ตอนที่ 92 ออกไปพบแพทย์ตามนัด

"อย่างที่คุณเห็นครับ ผมจำเป็นต้องออกไปพบแพทย์เพื่อตรวจติดตามอาการ"

อยู่ดี ๆ ทำไมถึงต้องไปตรวจติดตามอาการ อาการกำเริบหนักขึ้นหรือเปล่า หลินถงไม่ทันคิดถึงเรื่องอื่น รีบถามทันที "อาการหนักขึ้นเหรอครับ"

เฮ่อยวี่เฉินส่ายหน้า "แค่ตรวจตามปกติครับ เป็นระเบียบของโรงพยาบาล ถ้าไม่ไป หลังจากนี้จะค่อนข้างยุ่งยาก"

เรื่องอาการป่วยของเขาไม่ได้เป็นเพียงเรื่องภายในครอบครัวเท่านั้น แต่ผู้บังคับบัญชาคนก่อน ๆ ก็คอยติดตามดูอยู่เป็นระยะ หากคนดี ๆ ไม่ไปตรวจตามนัด จะอธิบายในภายหลังได้ยาก

หลินถงชั่งใจดูแล้ว ช่างเถอะ

อย่างไรเสียสองวันนี้ก็เป็นวันหยุด เฮ่อยวี่เฉินไม่ไลฟ์สดก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น หลังจากนี้ก็จะเป็นกิจกรรมฝึกเดินทัพทางไกลแล้ว...

ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกว่าเจ้าหนุ่มนี่ร่างกายแข็งแรงดี จู่ ๆ กลับป่วยหนักขนาดนี้ ในใจของหลินถงจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ด้านหนึ่งกังวลว่าจะกระทบกับรายการ อีกด้านเขาก็ให้ความสำคัญกับเฮ่อยวี่เฉินจริง ๆ และเป็นห่วงอีกฝ่ายจากใจ

"เธอไปรักษาตัวให้ดีเถอะ ให้เวลาหนึ่งวันพอมั้ย"

"ขอบคุณครับผู้กำกับหลิน วันเดียวพอครับ จะไม่กระทบการบันทึกเทปรายการแน่นอน"

หลินถงมองส่งแผ่นหลังของเฮ่อยวี่เฉินที่เดินห่างออกไป พลางพึมพำกับตัวเอง "เขาว่ากันว่าพวกอัจฉริยะส่วนใหญ่ล้วนมีอาการทางจิตเวช เฮ้อ ไม่แน่ว่าอาจจะจริงแฮะ"

เขาส่ายหน้าแล้วเดินกลับเข้าห้องทำงานเพื่อหารือเรื่องการจัดตารางรายการต่อ

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฮ่อยวี่เฉินเก็บของเรียบร้อยและพรางตัวเล็กน้อย

เขาไม่ได้บอกใคร ค่อย ๆ แอบออกจากอาคารศูนย์สร้างสรรค์ไปอย่างเงียบเชียบ ส่วนรถตู้ของซูยวี่ชิงก็จอดอยู่ไม่ไกลจากอาคารศูนย์สร้างสรรค์

สองแม่ลูกได้พบกันอีกครั้ง ซูยวี่ชิงกอดเฮ่อยวี่เฉินแน่นไม่ยอมปล่อย

"แม่ว่าแล้วเชียวว่าต้องผอมลง ดูคางแหลม ๆ นี่ยังไงล่ะ! แต่ผิวขาวขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"

ซูยวี่ชิงประคองใบหน้าของลูกชายพลางพินิจดูอย่างละเอียด

เฮ่อยวี่เฉินค้อมตัวก้มศีรษะลงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้คุณแม่ "ย่ำยี" ตามสบาย

