ตอนที่ 93 อันดับการแสดงรอบที่สาม

ซูยวี่ชิงยังคงกังวลกับคำพูดของหมอ ทว่าเฮ่อยวี่เฉินยืนกรานจะแข่งต่อ เธอแทบอยากจะแพ็กตัวเองยัดเข้าไปอยู่ในกองถ่ายรายการด้วยกันเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เฮ่อยวี่เฉินจนใจได้แต่ปลอบอยู่นาน ด้านหนึ่งเขาทำให้อาการป่วยหายไปในทันทีไม่ได้จริง ๆ อีกด้านต่อให้หายไปก็อธิบายไม่ได้อยู่ดี ทำได้เพียงรับปากซูยวี่ชิงซ้ำ ๆ ว่าหากมีอาการผิดปกติแม้แต่น้อยจะถอนตัวจากการแข่งขันทันที

เขารู้ดีว่าซูยวี่ชิงเป็นห่วงและกังวลกับตนมากเพียงใด เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยความกังวลแต่ไม่กล้าแสดงออกมา ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิด

ก่อนจากกัน สองแม่ลูกกอดกันอีกครั้ง

การเข้าออกของเฮ่อยวี่เฉิน นอกจากหลินถงกับคุณลุงรปภ. แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นเลย

หลังจากนั้นทุกครั้งที่หลินถงเห็นเฮ่อยวี่เฉินก็มักจะส่ายหน้า เนื้อตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดาย เสียดายเหลือเกิน!

เหล่าเด็กฝึกต่างพากันสงสัย ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง? หรือว่าเฮ่อยวี่เฉินกำลังจะถูกคัดออก? อย่าว่าแต่คะแนนโหวตบนแพลตฟอร์มเลย แค่คะแนนโหวตบนเวทีการแสดงรอบที่สามก็ไม่มีทางทำให้เขาต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านหรอกน่า!

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ประกาศอันดับการแสดงรอบที่สาม ซึ่งครั้งนี้จะมีเด็กฝึกสิบสี่คนต้องอำลาเวทีไป

เวทีแรกที่คุ้นเคย ทว่าเวทีกลับดูกว้างขวางขึ้นเรื่อย ๆ

อันดับในครั้งนี้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ตู้หย่าหลินยังคงเหมือนเดิม เธอประกาศอันดับในโซนปลอดภัยตรงกลางก่อน

ตามด้วยผู้เข้าแข่งขันเจ็ดอันดับแรกในตำแหน่งเดบิวต์

เฮ่อยวี่เฉินครองอันดับหนึ่งอย่างเหนียวแน่น คะแนนทิ้งห่างอย่างขาดลอย

อันดับที่สอง สือหลาน

เขาขยับขึ้นมาจากอันดับสี่ในการแสดงรอบที่สองมาอยู่อันดับสอง ลุคบนเวทีการแสดงรอบที่สามสะกดสายตาเหลือเกิน สร้างความประทับใจลึกซึ้งให้ผู้คน โดยเฉพาะตอนท้ายที่ยืนเคียงข้างกับเฮ่อยวี่เฉิน ออร่าและความหล่อสวยไม่ได้เป็นรองเลย คนงามสองคนมายืนคู่กัน ช่างเจริญหูเจริญตาเสียจริง

อันดับที่สาม ไป๋สวี่หนาน มีคะแนนห่างจากหยวนเฟยอันดับที่สี่เพียงหนึ่งพันคะแนนเท่านั้น

สี่อันดับแรกกลับถูกทีมการแสดงรอบที่สามของเฮ่อยวี่เฉินกวาดไปทั้งหมด

[ตัวท็อปแท็กทีมกัน เหนือฟ้าย่อมมีฟ้า! อันดับรอบนี้ดูแล้วสะใจชะมัด!]

