ตอนที่ 94 ออกไปฝึกภาคสนาม

หลังประกาศอันดับเสร็จสิ้น ตู้หย่าหลินไม่ได้อ่านธีมและกติกาการแบ่งกลุ่มของการแสดงรอบที่สี่ต่อทันที แต่กลับพูดอย่างมีลับลมคมในว่า "เด็กฝึกทุกคนคะ หลังผ่านการแข่งขันอันดุเดือดในการแสดงสดสามรอบ ตอนนี้เราเหลือเด็กฝึกทั้งหมด 42 คน ซึ่งต่อไปจะแบ่งออกเป็น 6 ทีมค่ะ ทว่าหลังจากทีมงานได้หารือกันแล้ว จึงได้เพิ่มกิจกรรมพิเศษในการแบ่งกลุ่มเข้ามาอย่างกะทันหันค่ะ"

พิเศษยังไงกันนะ เกมแบ่งกลุ่มสามครั้งก่อนหน้านี้ยังพิเศษไม่พออีกเหรอ รายการเซอร์ไววัลที่ไหนคงไม่มีใครเล่นแผลง ๆ แบบทีมงานพวกคุณอีกแล้วมั้ง!

ทุกคนต่างแอบบ่นอุบในใจ แต่ถึงแม้ในหัวจะเต็มไปด้วยความสงสัยและอยากแซวแค่ไหน พวกเขาก็รีบดึงสติกลับมา รวมสมาธิทั้งหมดไปที่ตู้หย่าหลิน แววตาแฝงความอยากรู้อยากเห็นและตั้งตารอ

อยากดูว่าคราวนี้ทีมงานจะงัดลูกเล่นใหม่อะไรออกมาอีก

ทางด้านคอมเมนต์บนหน้าจอก็เริ่มคึกคักขึ้นมาเช่นกัน

[ฉันขอประกาศเลยว่า "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" เป็นรายการเซอร์ไววัลที่ช่วงแบ่งกลุ่มมีลูกเล่นเยอะที่สุดเท่าที่เคยดูมา! แบ่งกลุ่มทีไรเหมือนสุ่มกล่องสุ่มทุกที โคตรระทึก!]

[มีความคิดเด็ด ๆ ว่ะ เอาท็อปเจ็ดมาอยู่ทีมเดียวกัน หรือไม่ก็เอาอันดับหนึ่งมารวมกับพวกอันดับท้าย ๆ น่าดูชะมัด ยอดฝีมือรวมตัวหรือการพลิกเกมแบบคอนทราสต์ ภาพออกมาต้องไฟลุกแน่!]

[คนข้างบนคิดมากไปปะ แบบไหนก็ไม่แฟร์ทั้งนั้นแหละเหวย!]

[เพิ่มมากะทันหันเนี่ย รู้สึกเลยว่าการแสดงรอบสี่ต้องมีอะไรเล่นใหญ่แน่]

ตู้หย่าหลินพูดต่อว่า "ทางรายการจะจัดกิจกรรมฝึกภาคสนามเป็นเวลาห้าวัน เพื่อฝึกสมรรถภาพร่างกายของทุกคนไปพร้อมกัน และจะมีการทดสอบสมรรถภาพร่างกายรวมถึงแบ่งกลุ่มในวันสุดท้ายค่ะ นอกจากนี้ กิจกรรมฝึกภาคสนามของเราจะเดินทางไปจัดที่เมืองจินซึ่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยค่ะ"

พอได้ยินว่าจะได้ออกไปข้างนอก แถมยังได้ไปถึงเมืองข้าง ๆ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเฮลั่น

วัยกำลังรักสนุกแท้ ๆ แต่อุดอู้อยู่ในตึกมาเดือนกว่า ๆ การฝึกอะไรกัน การแข่งอะไรกันล่ะ! ในหัวตอนนี้เหลือแค่อยากออกไปข้างนอกอย่างเดียวแล้ว

ปากก็พร่ำตะโกนคำทำนองว่า "สุดยอดไปเลย" ไม่หยุด

เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของคนอื่น เฮ่อยวี่เฉินยังคงสงบนิ่งเหมือนเช่นเคย การฝึกภาคสนามอะไรจะหนักหนาไปกว่าตารางฝึกที่เขากำหนดให้ตัวเองกันล่ะ เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ระยะเวลาที่ยืดออกไปกะทันหัน ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเสียค่าความชื่นชอบไปแลก [การ์ดลบล้างสถานะผิดปกติ] ค่าความชื่นชอบที่ได้จากการแสดงแต่ละรอบเพิ่งจะพอต่อการสุ่มการ์ด แถมยังมีตัวผลาญเงินอยู่อีกหนึ่งตัว แบบนี้เมื่อไหร่ถึงจะสะสมแต้มตามหลังเลข 5 ที่มีศูนย์นับไม่ถ้วนได้ครบกันล่ะ

