ตอนที่ 57 เวทีการแสดงรอบสอง (10)

เมื่อบทเพลงจบลง เฮ่อยวี่เฉินก็ลดไวโอลินลง มือขวาถือคันชักแนบไว้กับไหล่ซ้าย แล้วโค้งคำนับแบบสุภาพบุรุษเพื่อขอบคุณผู้ชมอีกครั้ง

[โอโมะโอโมะ ทนไม่ไหวจริง ๆ เวลาพี่เฉินโค้งให้ ฟินจนใจละลายทะลุเพดานทุกรอบเลย!]

[คืนนี้ตากับก๊อกน้ำแทบไม่ต่างกันเลย เปิด ๆ ปิด ๆ ไม่หยุด ขอเตือนเพื่อนสาวทุกคนให้รีบดื่มน้ำนะ ร้องไห้เยอะเดี๋ยวร่างกายขาดน้ำเอาจริง ๆ...]

[ท่ามกลางดนตรีเพราะขนาดนี้ พิมพ์คำเต๊าะไม่ออกเลย เหมือนกำลังลบหลู่เทพเซียนยังไงยังงั้น QAQ]

[สาว ฉันเข้าใจแก! แต่เราต้องมีเป้าหมายสิ ถ้าฉุดเซียนลงมาจากแท่นบูชาได้มันไม่ยิ่งฟินเหรอ!]

[สวรรค์ของคนคลั่งมือ ช่างภาพดีงามมาก! ผู้กำกับเพิ่มน่องไก่ให้ตากล้องด่วน!!! ไม่พลาดสักช็อต แคปรูปไปเพียบเลย อิอิ!]

[สาวคอมเมนต์ข้างบนขอแบ่งรูปหน่อย! มัวแต่อินจัดจนลืมแคปจอเลย!]

ทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบไปสามวินาที ก่อนที่เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องจะดังกึกก้องขึ้น

แท่งไฟถูกโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งราวกับแขนจะหลุด

เฮ่อยวี่เฉินค่อย ๆ ยืดตัวตรง แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าอีกครั้งเพื่อทักทายผู้ชมทางฝั่งซ้ายและขวา

บนที่นั่งคนดู หวงอวิ๋นอวิ๋นสะกิดมีซูพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์นิด ๆ "เป็นไงล่ะ ฟินกว่าผัวประเทศเอชของแกเยอะใช่ไหมล่ะ! บอกเลยนะ ยังไงก็ต้องผู้ชายชาติตัวเองเว้ย! แจ่มจริง!"

เธอไม่แม้แต่จะหันหน้าไป แต่ยื่นแขนตรงดิ่งไปข้างหน้าอกของมีซูแล้วยกนิ้วโป้งให้

มีซูส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ แต่กลับหาคำมาเถียงไม่ออก

เขายอดเยี่ยมมากจริง ๆ แต่สามีประเทศเอชของเธอก็ตามติ่งมาตั้งหลายปี จะให้ตัดใจทิ้งก็เป็นไปไม่ได้หรอกนะ

สามีต่างประเทศ สามีในประเทศ เธอจะเหมาหมด!

ความสุขแบบคนหลายใจนี้ เธอขอรับไว้เอง!

เธอจึงยกกล้องขึ้น ส่องหามุมที่ดีที่สุดผ่านดงศีรษะที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แล้วกดชัตเตอร์ "แชะ แชะ" รัว ๆ

ตู้หย่าหลินและเพื่อนร่วมทีมต่างพากันรุมล้อมเฮ่อยวี่เฉินไว้ตรงกลาง

"ทุกคนพอใจกับการแสดงเรียกคะแนนโหวตเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเฮ่อยวี่เฉินไหมคะ"

"พอใจมากกกก!!!!"

"ขออีกเพลง!!!"

เสียงตอบรับดังกึกก้องราวกับคลื่นลมมรสุมพัดถล่ม

"ถ้าจะขออีกเพลงคงต้องรอรอบหน้าครับ... หากผมยังได้อยู่บนเวทีนี้"

นี่คือช่วงขอคะแนนโหวตกันโต้ง ๆ การแสดงพิเศษก็โชว์ไปแล้ว คำพูดนี้แทบจะไม่ต่างจากการบอกตรง ๆ เลยสักนิด

"สเตจสาม! สเตจสาม!"

