ตอนที่ 53 การแสดงรอบสอง 6

การแสดงบนเวทียังคงดำเนินต่อไป

หวังเพ่ยเพ่ยจับมือหยวนเฟยแล้วก้าวลงจากเวทียกพื้นทรงกลม ขณะที่สมาชิกคนอื่น ๆ ต่างค่อย ๆ เดินจากแต่ละมุมของเวทีมารวมตัวกันที่ด้านหน้า

「แท้จริงแล้วฉันแค่อยากเข้าใจเธอให้มากกว่าเดิม

มิใช่หวังจะเหนี่ยวรั้งเจ้าเอาไว้

เพียงหวั่นเกรงว่าเจ้าจะลืมเลือนไป

ว่ายังมีคนที่รักเธออยู่เสมอ (รักเธอชั่วนิรันดร์)」

ทั้งแปดคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่หน้าเวที ประสานเสียงร้องท่อนสุดท้าย

ผู้ชมอยู่ใกล้พวกเขาแค่เอื้อม อารมณ์ความรู้สึกที่ส่งผ่านออกมาถาโถมเข้าใส่จนสัมผัสได้อย่างชัดเจน

เมื่อเนื้อเพลงท่อนสุดท้ายจบลง คนบนเวทีต่างหันมาสบตายิ้มให้กัน ราวกับการคลายปมในใจและความโล่งอกระหว่างแม่กับลูก

หยวนเฟยควงคู่หวังเพ่ยเพ่ยโค้งคำนับเพื่อจบการแสดง

ด้านล่างเวทีส่งเสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง

ขนาดลิ้นกับฟันยังกระทบกันได้ นับประสาอะไรกับคนที่ใกล้ชิดที่สุดอย่างแม่ เพลงนี้ร้องเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของใครหลายคน และปลุกความรู้สึกร่วมให้สะเทือนใจตาม

เหล่าเด็กสาวต่างน้ำตานองหน้า พลางส่งเสียงตะโกนเรียกชื่อหยวนเฟย หวังเพ่ยเพ่ย และสมาชิกคนอื่น ๆ ไม่หยุด

แว่นตาของหลินเซียวเต็มไปด้วยฝ้าไอ พอรู้ตัวว่ามองไม่ชัดก็รีบก้มหน้าถอดแว่นออก แกล้งทำเป็นเช็ดเลนส์เพื่อปกปิดการปาดน้ำตา แต่จริง ๆ แล้วไม่มีผู้ชมคนไหนสังเกตเห็นเขาเลย ทุกคนต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ของตัวเองกันทั้งสิ้น

ตู้หย่าหลินควบคุมบรรยากาศบนเวทีได้เป็นอย่างดี เธอส่งต่อประเด็นไปยังเหล่าเมนเทอร์ทั้งสี่คน

เมนเทอร์หญิงทั้งสองคนค่อนข้างอ่อนไหว ขอบตาจึงแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

"เพลงนี้เหมาะกับทีมพวกคุณมากเลยค่ะ การร้อยเรียงโชว์ก็ทำได้ดีมาก หยวนเฟย การสื่ออารมณ์ในเพลงของคุณพัฒนาขึ้นกว่าครั้งก่อนอีกนะ ดึงดูดอารมณ์ได้ดีจริง ๆ ส่วนหวังเพ่ยเพ่ย จากที่เจอกันครั้งล่าสุด จังหวะของคุณมีพลังมากขึ้น การเปลี่ยนลมหายใจก็ดูเป็นธรรมชาติขึ้นมากค่ะ"

ปีที่แล้วหวังหว่านอี้เคยร่วมรายการเดียวกับหวังเพ่ยเพ่ย และด้วยความที่ใช้นามสกุลเดียวกัน ทั้งสองคนจึงดูสนิทสนมกันพอสมควรในรายการ

