ตอนที่ 96 เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย!

ผู้กำกับฟู่เพิ่งบอกให้ใส่ใจเรื่องมารยาท ต้องใส่ใจยังไง ก้มคำนับให้เขาสักทีเหรอ

"มาสคอต" ยื่นน้ำให้เฮ่อยวี่เฉินขวดหนึ่ง เฮ่อยวี่เฉินกล่าวขอบคุณ

"มาสคอต" ยกป้ายในมือขึ้นมาอ่านทันที "เมืองจินริมทะเล ภาพลักษณ์ใหม่สดใส~"

"เมืองจินริมทะเล ภาพลักษณ์ใหม่สดใสเหรอครับ"

เฮ่อยวี่เฉินทวนซ้ำอย่างลังเล

เห็นเพียง "มาสคอต" ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ถอดหัวตุ๊กตาออกอย่างหยาบ ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ผู้คนคุ้นเคย

[เชี่ยๆๆๆ!!!!!!! จงโย่วหมิน กรี๊ดดดดด!!!!!]

[เชี่ย!]

[เดี๋ยว พี่เขาไม่ได้กำลังเตรียมคอนเสิร์ตครึ่งปีหลังอยู่เหรอวะ!!! ทำไมมาโผล่ที่นี่ได้อะ!!!]

[กรี๊ดดด ฉันจะบ้าตายแล้ว!]

[ชาวสือจงมารายงานตัวแล้วจ้า!!!]

[ตามทั้งสองคน ฟินสลบไปเลย!]

จงโย่วหมิน เบอร์หนึ่งตัวจริงเสียงจริงในสังกัดฮวาไฉ่ เมื่อเจ็ดปีก่อนเขาอาศัยเพลงประกอบซีรีส์ชื่อเดียวกับเรื่อง "วั่งเสี่ยง" คว้ารางวัลเพลงประกอบภาพยนตร์และโทรทัศน์ยอดเยี่ยมจากการแนะนำของสื่อมวลชนประจำปีนั้น และได้เดบิวต์อย่างราบรื่น หลังจากนั้นก็เข้าร่วมรายการอย่าง "ราชาเพลงหน้ากาก" และ "เซิงรู่หวั่วซิน" แสดงให้เห็นถึงความสามารถทางดนตรีและศิลปะอันโดดเด่น จนโด่งดังเป็นพลุแตกในเวลาอันรวดเร็ว กลายเป็นแสงสว่างแห่งไอดอลในใจของแฟนเพลงนับหมื่นนับแสน

เรื่องพวกนี้เฮ่อยวี่เฉินย่อมไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว เขาไม่รู้จักจงโย่วหมินด้วยซ้ำ

"ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นฉันสักที ถ้ายังไม่มีใครมาฉันคงร้อนตายอยู่ตรงนี้แน่!"

จงโย่วหมินเหงื่อท่วมหัว เส้นผมเปียกชุ่มแนบติดใบหน้า เมคอัพก็หลุดไปเกือบหมด แต่เจ้าตัวไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย เขารีบถอดชุดมาสคอตหนาเตอะออกโดยมีความช่วยเหลือจากเฮ่อยวี่เฉิน

ตามหลักแล้ว ด้วยระดับความดังและตารางงานที่ยุ่งเหยิงในปีนี้ของเขา ไม่ควรจะมาโผล่ที่นี่เลย ที่จริงเป็นเพราะเขาอ้างชื่อเรื่องงานเพื่อแอบออกมาเปิดหูเปิดตาต่างหาก ขืนอยู่นิ่ง ๆ คงเฉาตายพอดี

"แค่กๆ ไม่รู้ว่าทีมงานรายการอยากจะฝึกพวกนายหรือทรมานฉันกันแน่ แขนขาก็แก่ปูนนี้แล้ว"

จงโย่วหมินกระดกน้ำเข้าปากอึกๆ จนหมดขวด "นายไม่รู้หรอกว่าเจ้าพวกเด็กก่อนหน้านาย มองเห็นฉันเป็นธาตุอากาศกันหมด เอาแต่วิ่งไปข้างหน้าลูกเดียว! ทำเอาฉันโมโหแทบแย่!"

จงโย่วหมินพูดรัวอยู่คนเดียว พอเห็นเฮ่อยวี่เฉินไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยก็ยื่นการ์ดใบหนึ่งให้ด้วยความหงุดหงิด

"เจ้าเด็กนี่ ทำไมเงียบเป็นเป่าสากแบบนี้เนี่ย ไม่สนุกเอาซะเลย"

เฮ่อยวี่เฉินรับการ์ดมาดู—ลดน้ำหนักถ่วง 5 จิน

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขายังรู้สึกว่า 15 จินไม่ได้หนักหนาอะไรเลย ถ้าลดไปอีก 5 จินแล้วจะได้ผลการฝึกอะไรล่ะ

"ขอถามหน่อยครับ การ์ดนี้จำกัดให้ผมใช้คนเดียวหรือเปล่าครับ"

"เรื่องนี้...ทีมงานไม่ได้บอกไว้นี่ ทำไมล่ะ นายจะไม่ใช้เองเหรอ" จงโย่วหมินเหงื่อผุดพรายพลางมองเฮ่อยวี่เฉินด้วยสายตาเหมือนมองมนุษย์ต่างดาว โอกาสดีขนาดนี้กลับไม่ใช้เองซะงั้น

เฮ่อยวี่เฉินยิ้มน้อย ๆ "ขอบคุณครับอาจารย์ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัววิ่งต่อนะครับ"

จงโย่วหมินโบกมือ คราวหน้าจะไม่หาเรื่องลองของแปลกอีกแล้ว นั่งรอในห้องแอร์เงียบ ๆ ไม่ดีกว่าหรือไงกัน!

