ตอนที่ 64 แบ่งกลุ่มการแสดงรอบสาม

เฮ่อยวี่เฉินรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที สายตาทั้งสิบสองคู่ด้านหลังราวกับเครื่องสแกนเลเซอร์สิบสองเครื่องก็ไม่ปาน

อืม ไป๋สวี่หนานยืนอยู่ข้างเขา

เขาเดินขึ้นไปเหยียบบนกระดาษ A4 อย่างรู้หน้าที่

อืม สองเท้าก็เหยียบเต็มแผ่นแล้ว ถ้าอย่างนั้นอีกหกคนหลังจากนี้ต้องขึ้นมายืนบนตัวเขาหรือไงกัน...

สองสามคนยังพอไหว หกคนจะทำยังไงล่ะนั่น

"เกมรอบแรก เริ่มได้!"

ตู้หย่าหลินนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง ซึ่งเป็นที่นั่งชมระดับทำเลทอง

เธอก็เป็นพวกไม่ชอบออกแรงเหมือนกัน ชอบดูเรื่องสนุกแต่ไม่ชอบเอาตัวเข้าไปแจม

"1 2 3 มนุษย์ไม้"

คนทั้งสิบสามคนได้ยินคำสั่งก็หยุดการเคลื่อนไหว

เฮ่อยวี่เฉินค่อยๆ หันกลับมา เจตนาออมมือชัดเจนจนไม่ต้องสืบ ราวกับสล็อต "แฟลช" เข้าสิงร่าง

[จิ๊ เด็กฝึกกลุ่มนี้ไม่ได้เรื่องเลย! ถ้าให้ฉันเลือกนะ จะให้พี่เฉินเป็นคนวิ่ง แบบนั้นถึงจะสนุก]

[คอมเมนต์ข้างบน แน่ใจเหรอว่าถ้าให้พี่เฉินวิ่ง เขาจะไม่พุ่งเข้าเป้าใน 3 วินาทีน่ะ...]

[เอิ่ม... เถียงไม่ออกเลยว่ะ]

[ไม่ตื่นเต้นเลย! ทำไมพวกนั้นไม่แกล้งป่วนกันบ้างล่ะ! ตอนเด็กๆ พวกเราเล่นต้องมีป่วนกันตลอดแท้ๆ!]

"1... 2... 3... มนุษย์... ไม้"

ข้อความบนหน้าจอเพิ่งเลื่อนผ่านไป ในบรรดาสิบสามคนก็เริ่มมีคน "เล่นนอกลู่นอกทาง"

"อ๊ากกก! อย่าดึงกางเกงฉัน!"

เพราะคราวนี้เฮ่อยวี่เฉินสั่งหยุดกะทันหัน เด็กฝึกคนหนึ่งพุ่งตัวไปข้างหน้าแรงเกินไป เพื่อรักษาสมดุลของตัวเอง ตอนลนลานเลยเผลอไปกระชากกางเกงของคนที่อยู่ข้างหน้าเข้า

ตอนนี้ทุกคนสวมชุดวอร์มที่ค่ายฝึกแจกให้เหมือนกัน กางเกงเป็นเอวยางยืด

พอถูกดึงรั้งลงไปแบบนั้น ขอบกางเกงในสีชมพูก็โผล่ออกมาให้เห็นถึงหนึ่งในสาม

เด็กฝึกคนข้างหน้าตกใจจนร้องลั่น คว้ากางเกงดึงขึ้นตามสัญชาตญาณ พลอยทำให้เด็กฝึกคนข้างหลังเสียหลักล้มกลิ้งลงไปกับพื้นด้วยกัน

พอนอนแผ่อยู่บนพื้นถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่ควรดึงกางเกงเลยสักนิด!!!

ฮือๆๆ ทุกอย่างต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมดเลย!

แถมยังเผยความลับสีชมพูตัวน้อยของตัวเองอีก ขาดทุนย่อยยับแล้ว

ทั้งสองคนดิ้นกระแด่ว ๆ เหมือนดักแด้ไหมอยู่บนพื้นพลางทุบพื้นรัว ๆ!