"เมื่อกี้ผมเห็นว่าคนแต่งเนื้อร้อง ทำนอง เรียบเรียงดนตรี หรือกระทั่งผู้กำกับเวทีของเพลงนี้คือเฮ่อยวี่เฉินเหรอครับ" ฟางเสียอวิ๋นในฐานะเมนเทอร์มีหรือจะไม่รู้ การที่เขาจงใจยกขึ้นมาพูดตอนนี้ ก็เพื่อเพิ่มจุดสนใจให้เฮ่อยวี่เฉินมากขึ้น และเป็นการเปิดประเด็นได้อย่างชาญฉลาด

"ใช่ครับ ต้องขอบคุณพี่เฉินเลย ไม่เพียงแต่ช่วยแต่งเพลงให้พวกเราเท่านั้น แต่ยังชี้แนะเทคนิคต่าง ๆ ให้อีกด้วย" หยวนเฟยในฐานะหัวหน้าทีมรีบตอบรับ "พี่เฉินทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมาก ทั้งต้องวุ่นอยู่กับโชว์ของตัวเอง แต่ก็ยังสละเวลามาช่วยพวกเรา การได้มีโอกาสร้องเพลงคุณภาพสูงขนาดนี้ พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติมากจริง ๆ ครับ"

สมาชิกคนอื่น ๆ ข้าง ๆ ต่างพยักหน้าไม่หยุด "พี่เฉินเรียบเรียงดนตรีเก่งมากครับ เรียกว่าเป็นคนรอบด้านเลย คำแนะนำที่ให้ทุกคนก็ตรงจุดสุด ๆ"

"สรุปคือพี่เฉินช่วยทีมเราไว้เยอะมากจริง ๆ ครับ ถ้าไม่มีเขา ก็คงไม่มีเวทีของพวกเราในวันนี้"

"ขอบคุณครับพี่เฉิน!"

สุดท้ายทุกคนก็กล่าวขอบคุณพร้อมกันด้วยความจริงใจเปี่ยมล้น

สวี่คุนชอบเพลงนี้มาก รูปแบบการผสมผสานระหว่างการแร็ปกับการร้อง ทำให้การนำเสนอของเพลงมีความหลากหลายและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ในด้านการแร็ป เขามีความเชี่ยวชาญมากกว่าหวังหว่านอี้ สิ่งที่เขาสนใจจึงไม่ได้มีแค่เทคนิคและอารมณ์เท่านั้น แต่ตัวผลงานเองยังดึงดูดความสนใจของเขาได้มากกว่า

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะซักถามอะไรได้มากนัก เวลาตอบคำถามของแต่ละทีมมีจำกัด หลังจากให้คำวิจารณ์เพียงสั้น ๆ ทีมนี้ก็ลงจากเวทีไป

และได้ยินมาว่าทีมถัดไปก็เป็นผลงานที่เฮ่อยวี่เฉินสร้างสรรค์ขึ้นเช่นกัน ความเหนื่อยล้าจากการนั่งดูมาตลอดทั้งคืนของทุกคนพลันมลายหายไป ท่าทางเกียจคร้านไม่ว่าจะพิงพนักหรือนั่งเอียงตัวต่างหายไปสิ้น ทุกคนต่างพากันยืดหลังตรง เปลี่ยนเป็นความคาดหวังและความตื่นเต้นอย่างเต็มเปี่ยมเข้ามาแทนที่

[พี่เฟยเก่งมาก! พี่เฉินสุดยอด! หลานหลานก็เก่งเหมือนกัน!!!]

[ขำจะตาย ทุกคนกลายเป็นเมนใหม่ฉันหมดแล้ว]

[ร้องไห้จนจะตายแล้ว อารมณ์ยังดึงกลับมาไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าเพลงของหลานหลานจะเป็นธีมไหน อย่าตับพังไปกว่านี้เลยนะ!]

[ครั้งล่าสุดที่ฟังเพลงแล้วร้องไห้ก็คือครั้งก่อนหน้า ขอร้องละหลานหลาน มาช่วยฮีลใจที ไม่งั้นฉันงอนจริง ๆ ด้วย!]