"ลูกรัก แม่ไม่พลาดการแสดงของลูกเลยสักรอบ แถมยังให้เสี่ยวจั่วช่วยเซฟเก็บไว้ให้หมด ว่างเมื่อไหร่ก็เปิดดูสักสองรอบ คราวก่อนในกองถ่าย เมิ่งเทาเห็นเข้ายังนึกว่าแม่กำลังตามติ่งดาราอยู่เลย จำลูกไม่ได้สักนิด แม่ไม่ยอมบอกเขาหรอกนะว่านี่น่ะคือลูกชายสุดที่รักของแม่"

เมิ่งเทา นักแสดงชายชื่อดังของประเทศหัว เป็นนักแสดงรุ่นเดียวกับซูยวี่ชิง ผลงานที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงคือภาพยนตร์แนวสายลับ สมัยหนุ่ม ๆ ก็เป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง เขารู้จักกับซูยวี่ชิงมานานแล้ว จึงพลอยเคยเจอเฮ่อยวี่เฉินอยู่สองสามครั้งด้วย

เมื่ออยู่ต่อหน้าซูยวี่ชิง สีหน้าและท่าทางของเฮ่อยวี่เฉินผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความดุดันที่มาจากใบหน้าคมเข้มและส่วนสูงก็ลดทอนลงไปมาก

ไม่ได้เจอแม่มานานกว่าหนึ่งเดือน อารมณ์ของเฮ่อยวี่เฉินจึงดีมาก

แม้จะไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจติดตามอาการด้วยกัน แต่ตลอดทางซูยวี่ชิงไม่เอ่ยถึงคำว่าหมอหรือยาเลยแม้แต่คำเดียว เธอหลีกเลี่ยงหัวข้อที่เกี่ยวข้องได้อย่างแนบเนียน

ทว่าพอก้าวลงจากรถเข้าไปในห้องตรวจของแพทย์ ท่าทางของซูยวี่ชิงกลับเกร็งยิ่งกว่าเฮ่อยวี่เฉินเสียอีก มือที่กุมมือเขาไว้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เฮ่อยวี่เฉินดึงมือแม่มากุมไว้ในมืออีกข้าง แล้วโอบไหล่เธอไว้

ตอนนั้นเองเขาก็นึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมาได้

[ระบบ ใช้ "การ์ดลบล้างดีบัฟขั้นสูง" ไปแล้ว ถ้าผมไปตรวจอีกจะยังตรวจพบอาการป่วยอยู่ไหม]

[โฮสต์ที่รัก "การ์ดลบล้างดีบัฟขั้นสูง" แค่ช่วยบรรเทาผลกระทบจากอาการป่วยเดิมที่มีต่อร่างกายของคุณชั่วคราวเท่านั้น อาการป่วยไม่ได้หายไปนะค้า]

อ้อ... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เฮ่อยวี่เฉินยังนึกกังวลอยู่เลยว่าอาการป่วยของตนจะหายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา ตรวจออกมาแล้วปกติทุกอย่างจนกลายเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ และทำให้คนอื่นสงสัยเอาได้

เขาคิดมากไปเอง ระบบจะยอมเสียเปรียบได้อย่างไรกัน

ยิ้มแห้ง

แพทย์เจ้าของไข้ที่คุ้นเคยกันดีเชิญซูยวี่ชิงออกจากห้องตรวจไปก่อน

นับตั้งแต่เฮ่อยวี่เฉินปลดประจำการ แพทย์ท่านนี้ก็เป็นผู้รับผิดชอบหลักในการให้คำปรึกษาและฟื้นฟูสภาพจิตใจของเขา คำนวณดูแล้วก็แปดเก้าเดือนได้ จึงเข้าใจอาการป่วยของเฮ่อยวี่เฉินเป็นอย่างดี

การตรวจเริ่มจากการพูดคุยซักถามขั้นพื้นฐาน แพทย์สังเกตสีหน้าของเฮ่อยวี่เฉิน แล้วถามว่าช่วงนี้ยังคงฝันร้ายไม่หยุดอยู่หรือไม่