[55555555 สีชมพู ฉันเห็นแล้ว!]

[นึกไม่ถึงเลยว่าน้องจะชอบสีชมพู 55555555! แบบนี้แปลว่าชอบกระสอบป่านสีชมพูด้วยใช่ไหมเนี่ย 55555555!]

[น้องชายไม่ร้องน้า เจ๊ชอบสีชมพูพอดีเลย อิอิอิ~]

คนอื่น ๆ ในกองถ่ายขำกันแทบขาดใจ ต่างพากันแซวยกใหญ่

ทั้งสองคนส่งสายตาตัดพ้อเคียดแค้น

สมาชิกในสนามอยากขำแต่ขำไม่ได้ แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเร็ว กัดริมฝีปากแน่น และเพื่อไม่ให้มองเห็นจนหลุดขำหนักกว่าเดิม บางคนถึงกับหลับตาปี๋ไปเลย

เฮ่อยวี่เฉินนึกถึงความทรงจำตอนเลี้ยงเด็กสมัยเด็ก ๆ ขึ้นมาได้บ้าง คำสั่งเริ่มตะโกนออกมาสะเปะสะปะมั่วไปหมดจนทุกคนพากันทรมานทรกรรม

ไป๋สวี่หนานพุ่งไปข้างหน้าสุด มีมาดความเป็นผู้นำโดดเด่นและองอาจยากจะหยุดยั้ง

เพราะไม่มีใครกล้าไปจั๊กจี้เขา เขาจึงไปถึงเส้นชัยเป็นคนแรก

เฮ่อยวี่เฉินหลุบตาลง ขยับเท้าข้างหนึ่งออกเพื่อเว้นที่ให้ครึ่งหนึ่ง

ไป๋สวี่หนานเท้าสะเอว เหยียบเท้าลงบนกระดาษขาวอย่างแรง หัวเราะหึ ๆ ในลำคออย่างได้ใจ ดูเหมือนตัวร้ายประเภท "นกกระจอกวางกล้ามอาศัยบารมีคน" ไม่มีผิด

ทางด้านหยวนเฟยกับสือหลานค่อนข้างน่าเวทนากว่า ใคร ๆ ก็รู้ว่าสองคนนี้เคยอยู่ทีมเดียวกับเฮ่อยวี่เฉินมาก่อน หากรอบนี้ปล่อยให้พวกเขาอยู่ทีมเดียวกันอีก จะไปเล่นอะไรได้อีกล่ะ!

ทุกคนต่างออกแรงขัดขวางเต็มที่ สือหลานอาศัยความคล่องแคล่วและร่างกายที่ยืดหยุ่น ใช้สารพัดท่ายากที่คาดไม่ถึงหลบหลีกซ้ายขวา ภายใต้การคุ้มกันของหยวนเฟยจึงเกือบจะถึงเส้นชัยแล้ว

ส่วนหยวนเฟยก็อาศัยรูปร่างและพละกำลังของตัวเอง ยืนหยัดนิ่งสนิทท่ามกลางการยื้อยุดฉุดกระชาก กลับกลายเป็นเด็กฝึกคนอื่นที่คิดจะเล่นตุกติกพากันล้มแปะลงกับพื้น รับกรรมที่ตัวเองก่อแท้ ๆ!

"หนึ่งสองสาม... มนุษย์หิน!"

สือหลานถึงที่หมายแล้ว ส่วนหยวนเฟยเหลืออีกเพียงก้าวเดียว

นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว หานจี้หมิงที่ตัวเล็กจิ๋วและเงียบเชียบ ก็กระดึบทีละนิดจนมาถึงจุดที่ไม่ไกลจากเส้นชัยอย่างไม่น่าเชื่อ

ทำไมถึงไม่มีใครสังเกตเห็นเขาน่ะเหรอ ก็เพราะแขนขาของเจ้าเด็กคนนี้ไม่เคยลอยพ้นพื้นเลยสักนิด เขากระดึบมาตลอดทาง ผ่านไปตรงไหน พื้นตรงนั้นก็สะอาดเอี่ยม ป้าแม่บ้านเห็นแล้วยังต้องยกนิ้วให้