แฟนคลับที่แห่กันเข้ามาในห้องไลฟ์เพราะจงโย่วหมินยังมองไอดอลได้ไม่ถึงสองนาที กล้องก็แพนหนีไปเสียแล้ว แม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ในเมื่อไอดอลอยู่ที่นี่ หลังจากนี้ก็ต้องโผล่มาอีกแน่นอน หลายคนจึงยังคงอยู่ดูไลฟ์ต่อไป แฟนคลับที่ไม่เคยสัมผัสรายการวาไรตี้ในรูปแบบไลฟ์สดเช่นนี้มาก่อน ต่างกดสลับไปตามห้องต่าง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น สุดท้ายก็ยังคงกดกลับมาที่ห้องไลฟ์ห้องแรกที่ได้เห็นไอดอลของตัวเอง

ตัวอย่างเช่นหยวนฉี เธอติดตามจงโย่วหมินมาตั้งแต่เขาเพิ่งเดบิวต์จนถึงทุกวันนี้ เป็นแฟนคลับรุ่นเก๋าเจ็ดปี ถึงขั้นที่จงโย่วหมินจำหน้าได้คุ้นตา

หยวนฉีคิดว่าในเมื่อยังดูไอดอลไม่ได้ งั้นดูหนุ่มหล่อให้เจริญหูเจริญตาไปก่อนก็ไม่เลว

"นึกไม่ถึงเลยว่าพ่อหนุ่มคนนี้สมรรถภาพทางกายจะดีขนาดนี้เนี่ย"

พอไม่มีอะไรทำ หยวนฉีก็เลยยกขนมมากินเต็มโต๊ะ นั่งดูรายการฆ่าเวลา

เฮ่อยวี่เฉินวิ่งต่อไปข้างหน้า ความเร็วชะลอลงอย่างแนบเนียน มีการ์ดลดน้ำหนักแค่ใบเดียว จะให้ใครใช้ก็ดูไม่ค่อยเหมาะใช่ไหม

ตากล้องที่ขี่กระเป๋าเดินทางอัตโนมัติตามหลังอยู่จู่ ๆ ก็พบว่าเฮ่อยวี่เฉินไม่เพียงไม่วิ่งไปข้างหน้า แต่กลับหันหลังวิ่งย้อนกลับไป นี่มันหมายความว่ายังไงกัน

จงโย่วหมินยังคงยืนอยู่ที่เดิมเพื่อรอทีมงานมารับ จู่ ๆ ก็เห็นว่าไอ้หนุ่มที่เพิ่งผละไปวิ่งย้อนกลับมาอีก อะไรกันเนี่ย เขายังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรหลังยื่นมือท่าเอ่อร์คังออกไป เฮ่อยวี่เฉินก็วิ่งผ่านหน้าไปไกลลิบราวกับสายลมแล้ว

"คนหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ค่อยรู้ทิศทางกันหรือเปล่า" จงโย่วหมินเอียงหน้าถามผู้ช่วย

[??? นี่มันแผนอะไร ทำไมวิ่งย้อนกลับไปล่ะ?]

[พี่เฉินทำอะไรอยู่เนี่ย! วิ่งย้อนกลับไม่เพียงแต่เปลืองเวลา ยังเปลืองแรงด้วย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเส้นชัยอยู่อีกไกลแค่ไหน]

[แต่พวกเธอไม่สังเกตเหรอว่าพี่เฉินวิ่งมาตั้งนานขนาดนั้นกลับไม่เหนื่อยเลยสักนิด พลังล้นเหลือจนน่าเหลือเชื่อ]

[น่าจะเป็นคนที่ร่างกายแข็งแกร่งที่สุดแหละ แต่ถึงอย่างนั้นการที่เขาวิ่งย้อนกลับมันก็แปลกอยู่ดีนะ]

[ช่างเถอะ รายการก็ไม่ได้ห้ามวิ่งย้อนกลับนี่ ฉันเชื่อพี่เฉิน]

[ฉันไม่ได้เชื่อพี่เฉิน ฉันเชื่อพวกตัวท้ายแถวนั่นต่างหาก...]

หยวนฉีเองก็ตกใจกับการกระทำนี้จนหยุดกินขนมในมือไปเลย

ระหว่างทางที่เฮ่อยวี่เฉินวิ่งย้อนกลับไป เขาวิ่งผ่านเด็กฝึกบางคนที่เริ่มหอบแฮ่กและก้าวขาซวนเซ

เมื่อพวกเขาเห็นเฮ่อยวี่เฉินวิ่งย้อนกลับมา ต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจและไม่เข้าใจ

"พี่เฉิน?"

