ตอนที่ 63 หัวข้อสเตจสาม

"หัวข้อของการแสดงรอบที่สามอยู่ในกล่องจับฉลากกล่องนี้แล้วค่ะ"

ทีมงานยกกล่องจับฉลากที่แสนคุ้นตาขึ้นมา

มาอีกแล้วเหรอเนี่ย??

เหล่าเด็กฝึกต่างพากันโอดครวญอย่างทรมาน

[หมายความว่าไงเนี่ย? อาจารย์ตู้จับได้อะไร หัวข้อสเตจสามก็เป็นอันนั้นเหรอ?]

[สุ่มขนาดนี้เลยเหรอ ฉันชอบว่ะ]

[กล่องจับฉลากอีกแล้ว รายการนี่เรียบง่ายเกินไปมั้ย]

ตู้หย่าหลินพูดต่อ "การแสดงรอบที่สามมีทั้งหมด 4 หัวข้อ เด็กฝึกทั้ง 56 คนจะต้องจับฉลากกระดาษที่เขียนหัวข้อต่างกันไป เด็กฝึกที่จับได้กระดาษเหมือนกัน..."

"ก็อยู่กลุ่มเดียวกันเหรอครับ?" มีคนใจร้อนเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนที่เธอจะพูดจบ

ตู้หย่าหลินไม่ได้โกรธ เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ "ย่อมไม่ใช่แน่นอนค่ะ! จะมีคนจับได้หัวข้อเดียวกัน 14 คน แต่สเตจสามยังคงแข่งกันทีมละ 7 คนนะคะ"

แบบนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่? เด็ก ๆ ต่างงงเป็นไก่ตาแตก

"ทั้ง 14 คนที่ได้หัวข้อเดียวกันจะต้องเล่นมินิเกมเพื่อแบ่งเป็นสองทีม และทั้งสองทีมในหัวข้อเดียวกันนั้น ก็จะกลายเป็นคู่แข่งกันโดยอัตโนมัติค่ะ"

เสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้นทั่วที่นั่งพีระมิด นี่มันไม่สวรรค์ก็นรกชัด ๆ!

อย่างเช่นจับได้หัวข้อเดียวกับเฮ่อยวี่เฉิน แต่กลับไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมทีม ดันกลายเป็นคู่แข่งกันตรง ๆ! นี่มันไม่ใช่ตกจากสวรรค์ดิ่งลงนรกหรอกเหรอ!

พวกเด็ก ๆ ไม่กล้าคิดต่อแล้ว!

[โคตรตื่นเต้น! ฉันชอบ!]

[ฉันค้นพบแล้วว่าหลินถงเล่นใหญ่เก่งมาก แค่แบ่งกลุ่มธรรมดายังทำซะหวือหวา ดึงความคาดหวังคนดูได้สุดยอด]

[เล่นใหญ่สิดี ฉันชอบดู รูปแบบเดิม ๆ ดูจนเบื่อละ]

ตู้หย่าหลินกระแอมเบา ๆ "ทีมที่ชนะในแต่ละหัวข้อของสเตจสาม นอกจากคะแนนโหวตจากผู้ชมในฮอลล์แล้ว สมาชิกในทีมนั้นจะได้รับคะแนนพิเศษเพิ่มอีกคนละสามพันคะแนนค่ะ"

"ซี้ด——"

บนพีระมิดส่งเสียงสูดปาก "ซี้ดซ้าด" กันระงม ถ้าไม่รู้คงนึกว่าฝูงงูแปลงร่างเป็นปีศาจมารวมตัวกัน

คะแนนพิเศษตั้งสามพันคะแนนเชียวนะ! สามพันคะแนน! มันหมายความว่ายังไงล่ะนั่น!

ผู้ชมในรอบการแสดงมีแค่สามพันคน แม้คะแนนสามพันนี้จะไม่เหมือนคะแนนโหวตสดของผู้ชมที่เอาไปแลกเป็นคะแนนบนแพลตฟอร์มในอัตรา 1:100 แต่ก็นับเป็นสามพันคะแนนเลยนะ!

