ตอนที่ 91 อะไรนะ นายป่วยงั้นเหรอ

ยังไม่ทันที่หวงอวิ๋นอวิ๋นจะงัดมาตรการรับมือใดๆ ออกมา กระแสบนอินเทอร์เน็ตก็เปลี่ยนทิศอีกครั้ง

สาเหตุมาจากโหวชิวอี๋ หลานสาวของโหวฉางชวน ศาสตราจารย์ประจำคณะเปียโนสถาบันเหรินเยว่

ด้วยสภาพแวดล้อมครอบครัวที่หล่อหลอมมา โหวชิวอี๋จึงสอบติดคณะเปียโนสถาบันเหรินเยว่เช่นกัน นอกจากเปียโนแล้ว เธอยังชอบดนตรีป็อปมาก และก็เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่ชอบดูรายการเรียลลิตี้โชว์ เธอจึงติดตามดู "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" มาตั้งแต่เริ่มออกอากาศ

แรกเริ่มเดิมทีก็ไม่ได้รู้สึกว่ารายการนี้ต่างจากรายการเซอร์ไววัลอื่นตรงไหน แค่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำก็เปิดดูไปเรื่อย

สำหรับเฮ่อยวี่เฉิน เธอเพียงรู้สึกว่าเขาหน้าตาดีมาก มีพรสวรรค์ด้านการแต่งเพลงขั้นสุด จึงรู้สึกถูกชะตาในฐานะคนดูทั่วไป จนกระทั่งมาถึงช่วงขอคะแนนโหวตในสเตจสองกับเพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก"

ดนตรีบรรเลงนั้นเป็นสิ่งที่เด็กเรียนดนตรีแทบไม่มีภูมิคุ้มกันต้านทานได้เลย เธอจึงแกะโน้ตเพลงออกมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วอัดคลิปเพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" ในเวอร์ชันเปียโนด้วยตัวเอง ก่อนจะอัปโหลดลงเว็บไซต์ตัวอักษร ใครจะไปคิดว่าเพียงวันเดียว ยอดเข้าชมจะทะลุหนึ่งแสน และยอดไลก์แตะห้าหมื่น ซึ่งต่างลิบลับจากยอดวิวบนหน้าโปรไฟล์ของเธอที่มักมีแค่เลขสามหลักประปราย มันเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลทีเดียว

คืนหนึ่งหลังจากนั้น ขณะที่เธอกำลังบรรเลงเพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" อยู่ที่บ้าน ก็ไปสะดุดหูโหวฉางชวนที่เพิ่งกลับมาถึงพอดี เขาไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะหลานสาวที่กำลังดื่มด่ำกับเสียงดนตรี แต่ยืนฟังอย่างเงียบๆ อยู่ด้านหลังเธอ

กระทั่งเพลงจบลง เขาจึงเอ่ยถามหลานสาวเกี่ยวกับข้อมูลของเพลงนี้ เขามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนแน่นอน

พอได้ฟังหลานสาวเล่าให้ฟังถึงได้รู้ว่า คนแต่งเพลงนี้กลับเป็นเพียงเด็กฝึกอะไรสักอย่างในรายการเซอร์ไววัล

โหวฉางชวนเกิดในยุค 50-60 ถึงจะไม่ใช่คนหัวโบราณคร่ำครึ แต่เรื่องการตามดาราหรือรายการเซอร์ไววัลพวกนี้ เขาก็ค่อนข้างไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

โหวชิวอี๋สัมผัสได้ว่าเขาสนใจ จึงดึงตัวเขามาเปิดดูคลิปวิดีโอเพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" เวอร์ชันไวโอลินของเฮ่อยวี่เฉินด้วยกันหนึ่งรอบ