หน้าจอขนาดใหญ่แสดงชื่อโชว์ "รีบกลับบ้านนะ" ด้านล่างมีชื่อของเฮ่อยวี่เฉินเรียงเป็นแถวยาว ซึ่งเรื่องนี้ทุกคนเริ่มชินชากันหมดแล้ว ("รีบกลับบ้านนะ" โดย: ซูต่าลวี่)

บนเวทีมีเพียงลำแสงไฟสีฟ้าอ่อนโยนไม่กี่ดวง สาดส่องสร้างบรรยากาศอันเงียบสงบ

เสียงกลองมือดัง "ตึง ตึง" ขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่เสียงกีตาร์จะสอดแทรกเข้ามา เสียงดนตรีท่อนอินโทรเริ่มบรรเลง

แสงไฟสีฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น พร้อมกันนั้นก็มีสปอตไลต์สีขาวส่องลงมาตรงกลางเวที ฉายสว่างตรงจุดที่พวกสือหลานปรากฏตัว

แม้จะสวมเสื้อเชิ้ตเหมือนกัน แต่การจับคู่โทนสีของทีมสือหลานกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ทีมของพวกเขาเน้นโทนสีอบอุ่นอย่างสีขาวและสีเบจเป็นหลัก สไตล์ค่อนไปทางเด็กหนุ่มญี่ปุ่น ดูสะอาดสะอ้านและบริสุทธิ์

ฉากหลังของเวทีเป็นสไตล์ชนบทอันอบอุ่น มีบ้านชั้นเดียวทรงเตี้ย ทางเดินคดเคี้ยว ต้นไม้ที่ออกผลดกเต็มต้น ตลอดจนแนวทิวเขาที่ปรากฏให้เห็นรำไร

โทนสีค่อนไปทางสีเหลืองอบอุ่น ราวกับแสงอัสดงยามตะวันลับฟ้าทอประกายลงมา ให้ความรู้สึกสงบสุขและร่มเย็น

รอบด้านประดับประดาด้วยไฟดวงดาวระยิบระยับนับไม่ถ้วน ดั่งดวงดาวพร่างพรายบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่กะพริบไหวตามจังหวะดนตรี สร้างบรรยากาศชวนฝัน

สมาชิกคนหนึ่งนั่งอยู่บนขั้นบันไดเคาะกลองมือ ส่วนตรงข้ามเยื้อง ๆ กันนั้น มีสมาชิกอีกคนดีดกีตาร์สอดรับประสานกัน

ความสดใสและอบอุ่นของกีตาร์ช่วยปูโทนอันแสนอบอุ่นให้กับบทเพลง ขณะที่เสียงเบสและจังหวะกลองหนักแน่นมั่นคง ดั่งเสียงหัวใจที่เต้นอย่างสุขุม คอยประคองท่วงทำนองของเพลงทั้งเพลงไว้ ทำให้ผู้ชมสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความสงบมั่นคง

[ติดหูมาก อินโทรฟังดูหวานละมุนสุด ๆ]

[ทำไมดูจากชื่อเพลงแล้วไม่เห็นเหมือนเพลงรักเลย...]

[เมนต์บนเลิกคิดถึงเพลงรักสักที! เพลงอะไรก็ช่างเถอะ! รีบทำให้ฉันมีความสุขเร็วเข้า!]

