ตอนที่ 56 เวทีประเมินรอบสอง (9)

ตู้หย่าหลินไม่ได้ลำเอียง เธอถามคำถามกับสมาชิกคนอื่นในทีมอีกสองสามคำถามเช่นกัน

เหล่าเมนเทอร์ต่างกระตือรือร้นอยากพูดจนตัวสั่น ขยับก้นยุกยิกไปมาบนเก้าอี้แล้ว

"ขอบคุณสำหรับคำตอบของเด็กฝึกทุกคนค่ะ ต่อไปขอเชิญเมนเทอร์ให้ความเห็นสำหรับการแสดงของทีมนี้ได้เลยค่ะ"

ฟางเสียอวิ๋นยกไมค์ขึ้นมาเป็นคนแรกราวกับซ้อมมาแล้วเป็นพันรอบ "เฮ่อยวี่เฉิน นายทำให้ผมประหลาดใจอีกแล้วครับ"

"สองเพลงก่อนหน้านี้ผมวิจารณ์ไปหมดแล้ว ส่วนเพลงนี้ที่นายร้องเอง กลับเป็นเพลงที่มีเนื้อร้องและทำนองเรียบง่ายที่สุดในบรรดาสามเพลง ไม่มีถ้อยคำที่เข้าใจยากเลย พูดได้ว่าแม้แต่ลูกสาววัยห้าขวบของผมก็ยังฟังเข้าใจ ประสิทธิภาพของทำนองท่อนฮุกทุกคนคงเห็นชัดแล้ว เมื่อกี้พวกเรายังร้องตามไปด้วยกันอยู่เลย"

พูดถึงตรงนี้เขาก็ยิ้มออกมา พลางมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมด้านล่างเวทีเล็กน้อย

"นี่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เพลงที่ดีไม่จำเป็นต้องใช้ถ้อยคำหรูหราอลังการ เรียบง่ายตรงไปตรงมาก็สามารถเข้าถึงใจคนได้เหมือนกัน"

"ในแง่ของจังหวะที่ใช้ 4/4 ทำให้เพลงมีความรู้สึกลื่นไหลอย่างมั่นคง การมีจังหวะหนักและจังหวะหนักรองช่วยค้ำจุนทำนองได้อย่างทรงพลัง ทำให้เพลงฟังดูเต็มอิ่มและมีพลังมากขึ้น ขณะเดียวกัน การมีจังหวะเบาก็ช่วยเพิ่มความนุ่มนวลและความหลากหลายให้กับทำนอง ทำให้ภาพรวมของเพลงไม่เรียบจนน่าเบื่อและไม่สับสนวุ่นวายจนเกินไป นอกจากนี้ จังหวะแบบนี้ยังปรับเข้ากับการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเพลงได้เป็นอย่างดี ทำให้ผู้ฟังเข้าถึงอารมณ์เพลงได้ง่ายขึ้นครับ"

ฟางเสียอวิ๋นยิ่งพูดยิ่งอิน ดูท่าถ้าขืนพูดต่อไปคงจะหาคำมาพูดไม่ออก สวี่คุนจึงรีบรับช่วงต่อในจังหวะที่เขาหยุดหายใจทันที

"เป็นเพลงที่ดีจริง ๆ ครับ เหมือนอย่างที่อาจารย์ฟางบอก ติดหูง่าย ถ่ายทอดความรู้สึกที่มีต่อแม่ได้ดีมาก แถมยังมีความทะเล้นขี้เล่นอยู่นิด ๆ แทบไม่น่าเชื่อเลยว่านายจะเป็นคนแต่งเพลงนี้ แน่นอนว่าผมไม่ได้สงสัยว่านายไม่ได้แต่งเองนะ เพียงแต่สามเพลงที่นายแต่งในคืนนี้มีสไตล์ที่แตกต่างกันค่อนข้างมาก ได้ยินมาว่าทั้งสามเพลงนี้นายทำเสร็จภายในเวลาแค่ชั่วโมงเดียวเหรอครับ"

เฮ่อยวี่เฉินพยักหน้า

"พอฟังทั้งสามเพลงนี้แล้ว ผมพบว่ามันเข้ากับเนื้อเสียงและสไตล์ของแต่ละทีมได้ดีมาก นี่เป็นเพราะนายตั้งใจแต่งให้เข้ากับเอกลักษณ์ของแต่ละทีมด้วยหรือเปล่าครับ"

ความสามารถในการแต่งเพลงที่น่ากลัวขนาดนี้ ตลอดเวลาที่เขาทำงานในวงการมาหลายปีเคยเจอแค่คนตรงหน้านี้คนเดียวจริง ๆ ไม่ยอมรับก็คงไม่ได้แล้ว

"ผมไม่ได้สนิทกับเด็กฝึกคนอื่นเท่าไรครับ ถ้าจะบอกว่าเข้ากันได้ดี คงพูดได้แค่ว่าคุ้นเคยกับหยวนเฟยและสือหลานมากกว่า ตอนแต่งเพลงเลยรู้สึกว่าเข้ากับเนื้อเสียงของพวกเขาน่ะครับ"

เฮ่อยวี่เฉินตอบอย่างตรงไปตรงมา

ตรงหลังเวที หยวนเฟยกับสือหลานรู้สึกราวกับร่างกายถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่น นัยน์ตาทอประกายเปี่ยมล้น นี่เป็นเพลงที่พี่เฉินตั้งใจแต่งให้พวกเขาโดยเฉพาะเลยนะ!

