่กว้างขวางไม่น้อย การวิ่งรอบนอกสุดถึงสิบรอบจึงเป็นระยะทางที่ไม่ใกล้เลยจริง ๆ

ทุกคนลากสังขารที่เหนื่อยล้าและระบมไปทั้งตัว ก้าวเท้าซวนเซไปข้างหน้า พลางพึมพำบ่นพึ่บพั่บไม่ขาดปาก

เริ่มมีคนในกลุ่มหมดแรงลงเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่กล้าหยุด ได้แต่กัดฟันฮึดสู้ เสียงฝีเท้าอันหนักอึ้งกับเสียงหอบหายใจอย่างทรมานดังก้องสะท้อนไปในความมืดมิดยามค่ำคืน

ดูเหมือนจะรู้สึกว่าการเคี่ยวเข็ญแบบนี้หนักเกินไป ผู้กำกับฟู่จึงแอบไปคุยกับเจิ้งเซียวเป็นการส่วนตัวว่า แต่ละคนล้วนเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เคยผ่านการฝึกมาก่อน จะช่วยลดความเข้มข้นของการฝึกลงหน่อยได้หรือไม่

เจิ้งเซียวขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ตัวเขาก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับคนพวกนี้ เหตุผลของผู้กำกับฟู่จึงฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ถึงกระนั้นเขาก็ยอมพยักหน้ารับปาก

โดยยอมตัดการแบกน้ำหนักในการแข่งวิ่งผลัดแบกสัมภาระบนชายหาดที่จะมีขึ้นหลังจากนี้ออกไป

เฮ่อยวี่เฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความเสียดายอยู่ไม่น้อย

"ขอบคุณฟ้า ขอบคุณดิน ขอบคุณแสงสุริยันที่สาดส่องผืนปฐพี!"

ไป๋สวี่หนานแทบไม่ขยับริมฝีปาก ได้แต่งึมงำพึมพำร่ายยาวอยู่ในลำคอ