ลำพังแค่สามพันคะแนนนี้ จางเจ๋อเหิงที่อยู่อันดับ 56 ก็สามารถขยับขึ้นหนึ่งอันดับไปอยู่ที่ 55 ได้เลย

ฟังดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ช่องว่างคะแนนของกลุ่มหัวตารางกำลังแคบลงเรื่อย ๆ สามพันคะแนนจึงสำคัญอย่างยิ่ง

นี่เป็นสิทธิประโยชน์ที่หลินถงวิ่งเต้นเจรจากับแต่ละบริษัทอยู่สองวันเต็มกว่าจะได้มา

ความให้ความสำคัญที่เขามีต่อเฮ่อยวี่เฉินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และตั้งตารอให้อีกฝ่ายนำความประหลาดใจใหม่ ๆ มาให้อีก

"ขอให้ทุกคนจับฉลากหัวข้อเรียงตามลำดับคะแนนค่ะ"

ทุกคนต่างฮึดสู้เตรียมพร้อม งัดสกิลดั้งเดิมออกมาใช้ ก่อนจะพึ่งพาคนอื่นหรือพึ่งพาตนเอง ขอเลือกพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อนแล้วกัน

เฮ่อยวี่เฉินอยู่อันดับที่หนึ่ง ย่อมเป็นคนแรกที่ได้จับ

เขายื่นมือออกไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอย่างสบาย ๆ

"สับสน?"

ภายใต้คำขอของทีมงาน เขาพลิกกระดาษหันเข้าหากล้อง

แถวยาวเหยียดที่เดิมทีจัดระเบียบไว้อย่างเรียบร้อยด้านหลังเขา บัดนี้ราวกับแขนของเจ้าแม่กวนอิมพันมือ แต่ละคนเอียงหัวยืดคอยาว หวังจะมองให้เห็นว่าบนนั้นเขียนอะไรไว้

"พี่! อะไรเหรอ อะไรอ่ะ!" ไมโลตะโกนถามที่ตัวเองคิดว่าเสียงเบาแล้ว

เฮ่อยวี่เฉินพลิกมือหันไปให้ดู

"..."

เขาอ่านไม่ออก! ไม่สิ เขาอ่านตัวอักษรหัวเซี่ยไม่ออกโว้ย!!!!

ไมโลทำหน้าหงอยอย่างน้อยใจ

"อ๋อ~ สับสน"

เฮ่อยวี่เฉินเข้าใจทันทีพลางหลับตาลงเล็กน้อย เจ้าเด็กนี่ต้องรีบเอาบทเรียนภาษาหัวเซี่ยเข้าตารางด่วน ๆ แล้วล่ะ

"สับฉน? แปลว่าอาไรอ่า?" ไมโลร้อนใจจนกระโดดอยู่กับที่ ผมหยิกสีทองดึ๋งดั๋งไปมา

เหล่า "เจ้าแม่กวนอิมพันมือ" ดึงหัวกลับไปแล้วเริ่มกระซิบกระซาบกัน

"พี่สาวกวนอิม พี่ชายเยซู ได้โปรดเถอะ ขอให้ได้สับสนนะ สับสนนะ! คีย์เวิร์ดคือสับสนนะ!"

ท่าทางบนบานศาลกล่าวของแต่ละคนแปลกประหลาดพิลึกพิลั่น

เฮ่อยวี่เฉินเดินไปรออยู่ด้านข้าง ตอนนี้ยังไม่ได้ประกาศด้วยซ้ำว่ามินิเกมคืออะไร จะมาศรัทธาแรงกล้าขนาดนี้ไปทำไม ได้หัวข้อเดียวกันก็ไม่ได้แปลว่าจะได้อยู่ทีมเดียวกันเสียหน่อย

คนที่สองคือไป๋สวี่หนาน วินาทีที่จับกระดาษได้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับจานสี ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่จนไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี

"เสี่ยวหนาน? เปิดหัวข้อให้ทุกคนดูหน่อยสิครับ!"

