ตอนที่ 52 การแสดงรอบสอง 5

สีหน้าของจางเสี่ยวหยวนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาถอยหลังกรูดไปสองก้าวด้วยความตกใจ แต่ปากยังแข็ง "นายพูดเรื่องอะไร เกี่ยวอะไรกับฉัน?"

"นายจะไม่ยอมรับก็ได้ กล้องในงานตั้งเยอะแยะไม่ได้มีไว้ประดับ คงไม่ได้คิดว่าการกระทำของตัวเองแนบเนียนมากหรอกนะ?"

เฮ่อยวี่เฉินสูงกว่าจางเสี่ยวหยวนหนึ่งช่วงศีรษะ กับคนพรรค์นี้ เขาไม่อยากแม้แต่จะก้มหัวให้ จึงได้แต่หลุบตาลงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาแฝงความรังเกียจ

ริมฝีปากของจางเสี่ยวหยวนสั่นระริก พูดอะไรไม่ออก

แต่เฮ่อยวี่เฉินขี้เกียจจะเปลืองน้ำลายกับเขาอีก

"ผู้กำกับหลินครับ หลังเวทีมีจอมอนิเตอร์ตั้งเยอะ ทีมงานก็ตั้งแยะ สายตาก็น่าจะดีกว่าผมไม่ใช่เหรอครับ?"

ความหมายของคำพูดนี้แฝงการตำหนิทีมงานรายการอยู่กลาย ๆ ว่าเกิดเรื่องขนาดนี้ขึ้นแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครเห็นเป็นเรื่องสำคัญสักคน

หลินถงเม้มปาก แอบก่นด่าจางเสี่ยวหยวนในใจว่าเป็นไอ้งั่ง วันนี้มันวันอะไร งานอะไร ดันมาก่อเรื่องให้เขา!

"เดี๋ยวผมจะจัดการให้เรียบร้อย ใกล้จะถึงคิวการแสดงของพวกคุณแล้ว รีบไปเตรียมตัวปรับสภาพจิตใจกันเถอะ"

"ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นครับ"

เฮ่อยวี่เฉินโอบหลังไมโลแล้วกึ่งประคองกึ่งพากึ่งลากออกไป สมาชิกในทีมต่างเหลียวหลังมองกันคนละหลายรอบ ดูท่าพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว

"พวกเธอก็แยกย้ายได้แล้ว! อย่าคิดว่าแสดงเสร็จแล้วจะผ่อนคลายได้นะ อันดับคะแนนโหวตยังไม่ออกเลย! ส่วนนาย ตามฉันมา"

หลินถงใช้มือข้างที่ถือวิทยุสื่อสารชี้ไปทางจางเสี่ยวหยวนอย่างหงุดหงิด

ก่อเรื่องจริง ๆ!

"พวกนายอย่าโดนกระทบไปด้วยล่ะ ทีมเราไม่มีคนแบบนั้นสักหน่อย"

สมาชิกในทีมต่างมีสีหน้าหลากหลาย เหมือนมีเรื่องอยากระบายอยู่เต็มอก

"แสดงเสร็จแล้วค่อยว่ากัน เพลงนี้ห้ามใครทำพังเด็ดขาด ได้ยินไหม?" นี่เขาอุตส่าห์บอกแม่ไว้ล่วงหน้าแล้วด้วย ขืนทำโชว์พังขึ้นมา เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"ครับ!"

เด็กหนุ่มทั้งหลายนั่งตัวตรงอย่างสำรวม อีกแค่สามกลุ่มก็จะถึงคิวพวกเขาแล้ว!

วิธีการปฏิบัติต่อไมโลนั้นแตกต่างออกไป เฮ่อยวี่เฉินงัดวิธีปลอบน้องของตัวเองออกมาใช้ ปลอบใจแบบตรงไปตรงมา รับปากย้ำแล้วย้ำอีกว่าหานจี้หมิงไม่เป็นไร การแสดงของพวกเขาในวันนี้ก็ยอดเยี่ยมมาก ขอให้เขาสบายใจและรอชมการแสดงของตัวเอง ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวคงจะเป็นการผ่อนน้ำเสียงให้เบาลง

[เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมทุกคนสีหน้าแปลก ๆ กันหมดเลย?]

