ตอนที่ 95 แม่ครับ ความฝันอยากเป็นทหารของผมเป็นจริงในรายการเซอร์ไววัลแล้ว

ย่างเข้าสู่เดือนสิงหาคม แสงแดดแผดเผาร้อนระอุ

รถตู้เฉพาะกิจของทีมงานรายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" สองคันเบรกจอดสนิทที่สวนสาธารณะปินไห่ เมืองจิน

การเดินทางบนรถนานกว่าสองชั่วโมงทำให้เหล่าเด็กฝึกที่คึกคักกระปรี้กระเปร่าในตอนแรก ตอนนี้พากันงัวเงียตาปรือไปตามๆ กัน เพราะตั้งแต่เช้ามืดตอนตีห้า พวกเขาก็ถูกมอร์นิงคอลสุดพิเศษของทีมงานปลุกขึ้นมา จนถึงตอนนี้ยังผวากับเสียงเคาะฆ้อง "เก๊งๆ" ไม่หาย

"ทุกคน ตื่นกันเร็ว ถึงที่หมายแล้ว!!" หลี่เจียถงกับทีมงานอีกคนทำหน้าที่ดูแลเด็กฝึกบนรถคันนี้

"ว้าว! มีชายหาดด้วย! ทะเลละ! น้ำทั้งนั้นเลย!"

เปลือกตาอันหนักอึ้งราวกับถูกทากาวไว้ของเหล่าเด็กฝึกเบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น

พอเห็นน้ำทะเลและหาดทรายอยู่ไม่ไกลก็ตื่นเต็มตาทันที พลางส่งเสียงเฮลั่น พวกเขาคุกเข่าบนเบาะ โน้มตัวไปข้างหน้า แนบหน้าเข้ากับกระจกหน้าต่างรถ แล้วชี้ชวนกันดูอย่างตื่นเต้น

หลี่เจียถงตบมือ "เอาละๆ ทุกคนรีบลงจากรถเถอะ อยู่บนรถจะไปมองเห็นอะไรกันคะ!"

ทุกคนต่างกอดต่างสะพายสัมภาระของตัวเองทยอยลงจากรถ หลายคนเอากระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาด้วย ซึ่งเก็บไว้ในช่องเก็บสัมภาระใต้ท้องรถ

ทว่าเด็กฝึกคนแรกที่ก้าวลงจากรถยังไม่ทันได้วิ่งร่าเริงไปกี่ก้าว ก็ถูกพี่ทหารในเครื่องแบบสองคนที่ยืนขนาบข้างประตูรถขวางไว้เสียก่อน

"???"

เด็กฝึกทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก โอ๊ะโอ ผมไปก่อเรื่องอะไรไว้เหรอเนี่ย???

คนที่ถูกอัดติดอยู่ข้างหลังก็งุนงงไม่แพ้กัน ต่างชะเง้อคอมองมาจากด้านหลัง

พี่ทหารสองคนส่งถุงทรายให้ใบหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว เด็กฝึกรับมาแบบมึนๆ พลันถูกน้ำหนักของถุงทรายถ่วงจนตัวเซ แขนตกลงไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขาเบิกตากว้าง มองถุงทรายในมือด้วยความตกตะลึง

ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ พี่ทหารก็ยกมือใหญ่ชี้ไปข้างหน้า ส่งสัญญาณให้เขาแบกถุงทรายวิ่งไปข้างหน้า

เด็กฝึกคนนั้นจึงกอดถุงทรายเดินไปข้างหน้าแบบงงๆ พลางเหลียวมองพี่ทหารไม่วางตา

[อรุณสวัสดิ์ทุกคน! เมื่อวานพออาจารย์ตู้บอกว่ามีกิจกรรมฝึกภาคสนามนอกสถานที่เพิ่มขึ้นมา ฉันก็ตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้ว สรุปคือ! เริ่มแล้วเหรอ!]

[โห ทำไมมีพี่ทหารด้วย เส้นสายของหลินถงจะโหดเกินไปแล้วมั้ง!]

[ไหนบอกว่ามาเมืองจินไง? อ๊ากกก ทำไมวันนี้ฉันต้องทำงานด้วยเนี่ยยย!]

[ว้าว เปิดมาก็วิ่งถ่วงน้ำหนักเลยเหรอ? ถุงทรายนั่นดูไม่เบาเลยนะ แถมทุกคนยังพกสัมภาระมาตั้งเยอะ อนาถแท้!]

สถานการณ์ของรถทั้งสองคันไม่ต่างกัน ทุกคนต่างจับต้นชนปลายกับเหตุการณ์กะทันหันนี้ไม่ถูก

พอแจกถุงทรายไปได้ครึ่งหนึ่ง รองผู้กำกับก็ถือโทรโข่งกระแอมไอสองที "แอแฮ่ม เด็กฝึกทุกคนครับ ขอให้ทุกคนถือสัมภาระของตัวเองให้ดี แบกถุงทราย แล้ววิ่งตามป้ายบอกทางบนถนนไปยังโรงแรมที่พักสำหรับการฝึกภาคสนามครั้งนี้ เจ็ดคนสุดท้ายที่ไปถึงโรงแรมจะถูกตัดสิทธิ์การพักในโรงแรมคืนนี้ครับ"

WHAT!?