โหวฉางชวนชื่นชมเพลงนี้เป็นอย่างมาก ทำให้โหวชิวอี๋พลอยรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากนั้นพอว่างเมื่อไร เธอก็มักจะดึงตัวโหวฉางชวนมาดูสเตจการแสดงอื่นๆ ของเฮ่อยวี่เฉินจนครบ เมื่อคืนถึงขั้นชวนเขามานั่งดูถ่ายทอดสดสเตจการแสดงด้วยกันเลยทีเดียว

ความประจวบเหมาะมันอยู่ตรงที่ ใครจะไปนึกว่าช่วงขอคะแนนโหวตคราวนี้ของเฮ่อยวี่เฉิน จะแสดงในแขนงเปียโนที่ตระกูลโหวถนัดที่สุดกันล่ะ

ศาสตราจารย์โหวไม่อินกับการร้องการเต้นในช่วงแรก แต่พอถึงคิวเปียโนของเฮ่อยวี่เฉิน เขาก็ดันกรอบแว่นตาขึ้น หรี่ตามองอย่างพินิจพิเคราะห์ มือก็คอยเคาะจังหวะตามไปด้วยเป็นระยะ

"พื้นฐานของเจ้าหนุ่มคนนี้ไม่เลวเลยนะ การวางนิ้วสม่ำเสมอ การใช้แป้นเหยียบก็เชี่ยวชาญ ดีจริงๆ! อารมณ์เพลงก็ถ่ายทอดออกมาได้เต็มเปี่ยมมาก"

"แล้วคุณปู่คิดว่าถ้าเขาไปสอบวัดระดับ น่าจะได้อยู่ระดับไหนเหรอคะ"

โหวฉางชวนส่ายหน้าเบาๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ตัดสินให้แม่นยำจากเพลงแค่เพลงเดียวได้ยาก เกณฑ์การประเมินของการสอบวัดระดับนั้นมีหลายด้าน ครอบคลุมทั้งเทคนิค ความเข้าใจในดนตรี การสื่ออารมณ์ และมิติอื่นๆ อีกมากมาย แต่ถ้าดูเฉพาะเทคนิคที่เขาแสดงออกมา เจ้าหนุ่มนี่ต้องฝึกเปียโนมาไม่ต่ำกว่าสิบปีแน่ๆ การสอบระดับที่ต่ำกว่าขั้นมืออาชีพทำอะไรเขาไม่ได้หรอก ความสามารถในการควบคุมเปียโนของเขาแตะถึงระดับที่ค่อนข้างสูงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการผสมผสานนิ้วที่ซับซ้อน หรือการคุมจังหวะและน้ำหนัก ล้วนยอดเยี่ยมจนน่าชื่นชม"

...

คลิปวิดีโอบทสนทนาระหว่างปู่หลานคู่นี้ ถูกโหวชิวอี๋นำไปโพสต์ลงบนเวยปั๋ว

เหล่าแฟนคลับพอเห็นว่าเฮ่อยวี่เฉินได้รับคำชมสูงส่งขนาดนี้จากปากศาสตราจารย์สถาบันเหรินเยว่ ย่อมดีใจกันยกใหญ่ ส่วนพวกแอนตี้แฟนก็ยังคงมองข้ามทุกอย่างแล้วเดินหน้าสาดโคลนต่อไป

ศึกใหญ่ของเหล่าแฟนคลับยังคงดำเนินต่อไป ทางฝั่งหลินถงกับโปรดิวเซอร์จางเองก็บรรลุข้อตกลงร่วมมือกันเป็นที่เรียบร้อย

ทว่าการดำเนินงานตามแผนการใหม่ต่อให้เร็วแค่ไหนก็ยังต้องใช้เวลา ในระหว่างนี้ รายการจะเอาแต่ถ่ายทอดสดเรื่องไร้สาระไปเรื่อยเปื่อยตลอดไม่ได้หรอกนะ

นี่คือข้อเสียของรายการสด พลันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมา การจะปรับเปลี่ยนอะไรย่อมเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง

ยังดีที่หลินถงหัวไว คิดแผนการรับมือชั้นยอดออกมาได้ในพริบตา

เด็กฝึกที่เหลือทั้ง 42 คนจะต้องเข้าร่วมกิจกรรมฝึกภาคสนามระยะเวลา 5 วัน โดยอ้างเหตุผลอย่างไพเราะเพราะพริ้งว่า เพื่อฝึกฝนสมรรถภาพทางกายของทุกคน ให้พร้อมสำหรับการแสดงบนเวทีที่ดียิ่งขึ้น

เขาจึงรีบเรียกรวมตัวผู้รับผิดชอบของแต่ละแพลตฟอร์มและหัวหน้าทีมต่างๆ ใต้บังคับบัญชามาหารือร่วมกันทันที เวลามีจำกัดเหลือเกิน

ศึกปะทะของบรรดาแฟนคลับในโลกอินเทอร์เน็ต คลื่นใต้น้ำระหว่างบริษัทต่างๆ ในโลกความเป็นจริง รวมถึงการร่วมมือกันระหว่างหลินถงกับทีมซีรีส์ออนไลน์

เรื่องราวเหล่านี้เฮ่อยวี่เฉินล้วนไม่รับรู้เลยสักนิด

อวี๋หลินหลินโทรศัพท์หาเขาผ่านทางรองผู้กำกับ ทว่าเนื้อหาในการสนทนากลับไม่ใช่เรื่องข้อมูลข่าวสารบนอินเทอร์เน็ตของเขา

แต่เป็นเรื่องที่เขาแอบหนีออกจากโรงพยาบาลมาได้เดือนกว่าแล้ว แม้ว่าคุณแม่จะไปอธิบายกับทางโรงพยาบาลในภายหลัง ทว่าก็ยังคงถูกกำหนดให้ต้องมาตรวจติดตามผลทุกเดือนเพื่อประเมินซ้ำเป็นระยะ เพราะในใบรับรองแพทย์บันทึกไว้อย่างชัดเจนว่า ผู้ป่วยรายนี้มีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองและคิดสั้นอย่างเห็นได้ชัด จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาจากแพทย์อย่างเร่งด่วน

หากไม่ใช่เพราะตัวผู้ป่วยกับคนในครอบครัวยืนกรานอย่างหนักแน่น มีหรือจะยอมปล่อยให้เขาออกจากโรงพยาบาล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคนไข้รายนี้คือบุคคลที่ผู้บังคับบัญชาระดับสูงหลายท่านกำชับมาด้วยตัวเองว่าต้องดูแลอย่างใกล้ชิด

"พี่ ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย ทางโรงพยาบาลโทรหาคุณน้าตั้งหลายรอบแล้วนะ ถ้าพี่ยังไม่ยอมไปตรวจซ้ำอีก พวกเขาคงได้บุกมาลากตัวถึงกองถ่ายแน่!"

อวี๋หลินหลินยิ่งพูดยิ่งเว่อร์ขึ้นเรื่อยๆ

เฮ่อยวี่เฉินนวดหว่างคิ้ว "ผมแน่ใจว่าตัวเองไม่เป็นไร ทางรายการสั่งปิดระบบถ่ายทำแบบปิดสนิท ผมจะทำตัวแปลกแยกคนเดียวคงไม่ดีมั้ง"

มี [การ์ดลบล้างดีบัฟขั้นสูง] สองใบ ตอนนี้อย่างน้อยเขาก็ยังอยู่รอดปลอดภัยไปได้อีกเดือนครึ่ง ประคองตัวไปจนถึงค่ำคืนเดบิวต์ได้อย่างราบรื่น

"พี่เก่งจริงก็ไปพูดกับหมอเองสิ ฉันไม่กล้าหรอกนะ!" อวี๋หลินหลินโยนเผือกร้อนกลับไปทันควัน ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี "โธ่เอ๊ย พี่ก็ไปตรวจหน่อยเถอะ พี่สบายใจ ฉันสบายใจ หมอสบายใจ คุณน้าก็ยิ่งสบายใจนะ! พี่ไม่ได้เจอคุณน้าตั้งนาน ไม่คิดถึงท่านบ้างเหรอไง คุณน้าผอมลงไปตั้งเยอะ เห็นแล้วน่าสงสารจะตาย"