[ทำไมไมโลถึงไปอยู่ห้องพักรอของพี่เฉินได้ล่ะ?]

[โถ ไมโลน้อยเป็นอะไรไปเนี่ย เมื่อกี้บนเวทียังร่าเริงสดใส หัวเราะมีความสุขอยู่เลย ไหงตอนนี้ถึงเหี่ยวเฉาแบบนี้ล่ะ]

[โอโมะ ขนาดตัวที่ต่างกันของไมโลกับพี่เฉินทำฉันฟินอีกแล้ว! สมองเวรนี่คิดไปไกลตลอด!]

[ชิปอะไรเนี่ย... พ่อกับลูกเรอะ?]

[คนข้างบนใจร้ายจัง ที่แท้เธอชอบแนวนี้เองเหรอ!]

นอกจากเวทีหลักแล้ว ทางรายการยังเปิดหน้าต่างย่อยของห้องพักรอหลายห้องเอาไว้ สำหรับคนที่ว่างไม่มีอะไรทำ... อื้ม หรือเวลาเจอโชว์ที่ไม่ชอบ ก็สามารถกดแวะเข้าไปดูได้

เมื่อเห็นสภาพจิตใจของไมโลแตกต่างจากเมื่อไม่กี่นาทีก่อนลิบลับ ผู้ชมจึงอดคิดมากไม่ได้

แต่ทว่าทุกคนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

[เสี่ยวหมิงหมิงไปไหนแล้วล่ะ? สองคนนั้นตัวติดกันตลอดไม่ใช่เหรอ?]

[คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ... ผู้กำกับ?!!! ผู้กำกับรีบเปิดเสียงสิเว้ย!!!]

ลำดับการแสดงของหยวนเฟยกับสือหลานอยู่ติดกัน พวกเขากำลังเตรียมตัวอยู่อีกฝั่งของเวที จึงไม่รู้เรื่องสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย

หลังจากได้รับคำชี้แนะจากเฮ่อยวี่เฉิน ทีมของหยวนเฟยก็ใช้วิธี 'แขกรับเชิญอยู่นิ่ง พวกเราขยับเอง' เพื่อแบ่งเบาภาระของหวังเพ่ยเพ่ย โดยหวังเพ่ยเพ่ยเพียงแค่ยืนอยู่บนเวทียกทรงกลมกลางเวที ส่วน 'พวกเด็ก ๆ' จะสลับตำแหน่งกันออกมาโชว์ท่อนของตัวเองทีละคน

แสงไฟดับลง จอใหญ่บนเวทีปรากฏชื่อการแสดง และตัวหนังสือแถวด้านล่างก็ดึงดูดสายตาทุกคน—

เนื้อร้อง: เฮ่อยวี่เฉิน, ทำนอง: เฮ่อยวี่เฉิน, เรียบเรียง: เฮ่อยวี่เฉิน, กำกับเวที: เมิ่งฉ่าง, เฮ่อยวี่เฉิน

ว้าว...

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ไปทั่วที่นั่งผู้ชม บนคอมเมนต์สดก็ถกกันสนั่น

[คืนนี้ไฮไลต์เยอะเกินจนไม่รู้จะดูตรงไหนก่อนแล้ว...]

[มาแล้ว ๆ เพลงที่พี่เฉินแต่งให้ทีมหยวนเฟย! "อยากเข้าใจเธอให้มากกว่านี้"? เพลงรักเหรอ?]

[จะว่าไป ถ้านับจริงจัง คืนนี้พี่เฉินมีถึงสามโชว์เลยนะ ฉันควรโหวตอันไหนดีเนี่ย!!!]