ทีมงานเอ่ยเตือนเสียงเบา

ไป๋สวี่หนานพยายามกดมุมปากที่กระตุกรัว ๆ เอาไว้ ห้ามยิ้มนะห้ามยิ้ม เรื่องนี้มีอะไรน่าขำกัน! ไม่เห็นน่าขำสักนิด!

แค่ก ๆ นี่มันเกียรติของเขา คนที่ควรดีใจต้องเป็นเขาต่างหาก!

เอ๊ะ ไม่สิ ยังมีเกมแบ่งกลุ่มอยู่นี่หว่า!

"สับสน"

หลังผ่านการต่อสู้ในใจไปยกใหญ่ ขนหงอนนกยูงก็สะบัดไหวทั้งที่ไร้ลม

เขาสาวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงไปยืนข้างเฮ่อยวี่เฉิน เชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตามองตรงไปที่กล่องจับรางวัล แกล้งทำเป็นไม่มองอีกฝ่าย

เฮ่อยวี่เฉินเอียงคอมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนความสนใจกลับไปยังฝูงชน

ไป๋สวี่หนานคิดในใจ "อะไรวะ คนตัวเบ้อเริ่มยืนอยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ จะไม่คุยด้วยสักคำเลยเหรอ?!"

โมโหจะตายอยู่แล้ว...

คนที่สาม ซ่งเจ๋อหมิงจับได้หัวข้อ "เสื่อมสลาย" จึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เมื่อครู่ตอนที่ไป๋สวี่หนานจับได้หัวข้อเดียวกับเฮ่อยวี่เฉิน เขายังแอบคิดหนักอยู่เลยว่าถ้าตัวเองจับได้ "สับสน" เหมือนกันจะทำยังไงดี

พอโชว์แผ่นกระดาษเสร็จก็เดินไปยืนประจำที่อีกฝั่ง

น่าสนใจตรงที่ไม่รู้ว่าทีมงานไม่ได้เขย่ากล่องให้ทั่วตอนใส่กระดาษลงไปหรืออย่างไร ถึงได้เกิดเรื่องบังเอิญแบบนี้ขึ้น

หยวนเฟยกับสือหลานดันจับได้หัวข้อ "สับสน" เหมือนกันทั้งคู่

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มให้อย่างรู้กัน

เจ้าตัวน้อยน่าสงสารอย่างไมโลไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเฮ่อยวี่เฉินอีกแล้ว เขาจับได้หัวข้อ "แปรเปลี่ยน"

เขาคอตกอย่างหดหู่ เส้นผมสีทองเปล่งประกายดูหม่นหมองลงไปถนัดตา

"ทุยเปี้ยนแปลว่าอะไรเหยอ QAQ"

เขาไม่ได้ไม่รู้หนังสือน้า!

เมื่อเด็กฝึกทุกคนจับหัวข้อเสร็จสิ้น ก็ถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มใหญ่ตามหัวข้อ

"เด็กฝึกทุกคนจับหัวข้อเรียบร้อยแล้วนะคะ สี่หัวข้อใหญ่ ได้แก่ สับสน เสื่อมสลาย แปรเปลี่ยน และกำเนิดใหม่ ทุกคนชัดเจนกับหัวข้อของตัวเองแล้วใช่ไหมคะ"

"ชัดเจนครับ!"

"ดีค่ะ ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม ทางรายการได้เตรียมคลังเพลงไว้ให้ทุกคนแล้ว พวกคุณสามารถเลือกแต่งเพลงเอง หรือจะเลือกเพลงที่เหมาะสมจากคลังเพลงมาเป็นเพลงสำหรับขึ้นแสดงในเวทีสามก็ได้ค่ะ"

"ต่อไปก็มาถึงมินิเกมแบ่งกลุ่มที่ทุกคนตั้งตารอคอยกันแล้วค่า~"