「ณ ถนนสายใหญ่ในดินแดนที่ราวกับถูกผู้คนทอดทิ้ง

บ้านเรือนเตี้ย ดอกเหมยเหลืองพร่างพราว เสียงอึงอลเซ็งแซ่ ชีวิตนั้นแสนสั้น

ผลไม้ดกเต็มเขาแผ่กิ่งก้านยามชรา วันเวลาทอดยาวไกล

เพียงแค่ยืนริมหน้าต่างเฝ้ารอคอยลูกกลับมา」

เริ่นจื่อเชาผู้ครองอันดับที่ 9 มีเนื้อเสียงนุ่มนวลและเปี่ยมไปด้วยพลัง สือหลานจึงเลือกให้เขาเป็นคนร้องเปิดท่อนแรก

แล้วก็เป็นจริงดังคาด เสียงร้องอันแผ่วเบาแต่นุ่มลึกทรงพลัง ดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ในทันที

ป้ายไฟในที่นั่งผู้ชมแกว่งไหวไปมาซ้ายขวาอย่างเป็นจังหวะตามเสียงเพลง ราวกับธารดาราที่ค่อย ๆ เคลื่อนคล้อย

「พวกเราต่างมีใบหน้าที่หลอมรวมจากคนสองคน

กำแพงกาลเวลา จากฝ่ามือของพวกเขาสู่ช่วงไหล่ของพวกเรา

แสงดาวพเนจรเอ่ยแทนสายตาเหล่านั้นมากมาย

รีบกลับบ้านนะ รีบกลับบ้านเถิดหนา」

สือหลานนั่งอยู่ด้านหลังมือกลอง น้ำเสียงของเขาราวกับแม่ที่กำลังกระซิบกระซาบข้างหู ค่อย ๆ เล่าเรื่องราวออกมาอย่างนุ่มนวล

คำว่า "รีบกลับบ้านนะ" สองครั้งที่เปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง แทรกซึมเข้าสู่หัวใจของทุกคนทีละน้อย และเติมเต็มทุกซอกทุกมุมในใจจนเต็มปรี่

ภายใต้ความอ่อนโยนนี้ แฝงเร้นไว้ด้วยพลังอันยากจะบรรยาย

ราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งลงสู่ผืนน้ำกลางใจ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นวงแล้ววงเล่า แผ่ขยายซ้อนทับกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งกลายเป็นเกลียวคลื่นซัดสาด ปลุกเอาอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกฝังลึกในก้นบึ้งของจิตใจให้ตื่นขึ้นมาทีละน้อย

ทุกสิ่งทุกอย่างค่อย ๆ เอ่อล้นแผ่ซ่านออกไปจากการสั่นไหวของเสียงนี้ ราวกับจะพุ่งทะลุทรวงอก ทำให้ทั่วทั้งร่างกายและจิตวิญญาณสั่นสะท้าน

ในชั่วพริบตานั้น ราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่งลง โลกทั้งใบหลงเหลือเพียงเสียงนี้ ตลอดจนความสะเทือนใจและความซาบซึ้งที่มันส่งมอบมา

ร่างกายคล้ายถูกตรึงอยู่กับที่จนขยับเขยื้อนไม่ได้ มีเพียงภายในใจที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงภายใต้แรงกระแทกอันแสนอ่อนโยนและทรงพลังนี้ ไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน

[เพลงนี้เหมือนมีเวทมนตร์ประหลาดเลย ทำให้รู้สึกเหมือนได้ตกลงไปในอ้อมกอดอันอบอุ่น]

[ทั้งที่เป็นเพลงที่อบอุ่นแท้ ๆ แต่น้ำตากลับรื้นออกมาไม่รู้ตัว มีดเล่มแข็งของพี่เฟย มีดเล่มนิ่มของหลานหลาน แทงใจคนซะพรุนไปหมด รีบกลับบ้านกันเถอะ!]