ทันใดนั้น จอ LED ด้านหลังเวทีก็สว่างวาบขึ้น ภาพที่ปรากฏคือเด็กชายคนหนึ่งสะพายกระเป๋านักเรียนแล้วกระแทกประตูปึงปังเดินออกจากบ้านด้วยความโมโห เสียงพื้นหลังเป็นเสียงเด็กชายกำลังทะเลาะกับแม่ ขณะเดียวกันก็มีเอฟเฟกต์เสียงสายลมอ่อน ๆ ดังขึ้นทั่วทั้งฮอลล์ ดึงผู้ชมเข้าสู่ห้วงเวลาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความสับสน

จากนั้น แถบไฟสีน้ำเงินบนเวทีหลักก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น เงาร่างของสมาชิกทั้งเจ็ดคนเลือนรางอยู่ท่ามกลางกลุ่มหมอกควันสีฟ้า

พวกเขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นหลากสีสันเข้าคู่กับกางเกงขายาวทรงเข้ารูป บนศีรษะของหยวนเฟยมีหมวกแก๊ปสวมอยู่ ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ประดับด้วยเครื่องประดับสไตล์เด็กฮิปฮอป คอเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมออกเล็กน้อย ผูกเนกไทแบบหลวม ๆ กึ่งคลายกึ่งรัด

ดูเป็นลุคเด็กหนุ่มหัวขบถวัยเยาว์อย่างแท้จริง

สมาชิกทุกคนยืนนิ่งอยู่บนเวที แววตาแฝงประกายความเศร้าสร้อยและความสับสนเลือนราง ราวกับพวกเขาคือเด็กคนนั้นที่เพิ่งมีปากเสียงกับแม่ และกำลังยืนอยู่ตรงทางแยกของชีวิตโดยไม่รู้ว่าจะก้าวไปทางไหนต่อ

หลังสิ้นเสียงเปียโนอินโทรอันอ่อนโยน หวังเพ่ยเพ่ยที่ยืนอยู่ตรงกลางก็ค่อย ๆ ยกไมโครโฟนขึ้นมา

「ทุกคราที่ฉันอยากเข้าใจเธอให้มากกว่านี้

ระหว่างเรากลับยิ่งห่างเหินออกไป

หรือเป็นเพราะถ้อยคำที่เราเอื้อนเอ่ยผิดไป

หรือสีหน้าที่แสดงออกนั้นไม่ตรงใจ

แท้จริงแล้วฉันแค่อยากเข้าใจเธอให้ลึกซึ้งกว่าเดิม」

เสียงของหวังเพ่ยเพ่ยมีความกร้านโลกอยู่ในตัว พลังเสียงพุ่งทะลวงอย่างยิ่ง เหมาะกับการแสดงบนเวทีเป็นที่สุด หลังผ่านการเคี่ยวกรำเป็นพิเศษมาหลายวัน เธอก็ยิ่งเข้าใจเพลงนี้ได้ลึกซึ้งขึ้น

ยามนี้ แววตาของเธอจ้องมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ราวกับกำลังสนทนาข้ามกาลเวลากับเด็กที่ไม่รู้วิธีสื่อสารคนนั้น

「โปรดรับฟังความในใจจริงของผมสักครา

คุณเฝ้ามองผมเติบใหญ่ขึ้นในทุกวัน

แต่เคยล่วงรู้ถึงความสับสนขัดแย้งในใจผมบ้างไหม

คุณตีหน้าขรึมเย็นชาปรายตามองมาอย่างเหยียดหยาม

สายตาของผมไร้ซึ่งความกล้าหาญ

ทำได้เพียงก้มมองพื้นอันเย็นเฉียบเงียบงัน」

หยวนเฟยดึงจุดเด่นของเนื้อเสียงตัวเองออกมาเต็มที่ ความหนักแน่นทรงพลังและเสียงทุ้มมีเสน่ห์ได้ถ่ายทอดความขัดแย้งและความเจ็บปวดภายในใจในบทเพลงออกมาจนหมดสิ้น

[เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมเนื้อเพลงนี้ฉันฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ จัง?]

[ฉันร้องไห้แล้ว ร้องอีกแล้ว เนื้อเพลงนี้เหมือนพูดถึงฉันกับแม่เลย ฉันรักแม่ขนาดนี้แท้ ๆ ทำไมความสัมพันธ์ถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้นะ?]

[ฉันก็เหมือนกัน... ทั้งที่ทุกครั้งตั้งใจจะคุยกับแม่ดี ๆ แท้ ๆ แต่ทำไมพออยู่ต่อหน้าแม่กลับพูดไม่ออกเลย?]

