ตอนที่ 55 เวทีการแสดงรอบสอง 8

"ฟังคำแม่สอนอย่าทำให้ท่านต้องเจ็บปวด

อยากรีบโตไวๆ เพื่อจะได้ปกป้องท่าน

ผมขาวอันงดงามผลิบานท่ามกลางความสุข

เวทมนตร์ของนางฟ้าเปี่ยมความอบอุ่นและเมตตา

ฟังคำแม่สอนอย่าทำให้ท่านต้องเจ็บปวด

อยากรีบโตไวๆ เพื่อจะได้ปกป้องท่าน"

ปลายนิ้วของเฮ่อยวี่เฉินแตะลงบนคีย์เปียโน เบาหวิวราวกับเกล็ดหิมะโปรยปราย ข้อมือยกขึ้นเล็กน้อย ท่วงทำนองอันลื่นไหลกำลังบอกเล่าถึงความรู้สึกอันละเอียดอ่อน

เมื่อร้องถึงท่อน "ฟังคำแม่สอน" อีกครั้ง ทุกคนในฮอลล์ก็ร่วมร้องตามไปด้วยกันอย่างที่เฮ่อยวี่เฉินคาดไว้

เสียงร้องนั้นอาจไม่ได้พร้อมเพรียงหรือกึกก้องนัก แต่กลับเป็นเสียงที่ทุกคนพยายามประคองจังหวะร้องตามออกมาทั้งน้ำตาที่เอ่อล้น

หลินเซียวไม่คิดเลยว่าการมาดูเวทีการแสดงรอบประเมินของรายการประกวดจะทำให้เขาร้องไห้จนหมดสภาพได้ขนาดนี้ ทิชชูห่อเล็กที่พกติดตัวมาหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ไหล่เสื้อยืดทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาเป็นวง

ไอหมอกบนเลนส์แว่นเช็ดแล้วก็ขุ่นมัวขึ้นมาใหม่ จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหวปล่อยโฮสะอึกสะอื้นออกมา

เขามาจากเมืองเล็กๆ และความสัมพันธ์กับพ่อแม่ก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรนัก

เขามักคิดเสมอว่าตนเองได้เรียนหนังสือสูงกว่า ย่อมเข้าใจเหตุผลต่างๆ มากกว่าพ่อแม่ที่จบแค่ประถม หลายครั้งหลายหนจึงคร้านที่จะรับฟัง และไม่คิดว่าพวกท่านจะพูดสั่งสอนอะไรที่เป็นแก่นสารออกมาได้

ทว่าเพลงทั้งสามเพลงที่ได้ยินในวันนี้ กลับทำให้เขาเริ่มสงสัยในความคิดของตัวเองอย่างแท้จริง

สิ่งที่เขาคิดมันถูกต้องแน่แล้วจริงๆ หรือ

การทุ่มเทเสียสละของพ่อแม่ล้วนอยู่ในมุมที่มองไม่เห็น พอลองนึกดูให้ดี พ่อที่คอยรับส่งเขาไปเรียนในวันที่หิมะตกหนัก แม่ที่ต้องตื่นตั้งแต่ตีสามมาเปิดร้านขายอาหารเช้า...

ที่จริงตอนเด็กๆ ความฝันสูงสุดของเขาคือการปกป้องแม่และทำให้พ่อแม่ได้มีชีวิตที่ดี การตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างหนักก็เพื่อเป้าหมายนี้ แล้วเป้าหมายนั้นถูกโยนทิ้งไว้ข้างหลังไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

จู่ๆ หลินเซียวก็เกิดความรู้สึกอยากกลับบ้านเกิดขึ้นมาในทันที

ในขณะเดียวกัน จอยักษ์บนเวทีก็พลันเปลี่ยนภาพไป

ในท่อนฮุกสุดท้าย บนจอยักษ์เริ่มฉายภาพถ่ายตอนเด็กของสมาชิกในทีมกับคุณแม่ในวัยสาว ซึ่งเป็นเรื่องที่แม้แต่สมาชิกในทีมเองก็ยังไม่รู้