[สุ่มบัตรสเตจสองไม่ได้ ถึงสุ่มได้ก็ติดโอทีไปไม่ได้อยู่ดี วันนี้เพิ่งเลิกงานเวลานี้เอง เดินอยู่คนเดียวบนถนน ใส่หูฟังเปิดเสียงดังมาก พอได้ยินเพลงนี้น้ำตาก็ไหลไม่หยุดเลย]

[ในฐานะคนต่างถิ่นที่มาสู้ชีวิตในเมืองใหญ่ เสียเวลาเดินทางไปกลับวันละ 4 ชั่วโมง การได้รีบกลับบ้านเร็วหน่อยในแต่ละวันคือความปรารถนาอันเรียบง่ายที่สุดของฉันเลย]

[นึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่เกาะระเบียงรอพ่อแม่เลิกงานกลับบ้านเลย ตึกพักอาศัยแบบเก่าข้างนอกจะปลูกต้นไทรใหญ่ไว้สองสามต้น บังวิวหน้าต่างไปครึ่งหนึ่ง ฉันต้องคอยขยับเปลี่ยนมุมตั้งหลายรอบเพื่อมองทางผ่านที่พ่อแม่ต้องกลับบ้านผ่านช่องว่างของใบไม้ คิดถึงพ่อแม่จัง โชคดีที่อีกสองวันก็จะได้กลับบ้านแล้ว]

[มีพลังที่อบอุ่นมากเลยนะ... พวกคุณรู้สึกว่าโดนแทงใจ แต่ฉันกลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจมาก]

[เหมือนการได้หวนคืนกลับมาหลังจากจิตวิญญาณร่อนเร่ไปไกล]

ทุกคนบนเวทีต่างมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา ไม่มีการเปลี่ยนตำแหน่งที่ซับซ้อน ไม่มีการเต้นที่ตระการตา ไม่มีจังหวะอันเร่าร้อน

พวกเขานั่งอยู่ตรงกลางเวทีอย่างเงียบสงบเช่นนั้น ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกออกมาด้วยท่วงทำนองอันนุ่มนวลผ่อนคลาย ในท่วงท่าที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์ที่สุด

เพียงอาศัยน้ำเสียงอันอ่อนโยน รอยยิ้มบางเบา และความจริงใจที่แผ่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ก็เพียงพอที่จะจับใจผู้คน และทำให้ทั่วทั้งเวทีอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเงียบสงบและอบอุ่น

「รีบกลับบ้านนะ รีบกลับบ้านเถิดหนา

ใจเปี่ยมรัก เงาวูบไหว กุมมือเคียงคู่ก้าวไป

ฟ้าเวิ้งว้าง จันทร์สลัว ลุ่มธารของพวกเธอดังก้องสะท้อน

แย้มยิ้มพราย เสียงเนิบช้า ถนนก่อนสุดสายช่างแสนอุ่น

กลางผืนดิน เหนือกระเบื้องหลังคา ดวงตะวันทอแสงประกาย」

แม้จะเป็นบทเพลงที่เพิ่งเคยฟังเป็นครั้งแรก แต่ทุกคนต่างจำท่วงทำนองของคำสี่คำอย่าง "รีบกลับบ้านนะ" ได้ขึ้นใจ ยามที่เหล่าเด็กฝึกร้องมาถึงคำนี้ ผู้ชมก็ค่อย ๆ จับจังหวะตาม และร่วมร้องตามกันไปทั่วทั้งฮอลล์

ในท่อนสุดท้าย สือหลานยกมือขึ้นแล้วแกว่งไกวไปตามท่วงทำนองพร้อมกับป้ายไฟด้านล่างเวที

เฮ่อยวี่เฉินกับเพื่อนร่วมทีมมายืนสแตนด์บายรออยู่ข้างเวทีแล้ว มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นว่าเขาพึงพอใจกับการแสดงของสือหลานมาก

รวมถึงการแสดงของหยวนเฟยเมื่อครู่นี้ด้วย ระหว่างนั้นเขายังได้รับการแจ้งเตือนเรื่องค่าความชื่นชอบจากระบบขึ้นมาข้อความหนึ่ง

[ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ ได้รับค่าความชื่นชอบจากการที่ผู้อื่นขับร้องเพลง "อยากเข้าใจเธอให้มากกว่านี้" อัตราการแปลง 40% รวมเป็นค่าความชื่นชอบ 108,000 แต้ม]