[ฉันรักแม่ แม่ก็รักฉัน แต่พวกเรากลับ 'เกลียด' กันและกัน]

อารมณ์อันซับซ้อนนี้ส่งผ่านไปยังผู้ชม ทำให้ทุกคนเกิดความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้ง

เมื่อเพลงดำเนินต่อไป สมาชิกคนอื่น ๆ ก็ทยอยร่วมร้อง ท่อนประสานเสียงไพเราะกลมกลืน ดุจสายน้ำเล็ก ๆ ไหลมารวมกันเป็นแม่น้ำสายใหญ่ ค่อย ๆ เผยอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งของบทเพลงออกมาเป็นขั้นเป็นตอน

「มองดูสิ จริงแล้วผมมิได้กระหายจะวิวาท

อยากเอ่ยถ้อยคำให้นุ่มนวลมิให้คุณต้องรำคาญใจ

จะเอ่ยปากเปิดใจช่างแสนยาก ทั้งที่อยากพูดคุยได้ทุกเรื่องราว

ทั้งชีวิตและตัวตนของผม มิได้เลวร้ายถึงเพียงนั้น

(หวังเพ่ยเพ่ย: ลดทิฐิตัวตนลงสักนิด)

นี่คือห้วงลึกในใจโปรดเปิดออกพินิจดูให้ถี่ถ้วน

อยากย้อนคืนวันวานเพื่อเห็นรอยยิ้มและฝ่ามือที่ลูบหัวผมอีกครา」

สมาชิกที่ร้องถึงท่อนตัวเองยื่นมือขึ้นไปหาจากใต้เวทียกทรงกลม ราวกับปรารถนาให้ความเข้าใจและการสื่อสารระหว่างตนกับแม่สามารถก้าวข้ามกำแพงที่ไร้รูปทรงนั้นได้

หวังเพ่ยเพ่ยยื่นมือตอบรับกลับไป ทว่ากลับคลาดผ่านกันไป

สมาชิกคนอื่น ๆ เดินมาข้างหน้าเวทีหลัก ย่อตัวลงเล็กน้อยในท่าทางตั้งใจฟัง ราวกับกำลังสดับฟังเสียงในใจของคนเป็นแม่

ขณะเดียวกัน ภาพบนจอ LED ก็ตัดสลับไปเป็นภาพแม่นั่งร้องไห้อยู่เงียบ ๆ เพียงลำพังในห้องมืดสลัว โทนภาพค่อนไปทางสีเย็น ยิ่งขับเน้นความห่างเหินและความจนใจระหว่างแม่ลูกให้เด่นชัดขึ้น

ในท่อนพีคของบทเพลง สมาชิกทุกคนกลับมารวมตัวกันรอบเวทียกทรงกลมตรงกลางอีกครั้ง หันหน้าเข้าหาหวังเพ่ยเพ่ย สลับกันร้องคนละประโยค คอยร้องประสานและรับส่งเสียงให้แก่กัน

สำหรับการแร็ปแบบประโยคต่อประโยคเช่นนี้ถือว่ายากมาก แต่การแสดงของพวกเขากลับไร้ซึ่งข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย

แสงไฟบนเวทีก็แปรเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของบทเพลงอย่างต่อเนื่อง

ยามที่อารมณ์เพลงค่อนข้างหม่นหมอง แสงไฟจะสลัวลง โดยเน้นโทนสีน้ำเงินเป็นหลัก สร้างบรรยากาศที่ชวนให้อึดอัดกดดัน

และยามที่อารมณ์ของบทเพลงค่อย ๆ ทวีความเข้มข้นขึ้น แสงไฟก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นตาม สลับเปลี่ยนเป็นโทนสีเหลืองอันอบอุ่น ราวกับเป็นสัญลักษณ์แทนความเข้าใจและความรักระหว่างแม่ลูกที่กำลังจะทลายเปลือกออกมา

[ฉันร้องไห้โฮหนักมากจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้เสียใจขนาดนี้ตั้งแต่ทะเลาะจนทำสงครามเย็นกับแม่ แล้วแม่ก็เคาะประตูเดินเข้ามา...]

[คนข้างบนอย่าเพิ่งไปสิ เล่าให้จบก่อน พวกเล่าค้าง ๆ คา ๆ ให้อยากรู้นี่นิสัยร้ายกาจที่สุดเลย!!]