"นอนหลับสบายดีครับ แล้วก็ไม่ได้ฝันร้ายแล้ว" เฮ่อยวี่เฉินตอบตามความจริง

ผลลัพธ์ต่างจากที่คาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง แพทย์กลับขมวดคิ้ว หรือว่าอาการจะทรุดลง

แต่พอดูสีหน้าของเฮ่อยวี่เฉินที่มีเลือดฝาดเปล่งปลั่ง ก็ไม่มีเค้าลางของความหม่นหมองคุ้มคลั่งเหมือนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเลยแม้แต่น้อย

แพทย์หยิบแบบประเมิน PCL-5 กับ CAPS-5 ก่อนหน้านี้ขึ้นมาดูอีกครั้ง (ทั้งสองแบบประเมินล้วนเป็นแบบประเมินการตรวจ PTSD) ข้อมูลตัวเลขบนนั้นกับสภาพที่เฮ่อยวี่เฉินแสดงออกมาในตอนนี้ต่างกันลิบลับราวฟ้ากับเหว ไม่มีทางที่จะปรากฏอยู่ในตัวคนคนเดียวกันได้เลย

แพทย์ยังไม่วางใจจึงออกใบสั่งตรวจเพิ่มอีกสองสามใบ ตั้งใจจะเริ่มตรวจจากทางสรีรวิทยาดู

ประตูห้องตรวจเปิดออก ซูยวี่ชิงรีบสาวเท้าเข้ามาหา "คุณหมอว่ายังไงบ้างคะ"

"ไม่ได้ว่าอะไรครับ แค่ออกใบตรวจให้ไปตรวจตามปกตินิดหน่อย" เฮ่อยวี่เฉินปลอบให้แม่คลายกังวล

ใบตรวจในมือมีถึงเจ็ดแปดใบ มีทั้งตรวจคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสมอง ตรวจเอกซเรย์ปล่อยโพซิตรอน ตรวจระดับคอร์ติซอล...

การตรวจจำพวกนี้มีไว้เพื่อตรวจดูโรคทางกายที่เกิดจากความผิดปกติของอวัยวะอันมีสาเหตุมาจากโรคทางจิตเวช

เท่ากับว่าต้องทำแบบตรวจตอนเข้าโรงพยาบาลครั้งแรกใหม่อีกรอบ

ช่างยุ่งยากเสียจริง รู้อย่างนี้ตอนแรกน่าจะแกล้งแสดงอาการผิดปกติออกมาหน่อยดีไหมนะ

ถึงอย่างไรผลตรวจสุดท้ายก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

หลังจากผ่านการตรวจไปชุดใหญ่ แพทย์ถือผลตรวจไว้โดยไม่ได้คุยกับเฮ่อยวี่เฉินต่อ แต่หันไปซักถามซูยวี่ชิงแทน

"คุณนายซูครับ จากผลตรวจที่ออกมา อาการทางจิตใจของคนไข้ไม่ได้ดีขึ้นเลย แต่สภาพที่เขาแสดงออกมาระหว่างการพูดคุยกลับขัดแย้งกับผลตรวจอย่างสิ้นเชิง ไม่ทราบว่าช่วงเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมานี้ ในชีวิตประจำวันของคนไข้มีเรื่องพิเศษอะไรเกิดขึ้นบ้างไหมครับ"

ซูยวี่ชิงขมวดคิ้วแน่น คำว่า "ไม่ได้ดีขึ้นเลย" เสียบแทงจนเธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งขั้วหัวใจ และไม่รู้ว่าประโยคหลังจากนั้นที่คุณหมอบอกว่า "สภาพที่แสดงออกขัดแย้งกับผลตรวจอย่างสิ้นเชิง" มันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่

"จะไม่ดีขึ้นได้ยังไงคะ" ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา สภาพของลูกชายในรายการ ใครจะไปเชื่อว่าสภาพจิตใจของเขามีปัญหา "ถ้าจะว่ามีอะไรพิเศษ การที่เขาไปแข่งรายการประกวดไอดอลนับไหมคะ"

"รายการประกวดเหรอครับ" แพทย์แสดงสีหน้าเหลือเชื่อ

พลิกผันจากทหารมาเป็นไอดอลเนี่ยนะ...