ทว่าตอนนี้ นอกจากรายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" แล้ว เขามีเพียงรายรับประปรายจากแพลตฟอร์มหยางซื่อมิวสิกเท่านั้น ไม่มีช่องทางอื่นในการหาค่าความชื่นชอบเลย

"อาจารย์ตู้ครับ! แล้วธีมของการแสดงรอบสี่คืออะไรเหรอครับ" มีเด็กฝึกที่เพิ่งดึงสติตัวเองจากความดีใจกลับมาได้ตะโกนถาม ธีมรอบสี่ยังไม่ได้บอกเลยนี่นา

จริงด้วยสิ! สรุปแล้วธีมของการแสดงรอบสี่คืออะไรกันแน่ นี่เป็นข้อมูลสำคัญสำหรับการแข่งขันรอบต่อไป รู้ก่อนหนึ่งวันก็เตรียมตัวได้ก่อนหนึ่งวัน

ตู้หย่าหลินที่ไม่เคยลีลา ครั้งนี้กลับกั๊กไว้ดึงความสนใจ "ธีมของการแสดงรอบสี่ต้องรอให้การฝึกภาคสนามสิ้นสุดและแบ่งกลุ่มเสร็จก่อนถึงจะประกาศนะคะ แต่ฉันพอบอกใบ้ได้นิดหน่อยว่า ครั้งนี้เราได้เชิญแขกรับเชิญระดับแถวหน้าที่มีอิทธิพลอย่างมากในวงการมาร่วมรายการด้วย ทุกคนต้องทำผลงานให้ดี ๆ น้า" พอพูดจบ มุมปากของเธอก็ยกยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

[เกาหัวแป๊บ คันหนังศีรษะมาก รู้สึกเหมือนสมองจะงอกเลย]

[เชิญแขกรับเชิญมาร่วมแสดงอีกแล้วเหรอ รู้สึกว่าพี่เฉินไม่จำเป็นต้องมีเลยนะ]

[เหอะ เฮ่อยวี่เฉินหน้าใหญ่มาจากไหนถึงไม่ต้องมี เก่งนักนะแกน่ะ]

[ประสาทปะ ประโยคนี้ฉันเป็นคนพูด ไม่ใช่พี่เฉินพูด มีอะไรมาลงที่ฉันนี่ อย่าเอะอะก็พาลโจมตีคนอื่นได้ไหม]

[หงุดหงิดจัง กั๊กแบบนี้ทำเอาอยากรู้จนตัวสั่นอีกละ ทำไมรายการนี้ต้องถ่ายทอดสดด้วยเนี่ย! ทำเอาฉันจ่ายตั๋วดูตอนล่วงหน้าไม่ได้เลย!!!]

[รอดูแขกรับเชิญระดับแถวหน้านะ ครั้งนี้คงไม่ใช่วงบอยแบนด์ เกิร์ลกรุ๊ป หรือแบบ... อวี๋หลินหลินอะไรพวกนั้นอีกใช่ไหม...]

......

เดินกลับหอพักด้วยกัน จัดกระเป๋าเดินทางเหมือนกัน กลุ่มหนึ่งตื่นเต้นเหมือนจะได้ไปเที่ยว แต่อีกกลุ่มหนึ่งกลับถูกความหม่นหมองเข้าครอบงำ ในใจเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความผิดหวัง

จางเจ๋อเหิงกับลู่เย่มาบอกลาเฮ่อยวี่เฉินอีกครั้งก่อนจากไป ทั้งตื๊อทั้งรบเร้าขอไอดีวีแชตของเฮ่อยวี่เฉินมาแอดต่อหน้า กอดแขนซ้ายขวาของเฮ่อยวี่เฉินพลางร้องไห้บอกให้เขาอย่าลืมกดรับแอดตอนได้โทรศัพท์คืน

คราวนี้เฮ่อยวี่เฉินก็ทนไม่ไหวเช่นกัน แจกเท้าถีบส่งออกจากประตูไปคนละที

ห้องพักของเฮ่อยวี่เฉินเหลือคนอยู่สามคน ตั้งแต่เด็กฝึกคนนั้นตกรอบไป หลิวเชาก็ไม่มีคนคุยด้วยคนเดียวในห้องนี้อีก นอกจากเวลานอนแล้ว แทบจะไม่อยู่ที่นี่เลย เขารู้สึกว่าอีกสองคนกีดกันเขาออกไป จึงไม่อยากเอาหน้าอุ่นๆ ไปแนบก้นเย็นชาของใคร

วันนี้หายากที่กลางวันแสกๆ ทุกคนจะอยู่ในห้องพักพร้อมหน้า

สือหลานกับหยวนเฟยแวะมาคุยเล่น แต่ไม่รู้ทำไมไป๋สวี่หนานถึงตามหลังทั้งสองคนมาด้วย

ห้องที่เดิมทียังพอกว้างขวาง พอมีผู้ชายตัวโตถึงหกคนกรูเข้ามาพร้อมกัน บรรยากาศก็แลดูคับแคบขึ้นมาทันตา