[ห่างกันแค่ 1,000 คะแนนเอง ถ้าแฟนคลับพยายามอีกนิด หยวนเฟยจะขึ้นไปอยู่ที่สามได้ไหมนะ? อยากเห็นสีหน้าบูดบึ้งของเจ้าชายน้อยจัง คิกๆ]

[คนข้างบนตื่นก่อน! เจ้าชายน้อยก็ยังเป็นเจ้าชายน้อยอยู่วันยังค่ำ รอบนี้หลายค่ายไม่ได้ออกแรงดันเลย แปลกมาก]

[ไม่แปลกหรอก เธอดูซ่งเจ๋อหมิงโดนด่าขนาดนั้นสิ ตอนนี้ค่ายไหนจะกล้าโผล่หัวออกมารับกระสุนแทนล่ะ แต่ละค่ายก็ต้องสงบเสงี่ยมกันหมดสิ]

[พูดถึงซ่งเจ๋อหมิง ดันหลุดท็อปเจ็ดเฉยเลย จึ๊ๆๆ]

[สเตจออกมาแบบนั้น เขาไม่ร่วงไปเกินอันดับที่สิบห้าฉันยังแปลกใจเลย แค่อันดับสิบเอ็ดเอง]

เนื่องจากกระแสตีกลับของแฟนคลับ การเล่นนอกเกมของค่ายใหญ่ต่าง ๆ จึงแนบเนียนยิ่งขึ้น และไม่ได้ลงแรงกับการโหวตเบื้องหน้า ส่วนซ่งเจ๋อหมิงนั้น ทางเหอกวงเอนเตอร์เทนเมนต์ได้หารือกันแล้วตัดสินใจชะลอการลงทุนกับเขาชั่วคราว ขณะที่หลิวเชาเด็กในสังกัดเหอกวงอีกคน อันดับกลับร่วงลงไปถึงที่ยี่สิบหก

เซียวหัวเซิงเอนตัวพิงเก้าอี้ทำงานด้วยความปวดหัว ในใจยิ่งแน่วแน่ว่าจะต้องเซ็นสัญญากับเฮ่อยวี่เฉินให้ได้

พอคิดถึงใบหน้าแก่กะโหลกกะลาของหลินถงขึ้นมาอีกครั้ง ก็แทบอยากจะซัดเข้าไปสักสองหมัด

ไมโลรอบนี้ทำผลงานได้น่าชื่นชม ขยับจากอันดับที่แปดขึ้นมาอยู่อันดับที่หก

หานจี้หมิงตามมาติด ๆ อยู่ในอันดับที่เจ็ด

ที่ต้องเน้นเป็นพิเศษตรงนี้คือโจวซือรุ่ย ครั้งนี้เขาระเบิดพลังแฝง ไต่อันดับขึ้นมาอย่างเงียบเชียบจากอันดับที่สิบเก้าพรวดเดียวขึ้นมาอยู่อันดับที่สิบ แถมยังแซงหน้าซ่งเจ๋อหมิงไปได้อีกด้วย

เด็กหนุ่มแทบไม่อยากเชื่อหูเมื่อรู้ว่าตัวเองได้อันดับเท่าไร ตอนกล่าวความรู้สึกก็กลับไปเป็นเด็กขี้อายเหมือนก่อนหน้านี้ มีเพียงตอนที่เอ่ยถึงเฮ่อยวี่เฉินเท่านั้นที่เสียงดังฟังชัดขึ้นมา

"คนที่ผมขอบคุณที่สุดคือพี่เฉินครับ ตอนเพิ่งมารายการผมรู้สึกด้อยค่าในตัวเองมาก ทั้งยังสับสน คิดแค่ว่าจะอยู่ถูๆ ไถๆ ไปได้ถึงเมื่อไรก็แค่นั้น

เป็นพี่เฉินที่บอกกับผมว่า บนโลกใบนี้ผมคือคนที่มีเพียงหนึ่งเดียว คอยให้กำลังใจให้ผมโยนความกังวลและความเขินอายทั้งหมดทิ้งไปอย่างกล้าหาญ กล้าที่จะแสดงความเป็นตัวเองออกมา และต้องมีความมั่นใจ ผมรู้ว่าตัวเองในตอนนี้ยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมาก ผมจะพยายามต่อไปครับ! จะไม่ทำให้ความคาดหวังของพี่เฉินสูญเปล่า และจะไม่ทำให้การสนับสนุนของแฟนคลับต้องผิดหวังอย่างแน่นอน ขอบคุณทุกคนมากครับ!"