ตู้หย่าหลินรีบตัดบทให้ทันเวลา ขืนปล่อยให้คุยกันต่อ มีหวังไม่ได้เลิกงานตรงเวลาแน่!

เธอยกไมค์ขึ้นเตรียมจะรันคิวตามขั้นตอน จู่ ๆ เสียงของผู้กำกับก็ดังขึ้นในหูฟัง "อย่าเพิ่งให้เขากลับเข้าไปนะ! ตอนเวทีรอบแรกเฮ่อยวี่เฉินยังติดค้างการแสดงอยู่อีกหนึ่งโชว์นะโว้ย!!"

ตู้หย่าหลินถูกเสียงแหลมสูงกะทันหันของผู้กำกับแทงจนแสบแก้วหู เธอแอบกัดฟันกรามแน่น ก่อนจะหันไปยิ้มให้เฮ่อยวี่เฉิน "เกือบจะลืมไปเลยค่ะ! ตอนเวทีรอบแรก กลุ่มอื่น ๆ ต่างก็เตรียมโชว์เล็ก ๆ น้อย ๆ มาด้วย เสี่ยวเฮ่ตอนนั้นบอกว่าจะติดไว้แล้วค่อยมาใช้คืนในรอบสอง แล้วครั้งนี้...เตรียมอะไรมาให้ทุกคนหรือเปล่าคะ"

"เบิ้ลเลย! เบิ้ลสองเท่าไปเลย!!!!!"

สาว ๆ ด้านล่างเวทีตื่นเต้นฮึกเหิมขึ้นมาทันที ต่างพากันตะโกนสุดเสียงพร้อมเพรียงกัน

คอมเมนต์บนหน้าจอก็เต็มไปด้วย "เบิ้ลเลย! เบิ้ลสองเท่าไปเลย!" เช่นกัน

แบบนี้ก็กระอักกระอ่วนแล้วสิ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ช่วงสองสามวันนี้เรื่องเยอะเกินไป เขาเลยลืมไปเสียสนิทจริง ๆ...

ไม่เป็นไร ไม่ต้องลน! ยังมีของในคลังอยู่!

"วันนี้เล่นเปียโนให้ทุกคนฟังไปแล้ว ถ้างั้นผมสีไวโอลินให้ฟังอีกสักเพลงดีไหมครับ"

ไม่ได้คุยกับทางทีมงานรายการไว้ล่วงหน้าด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้จะหาไวโอลินได้หรือเปล่า

คาดไม่ถึงว่ายังไม่ถึงสองนาที หลี่เจียถงที่สวมหน้ากากอนามัยก็ย่องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ย่อตัวส่งไวโอลินตัวหนึ่งขึ้นมาให้จากข้างเวที

"สามียังเล่นไวโอลินเป็นด้วย! ผู้ชายคนนี้ ฉันรู้จักคุณยังไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เลยนะเนี่ย (คาบดอกกุหลาบ)"

"พี่ชาย ทำไมพี่เก่งรอบด้านขนาดนี้เนี่ย! รู้ว่าฉันชอบอะไรก็ทำเป็นไปหมดทุกอย่างเลยเหรอ!"

"คุณพระคุณเจ้า ลองจินตนาการภาพมือเรียวเห็นข้อนิ้วชัดเจนคู่นั้นของพี่เฉินวางทาบแล้วดีดลงบนสายไวโอลินดูสิ อ๊าย! ไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ! นี่มันสีไวโอลินที่ไหนกัน ชัดเจนว่ากำลังดีดสายใจของฉันอยู่ต่างหาก!"

[กรี๊ด สวรรค์ของคนรักมือแท้ๆ ซี้ดซ้าด! หวังว่าพวกตากล้องจะรู้ความนะ รู้ว่าพวกเราอยากดูอะไร!!]

