ตอนที่ 54 เวทีการแสดงรอบสอง 7

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับค่าความชื่นชอบจากการที่ผู้อื่นร้องเพลง "รีบกลับบ้านนะ" อัตราการแปลง 40% รวมเป็นค่าความชื่นชอบ 128,000 แต้ม]

ทีมงานอาศัยช่วงที่ตู้หย่าหลินสัมภาษณ์กลุ่มของสือหลานช่วยกันเก็บอุปกรณ์ประกอบฉากบนเวที โชคดีที่เพลงทั้งสามเพลงที่แสดงต่อเนื่องกันนี้ไม่ได้มีฉากหรืออุปกรณ์ประกอบฉากมากมายนัก

"สู้ๆ นะ" ก่อนขึ้นเวที เฮ่อยวี่เฉินเอ่ยกับสมาชิกในทีมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เหมือนเช่นในอดีตที่เขามักจะบอกกับเพื่อนร่วมทีมก่อนออกปฏิบัติภารกิจว่า "ปลอดภัยนะ"

"สู้!" เหล่าเด็กหนุ่มขานรับอย่างกระตือรือร้น

"ลำดับถัดไปขอเชิญทีมสุดท้ายของค่ำคืนนี้ขึ้นมาบนเวที เพื่อนำเสนอการแสดงอันยอดเยี่ยมให้ทุกคนได้รับชมกันค่ะ!"

"มาแล้วๆ! ทำไมการแสดงของพี่เฉินต้องอยู่ท้ายสุดตลอดเลยเนี่ย! นั่งจนก้นชาไปหมดแล้ว"

"โชว์ปิดท้ายไง โชว์ปิดท้าย! ของดีที่สุดต้องอยู่ท้ายสุด!"

"เอ๊ะ? ฟังคำแม่สอนเหรอ? นี่มันไตรภาคสายสัมพันธ์ครอบครัวชัดๆ..."

"OMG ข้างหน้าเพิ่งเลี่ยนกับความรักไป ข้างหลังจะมาตับพังกับความรักของครอบครัวอีกเหรอ?"

"แต่งเพลงออริจินัลสามเพลงติดเกี่ยวกับครอบครัวหมดเลย ความรู้สึกที่พี่เฉินมีต่อพ่อแม่นี่ลึกซึ้งจริงๆ"

"หน้าตาแบบพี่เฉิน ดูยังไงก็ไม่เหมือนพวกติดแม่เลยสักนิด QAQ"

"รักแม่แล้วกลายเป็นพวกติดแม่ได้ยังไง? ความคิดเธอแปลกพิลึก!"

เฮ่อยวี่เฉินนั่งลงหน้าเปียโน ขณะที่เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ และอวี๋หลินหลินประจำตำแหน่งของตัวเอง

เฮ่อยวี่เฉินผ่อนลมหายใจ วางสองมือลงบนคีย์เปียโน แล้วกดคีย์แรกลงไปแผ่วเบา

แสงไฟบนเวทีสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงดนตรีอินโทรของเปียโน

แกรนด์เปียโนสีดำขลับที่เช็ดผิวหน้าจนเงาวับราวกับของใหม่ สะท้อนประกายแสงนุ่มนวลภายใต้แสงไฟ ถูกจัดวางอยู่ทางขวาสุดของเวทีชั้นสอง

เฮ่อยวี่เฉินจงใจยืดท่อนเปียโนโซโลให้ยาวขึ้น ไม่ใช่เพราะอยากเพิ่มเวลาทำการแสดงของตัวเองหรือเพื่อแย่งซีนเด่น

ในเพลง "ฟังคำแม่สอน" มีท่อนทำนองซ้ำๆ อยู่ไม่น้อย ซึ่งติดหูมาก ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ถ้าได้ยินสักสองสามรอบ ท่วงทำนองนั้นก็จะฝังลึกลงไปในหัวราวกับถูกประทับไว้ และจะเผลอร้องตามออกมาโดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับเพลง "รีบกลับบ้านนะ" ของสือหลานก่อนหน้านี้

เชื่อว่าพอฟังจบหนึ่งรอบ ท่อนอื่นอาจจะจำไม่ได้ แต่ทำนองประโยค "ฟังคำแม่สอน" จะต้องตราตรึงใจอย่างแน่นอน

"โอ้ๆๆๆๆ! (ลิงเขาเอ๋อเหมยกลายร่างเป็นปีศาจแล้ว)"

"เจ้าชายเปียโนเฮ่อยวี่เฉิน เทพบุตรใบหน้างามล่มเมืองเฮ่อยวี่เฉิน!!!"

