ตอนที่ 97 การฝึกเดินทางไกล 1

กว่าเฮ่อยวี่เฉินจะรับคีย์การ์ดห้อง อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ก็เพิ่งจะมีเด็กฝึกโซซัดโซเซมาถึง

เวลานี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว

ขาทั้งสองข้างของแต่ละคนราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ทุกครั้งที่ยกก้าวต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งร่างกาย

สองขาขยับก้าวสลับไปข้างหน้าราวกับหุ่นยนต์ ช่วงก้าวสั้นกุดจนน่าเวทนา

ทุกคนอยู่ในท่าทางเดียวกันหมด โน้มตัวไปข้างหน้า สองแขนทิ้งดิ่งข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง แกว่งไหวเบาๆ ตามจังหวะก้าวเดิน ไร้สติที่จะออกแรงแกว่งแขนช่วยพยุงร่างตั้งนานแล้ว

"อย่าเพิ่งรีบนั่ง ถ้าเดินไม่ไหวจริงๆ ให้ยืนพักสักแปบ"

พอเห็นว่าถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ทุกคนก็ต่างพากันถอดใจหมดแรงคิดจะทิ้งตัวลงกองกับพื้น เฮ่อยวี่เฉินส่ายหน้าแล้วเอ่ยเตือน

หยวนเฟยพิงประตูใหญ่ ริมฝีปากแห้งแตก หอบหายใจหนักหน่วงอย่างยากลำบาก ในลำคอเหมือนมีกองไฟลุกโชน ทุกครั้งที่สูดหายใจเข้าจะเจ็บแปลบ และยามผ่อนลมหายใจออกก็คล้ายมีแรงต้านไม่ให้ลมหายใจระบายออก

"พักสิบห้านาทีก่อนค่อยไปอาบน้ำ" เฮ่อยวี่เฉินยื่นขวดน้ำให้ขวดหนึ่ง

กระทั่งปีศาจฟิตเนสยังตกอยู่ในสภาพนี้ สภาพของคนอื่นก็คงไม่ต้องจินตนาการให้ยาก

เดิมทีหยวนเฟยคิดจะมาพร้อมกับพวกสือหลาน แต่แรงกายของสือหลานมีจำกัดจริงๆ จึงบอกให้เขาล่วงหน้ามาก่อน

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง คนส่วนใหญ่ก็มาถึงโรงแรม

ซ่งเจ๋อหมิงกลับนั่งรถกอล์ฟชมวิวมา พอถามอย่างละเอียดถึงได้รู้ว่าเขาบังเอิญข้อเท้าแพลง อย่าว่าแต่แบกน้ำหนักเลย แม้แต่เดินตามปกติก็ยังมีปัญหา ทีมงานรายการจึงต้องส่งรถกอล์ฟชมวิวไปรับ และถือโอกาสรับคนที่ฮีทสโตรกขึ้นมาด้วยอีกสองสามคน

แต่ในกลุ่มคนพวกนี้ก็ยังไม่มีไมโลกับไป๋สวี่หนานพวกนั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไม่กี่คนนั้นก็คาบไอติมแท่งไว้ในปาก เดินคุยพลางหัวเราะพลางเข้ามาทางประตูโรงแรม

[หา? ทำไมพวกเขายังมีไอติมกินกันอีกล่ะ!]

[พูดจริงนะ เหมือนพี่เฉินกับพวกเขาจะอยู่คนละเลเยอร์กันเลย ฝั่งหนึ่งสงบสุขงดงาม อีกฝั่งนรกบนดินชัดๆ 555]

[ผู้กำกับกะฝึกพวกเขาเป็นทหารจริงๆ สินะ 10 กิโลเมตรนี่ก็เกินไปปะ]

[แต่ถ้าไม่มีแรงกายที่ดีจะประคองการแสดงที่ดีได้ยังไงล่ะ ไม่งั้นต่อไปขึ้นคอนเสิร์ต ร้องไปครึ่งโชว์แล้วพักสองชั่วโมงค่อยมาร้องต่อครึ่งหลังเหรอ?]

[ออกกำลังกายมันก็ไม่ผิดหรอก แต่เปิดมาก็จัดไป 10 กิโล ผิวบางเนื้อนิ่มอย่างพวกเขาน่ะ...]

[แต่เฮ่อยวี่เฉินเขาก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่]

โรงแรมรีสอร์ตแห่งนี้ถูกทีมงานรายการเหมาไว้ตลอดช่วงไม่กี่วันนี้ เด็กฝึกที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วตอนนี้ต่างนั่งบ้างพิงบ้าง แววตายังคงเลื่อนลอย

พอเห็นว่าพวกไป๋สวี่หนานกินไอติมแท่งเดินเข้ามา แต่ละคนก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที สายตาจับจ้องไปทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

"ทำไมพวกนายถึงมีไอติมกินอะ!"