เฮ่อยวี่เฉินรับไวโอลินมาวางแนบข้างลำคอ

ร่างสูงโปร่งเดิมทีของเขาในยามนี้ยิ่งยืนตรงสง่านิ่ง ราวกับยืนหยัดอยู่นอกโลกียวิสัยอย่างทะนงตน โดดเดี่ยวเหนือโลกีย์ เผยกลิ่นอายเย็นชาทว่าสูงส่ง จนชวนให้ได้แต่มองดูอยู่ห่างๆ มิกล้าเฉียดกรายเข้าใกล้โดยง่าย

สมาชิกในทีมและตู้หย่าหลินต่างถอยไปด้านข้าง ช่างจัดแสงให้ความร่วมมือด้วยการหรี่ไฟลง เหลือเพียงสปอตไลต์ลำแสงเดียวส่องลงมาบนตัวเขา

"ชื่อเพลง—— 'ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก'"

[เอ๋ๆๆๆ??? สารภาพรักกับใคร สารภาพรักอะไร ค่ำคืนอะไรกัน ค่ำคืนของคุณกับฉันเหรอ]

[อะไรนะ จะสารภาพรักกับฉันเหรอ ฉันยังไม่พร้อมเลยนะ! รอก่อนห้านาที! (เริ่มลงรองพื้น)]

[จะบอกรักแม่ไม่ได้หรือไง! พวกนักเดินทางโง่เขลาเอ๊ย!]

[ชู่ว! อย่ามาเปิดเผยสถานะนักเดินทางของฉันนะ! แล้วก็อย่ามากวนฉันฟังพี่เฉินสารภาพรักด้วย!]

ฟางเสียอวิ๋นค้นหาในความทรงจำอยู่หลายรอบก็จำไม่ได้ว่าเคยฟังเพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" นี้มาก่อน หรือว่าจะเป็นเพลงแต่งใหม่อีกแล้ว?

พูดตรงๆ ถ้าเกิดขึ้นกับเฮ่อยวี่เฉิน เขาก็ไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย

เฮ่อยวี่เฉินเอียงศีรษะ แนบแก้มลงบนที่รองคาง มือซ้ายเรียวยาววางทาบลงบนคอไวโอลินอย่างเป็นธรรมชาติและสะดุดตายิ่ง นิ้วมืองอเล็กน้อยพร้อมจะโลดแล่นบนฟิงเกอร์บอร์ดได้ทุกเมื่อ

กล้องราวกับได้ยินเสียงในใจของข้อความกระสุน ฝั่งหนึ่งจับภาพนิ้วมือเรียวยาวเป็นพิเศษของเขา ส่วนอีกฝั่งก็จับใบหน้าอันโดดเด่นไร้ที่ติ ซึ่งซ่อนตัวอยู่ครึ่งหนึ่งใต้แสงเงา ใบหน้าคมเข้มงดงามภายใต้แสงสลัวรางยิ่งสร้างแรงดึงดูดสายตาอย่างทรงพลัง

มือขวายกคันชักขึ้นทาบลงบนสายไวโอลิน การสัมผัสระหว่างคันชักกับสายนั้นประณีตและแม่นยำ เสียงอันผ่อนคลายกังวานก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

เพลงบรรเลงเพลงนี้เคยกลายเป็นเพลงดนตรีล้วนที่ฮิตที่สุดบนโลก ถูกผู้คนนับไม่ถ้วนใช้เป็นเพลงกล่อมนอน มีคนนำไปคัฟเวอร์มากมายนับไม่ถ้วน และด้วยชื่อเพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" จึงปรากฏอยู่ในวิดีโอตัดต่อที่ให้ความรู้สึกลิขิตชะตาชีวิตอยู่บ่อยครั้ง

บางทีคุณเห็นชื่อเพลงอาจจะไม่รู้ว่าเป็นเพลงอะไร ทว่าทันทีที่ได้ยินทำนอง ก็จะพลันนึกออกในทันทีว่า อ๋อ ที่แท้ก็เพลงนี้นี่เอง

พลังของดนตรีนั้นไร้ขอบเขต อารมณ์ความรู้สึกที่สื่อสารผ่านเสียงดนตรีมักจะมอบพลังให้แก่ผู้คนได้มากกว่าเสมอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งความตื่นตาตื่นใจที่เกิดจากการแสดงสด เหมือนกับที่หลายคนชอบไปฟังคอนเสิร์ตเพื่อสัมผัสบรรยากาศจริงด้วยตัวเอง

หลายคนพอได้ยินชื่อ "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" ก็มักจะคิดไปถึงเรื่องความรักของหนุ่มสาว ทว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่เลย แรงบันดาลใจในการประพันธ์เพลงนี้มาจากตอน "เสด็จสู่วิมานจันทรา" ใน "ตำนานคนตัดไผ่" วรรณกรรมเรื่องเล่าที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น

มันบอกเล่าเรื่องราวความรู้สึกอาลัยอาวรณ์อันล้นพ้นยามต้องพรากจากกัน

[เพราะจังเลย~ ไม่นึกเลยว่าหมูป่าอย่างฉัน วันหนึ่งจะได้กินอาหารชั้นเลิศกับเขาด้วย~]