"แค่อินโทรก็เพราะจะตายอยู่แล้ว~ โยกตามสิ~ คนดูที่หน้าเวทีไม่ขยับขากันบ้างเหรอเนี่ย!"

「เจ้าหนูน้อย เธอมีคำถามมากมายในใจใช่ไหม

ทำไมคนอื่นถึงได้นั่งอ่านการ์ตูน

แต่ฉันต้องหัดวาดรูปและนั่งพูดคุยกับเปียโน

ในยามที่คนอื่นกำลังเล่นเกม

ฉันกลับต้องยืนพิงกำแพงท่องเอบีซี」

เฮ่อยวี่เฉินเป็นคนร้องเปิด คำว่า "เด็กน้อย" ที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของเขา ทันทีที่กระทบเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน ก็พลันปลุกเร้าความรู้สึกซาบซ่านละมุนละไมขึ้นในช่องหู ราวกับมีขนนกเส้นเล็กนุ่มนวลนับไม่ถ้วนกำลังปัดป่ายเบาๆ อยู่ข้างใน

"เขาเรียกฉันว่าเด็กน้อย! เด็กน้อยเชียวนะแก!"

"ไม่ได้มีใครเรียกฉันว่าเด็กน้อยมากี่ปีแล้วเนี่ย ฮือๆๆ หนูก็แค่เด็กน้อยวัยสองร้อยสี่สิบเดือนเองนะ!"

"ที่แท้ตอนเด็กๆ พี่เฉินก็น่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ ตอนเด็กฉันต้องซ้อมเปียโนวันละสามชั่วโมงทุกวันไม่ว่าจะฝนตกแดดออก ซ้อมไม่ดีก็ไม่ได้กินข้าว พอนึกถึงช่วงเวลาอันโหดร้ายตอนนั้นแล้วรันทดชะมัด"

「ฉันบอกว่าอยากได้เครื่องบินลำใหญ่

แต่กลับได้เครื่องบันทึกเสียงเก่าๆ มาเครื่องหนึ่ง

ทำไมต้องคอยฟังคำที่แม่สอน

โตขึ้นแล้วเธอจะเริ่มเข้าใจถ้อยคำนี้เอง

ฮึ่ม」

กล้องหมุนตามลำดับการร้องไปยังลู่เย่ที่อยู่อีกฝั่ง

การแสดงนี้ถูกเรียบเรียงในรูปแบบละครเวที โดยมีอวี๋หลินหลินเป็นตัวเอกที่ดำเนินเรื่องราวทั้งหมด นั่นคือบทบาทของ "แม่"

ร้อยเรียงเรื่องราวผ่านการเคลื่อนไหวบนเวที เด็กๆ ในแต่ละช่วงวัยต่างใช้บทเพลงเป็นสื่อกลางในการพูดคุยกับเธอ

อวี๋หลินหลินร้องเพลงไม่ได้ เต้นก็ไม่เป็น แต่ภาษากายด้านการแสดงกลับทำออกมาได้อย่างพอดิบพอดีอย่างน่าประหลาด

สมาชิกในทีมกระจายตัวจากชั้นบนลงสู่ชั้นล่าง บ้างนั่งบ้างยืนอยู่บนขั้นบันได บ้างถือลูกบาสเกตบอลไว้ในมือ บ้างถือกระดาษและดินสอกำลังวาดรูป ทุกคนต่างดื่มด่ำไปกับบรรยากาศของบทเพลง

นิ้วชี้ของสวี่คุนที่วางทาบอยู่บนโต๊ะเคาะตามจังหวะเบาๆ เพลงที่มีธีมเกี่ยวกับความรักความอบอุ่นในครอบครัว แต่กลับแต่งขึ้นด้วยท่วงทำนองสไตล์อาร์แอนด์บี เนื้อเพลงเรียบง่ายเข้าใจง่าย อารมณ์ความรู้สึกจริงใจ การผสมผสานอันแปลกใหม่นี้กลับกลมกลืนเข้ากันได้อย่างน่าอัศจรรย์

「จงเชื่อฟังคำแม่ อย่าทำให้แม่ต้องช้ำใจ

อยากรีบโตไวๆ จะได้คอยปกป้องแม่

เส้นผมขาวอันงดงามเริ่มผลิบานท่ามกลางความสุข

ดั่งมนตราของนางฟ้าที่แสนอ่อนโยนและอบอุ่น」

พอท่อนฮุกดังขึ้น คอมเมนต์บนหน้าจอก็พลันว่างเปล่าไปสามวินาที

[โอ้ คุณพระ เนื้อเพลงนี้มันโกงกันชัดๆ]

[นึกถึงลูกทรพีที่บ้านเลย พอได้ยินลูกบอกว่าอยากรีบโตไวๆ จะได้มาปกป้องเรา คนเป็นแม่คนไหนบ้างจะไม่ใจละลาย!]

[จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรทะเลาะกับแม่เลย คิดมาตลอดว่าเป็นคนที่สนิทที่สุด จะพูดยังไงก็ไม่เป็นไร แต่คนที่ใกล้ชิดที่สุดนี่แหละที่เจ็บปวดได้ง่ายที่สุด]

[ตั้งแต่เพลงของพี่เฟยที่แม่ผลักประตูเข้ามา แม่ก็ยังไม่ออกไปจากห้องฉันเลย ปกติพอเห็นฉันดูอะไรพวกนี้จะต้องบ่นสักคำสองคำ แต่นี่กลับมานั่งดูด้วยกันข้างๆ ไม่พูดอะไรสักคำเลย]

[ถ้าฉันเป็นแม่พี่เฉิน คงซาบซึ้งจนร้องไห้ตายไปแล้ว]

แม่พี่เฉินจะซาบซึ้งจนร้องไห้ตายไหมน่ะหรือ?

จริงแท้แน่นอน ซูยวี่ชิงที่ยกเลิกตารางงานทั้งหมดในช่วงเวลานี้ ได้เรียกระดมพลคนทั้งบ้านมาตั้งแต่ช่วงบ่าย สั่งห้ามไม่ให้ใครออกไปไหน ให้นั่งล้อมวงหน้าจอทีวีอย่างพร้อมเพรียงเพื่อรอดู

ถึงตอนนี้เธอร้องไห้จนน้ำตานองหน้าไปหมดแล้ว

"ฮือๆๆ ตั้งแต่เด็กจนโต เด็กคนนี้ไม่เคยพูดคำพวกนี้กับฉันเลย ฉันยังนึกว่าเขาไม่สนิทกับฉันเสียอีก นี่ไม่ได้กอดเขามาตั้งนานแค่ไหนแล้วเนี่ย! ฮือๆๆ..."

โธ่ คุณแม่คะ พี่ใหญ่โตป่านนี้แล้ว ย่อมต้องเขินเป็นธรรมดาสิคะ!

เฮ่อหลิงซูช่วยแก้ต่างแทนเฮ่อยวี่เฉินอยู่ในใจ

"ตอนเด็กๆ ตัวแค่นั้นก็ป่วยแล้ว น่าสงสารเหลือเกิน ทั้งหมดเป็นเพราะฉันดูแลเขาไม่ดีเอง"

"กว่าจะหายป่วยได้ ก็กลายเป็นเด็กรู้ความขนาดนั้น รู้ความเสียจนฉันปวดใจ มีเด็กเล็กๆ ที่ไหนกันที่พอพ่อแม่มีลูกคนที่สองแล้วไม่โกรธ แถมยังช่วยเลี้ยงน้องอีก ฮือๆๆ..."

เฮ่อเฟิงจวินที่ถูกพาดพิงถึงกล้าส่งเสียงไหมล่ะ? ไม่กล้าหรอก ขืนไปราดน้ำมันบนกองเพลิงมีหวังถูกท่านพ่อตีขาหักแน่

"โตมาขนาดนี้แทบไม่เคยทำให้ฉันต้องเป็นห่วงเลย เวลาเจ็บตัวทีไรก็ไม่เคยบอก รายงานแต่เรื่องดีปิดบังเรื่องร้ายตลอด"

"พวกแกไม่มีใครว่านอนสอนง่ายเท่าเฉินเฉินสักคน"

เหล่าน้องๆ ตระกูลเฮ่อไม่มีข้อโต้แย้งในเรื่องนี้เลย พี่ใหญ่ของพวกเขานั้นทำทุกอย่างได้ดีที่สุดในทุกๆ ด้านจริงๆ เรียกว่าเป็นนิยามของความพึ่งพาได้เลยทีเดียว

พวกเขานั่งตัวตรงแหน็วเงียบกริบดั่งนกคุ่ม สายตาเหลือบมองสลับไปมาระหว่างหน้าจอทีวีกับคุณแม่ที่กำลังร้องไห้กระซิกๆ โธ่เอ๋ย บ้านไหนเขาดูรายการวาไรตี้แล้วต้องนั่งท่าทหารกันบ้างล่ะเนี่ย!

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากเข้าไปปลอบคุณแม่ แต่เป็นเพราะท่านพ่อนั่งประชิดติดอยู่ข้างๆ ต่างหาก จะวนมาถึงคิวพวกเขาได้ยังไงกัน?