ใบหน้าของสือหลานแดงก่ำ ทั้งตัวเปียกโชกเหมือนเพิ่งงมขึ้นมาจากน้ำ แม้ความเร็วจะช้า แต่จังหวะหายใจยังถือว่าคงที่

"การ์ดลดน้ำหนัก พวกนายคุยกันเองว่าจะให้ใคร ถ้าวิ่งผ่านตัวมาสคอตแปลกๆ แล้วหยุดจะได้การ์ดนี้มา สังเกตกันดูเองนะ"

เฮ่อยวี่เฉินยื่นการ์ดให้ ให้พวกเขาไปตกลงกันเอง

หยวนฉีขมวดคิ้ว สรุปว่าหนุ่มหล่อคนนี้วิ่งย้อนกลับมาสองกิโลเมตรเพื่อเอาการ์ดมาส่งให้คนอื่นเนี่ยนะ? ส่งความอบอุ่นให้คู่แข่ง? พ่อพระเหรอ?

ความสงสัยสามระลอกผุดขึ้นในหัว ไม่แน่ใจ ขอดูดูก่อนแล้วกัน

"ก่อนหน้านี้หยวนเฟยได้มาใบหนึ่ง ยกให้ไมโลไปแล้ว ใบนี้ให้เสี่ยวหมิงแล้วกัน" สือหลานปาดเหงื่อที่คาง ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง

"นายไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอ!" ไป๋สวี่หนานอดบ่นไม่ได้ ขนยูงตรงหน้าผากเปียกชุ่มไปหมด วิ่งจนตาลอย การที่เฮ่อยวี่เฉินดูเหมือนคนไม่เป็นอะไรเลยยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียความมั่นใจอย่างรุนแรง เขาอ่อนแอชะมัด...

"สู้ๆ นะ ระยะทางทั้งหมดน่าจะแค่ 10 กิโลเมตร พวกนายวิ่งผ่านไปเกินครึ่งแล้ว" เฮ่อยวี่เฉินลูบหัวเขาเหมือนให้กำลังใจ ได้เหงื่อติดมือมาเต็มๆ

"อะไรนะ!!! คำว่าแค่ 10 กิโลเมตรมันคืออะไร! นั่นมันตั้ง 10 กิโลเมตรนะ! นายรู้ได้ยังไงว่ามี 10 กิโลเมตร!!"

ไป๋สวี่หนานไม่มีแรงจะกระโดดแล้ว ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงกระโดดตัวลอยสูงสามเชียะแน่นอน

"กะด้วยสายตา" เมื่อเห็นว่าสภาพพวกเขายังพอไหว เฮ่อยวี่เฉินก็ไม่พูดอะไรมากอีก "ก้าวสามก้าวหายใจเข้า ก้าวสามก้าวหายใจออก รักษาระดับความเร็วให้สม่ำเสมอ ฉันไปก่อนนะ"

"เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย!"

สือหลานยักไหล่ ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมแล้ววิ่งต่อไป อย่างน้อยก็รู้ระยะทางรวมแล้ว มีความหวังขึ้นมาบ้าง

คราวนี้เฮ่อยวี่เฉินเร่งความเร็วเต็มที่ แม้จะเพิ่มความเร็ว แต่ระยะก้าวของเขายังคงรักษาไว้ที่ 70-80 เซนติเมตร ลมหายใจคงที่ ท่าทางการวิ่งได้มาตรฐาน หากสังเกตดูให้ดีก็จะพบว่าท่าทางของเขาคล้ายกับพี่ๆ ทหารข้างๆ มาก

เมื่อเขาวิ่งผ่านเด็กฝึกตามทางไปอีกครั้ง ก็ไม่มีใครมีแรงเหลือพอจะมาคิดแล้วว่าเขาวิ่งไปวิ่งมาทำไม

ส่วนสีหน้าของพี่ๆ ทหารด้านข้างนั้นกลับดูพิลึกอย่างยิ่ง

10 กิโลเมตร ตามการฝึกปกติของกองกำลังทั่วไป แบกน้ำหนักถ่วง 15 จินก็ต้องใช้เวลาราวๆ ชั่วโมงครึ่ง แต่ไอ้หนุ่มนี่ ไม่เพียงแต่แบกน้ำหนัก 15 จิน วิ่งไปกลับเพิ่มอีก 4 กิโลเมตร ยังไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยล้าเลย เรื่องแบบนี้แม้แต่ในกองทัพของพวกเขาก็ยังหาได้ยาก ไม่ต้องพูดถึงพวกดาราผิวบางพวกนี้เลย

หากจะบอกว่าเขาไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบมา นั่นไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน

14 กิโลเมตร เฮ่อยวี่เฉินใช้เวลาทั้งหมดไปหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาที

ผ้าขนหนูคลุมอยู่บนใบหน้า เฮ่อยวี่เฉินไม่ได้พอใจกับผลลัพธ์นี้นัก ยังห่างชั้นจากสมรรถภาพร่างกายเดิมของเขามากเกินไป