[เด็กเรียนดนตรีขอรายงานตัว เพลงนี้น่าจะเป็นผลงานที่พี่เฉินแต่งขึ้นมาเอง ค้นหาข้อมูลอะไรไม่เจอเลย แม้แต่เดโมสั้นๆ ก็ไม่มี]

[ตะลึงจนแม่ของความตะลึงไม่อยากเปิดประตูรับความตะลึงแล้ว]

ฟางเสียอวิ๋นหลับตาลงดื่มด่ำไปเรียบร้อยแล้ว ด้วยหน้าที่การงาน เขาไม่ได้ไปฟังการแสดงสดในคอนเสิร์ตฮอลล์มานานมากแล้ว คืนนี้หูของเขาได้รับความเพลิดเพลินอย่างแท้จริง

เขาไม่นึกเลยว่าเฮ่อยวี่เฉินจะเล่นเปียโนได้เก่งขนาดนั้น และกระทั่งฝีมือการเล่นไวโอลินยังยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ฟังมาจนถึงตอนนี้ เขายังรู้สึกว่าดีกว่าคอนเสิร์ตของพวกที่เรียกตัวเองว่านักดนตรีอาชีพที่เขาเคยไปฟังมาหลายๆ งานเสียอีก

เฮ่อยวี่เฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตาดกดำดั่งขนนกกาพาดเงาลงบนเปลือกตา นิ้วมือซ้ายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนฟิงเกอร์บอร์ด กดลงบนทุกตัวโน้ตได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ผู้ชมต่างมีอารมณ์ความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนไปตามท่วงทำนองที่ขึ้นลง

หนึ่งนาทีแรกราวกับกำลังเดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงบงดงาม แฝงไว้ด้วยความหม่นหมองเศร้าสร้อย และเมื่อระดับเสียงค่อยๆ สูงขึ้น ความเคว้งคว้างกังวลใจภายในอกก็ยิ่งทวีความรุนแรง

เสียงไวโอลินอันกังวานยาวนานเผยให้เห็นความทุ้มต่ำระคนเศร้า ทำให้ผู้ฟังรับรู้ได้ถึงความขัดแย้งในใจและความอดกลั้น อารมณ์ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระทั่งถึงนาทีที่หนึ่งจุดสี่สิบวินาที ก็ก้าวเข้าสู่จุดพีคแรก

ความโศกเศร้าพลันปะทุออกมาจนสะเทือนอารมณ์ ราวกับสามารถสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความอาลัยอาวรณ์ยามที่ต้องลาจากกันด้วยตนเอง

ผู้ชมไม่น้อยที่หลับตาฟังเพลงต่างขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงแรงปะทะของห้วงอารมณ์

และท่อนนาทีที่หนึ่งจุดสี่สิบวินาทีนี้เอง คือท่วงทำนองท่อนที่ผู้คนมักจะตัดไปใช้กันบ่อยที่สุด

นาทีที่สองจุดสิบสี่วินาที เสียงกู่ฉินพลิ้วไหวแว่วหวาน ราวกับสายน้ำรินไหลกระซิบกระซาบ จากนั้นสุ้มเสียงจึงค่อยๆ ทะยานสู่ความก้องกังวาน

เฮ่อยวี่เฉินโยกกายแผ่วเบาไปตามการบรรเลง ด่ำดิ่งสู่ห้วงดนตรีจนถูกอารมณ์เพลงกลืนกิน แววตาเคลือบย้อมด้วยความโศกเศร้า

เมื่อท่อนไคลแมกซ์สุดท้ายของบทเพลงดังขึ้น ท่วงทำนองอันเชี่ยวกรากประหนึ่งสะอื้นไห้รำพัน เปี่ยมล้นไปด้วยความเศร้าโศกและอาลัยอาวรณ์อันไร้ที่สิ้นสุด ยามที่การบอกลาอันแท้จริงมาถึง ผู้ชมที่มีความรู้สึกอ่อนไหวไม่น้อยต่างก็มีน้ำตาเอ่อล้นทะลักเบ้า

[คุณพระ พี่เฉินจะร้องไห้แล้วเหรอ อย่าร้องนะอย่าร้อง น้ำตาคือไข่มุกเม็ดน้อยนะ!]

[เสียดายไร้การศึกษา มีแค่คำว่าเชี่ยเอ๊ยคำเดียวหากินได้ทั่วหล้า โคตรเจ๋งพลัสไปเลย]

[พรุ่งนี้ฉันจะต้องเอาเพลงนี้ไปแนะนำให้อาจารย์ที่ปรึกษาให้ได้เลย!!!!]

[เทพเกินไปแล้ว เพลงแบบนี้พอได้ฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองดูมีระดับขึ้นมาทันทีเลย]