อวี๋หลินหลินปล่อยหมัดชุดรัวๆ เข้าเป้าทุกดอกจนเฮ่อยวี่เฉินล่าถอยไม่เป็นท่า

"เข้าใจแล้ว"

อวี๋หลินหลินที่โดนตัดสายใส่ได้แต่เกาหัว "เข้าใจแล้ว" นี่มันหมายความว่าไง ตกลงรับปากหรือไม่รับปากกันแน่เนี่ย! เจ้าคนชอบพูดจาเป็นปริศนาเอ๊ย น่าโมโหชะมัด!

เฮ่อยวี่เฉินเคาะประตูห้องทำงานของหลินถง

พอผลักประตูเปิดออก คนที่นั่งอยู่เต็มห้องต่างพากันหันมามองทางประตู

ต่อให้มีจิตใจเข้มแข็งดั่งหินผาอย่างเฮ่อยวี่เฉินก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง มาไม่ถูกจังหวะเสียแล้ว...

"เสี่ยวเฮ่อมีธุระอะไรหรือเปล่า" หลินถงเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารแล้วเอ่ยถาม

สถานการณ์แบบนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะมาขอลาหยุด

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน หลินถงก็ตระหนักได้ว่าเขาอาจจะมีเรื่องอยากคุยเป็นการส่วนตัว จึงยกมือส่งสัญญาณให้ทีมงานคนอื่นปรึกษากันต่อ ส่วนตัวเองก็รีบสาวเท้าก้าวออกไปนอกห้อง

"ผู้กำกับหลิน พรุ่งนี้ผมจำเป็นต้องขอลาหยุดหนึ่งวันครับ"

"นายว่าอะไรนะ" หลินถงอดแคะหูไม่ได้ นึกสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

นี่มันเวลาไหนกัน แล้วนี่มันที่ไหน เขาได้ยินคำว่าขอลาหยุดเนี่ยนะ

เฮ่อยวี่เฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นประวัติการรักษาในมือส่งให้อีกฝ่าย

ประวัติการรักษานี้ซูยวี่ชิงใส่ไว้ในช่องลับของกระเป๋าเดินทาง อาจเป็นเพราะเธอคาดการณ์ถึงสถานการณ์ในวันนี้เอาไว้แล้วจึงเตรียมการไว้เป็นพิเศษ

หลินถงรับมาด้วยความคลางแคลงใจ

ยิ่งอ่านก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อ อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว

"อะไรนะ นายป่วยเนี่ยนะ?!"

สายตามองสลับไปมาระหว่างเฮ่อยวี่เฉินกับประวัติการรักษาเพื่อยืนยันว่าเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่

ตราประทับสีแดงชาดของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สองมณฑลทหารเมืองจิงประทับอยู่อย่างเด่นหราบนประวัติการรักษา ไม่มีทางเป็นของปลอมได้เลย

สรุปแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร กล้ามเนื้อสมส่วน สีหน้าท่าทางสุขุมเป็นธรรมชาติขนาดนี้... มีปัญหาทางจิตเนี่ยนะ

ถุยๆๆ พูดแบบนี้ไม่ได้!

ไม่ว่าอย่างไรหลินถงก็ไม่สามารถเชื่อมโยงเฮ่อยวี่เฉินเข้ากับโรคทางจิตใจอย่าง PTSD และออทิสซึมที่ระบุไว้ในประวัติการรักษาได้เลย

เจ้าหมอนี่ดูปกติจนไม่รู้จะปกติยังไงแล้ว จู่ๆ ตอนนี้มาบอกว่าป่วยเนี่ยนะ