แต่ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือไอดอล ต่างก็อยู่ในสภาพการทำงานที่มีความกดดันสูงทั้งนั้น

จากการประเมินของเขา สภาพร่างกายและจิตใจของเฮ่อยวี่เฉินยากมากที่จะปฏิบัติภารกิจและกิจกรรมต่างๆ ภายใต้ความกดดันระดับนี้ได้อย่างราบรื่น

เรื่องนี้ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ แพทย์ไม่เคยพบเคสแบบนี้มาก่อนเลย

และยิ่งไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเฮ่อยวี่เฉินถึงเลือกเป็นไอดอล ซึ่งเป็นอาชีพที่ต้องพาตัวเองไปยืนอยู่ต่อหน้าสาธารณชนแบบนั้น

"คุณนายซูครับ จากการตรวจในปัจจุบัน คนไข้ยังมีแนวโน้มทำร้ายตัวเองค่อนข้างสูง ในจุดนี้หมออยากให้คนในครอบครัวคอยสังเกตและเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดตลอดเวลาครับ" แพทย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดบันทึกการพูดคุยแล้วกล่าวต่อ "แต่ในเวลาเดียวกัน คนไข้ก็มีความสามารถในการควบคุมตัวเองที่แข็งแกร่งมาก เขากดความทรมานทางจิตใจเอาไว้ ซึ่งจุดนี้เห็นได้ชัดจากการที่หมอได้พูดคุยกับเขา สรุปก็คือ คำแนะนำของหมอคือขอให้ครอบครัวและเพื่อนๆ คอยใส่ใจอยู่เคียงข้างให้มากๆ และพามาตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาลตามนัดครับ"

คำพูดของแพทย์ฟังดูย้อนแย้ง ซูยวี่ชิงฟังแล้วก็ยิ่งปวดใจ

เดือนกว่าที่ผ่านมานี้ สภาพของลูกชายดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแท้ๆ ที่แท้ก็ฝืนทนเอาไว้หมดเลยงั้นเหรอ

"แล้วจำเป็นต้องสั่งยาอะไรไหมคะ"

"ตามหลักการแล้วหมอไม่แนะนำให้ใช้ยาครับ ยาประเภทนี้มีผลข้างเคียงค่อนข้างมาก ตอนนี้คนไข้กำลังแข่งรายการประกวดอยู่ไม่ใช่เหรอครับ ถ้าทานยาเข้าไปย่อมส่งผลกระทบแน่นอน"

ซูยวี่ชิงซักถามข้อควรระวังอย่างละเอียด ก่อนจะออกจากห้องตรวจ เธอแอบซับหางตาที่เริ่มแดงระเรื่อให้แห้ง

เฮ่อยวี่เฉินนั่งอยู่ตรงทางเดินของโรงพยาบาล เหยียดเรียวขายาวที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนไปด้านข้าง

ก่อนหน้านี้เขาคิดแต่เรื่องจะบรรเทาผลข้างเคียงของอาการป่วยอย่างไร จะหาค่าความชื่นชอบอย่างไร จนลืมไปเสียสนิทว่าการมาตรวจซ้ำจะนำพาปัญหาอื่นตามมาด้วย

แล้วถ้าหากวันข้างหน้าเรื่องนี้เกิดถูกเปิดโปงขึ้นมาจะจัดการอย่างไร อาการป่วยมีอยู่จริง กระดาษย่อมไม่อาจห่อหุ้มไฟไว้ได้

แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วต้องมีคนรู้ แต่เขาก็ยังไม่อยากให้มันระเบิดออกมาก่อนที่จะได้เดบิวต์เป็นวงอย่างเป็นทางการ