เมื่อโจวซือรุ่ยพูดจบ ก็ยืนตัวตรงแล้วโค้งคำนับเก้าสิบองศาอย่างจริงใจและถูกต้องตามแบบแผน

เฮ่อยวี่เฉินเห็นอีกฝ่ายเอ่ยถึงตนก็เลิกคิ้วขึ้นตามความเคยชิน พลางคิดในใจอย่างเงียบ ๆ ว่า มุกฝึกทหารใหม่นี่ใช้ได้ผลทุกที่จริง ๆ

คนถัดจากเขาซึ่งก็คือซ่งเจ๋อหมิงในอันดับที่ 11 สีหน้าของเขากลับดูไม่สู้ดีนัก เขาฝืนยกมุมปากขึ้นอย่างยากลำบาก เผยรอยยิ้มอันแข็งทื่อ ตอนกล่าวความรู้สึกก็พูดจาวกไปวนมาสับสน จนคนฟังไม่รู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่

ขาจรและแฟนคลับของเด็กฝึกคนอื่นต่างพากันแซวและบ่นกันระงม มีเพียงแฟนคลับเดนตายของเขาที่ยังคงพยายามปกป้องและแก้ต่างให้ แต่แค่แก้ต่างยังไม่พอ ยังพากันสแปมข้อความรัว ๆ จนสร้างความรำคาญให้คนอื่น

[ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม มามุกนี้อีกแล้ว?]

[พวกประสาท เลิกปั่นได้ยัง จากเดิมที่ไม่ค่อยชอบอยู่แล้ว ตอนนี้กลายเป็นเกลียดไปเลย]

[แฟนคลับช่วยหยุดทำลายภาพลักษณ์เมนตัวเองได้ไหม ปั่นกันแบบนี้คนอื่นเขาจะมองยังไง!]

[พวกเราให้กำลังใจเด็กฝึกที่ตัวเองชอบแล้วมันผิดตรงไหนยะ? ถ้าพวกแกไม่อยากดูก็ปิดคอมเมนต์หน้าจอสิ]

[นั่นสิ เก่งจริงพวกแกก็อย่าพิมพ์คอมเมนต์สิ มาทำเป็นเก๊กอะไรตรงนี้!]

......

ไม่ทันไรก็เปิดศึกกันอีกแล้ว ฝ่ายควบคุมระบบของรายการเห็นจนชินชา จึงจัดการตั้งค่าหน่วงเวลาส่งคอมเมนต์หน้าจอและบล็อกคำหยาบคายอย่างชำนาญ

นอกจากคนที่ผ่านเข้ารอบไปได้อย่างราบรื่นแล้ว ที่เหลือก็คือผู้ที่จะต้องอำลาเวทีไป

จางเจ๋อเหิงที่เคยอยู่อันดับสุดท้ายในการแสดงรอบสอง แม้จะรู้สึกเสียดายแต่ก็ยอมรับผลได้เป็นอย่างดี การได้ผ่านเข้ามาถึงการแสดงรอบสามก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดแล้ว ทว่าในแววตาก็ยังคงยากจะซ่อนความเสียดายเอาไว้

เขารับไมโครโฟนที่เด็กฝึกคนอื่นส่งมาให้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบอารมณ์ที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวความรู้สึกอำลา