"หน้าประตูมีคุณยายขายไอติมอยู่ไง" ไป๋สวี่หนานคาบไอติมไว้ในปากแล้วตอบเสียงอู้อี้

"ไม่ใช่! พวกนายเอาเงินมาจากไหน!"

ไป๋สวี่หนานได้ทีอวดเบ่ง "อ๋อ~ คุณยายเห็นฉันหน้าตาหล่อเหลาองอาจ สง่างามสะดุดตา เลยคะยั้นคะยอจะให้ฉันให้ได้ น้ำใจล้นหลามขนาดนี้จะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ!"

ความเป็นจริงคือตอนท้ายเด็กคนนี้แทบจะโดนสือหลานกับโจวซือรุ่ยหิ้วปีกมา พอถึงหน้าประตูดันเห็นตู้แช่ไอติม เลยเกาะตู้แน่นเป็นตายก็ไม่ยอมเดินต่อ คุณยายเห็นเขาน่าสงสารจริงๆ จึงให้ไอติมมาแท่งหนึ่ง แต่พอให้เขาแล้ว เด็กคนอื่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ล่ะ?

ด้วยสายตาละห้อยน่าสงสาร คุณยายก็ทนไม่ไหว จัดให้ไปคนละแท่ง

"!!! อะไรนะ! พวกนายกินฟรีได้ไง! พวกเราจะแตะต้องทรัพย์สินแม้แต่เข็มเล่มเดียวด้ายเส้นเดียวของประชาชนไม่ได้นะ!"

ไป๋สวี่หนานกลอกตาใส่ทันควัน วิ่งแค่สิบกิโล ทำเป็นคิดว่าตัวเองเป็นพี่ทหารจริงๆ ไปได้

"แล้วจะกินไหมล่ะ!"

"หือ?" ความเที่ยงธรรมผดุงคุณธรรมแตกกระเจิงในพริบตา ตาเป็นประกายวิบวับทันที

ทีมงานรายการย่อมไม่ยอมให้ชาวบ้านต้องเสียเงินเสียทองอยู่แล้ว ขืนออกอากาศไปคงโดนด่าเปิงแน่ จึงเหมาไอติมที่เหลือทั้งหมดเสียเลย ให้เด็กๆ ได้กินกันอย่างจุใจ

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ทุกคนก็พลันส่งเสียงเฮลั่น ใบหน้าเหนื่อยล้าเปล่งประกายสดใส ลืมความปวดเมื่อยตามร่างกายแล้วกรูเข้าไปรุมล้อมทีมงาน

"พี่! อันนี้ตั้งใจเก็บไว้ให้พี่เลยนะ!" ไมโลยื่นโคนไอติมสตรอว์เบอร์รีให้อย่างกับนำของล้ำค่ามามอบให้

เฮ่อยวี่เฉินกอดอก มองไอติมโคนอยู่สองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน "พวกนาย เป็นกลุ่มสุดท้ายที่มาถึงโรงแรม"

ความหมายก็คือ คืนนี้พวกเขาสองสามคนต้องนอนเต็นท์แล้ว

ไมโลยังไม่ทันรู้สึกตัว ส่วนไป๋สวี่หนานพอได้ยินก็ทำเป็นไม่แคร์ "นอนเต็นท์ก็นอนเต็นท์สิ ริมทะเลตอนกลางคืนก็คง...ไม่ร้อน...หรอกมั้ง"

"เออ" เฮ่อยวี่เฉินขานรับขึ้นมากะทันหัน พลางรับไอติมโคนในมือไมโลมา

"???" ไป๋สวี่หนานยื่นคอไปข้างหน้า ถามอย่างไม่แน่ใจ "นี่เขาเนียนเป็นพี่ฉันอยู่เหรอ"

สือหลานกลั้นขำไม่ยอมตอบ

[พี่เฉินช่วยแลบลิ้นเลียไอติมโคนสักคำได้ไหม ขอร้องละ!]

[สาว แกกล้าคิดมาก!]

[ฉันด้วย!]

[ฉันด้วย!]

[ฝันไปเถอะ ฉันดูออกละ พี่เฉินน่าจะเป็นคนหัวโบราณ ให้โชว์ซิกแพกยังไม่ยอมเลย แล้วจะเอาลิ้นเนี่ยนะ!]

หยวนฉีเห็นพวกเขากินไอติมแท่งไอติมโคนกันคำแล้วคำเล่าก็เกิดอยากกินขึ้นมาทันที วิ่งไปเปิดตู้เย็นหยิบไอติมแท่งรสเมลอนออกมากินเคี้ยวกรุบกรุบ

เธอเริ่มสงสัยกับข้อความในคอมเมนต์กระสุน สมัยนี้เป็นไอดอลยังมีคนหัวโบราณอีกเหรอ แต่ละคนแทบจะแหวกคอลึกไปถึงสะดือ มีกระดูกซี่โครงอยู่แค่ไม่กี่ซี่ จะให้ดูอะไร ดูนายเอากระดูกซี่โครงมาเรียงเป็นซิกแพกเหรอ