เฮ่อยวี่เฉินเป็นคนติดต่อครอบครัวของพวกเขาผ่านทีมงานรายการเพื่อรวบรวมภาพเหล่านี้มา

ที่แท้คุณแม่ทุกคนต่างก็เคยเป็นเด็กสาวมาก่อน ดูสวยงามสง่า รอยยิ้มสดใสเปล่งประกาย และมีความละม้ายคล้ายกับพวกเขาเหลือเกิน

ด้านล่างของจอมีเนื้อเพลงท่อนฮุกปรากฏอยู่

เมื่อเห็นเนื้อเพลงอย่างชัดเจน เสียงร้องประสานของทุกคนก็เริ่มพร้อมเพรียงและดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

อารมณ์ของผู้ชมในสถานที่จริงพุ่งทะยานถึงขีดสุด

เมนเทอร์บนเวทีต่างร่วมร้องประสานเสียง โบกแขนไปตามจังหวะดนตรี ในบรรดาเมนเทอร์ทั้งสี่คน นอกจากฟางเสียอวิ๋นที่เป็นพ่อคนแล้วจึงเข้าใจความยากลำบากของหัวอกคนเป็นพ่อแม่ได้ลึกซึ้งกว่าใคร เมนเทอร์คนอื่นๆ ในฐานะศิลปินต่างก็มีอารมณ์ร่วมอย่างท่วมท้นไม่แพ้กัน

บทเพลงจบลงแล้ว สมาชิกในทีมบนเวทีและอวี๋หลินหลินกำลังทำท่าจบการแสดง

ทว่าเสียงร้องเพลงจากอัฒจันทร์คนดูกลับยังไม่ยอมหยุด

เฮ่อยวี่เฉินที่นั่งอยู่หน้าเปียโนหลุดหัวเราะออกมา เขาไม่ได้ลุกขึ้น แต่เล่นท่อนฮุกซ้ำตามน้ำให้อีกสองรอบ

ทุกคนยิ่งร้องก็ยิ่งส่งเสียงดังขึ้น ราวกับต้องการจะปลดปล่อยความรักที่มีต่อแม่ซึ่งซุกซ่อนไว้ลึกสุดใจและไม่กล้าเอ่ยปากบอกในเวลาปกติออกมาให้หมดในค่ำคืนนี้

ตอนที่ลุกขึ้นโค้งขอบคุณ ผู้ชมด้านล่างยังคงรู้สึกอินไม่หาย

"สามี... ไม่ใช่สิ! ลูกชายยยยยยย!!!!!! แม่จะขอเป็นแม่ของหนูเองงงงง!!!!"

เสียงนั้นดังมากจนแทบทุกคนที่ได้ยินต่างหันขวับไปมอง

เด็กสาวคนนั้นอายุยังน้อย ดูแล้วอย่างมากก็น่าจะสักสิบแปดสิบเก้า ใบหน้าแดงระเรื่อและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

มุมปากของเฮ่อยวี่เฉินกระตุก ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้ง...

แม่ของเขาสวยสดงดงามหยาดเยิ้ม ส่วนพ่อนั้นก็คงไม่มีใจคิดจะเคี้ยวหญ้าอ่อนหรอก

ประโยคนี้ถูกไมโครโฟนรับเสียงข้างเวทีจับได้ และส่งผ่านหน้าจอออกไปให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ซูยวี่ชิงได้ยินดังนั้นก็ฟาดฝ่ามือใส่ต้นขาของเฮ่อจิ้นดังเพียะ สหายรุ่นเก๋าที่โดนยิงหลายนัดยังไม่สะทกสะท้าน ถึงกับหน้ากระตุกเพราะแรงฟาดของเมียรัก แรงไม่เบาเลยจริงๆ

"หมายความว่ายังไง! หมายความว่ายังไงยะ! นี่คิดจะมาแย่งลูกชายไปจากฉันเหรอเนี่ย!!! หน็อย แม่หนูนี่อาศัยว่าตัวเองยังสาวยังสวยจะมาเป็นแม่ให้ลูกฉันเนี่ยนะ!! น่าโมโหจริงๆ!"