น้ำเสียงของตู้หย่าหลินเริ่มตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ ในฐานะนักแสดงที่ต้องวิ่งวุ่นอยู่ตามกองถ่ายต่าง ๆ เธอไม่นึกเลยว่างานเสริมที่รับมานี้จะสนุกขนาดนี้ มันเป็นอีกโลกหนึ่งที่อยู่นอกเหนือนิยามของวงการแสดงอย่างสิ้นเชิง และต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเด็กหนุ่มพวกนี้หน้าตาดีกันทุกคนเลย

เธอเองก็ดูอย่างเพลิดเพลินและสนุกสนานไปกับพวกเขาด้วย

สมาธิของทุกคนจดจ่อเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

"ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ มันเป็นมินิเกมเล็ก ๆ ที่ไม่มีความยากอะไรเลยจริง ๆ ผู้กำกับหลินของเราตั้งใจเตรียมไว้ให้ทุกคนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเด็กฝึกผ่านเกมพวกนี้น่ะค่ะ"

งั้นเหรอครับ พวกเราเชื่อตายละ

ทีมงานหยิบกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งออกมาวางไว้บนพื้นตรงจุดที่ไม่ไกลจากแต่ละกลุ่มใหญ่

"กติกาของเกมคือ แต่ละกลุ่มใหญ่ส่งตัวแทนหนึ่งคนมายืนบนกระดาษ A4 โดยหันหลังให้สมาชิกคนอื่น ๆ ส่วนสมาชิกที่เหลือให้ยืนอยู่ตรงเส้นที่กำหนดไว้ ตามกฎของเกม '1 2 3 หุ่นไม้' เมื่อเด็กฝึกที่เป็นตัวแทนตะโกนว่า '1 2 3 หุ่นไม้' แล้วหันกลับมา สมาชิกคนอื่นจะต้องหยุดนิ่งไม่ขยับ หากขยับตัวหรือส่งเสียงหัวเราะออกมาในระหว่างนั้น จะต้องกลับไปเริ่มใหม่ที่จุดเริ่มต้น

เจ็ดคนแรกที่ไปถึงตำแหน่งของตัวแทนเด็กฝึก และสามารถขึ้นไปยืนบนกระดาษ A4 ได้สำเร็จ จะได้รวมเป็นหนึ่งทีม ส่วนคนที่เหลือจะกลายเป็นอีกทีมโดยอัตโนมัติค่ะ"

"ต้องระวังด้วยนะคะ ต้องให้ทั้งเจ็ดคนยืนทรงตัวบนกระดาษ A4 ร่วมกันอย่างมั่นคงค้างไว้สิบวินาทีถึงจะนับว่าผ่านค่ะ"

"..."

ผู้กำกับ คนเขียนบท พวกคุณกะจะแกล้งพวกเราให้ตายเลยใช่ไหม!

กระดาษ A4 แผ่นเท่าไหน! แล้วเท้าพวกเราใหญ่เท่าไหนกัน!!!!

กระดาษ A4 แผ่นเดียว ให้ยืนตั้งเจ็ดคนเนี่ยนะ!

คิดว่าพวกเราเป็นเจ็ดพี่น้องน้ำเต้าจอมพลังหรือไง!

[ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ!! ขอโทษที สีหน้าทุกคนเด็ดเกินไป ฉันกลั้นไม่อยู่จริง ๆ]

[แต่ละคนปรมาจารย์ด้านมีมหน้าเหวอทั้งนั้น มีมเซ็ตใหม่กำลังจะมาแล้ว]

[จะว่าไป คนเขียนบทเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทสักแห่งแน่ ๆ ทำไมเกมพวกนี้ถึงเหมือนเกมที่โผล่ในงานเลี้ยงปีใหม่บริษัทพวกเราเป๊ะเลยล่ะ!]

[ชู่ อย่าเอ็ดไป ตั้งแต่วินาทีที่เห็นกล่องจับรางวัล ฉันก็มีลางสังหรณ์ถึง "ความไม่ธรรมดา" ของเกมแล้ว]

[ไม่สนไม่แคร์ ฉันชอบดูหมดแหละ~]