ตัดสิทธิ์การพักในโรงแรมหมายความว่าไง! ให้นอนชายหาดเหรอ!

เด็กฝึกที่เดินไปข้างหน้าเมื่อได้ยินกติกาก็พากันหันขวับกลับมา

"ทุกคนไม่ต้องกังวลไปนะครับ ทางรายการเตรียมเต็นท์ไว้ให้แล้ว แต่เต็นท์พวกคุณต้องลงมือกางกันเองนะ"

นะเหรอ? นะกะผีน่ะสิ! พวกเขาจะไปกางเต็นท์เป็นได้ยังไง!

"ผู้กำกับฟู่ครับ ตรงนี้ห่างจากโรงแรมแค่ไหนเหรอครับ!" กัวเทียนฮ่าวอดถามไม่ได้ ข้าวของที่เขาเอามาคราวนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลย แถมถุงทรายนี่ กะคร่าวๆ ก็น่าจะสักสิบห้าจินได้มั้ง!

รองผู้กำกับแซ่ฟู่ เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมอายุราวสี่สิบกว่าปี เนื่องจากหลินถงต้องวางแผนสำหรับการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สี่จึงมาไม่ได้ โปรเจกต์ฝึกภาคสนามครั้งนี้จึงเป็นหน้าที่ของเขาที่มารับผิดชอบ

"ฮ่าๆ เรื่องนี้ขออุบไว้ก่อนนะ มีข้อเตือนใจเป็นพิเศษว่า ระหว่างทางถ้าเจอคนแปลกๆ อะไร ก็อย่าลืมมีมารยาทด้วยล่ะ!"

ผู้กำกับฟู่ยิ้มแย้มด้วยสีหน้าเป็นกันเอง ท่าทางเหมือนกำลังบอกว่าฉันช่วยพวกนายได้แค่นี้แหละ

เฮ่อยวี่เฉินลงจากรถเป็นคนสุดท้าย เขารับถุงทรายมาแล้วผูกไว้บนหลังอย่างช่ำชอง ท่วงท่าที่คล่องแคล่วและคุ้นเคยนี้ทำเอาพี่ทหารทั้งสองคนอดเหลียวมองไม่ได้

พอเงยหน้าขึ้นมอง โห หน้าตาหล่อเหลาขาวผ่องขนาดนี้ แถมยังไว้ผมยาว ไม่ใช่ทหารแน่นอน แต่ตัวสูงชะมัด

พวกสือหลานที่อยู่ไกลๆ ส่งสายตาชื่นชมมายังเฮ่อยวี่เฉิน ช่างมีสายตาเฉียบแหลมมองการณ์ไกลแท้ๆ

รายการดีๆ ที่ไหนเขาเอาเด็กฝึกมาเคี่ยวกรำแบบทหารกันเล่า!

"วิ่งกันได้แล้ว!"

พอสิ้นเสียงสั่ง เหล่าเด็กฝึกก็ลากกระเป๋าแบกเป้วิ่งไปข้างหน้า

เด็กฝึกหลายคนที่เอากระเป๋าเดินทางมา ตอนแรกยังคิดว่าตัวเองโชคดีชะมัด! กระเป๋าเดินทางมีล้อลากได้ เผลอๆ วิ่งต่อไปไม่ไหวก็ยังนั่งทับแล้วไถไปได้

นั่นคิดตื้นเกินไปล้วนๆ พี่ทหารสองสามคนไม่เพียงแต่คอยตามคุมอยู่ด้านหลัง ทุกๆ ระยะทางยังมียืนประจำอยู่อีกคน ยิ่งเมื่อขบวนต่อท้ายตามเข้ามา พอคิดจะอู้งานเมื่อไหร่ หันไปทางไหนก็เจอแต่พี่ทหารรอบทิศ!

ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางที่ทีมงานรายการจัดไว้ ยังมีทางทรายกับทางแผ่นหินโผล่มาเป็นระยะ ช่างเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ!