ภาพลักษณ์สาวทรงภูมิสุดมั่นต่อหน้าธารกำนัล พังทลายไม่เหลือซากเมื่ออยู่ต่อหน้าครอบครัว นิ้วชี้จิ้มๆ สะกิดไหล่เฮ่อจิ้น: "คุณคงไม่ได้แอบมีความคิดอะไรที่ไม่ควรมีหรอกนะ!"

เฮ่อจิ้นเบิกตากว้าง ล้อเล่นอะไรกันเนี่ย! เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นสุ่มสี่สุ่มห้าได้ที่ไหนกัน!

เขาเป็นคนแบบนั้นเสียที่ไหนเล่า!

ปฏิเสธรัวๆ สามรอบติด!

น้องสาวคนเล็กตระกูลเฮ่อแอบอยู่ข้างหลังพี่รองพลางหัวเราะจนตัวสั่น แต่ละวันๆ ละครฉากใหญ่ในบ้านสนุกตื่นเต้นกว่าละครทีวีตั้งเยอะ

[55555555 ขำจะขิต! ชั่วชีวิตนี้ยังมีพี่น้องอยากเป็นแม่ของพี่เฉินด้วย โอ๊ย ขำจนปวดท้องไปหมด]

[บ้าจริง! ทำฉันร้องไห้แล้วก็ขำเนี่ย!]

[สาวเจ้ากล้ามาก ไม่จำเป็นเลย ไม่จำเป็นจริงๆ! เป็นสามีไม่หอมหวานกว่าเหรอไง 555555!]

[อย่าว่าไปนะ พี่เฉินหล่อขนาดนี้ พ่อของพี่เฉินก็ต้องงานดีไม่แพ้กันแน่ๆ]

[ทำไมหน้างานถึงมีตัวตึงแบบนี้โผล่มาทุกทีเลยเนี่ย คุณพระช่วย เหมาจุดขำฉันไปหมดแล้ว ต่อจากแฟนคลับสายแฟนสาวกับสายน้องสาว พี่เฉินก็มีแฟนคลับสายแม่แล้ว 5555555!!! เส้นตื้นชะมัด!]

คงเพราะรอยยิ้มและเสียงหัวเราะทั้งบนและล่างเวทีมีมากเกินไป หญิงสาวถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าคำพูดตัวเองหลุดโลกแค่ไหน จึงได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ อย่างสุภาพแล้วหดตัวกลับไปนั่งที่เดิม

อ๊า พวกคุณมองฉันทำไมเนี่ย! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ไม่ได้พูดอะไรสักคำด้วย!

เพื่อนร่วมทีมอยากหัวเราะแต่ไม่กล้า ได้แต่กลั้นจนหน้าแดงก่ำ กลัวว่าถ้าหลุดขำออกมาจะโดนเฮ่อยวี่เฉินถีบตกเวที

แววตาของตู้หย่าหลินเต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

"เชื่อว่าทุกคนคงสงสัยกันมากเลยนะคะ ทั้งที่ธีมของสเตจสองมีขอบเขตกว้างขนาดนั้น เสี่ยวเฮ่อตัดสินใจเลือกทิศทางเรื่องความรักในครอบครัวได้ยังไงคะ แถมเพลงที่แต่งให้อีกสองทีมก็ยังเป็นหัวข้อเดียวกันหมดเลยด้วย?"