"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ยืนตรงนี้แล้วครับ เวทีแห่งนี้เป็นพยานให้กับความพยายามและการเติบโตของผม แม้จะต้องบอกลากันแล้ว แต่ผมรู้สึกขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่ร่วมทางเคียงข้างผมมาตลอด พวกคุณทำให้ผมเข้าใจถึงความหมายของการยืนหยัดและการต่อสู้

ขอบคุณพี่เฉินครับ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ผมอาจจะตกรอบไปตั้งแต่การแสดงรอบสองแล้ว ทุกการซ้อม ทุกเวทีการแสดงที่นี่ จะกลายเป็นส่วนที่ล้ำค่าที่สุดในความทรงจำของผม

ผมอยากขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่คอยสนับสนุนผมด้วยครับ กำลังใจจากพวกคุณทำให้ผมมีความกล้าที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ ถึงแม้จะตกรอบ แต่ผมก็จะแบกรับความรักนี้ก้าวเดินต่อไป ผมเชื่อว่านี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ของผมครับ"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่ เมื่อพูดถึงตอนท้าย ขอบตาของเขาก็แดงก่ำ หยาดน้ำตาคลอเบ้า แต่เขาก็พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา เพียงแค่โค้งคำนับให้กล้องอย่างนอบน้อม ราวกับจะหลอมรวมความรู้สึกขอบคุณและความอาลัยอาวรณ์ทั้งหมดลงไปในการโค้งคำนับครั้งนี้

คนที่ตกรอบเช่นเดียวกันยังมีหลี่เล่อและลู่เย่

แม้ผลงานบนเวทีการแสดงรอบสามของลู่เย่จะน่าชื่นชม แต่ก็น่าเสียดายที่อันดับสุดท้ายของเขาคืออันดับที่ 43 ขาดไปเพียงแค่อันดับเดียว และขาดไปเพียง 1,000 คะแนนเท่านั้น เขาก็ต้องคลาดกับการผ่านเข้ารอบไปอย่างน่าเจ็บใจ

ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้ เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความพลิกผัน

บางครั้งพวกเราทุ่มเทสุดกำลังแล้ว ทว่าก็ยังไม่อาจควบคุมทิศทางของโชคชะตาได้อยู่ดี

ลู่เย่และหลี่เล่อกอดกันแน่น ทั้งคู่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนตาแดงก่ำ แต่จะไม่มีใครหัวเราะเยาะพวกเขาเลยสักคน

ลู่เย่มองดูแสงไฟบนเวที แสงสว่างที่พร่ามัวสาดกระจายผ่านม่านน้ำตา เขาบอกกับตัวเองว่า นี่เป็นเพียงการปิดฉากการเดินทางอันสั้นของรายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" ชั่วคราวเท่านั้น และเรือลำน้อยที่มีชื่อว่าลู่เย่จะต้องออกเดินทางใหม่อีกครั้งอย่างแน่นอน

เหล่าเด็กฝึกต่างกล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้าย พอมาถึงเฮ่อยวี่เฉิน ลู่เย่ก็โผเข้ากอดเขาเหมือนเด็กที่น้อยเนื้อต่ำใจ "พ่อบุญธรรม ฮือ ๆ ๆ! หลังจากผมไปแล้วพี่ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ ต้องเดบิวต์ตำแหน่งเซ็นเตอร์ให้ได้ล่ะ พอผมออกไปแล้วผมจะคอยโหวตให้พี่เอง ฮือ ๆ ๆ ๆ!"

ลู่เย่ร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหล เฮ่อยวี่เฉินเองก็รู้สึกอาลัยอยู่บ้าง คราวนี้เขาไม่ได้ผลักอีกฝ่ายออก แต่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเบา ๆ แทน

[ฮือ ๆ ๆ กูทนดูฉากแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ!]

[ทั้งขำทั้งซึ้ง ขอให้เส้นทางต่อไปของทุกคนราบรื่นและสดใสนะ]

[ทุกคนติดพี่เฉินกันจังเลยน้า]