แต่ทีมงานรายการก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้น อย่างน้อยก็ไม่ได้ให้แบกหรือหิ้วกระเป๋าเดินทางวิ่งเสียหน่อยไม่ใช่หรือ

ตอนแรกลากกระเป๋าไปยังพอกล้อมแกล้ม แต่พอวิ่งไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกว่ากระเป๋าคือตัวถ่วงชัดๆ จะแกว่งแขนก็ไม่ได้ จังหวะหายใจก็พังไปหมด

สภาพอันน่าเวทนานี้ทำให้หลิวเชาแอบดีใจเงียบๆ โชคดีที่ตนเองเผื่อทางรอดไว้ แต่ผ่านไปสักพักแรงเขาก็เริ่มหมด คนที่ไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบเลยแบบเขา พอออกตัวก็อยากเอาชนะจนรีบวิ่งสุดกำลัง ทว่าวิ่งไปได้ไม่ถึงกิโลเมตร เขาก็เริ่มรู้สึกว่าเสียงหายใจหอบถี่ราวกับท่อสูบลมผุพัง ทุกครั้งที่สูดหายใจก็แสบเจ็บในลำคอ ขาทั้งสองข้างก็ยิ่งหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ได้แต่มองดูเด็กฝึกคนอื่นๆ แซงหน้าไปทีละคนโดยไร้เรี่ยวแรงจะเร่งความเร็วตาม

เฮ่อยวี่เฉินลำตัวตรงและเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย รักษาระดับความเร็วคงที่ ช่วงแรกเขาอยู่ท้ายขบวน พอเข้าสู่ช่วงกลางก็ค่อยๆ แซงเด็กฝึกไปกว่าครึ่ง

[พูดจริงนะ สมรรถภาพร่างกายพี่เฉินโคตรดี วิ่งมาสิบกว่านาทีแล้ว มีแต่เหงื่อออก ไม่ได้ยินเสียงหอบเลย]

[คนเมนต์ข้างบนแปลกๆ นะ แกอยากฟังเสียงชวนคิดลึกใช่ไหมล่ะ!]

[ขำจะตาย ตอนนี้เช้าตรู่อยู่นะโว้ย! พวกแกอย่าเพิ่งออกรถรอบดึกกันสิเหวย!]

[เดี๋ยวนะ ทุกคนดูข้างทางนั่นสิ ตัวประหลาดอะไรน่ะ!]

[เอ่อ... ว่าแต่ ดูจากสภาพแวดล้อมน่าจะเป็นสวนสาธารณะปินไห่ เมืองจินนะ ตัวประหลาดนั่นถ้าฉันดูไม่ผิด เหมือนจะเป็นมาสคอตที่ใช้โปรโมตเขตปินไห่ เมืองจิน ตอนช่วงตรุษจีนปีนี้หรือเปล่า...]

[กรี๊ดดดด! เจ้าตัวอัปลักษณ์ที่โดนคนทั้งเมืองด่าเละนั่นน่ะเหรอ!!! ไม่เอานะ! ตอนตรุษจีนก็ขายหน้าไปรอบหนึ่งแล้ว! ทำไมมาดูรายการเซอร์ไววัลแล้วยังต้องมาขายหน้าซ้ำอีกรอบเนี่ย!]

[อ่าฮ่าๆๆ มาสคอตเมืองพวกเธอออกจะมอมแมมไปหน่อยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ!]

[ฉันเหมือนจะเก็ตแล้วว่าทำไมถึงมีพี่ทหาร หมอนี่หลินถงคงไม่ได้ไปจับมือกับการท่องเที่ยวเมืองจินหรอกนะ!]

"ปินไห่เมืองจินโฉมใหม่ไฉไล~ ปินไห่เมืองจินโฉมใหม่ไฉไล~"

ในการวิ่งระยะไกลพร้อมแบกน้ำหนัก สิ่งสำคัญที่สุดข้อหนึ่งคือต้องมีสมาธิจดจ่อ ไม่ถูกสิ่งแวดล้อมรอบข้างและปัจจัยอื่นรบกวน ทว่าในวันที่อากาศร้อนจัดกลางฤดูร้อนแบบนี้ กลับสวม...

นั่นคือคนที่สวมชุดมาสคอตหนาเทอะทะ บนหัวชุดมาสคอตสวมหมวกทรงกลมหลากสีขนาดมหึมา ตรงกลางมีตัวอักษร "ปิน" ตัวเบ้อเริ่ม รอบคอพันผ้าพันคอสีสันฉูดฉาด ส่วนที่เอวเป็นกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินตัวโคร่งหลวมโพรก

น่าจะเป็นมาสคอตอะไรสักอย่างของเมืองจิน แต่ฤดูกาลที่มันควรจะโผล่มาคงไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน ดูออกเลยว่าถูกรื้อออกมาจากโกดังไหนสักแห่งเพื่อเอามาใช้งานชั่วคราว

"มาสคอต" ปากยังคงท่องสโลแกนโปรโมตไม่หยุด

ที่เรียกว่า "คนแปลกๆ ระหว่างทาง" คงไม่ใช่เจ้านี่หรอกนะ?

เฮ่อยวี่เฉินหยุดวิ่งกะทันหันแล้วเดินไปข้างๆ "มาสคอต"

ตากล้องประจำตัวของเฮ่อยวี่เฉินเห็นเขาหยุด ก็ขี่กระเป๋าเดินทางไฟฟ้าตามมา