ตู้หย่าหลินรู้ว่าพวกเมนเทอร์กำลังร้อนใจ แต่อย่าเพิ่งรีบกันเลย ให้เธอถามคำถามที่ผู้กำกับสั่งมาให้เสร็จก่อน

เฮ่อยวี่เฉินนั่งร้องเพลงตลอดการแสดง จึงใช้ไมโครโฟนแบบถือ

เขาถือไมโครโฟนแล้วตอบว่า "หลังจากแบ่งทีมในสเตจสอง ผมได้โทรศัพท์คุยกับคุณแม่ครั้งหนึ่ง แล้วก็รู้สึกกะทันหันว่าตัวเองทำหน้าที่ลูกได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่ค่อยได้คุยกับคุณแม่ จนทำให้บางครั้งคุยกันแล้วรู้สึกห่างเหิน พอรู้ตัวอีกทีผมก็โตขนาดนี้แล้ว หลายๆ คำพูดก็ยิ่งพูดยากขึ้นไปอีก เลยอยากอาศัยบทเพลงช่วยถ่ายทอดออกมาครับ"

คำพูดนี้แทงใจดำทุกคน ยิ่งโตขึ้น ความรักก็ยิ่งพูดยากขึ้น

หัวเซี่ยยังขาดการให้ความรู้ในสามด้านนี้ ทั้งเรื่องความเป็นความตาย ความรัก และเรื่องเพศ ผู้คนมักเขินอายที่จะเอ่ยถึง หลบๆ ซ่อนๆ ราวกับเป็นเรื่องน่าอับอายที่ไม่ควรเปิดเผย และมีข้อห้ามมากมาย

เมื่อวันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ทุกคนจึงลืมไปแล้วว่าควรจะแสดงความรักอย่างไร และควรตอบรับอย่างไรเมื่อเผชิญกับการบอกรัก

"สไตล์ของทั้งสามเพลงเรียกได้ว่าแตกต่างกันลิบลับ แก่นหลักที่ต้องการจะสื่อ พอมองดูดีๆ แล้วก็ยังไม่เหมือนกัน นี่เป็นภาพสะท้อนชีวิตจริงของเสี่ยวเฮ่อด้วยหรือเปล่าคะ"

คำถามนี้แฝงกับดักเอาไว้เล็กน้อย

"มีการอ้างอิงเรื่องราวของคนรอบตัวด้วยครับ"

เฮ่อยวี่เฉินไม่หลงกล

"ดูออกเลยนะคะว่าความผูกพันระหว่างเสี่ยวเฮ่อกับคุณแม่ลึกซึ้งมาก ตอนนี้คุณแม่ของเสี่ยวเฮ่อต้องกำลังดูถ่ายทอดสดอยู่หน้าจอทีวีแน่ๆ มีอะไรอยากจะบอกคุณแม่ไหมคะ"

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่การจะให้เฮ่อยวี่เฉิน "สารภาพความในใจ" ต่อหน้าสาธารณชน มันน่ากระดากอายจริงๆ

ทุกคนเพิ่งเคยเห็นเฮ่อยวี่เฉินออกอาการขัดเขินแบบนี้เป็นครั้งแรก เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง จึงพากันจ้องมองเขาด้วยความสนใจ

[โอ้โฮฮฮ พี่เฉินเขินแล้ว เขินแล้ว น่ารักมาก~]

[อะไรนะ! มีคุยสายกันด้วยเหรอ? ทำไมไม่ปล่อยท่อนนี้ออกมาล่ะเนี่ย!!!]

[อิจฉาแม่สามีในอนาคตของฉันจริง ๆ มีลูกชายคนโตที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไร วันหลังฉันกับสามีมีลูกด้วยกันจะต้องหล่อกว่านี้แน่!]

[คนข้างบนถ้ายังเพ้อฝันไม่เลิก เดี๋ยวจะประทานเฮ่อติ่งหงให้ซะเลย!]