ฉากแบบนี้เห็นจนชินตามาตั้งแต่เด็กจนโต ทั้งคู่จึงได้แต่มองตากันเงียบๆ

เฮ่อจิ้นทำหน้าถมึงทึงพลางคอยส่งกระดาษทิชชูให้อย่างขะมักเขม้น ในใจลอบคิดว่า 'ไอ้ลูกเวร ทำแม่แกร้องไห้ คอยดูเถอะกลับมาฉันจะจัดการแกยังไง'

'ไม่ใช่ว่าเขียนเองทั้งสามเพลงหรอกเหรอ ทำไมไม่มีสักเพลงที่เขียนถึงพ่อแกบ้างวะ?'

'ปีกกล้าขาแข็งนักนะไอ้เด็กนี่'

ท่านพ่อรู้สึกไม่สบอารมณ์ มือที่ดึงกระดาษทิชชูส่งให้จึงเริ่มกระแทกกระทั้นขึ้น

ซูยวี่ชิงที่ดวงตาบวมแดงเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา จึงช้อนตาขึ้นมองค้อน

หมายความว่ายังไงยะ? แค่นี้ก็รำคาญแล้วเหรอ?

เธอสูดหายใจลึกยังไม่ทันได้ระบายอารมณ์ใส่ ก็ถูกอีกฝ่ายดักคอไว้ก่อน "อย่าร้องเลย ตาบวมหมดแล้ว พรุ่งนี้ออกไปข้างนอกถูกถ่ายรูปขึ้นมา คนเขาจะนึกว่าเธอถูกซ้อมในครอบครัวเอา"

ปากหมาไม่มีทางพ่นงาช้างได้เลยจริงๆ!

ซูยวี่ชิงตวัดสายตามองค้อนเขาอย่างตัดพ้อ ทว่าในสายตาของเฮ่อจิ้น สายตานั้นกลับดูมีเสน่ห์เย้ายวนและน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลงทันควัน

"ไอ้ลูกตัวแสบมันบอกให้คุณตั้งใจฟังไม่ใช่เหรอ ร้องไห้แบบนี้จะไปฟังรู้เรื่องได้ยังไง ดื่มน้ำหน่อย ดื่มน้ำชดเชยน้ำในร่างกายสักนิด"

ทฤษฎีนี้เขาก็เรียนรู้และนำมาประยุกต์ใช้อย่างคล่องแคล่วจากภรรยาสุดที่รักนั่นแหละ

"ลูกตัวแสบอะไรกัน พูดจาเหลวไหลอีกฉันจะบิดหูคุณให้ขาดเลย! ลูกรักของฉันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว ฉันซาบซึ้งใจจัง! จริงสิ รายการของพวกเขาตอนนี้โทรหาได้ไหม ฉันอยากโทรหาลูกรักเดี๋ยวนี้เลย!"

ซูยวี่ชิงหันไปถามผู้ช่วย

"โธ่ คุณแม่คะ ตอนนี้ยังถ่ายทอดสดอยู่นะคะ ถึงจะโทรก็ต้องรอให้การแสดงจบก่อนสิ ผลคะแนนก็ยังไม่ออกเลยด้วยซ้ำ!"

เฮ่อหลิงซูรีบขัดจังหวะความกระตือรือร้นของคุณแม่

"อ๋อ ใช่ๆๆ ดูต่อก่อน ดูต่อก่อน ไม่ไหวแล้ว ฉัน ฮือๆ... จะร้องไห้อีกแล้ว! ฮือๆๆ!"

ดวงตาของคุณแม่ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดวาล์วทิ้งไว้ ไม่อาจกักเก็บไว้ได้เลย

ท่านพ่อส่งกระดาษทิชชูให้อย่างชำนาญ

"ลูกรักของฉันร้องเพลงเก่งสุดยอดไปเลยใช่ไหม"

หมายเลขหนึ่งพยักหน้า

"แค่เคยเรียนเปียโนตอนเด็กๆ สองปี ไม่ได้เล่นมาตั้งนานขนาดนี้ ยังเล่นได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ อัจฉริยะชัดๆ เลยใช่ไหม"

หมายเลขสองพยักหน้า

"เด็กคนนี้นี่ พึ่งพาแต่ตัวเองตลอด ไม่เคยยอม

น้ำตาแตก

เบอร์สาม... เบอร์สามเปลี่ยนจากกระดาษทิชชูเป็นทิชชูเปียกที กระดาษทิชชูหยาบขนาดนั้น เช็ดต่อไปเดี๋ยวหน้าเนียน ๆ จะถลอกหมด

"ฮือๆ จวินจวิน โหวตตรงนี้ยังไงน่ะ สอนแม่หน่อยสิ!"