เหล่าแฟนคลับที่กระจายอยู่ทั่วทุกมุมของฮอลล์ต่างตะโกนขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

ตู้หย่าหลินเชิญเด็กฝึกทุกคนขึ้นมาบนเวที กล่าวย้ำถึงสัดส่วนระหว่างคะแนนโหวตในสถานที่จริงกับคะแนนโหวตทางแพลตฟอร์มอีกรอบ จากนั้นจึงประกาศอันดับ

……

"การแสดงรอบที่สองของ 'ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา' อันดับที่หนึ่งได้แก่..."

"เฮ่อยวี่เฉิน! เฮ่อยวี่เฉิน!"

ผู้ชมในฮอลล์แทบทนรอไม่ไหวจนช่วยเธอประกาศผลล่วงหน้า นับเป็นความหวังสูงสุดของมวลชน

"อันดับหนึ่ง ทีมเฮ่อยวี่เฉิน! ได้รับไปทั้งหมด 2,934 คะแนนค่ะ!"

ผู้ชมในสถานที่จริงมีทั้งหมด 3,000 คน นี่เกือบจะเต็มทุกคะแนนเสียง

นี่เป็นสิ่งที่เฮ่อยวี่เฉินไม่ได้คาดคิดไว้

ผู้ชม 3,000 คนที่ว่ากันว่าสุ่มเลือกมา ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมีแต่แฟนคลับของเขาคนเดียว แต่ทุกคนกลับพร้อมใจกันเทคะแนนให้ทีมของเขา

เมื่อเห็นคะแนนนี้ เหล่าผู้ชมในฮอลล์เองก็ยิ่งคาดไม่ถึง คนอื่นไม่รู้ว่าตัวเองมาเชียร์ใคร แต่เจ้าตัวดันลืมเป้าหมายเดิมของตัวเองไปด้วยหรือไงกัน!

ยอดคะแนนนี้ได้หักหลังความตั้งใจเดิมของคนส่วนใหญ่เข้าให้อย่างจัง

"หือ? เครื่องลงคะแนนพังเหรอครับ" จางเจ๋อเหิงสมองเบลอชั่วขณะจนโพล่งหลุดปากออกมา

เนื่องจากเป็นทีมที่แสดงเป็นกลุ่มสุดท้าย ไมโครโฟนติดหูของเขาจึงยังคงเปิดทิ้งไว้อยู่ตลอด

ผู้ชมที่ไม่ใช่แฟนคลับของทีมพวกเขา เดิมทียังรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง พอได้ยินคำนี้เข้าก็หลุดขำก๊ากจนตัวโยน

จางเจ๋อเหิงจิกนิ้วเท้าเกร็งด้วยความอับอาย: แม่ครับ ตอนนี้ผมอยากย้ายออกจากดาวดวงนี้เหลือเกิน...

หรือไม่พื้นตรงนี้ก็ช่วยแยกออกเป็นร่องเล็ก ๆ ให้เขาดีดตัวมุดหายลงไปทีเถอะ

"พวกเราได้ที่หนึ่งจริง ๆ ด้วย!" หลี่เล่อเอ่ยเสียงสั่นอย่างไม่อยากเชื่อ ชั่วชีวิตนี้เขายังมีโอกาสได้อันดับหนึ่งในรายการเซอร์ไววัลด้วย!

"พวกเราได้ที่หนึ่งเว้ย!!!" กัวเทียนฮ่าวดีใจจนหมุนตัวไปรอบ ๆ อยู่กับที่

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าอันดับครึ่ง ๆ กลาง ๆ ทำให้เขากลัดกลุ้มใจแค่ไหน ค่ายของเขาไม่ได้ใหญ่โต กำลังสนับสนุนที่มอบให้จึงมีไม่มาก ทั้งหมดขึ้นอยู่กับว่าเขาจะสู้ไปได้ไกลแค่ไหนด้วยตัวเอง

เมื่อมีคะแนนโบนัสจากการแสดงรอบสองเพิ่มเข้ามา อย่างน้อยรอบนี้ก็รอดแน่นอนแล้ว!

ลู่เย่กับไป๋ถูเอินขอบตาแดงก่ำ ค่ายของพวกเขายิ่งเล็กกว่า ไม่มีการผลักดันใด ๆ ทั้งสิ้น ตัวเองก็มีแฟนคลับน้อย อันดับจึงรั้งท้ายมาตลอด แม้ครั้งนี้จะได้ที่หนึ่ง แต่ก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกคัดออกอยู่ดี

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป อย่างน้อยก่อนจะต้องจากไป พวกเขาก็ได้ฝากการแสดงอันไร้ที่ติเอาไว้

วันข้างหน้าหากมีการย้อนดูเวทีเพลง "ฟังคำแม่สอน" เมื่อเอ่ยถึงพวกเขา ก็ย่อมมีชื่อจารึกอยู่ด้วย

เพราะพวกเขาคือผู้แสดงกลุ่มแรก!