โจวซือรุ่ยรีบยัดเสื้อผ้าบนเตียงลงกระเป๋าเดินทาง แล้วสละให้ทั้งสามคนนั่งบนเตียงของเขา

"เสี่ยวรุ่ย ไม่ต้องวุ่นวายหรอก พวกเราแค่แวะมาคุยเล่นเฉยๆ อยากดูว่าพี่เฉินมีความเห็นยังไงกับการฝึกภาคสนามครั้งนี้บ้าง พวกเราไม่เคยเข้าร่วมการฝึกภาคสนามอะไรแบบนี้มาก่อนเลย มึนตึ้บไปหมดแล้ว"

สือหลานดึงตัวโจวซือรุ่ยไว้ ไม่อย่างนั้นเจ้าเด็กนี่คงเตรียมยกน้ำชามาเสิร์ฟสามถ้วยแน่

"ความเห็นอะไรล่ะ" เสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางของเฮ่อยวี่เฉินพับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนแทบจะเป็นแถวก้อนเต้าหู้ เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบกลับไปเนิบๆ ว่า "ถ้าเป็นการฝึกภาคสนามทั่วไป ก็คงหนีไม่พ้นการเดินแถวแบกสัมภาระระยะไกล วิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง? ไม่ใช่บอกว่าไปทะเลหรอกเหรอ หรืออาจจะเป็นวิ่งผลัดระยะไกลบนชายหาด" เรื่องการฝึกภาคสนามของรายการเซอร์ไววัล เฮ่อยวี่เฉินก็ไม่มีข้อมูลอะไรในหัว จึงได้แต่เดาสุ่มไปตามประสบการณ์ที่ผ่านมา

"แต่ฉันแนะนำว่า อย่าเอาสัมภาระไปเยอะ เสื้อผ้าเปลี่ยนสักสามสี่ชุดก็พอแล้ว" เฮ่อยวี่เฉินพูดพลางหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าเดินทางสองสามชิ้น ก่อนจะปิดกระเป๋าเดินทางลงอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นค่อยเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองทุกคน แววตาแฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและสุขุม ราวกับความท้าทายที่ยังไม่รู้เหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องขี้ผงในสายตาเขา

ทุกคนล้วนเป็นคนฉลาด พูดนิดเดียวก็เข้าใจ โจวซือรุ่ยสะบัดกางเป้สะพายหลังที่ทีมงานแจกให้ตรงนั้นทันที ยัดเสื้อผ้าที่จัดเสร็จแล้วลงไป แล้วมองเฮ่อยวี่เฉินด้วยสีหน้าประจบเอาใจ

เฮ่อยวี่เฉินยักไหล่ ยิ้มพลางพยักหน้า

หลิวเชาที่อยู่ข้างๆ ฟังคำพูดของเฮ่อยวี่เฉินแล้วก็แอบจำไว้ ตั้งใจว่ารอตอนพวกนั้นออกไปกินข้าวค่อยจัดของที่จะเอาไปใหม่อีกรอบ เดิมทีเขาเตรียมจะแบกไปทั้งกระเป๋าเดินทาง

"ทีมงานชอบเล่นนอกกรอบอยู่เรื่อย ระหว่างการฝึกภาคสนามจะมีการตั้งบททดสอบพิเศษหรือภารกิจลับอะไรไว้ไหมนะ" ไป๋สวี่หนานเสนอความเป็นไปได้ หมอนั่นหลินถงน่ะมีแต่แผนการร้ายๆ เต็มไปหมด

"ถึงได้บอกให้พวกนายลดสัมภาระให้น้อยลงไง อย่างน้อยถ้ามีแบกสัมภาระระยะไกลจริงๆ จะได้แบกของน้อยหน่อย" เฮ่อยวี่เฉินกอดอก "แต่เรื่องความฟิตของพวกนาย ฉันว่าจำเป็นต้องใช้โอกาสนี้เคี่ยวกรำให้ดีหน่อย"

ไป๋สวี่หนานรู้สึกอยู่เสมอว่าเฮ่อยวี่เฉินกำลังมองหน้าเขาแล้วพูด จึงแอบกลอกตาไปทีหนึ่ง พอโดนเฮ่อยวี่เฉินจับได้คาหนังคาเขา ก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก้มหน้ามองเล็บตัวเอง

กว่าหลิวเชาจะรอจนพวกเขาออกจากห้องไปหมดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาคัดเลือกเสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางที่จะเอาไป นึกย้อนว่าเมื่อครู่เฮ่อยวี่เฉินเก็บอะไรลงไปบ้าง หางตาก็เหลือบไปเห็นเป้สะพายหลังของเฮ่อยวี่เฉินที่พิงอยู่ตรงหัวเตียง...