นับตั้งแต่วันที่มีคำว่า "ลูกชายข้ามีนามอันยิ่งใหญ่ว่าเฮ่อติ่งหง" มุกนี้ก็โดนเอามาเล่นจนพรุนไปหมดแล้ว

ซูยวี่ชิงที่เอนพิงสามีเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้ มองลูกชายคนโตมุมไหนก็ถูกตาต้องใจไปหมด มองตรงไหนก็เป็นดวงใจดวงน้อยของแม่

"คนเยอะแยะขนาดนี้นะ เฉินเฉินเป็นคนเก็บตัวมาตั้งแต่เด็ก เสี่ยวตู้ถามคำถามแบบนี้ ลูกรักจะตอบยังไงล่ะ! กลับบ้านมาพูดกับแม่ก็เหมือนกันแท้ ๆ!"

ซูยวี่ชิงกับตู้หย่าหลินเคยร่วมงานกันในซีรีส์เรื่องหนึ่ง และเคยมีฉากที่เล่นประกบกันอยู่สั้น ๆ

แม่คะ บนโลกใบนี้คงมีแต่แม่คนเดียวแล้วล่ะมั้งที่คิดว่าพี่ใหญ่เป็นคนเก็บตัว...

เฮ่อหลิงซูแอบค่อนขอดในใจอีกรอบ

"หวังว่าต่อไปคุณแม่จะไม่ต้องคอยเป็นห่วงผมอีก ผมอยู่ในวัยที่ดูแลตัวเองได้และสามารถปกป้องแม่ได้แล้วครับ"

เฮ่อยวี่เฉินครุ่นคิดเล็กน้อย สีหน้าจริงจังและหนักแน่นมั่นคง

ข้ามมิติมายังโลกใบนี้ได้ยี่สิบปีแล้ว ซูยวี่ชิงไม่เคยยอมแพ้เพียงเพราะว่าเขาเป็น "เด็กมีปัญหา" เธอคอยชี้นำ "เด็กจากดวงดาว" คนนี้ด้วยความอดทนเสมอ และยามที่คนอื่นมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด เธอก็จะยืนขวางอยู่ข้างหน้าเขาเหมือนแม่สิงโต

ตอนที่พบว่าตัวเองตั้งครรภ์โดยไม่คาดคิด เธอก็เคยคิดจะเอาเด็กออก เพราะกลัวว่าจะดูแลเฮ่อยวี่เฉินได้ไม่ทั่วถึง

แต่พอเฮ่อยวี่เฉินบอกว่าอยากมีน้อง เธอก็ตัดสินใจเก็บเด็กคนนั้นไว้

เธอเป็นผู้หญิงที่พึ่งพาตัวเองและยอดเยี่ยม ไม่เคยทอดทิ้งลูกเพราะงาน และไม่เคยทิ้งงานเพราะลูก

ในฐานะบุคคลสาธารณะ เธอต้องจัดสมดุลระหว่างครอบครัว ลูก และหน้าที่การงาน ทั้งยังปกป้องความเป็นส่วนตัวของลูกๆ ได้อย่างดีเยี่ยม จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยมีใครถ่ายภาพลูกทั้งสามคนของเธอได้เลยแม้แต่ใบเดียว

ไม่ต้องมีคำพูดทำนองว่า 'เป็นแม่แล้วต้องเข้มแข็ง' ความรักที่เธอมีให้ลูก ล้วนกำเนิดมาจากความยอดเยี่ยมในตัวตนของเธอเอง

แม่ที่แสนดีเช่นนี้ จะไม่ให้รักและเคารพได้อย่างไร

พูดได้เลยว่า ตลอดชีวิตสองชาติภพของเฮ่อยวี่เฉิน ความรักความอบอุ่นที่เขาสัมผัสได้มากที่สุด ล้วนมาจากซูยวี่ชิงทั้งสิ้น

ซูยวี่ชิงกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ก๊อกน้ำทั้งสองข้างถูกเปิดจนสุด ปล่อยน้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

ไหล่ของผู้เป็นพ่อเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา ในใจนึกพอใจลูกชายยิ่งนัก ไม่เสียแรงที่พ่อคนนี้พร่ำสอนมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

ไม่ว่าจะเรื่องไหน ก็ต้องให้แม่มาก่อนเสมอ