โจวซือรุ่ยมีประสบการณ์มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ยังคงตื่นเต้นอยู่ดี

ทว่าเขาก็ตั้งเป้าหมายให้ตัวเองไว้ ว่าจะเอาแต่เกาะคนอื่นรอดไปวันๆ โดยที่ตัวเองไม่พัฒนาขึ้นเลยไม่ได้ ไม่มีใครช่วยเราได้ตลอดชีวิต มีแต่คนที่พยายามเท่านั้นที่จะไม่ผิดหวัง

อีกอย่าง เขาไม่อยากทำให้พี่เฉินผิดหวังในตัวเขา

เด็กซื่อคนนี้จินตนาการไปเองว่าเฮ่อยวี่เฉินตั้งความหวังในตัวเขาไว้สูงลิบลิ่ว

เฮ่อยวี่เฉินถูกพวกเขากระชากดึงจนโอนเอนไปมา ได้แต่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยกลับฟ้องว่าอารมณ์ของเขาไม่ได้แย่เลย

อันดับของกลุ่มอื่นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอใหญ่ทีละกลุ่ม

อันดับสองและสามตกเป็นของกลุ่มหยวนเฟยและสือหลาน ด้วยคะแนน 2,135 คะแนน และ 2,018 คะแนน

อันดับสี่คือกลุ่มของไป๋สวี่หนาน 1,923 คะแนน

ไป๋สวี่หนานหมดฤทธิ์เดช หางนกยูงที่เคยรำแพนห้อยลู่ คอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก

การพ่ายแพ้ติดๆ กัน แม้จะไม่ถึงกับทำให้หมดความมั่นใจ แต่ขวัญกำลังใจก็หดหายไปไม่น้อย

[โอ้โหหห~~ (ลิงเขาเอ๋อเหมยแผลงฤทธิ์อีกแล้ว)]

[เครื่องลงคะแนนของอีก 66 คนที่เหลือพังเหรอ ผู้กำกับตรวจเช็กอุปกรณ์ยังไงเนี่ย!]

[สงวนจุดต่างแสวงจุดร่วมสิ! ผลลัพธ์แบบนี้ฉันพอใจมาก อิอิ]

[สาวๆ! อย่าลืมไปโหวตบนแพลตฟอร์มกันนะ!!! คะแนนบนแพลตฟอร์มก็สำคัญมากเหมือนกัน!!!]

[มีฉันคนเดียวรึเปล่าที่เริ่มคิดแล้วว่ารอบสามพี่เฉินจะโชว์อะไรมาเรียกคะแนน?]

พอประโยคนี้หลุดออกมา คอมเมนต์ก็เริ่มออกทะเล ข้อเรียกร้อง "เกินเลย" สารพัดประดังประเดเข้ามาไม่ขาดสาย จนผู้ชมที่เพิ่งกดเข้ามาในห้องไลฟ์ถูกคลื่นความหื่นซัดกระหน่ำจนมึนงง

......

การไลฟ์สิ้นสุดลง บรรดาเด็กฝึกพากันมารวมตัวพักผ่อนที่หลังเวที ขณะที่บริเวณประตูทางออกยังคงมีผู้ชมยืนออแน่นขนัดไม่ยอมกลับ

"มีข่าวดีมาบอกทุกคนครับ หลังทีมงานปรึกษากันแล้ว จะให้ทุกคนได้หยุดพักผ่อนสองวัน แน่นอนว่าสองวันนี้ยังคงห้ามออกจากตึก แต่ทุกคนสามารถเลือกได้ตามใจชอบเลยว่าจะเปิดไลฟ์หรือไม่"

ผู้ช่วยผู้กำกับเดินเข้ามาบอกกับเด็กฝึกด้วยสีหน้าเบิกบานอย่างเห็นได้ชัด สถิติของการแสดงรอบสองพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ หลินถงอารมณ์ดี พลอยทำให้ลูกน้องทำงานง่ายขึ้นไปด้วย

เหล่าคนที่กำลังง่วงงุนจนตาปรือพอได้ยินคำว่าได้หยุดพัก ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที บรรดาสิ่งมีชีวิตไร้กระดูกสันหลังต่างยืดหลังตรงโห่ร้องด้วยความดีใจ บางคนถึงกับเลียนแบบท่าดีใจตอนยิงเข้าฟุตบอลโลก คุกเข่าไถลไปกับพื้นแล้วดึงชายเสื้อขึ้นคลุมหัว

ผู้ช่วยผู้กำกับยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ความสุขนี่มันแพร่เชื้อถึงกันได้จริงๆ!