แต่รูปร่างของเฮ่อยวี่เฉินคนนี้ดูแล้วมีของอยู่เหมือนกัน

เฮ่อยวี่เฉินอาบน้ำเสร็จแล้ว เปลี่ยนจากเสื้อยืดสีน้ำตาลเข้มเป็นเสื้อยืดสีขาว แขนเสื้อที่เปิดเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อชัดเจน ท่อนล่างสวมกางเกงยีนทรงเข้ารูปพอดีตัว ใครเห็นก็ต้องชมว่าเป็นหนุ่มมหาลัยที่หน้าตาดีหุ่นเป๊ะ

หยวนฉีตาไว เห็นว่าบนข้อมือซ้ายของเขาใส่ผ้ารัดข้อมือสีเข้มอยู่ หน้าร้อนขนาดนี้ไม่ร้อนหรือไงนะ

"เด็กๆ ยินดีด้วยที่ทุกคนผ่านด่านแรกของการฝึกภาคสนาม วิ่งแบกน้ำหนักสิบกิโลเมตร ขอให้พวกเราขอบคุณนักเรียนนายร้อยจากวิทยาลัยการขนส่งทางทหารบกเมืองจินที่ให้ความช่วยเหลือพวกเรา การฝึกฝนในช่วงสองสามวันถัดจากนี้จะมีร้อยตรีเจิ้งเซียวจากทางวิทยาลัยเป็นผู้รับผิดชอบ ขอเสียงปรบมือขอบคุณด้วยครับ"

หลังจากพักผ่อนจัดระเบียบเรียบร้อย ทั้งสี่สิบสองคนก็เข้าแถวเรียบร้อย ผู้กำกับฟู่แนะนำหน่วยย่อยในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าที่ยืนตัวตรงเป๊ะอย่างสง่างามอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

ตอนนี้ทุกคนเริ่มมีแรงกลับมาบ้างแล้ว ต่างพากันปรบมืออย่างแข็งขัน สำหรับเด็กหนุ่ม ส่วนใหญ่คงเคยมีความฝันอยากเป็นทหารกันมาตั้งแต่เด็กละมั้ง

เจิ้งเซียวเดินก้าวออกจากแถวแล้วทำความเคารพแบบทหาร ก่อนจะกลับเข้าแถวอย่างผึ่งผาย

โห ทหารตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า!

ได้ยินว่านักเรียนทหารกำลังฝึกภาคสนามอยู่แถวนี้พอดี สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองจินเลยดึงตัวมาร่วมมือด้วยเสียเลย กลายเป็นการโปรโมตทั้งการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองจิน แถมยังช่วยประชาสัมพันธ์การรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนทหารไปในตัว

[ว้าว ไม่รู้จะมองฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวาดี คนละสไตล์กันเลย แต่หล่อทุกคน]

[บุคลิกต่างกันลิบลับเลย พี่ทหารดูหนักแน่นมั่นคงมาก ส่วนอีกฝั่งก็สดใสเปี่ยมพลังวัยรุ่น]

[ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันรู้สึกว่าพี่เฉินไปอยู่ฝั่งซ้ายน่าจะเหมาะกว่านะ]

[เหมาะทั้งซ้ายทั้งขวาแหละ ฮ่าๆ แต่ถ้าไปอยู่ฝั่งซ้ายพี่เฉินคงเด่นมากแน่ๆ พี่ทหารบ้านไหนจะผิวขาวขนาดนี้กัน]

[รู้สึกว่าบางครั้งสายตาที่พี่เฉินมองไปทางฝั่งซ้ายเหมือนมีความอิจฉาอยู่นิดๆ ด้วยนะ]

[คิดไปเองหรือเปล่า]

"ลำดับต่อไป ขอต้อนรับรองผู้อำนวยการหม่าจากสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองจินขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์ครับ"

รองผู้อำนวยการหม่าขึ้นมาพูดตามธรรมเนียมราชการ เริ่มจากเอ่ยปากชมพวกเด็กฝึกยกใหญ่ จากนั้นก็แนะนำเอกลักษณ์และความโดดเด่นของเมืองจินอย่างเป็นทางการ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพูดเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนทำท่าจะหยุดไม่อยู่ ผู้กำกับฟู่จึงรีบหาจังหวะแทรก ประกาศให้ทุกคนไปรับประทานอาหารกลางวันได้ ส่วนช่วงบ่ายเป็นกิจกรรมอิสระ แต่ต้องพากล้องประจำตัวไปด้วย

เหล่าเด็กหนุ่มส่งเสียงเฮแล้วแยกย้ายกันไปทันที

เฮ่อยวี่เฉินยืนลังเลอยู่ที่เดิม สายตาเหม่อลอยไปในความว่างเปล่า ชุดสีเขียวนั่น... เขาคงไม่มีโอกาสได้สวมมันอีกแล้ว

เจิ้งเซียวสบสายตากับเขา รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของคนประเภทเดียวกันอย่างบอกไม่ถูก