"นอกจากนี้ยังมีอีกสองเรื่อง เรื่องแรก กลุ่มที่ได้คะแนนติดสามอันดับแรกของการแสดงรอบสอง จะได้รับโอกาสถ่ายทำโฆษณา นมเจินรู่ ออร์แกนิก กลุ่มละหนึ่งตัว"

เด็กฝึกหลายคนที่นั่งอยู่บนพื้น พอได้ยินแบบนั้นก็พากันคอตกไหล่ลู่ด้วยความหมดหวัง

โฆษณาของผู้สนับสนุนหลักเชียวนะ นั่นหมายความว่าจะได้ออกอากาศคั่นทั้งในไลฟ์ตลอดทั้งซีซัน ในอีพีหลัก และในตอนพิเศษเลย

จะได้แอร์ไทม์เพิ่มขึ้นอีกตั้งเท่าไร

ต่อให้ตอนนี้ต้องตกรอบไป แต่พอคนเห็นโฆษณาในภายหลังก็ยังคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ดี

น่าเสียดาย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาเลยสักนิด

"เรื่องที่สอง ก่อนการแสดงรอบสาม ทางรายการจะจัดงานแฟนมีตติ้งขึ้นหนึ่งครั้ง เดี๋ยวทีมงานจะเปิดโหวตบ่ออธิษฐานในเวยปั๋ว ปิดนับคะแนนตอนสองทุ่มของวันพฤหัสบดีหน้า เด็กฝึกที่ได้ 14 อันดับแรกจะได้เข้าร่วมงานแฟนมีตติ้ง แน่นอนว่าเด็กฝึกทั้ง 14 คนจะต้องเตรียมการแสดงมาอย่างน้อยคนละหนึ่งโชว์ด้วยครับ"

อันที่จริง งานแฟนมีตติ้งของรายการเซอร์ไววัลทั่วไปมักจะจัดขึ้นหลังการแสดงรอบสาม แต่ใครใช้ให้รายการของพวกเขาเรตติ้งร้อนแรงขนาดนี้ล่ะ หลายค่ายต่างยื่นข้อเสนอเข้ามาตั้งแต่เนิ่นๆ แถมกระแสเรียกร้องจากแฟนคลับก็ล้นหลาม

สำหรับค่ายและแพลตฟอร์ม มีเงินให้กอบโกยแล้วไม่เอาสิถึงจะโง่ ส่วนสำหรับแฟนคลับ ได้เจอไอดอลของตัวเองเร็วขนาดนี้ก็คุ้มค่าแล้ว

ย่อมมีแต่ได้กับได้

เด็กฝึกที่อันดับรั้งท้ายยิ่งไหล่ตกหนักกว่าเดิม ผู้กำกับเจ้าเล่ห์ชะมัด สุดท้ายก็แข่งกันที่ความนิยมกับกำลังเงินอยู่ดี แล้วพวกตัวประกอบไร้ตัวตนอย่างพวกเขาจะไปสู้ใครได้

การโหวตบ่ออธิษฐาน ก็เป็นแค่การกระตุ้นยอดขายบัตรโหวตของแพลตฟอร์มเจินรู่อีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น

โกยเงินจากโหวตไปก้อนหนึ่ง โกยจากบัตรเข้างานอีกก้อน โกยจากสินค้าออฟฟิเชียลอีกระลอก ฟันกำไรเละเทะ

แต่ทั้งหมดนี้... ก็ยังไม่เกี่ยวกับพวกเขาอยู่ดี

นี่คือความจริงของวงการนี้ ไม่ใช่ว่าไร้ความสามารถจริง ๆ หรอก แต่ถ้าไม่มีแบ็ก ไม่มีใบหน้าที่โดดเด่นสะกดตา ในระดับความสามารถที่พอ ๆ กัน คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปเทียบกับคนอื่นเขา และถึงเทียบไปก็สู้ไม่ได้อยู่ดี

เฮ่อยวี่เฉินเป็นคนไวต่ออารมณ์ของผู้อื่น เขากวาดสายตามองไปรอบตัวและเก็บปฏิกิริยาของทุกคนไว้ในสายตา

เขาคิดมาตลอดว่าบนโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นได้อย่างแท้จริง ตัวเขาไม่มีทางเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกจริง ๆ ของใครได้เลย

ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ยามนี้ ลึก ๆ แล้วกลับชวนให้รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

ขึ้นชื่อว่าการแข่งขัน มันก็โหดร้ายแบบนี้เสมอ