ตอนที่คนอื่นพยายามวิ่งไปข้างหน้า เขากระดึบ ตอนที่พวกเด็กฝึกแกล้งกันและหยอกล้อกัน เขากระดึบ พอมีคนถูกส่งกลับไปเริ่มใหม่ที่จุดเริ่มต้น เขาก็กระดึบมาจนถึงข้างหน้าแล้ว

แม้แต่กล้องหลักก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างของเด็กคนนี้

"หนึ่ง... สอง... สาม... มนุษย์หิน"

หยวนเฟยถึงที่หมาย

หานจี้หมิงอาศัยจังหวะเหมาะ กลิ้งติดต่อกันสามตลบบนพื้นจนมาหยุดอยู่แทบเท้าของเฮ่อยวี่เฉิน

เมื่อเท้าถูกของหนักกดทับ เฮ่อยวี่เฉินจึงก้มลงมอง เด็กหนุ่มนอนหงายอยู่บนพื้น สองมือหดเกร็งอยู่แนบอก ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าบิดเบี้ยวแนบไปกับตัว

เอาเถอะ เอาที่นายสบายใจ นายมันน่ารัก นายมันเจ๋งที่สุดแล้ว

เขายื่นมือไปดึงอีกฝ่ายลุกขึ้นจากพื้น แล้วช่วยปัดฝุ่นตามตัวให้

คราวนี้ก็เกิดปัญหาขึ้นแล้ว... ครบห้าคนแล้ว จะยืนกันยังไงล่ะทีนี้!

เฮ่อยวี่เฉินยังต้องคอยขานสัญญาณ ส่วนอีกสี่คนก็ไม่ลนลาน พยายามขยับปรับตำแหน่งและลองสารพัดวิธีที่เป็นไปได้

"พ่อบุญธรรม!!! ผมมาแล้ว!!!"

ลู่เย่ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ พุ่งทะยานเข้ามาเหมือนม้าป่าหลุดบังเหียน

เฮ่อยวี่เฉินแอบกลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ความเย็นชาของเฮ่อยวี่เฉินไม่อาจดับไฟความกระตือรือร้นของลู่เย่ได้เลย ในใจของเขาลิงโลดจนแทบจะระเบิดออกมา พลางอุทานในใจไม่หยุดว่า ตัวเองนี่มันโชคดีเกินไปแล้ว! ครั้งที่สองแล้วนะ! ไปเหยียบขี้หมานำโชคเบอร์ไหนมา ถึงได้สุ่มมาอยู่กลุ่มเดียวกับพี่เฉินอีกแล้วเนี่ย!

ลู่เย่รู้สึกเพียงว่าความดีใจในอกกำลังล้นปรี่จนอยากจะระบายออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ตอนนี้ไม่เอื้ออำนวย เขาคงจะแหกปากหัวเราะลั่นอย่างไม่แคร์สายตาใคร และอวดเบ่งให้สะใจ ให้ทุกคนได้รับรู้ว่าเขานี่แหละ ลู่เย่... ผู้ที่เทพีแห่งโชคลาภโปรดปราน! โคตรเจ๋งเลยโว้ย!

ยังเหลือโควตาอีกแค่ที่เดียว! คนที่เหลือต่างพากันก้มตัวลงต่ำเพื่อลดจุดศูนย์ถ่วงลงอย่างตึงเครียด เตรียมวิ่งสปรินต์เข้าเส้นชัยเป็นรอบสุดท้าย

ตรงจุดสิ้นสุด เฮ่อยวี่เฉินปล่อยให้อีกฝ่ายจัดแจงตามใจชอบ สมาชิกสองสามคนเกาหัวแกรกๆ อย่างจนปัญญา ขาตั้งหลายข้างขนาดนี้ แค่เหยียบลงไปสองข้างพื้นที่ก็เต็มแล้ว

หยวนเฟยถึงขั้นแบกสือหลานขึ้นหลัง แต่ถ้าทำแบบนี้ก็ต้องมีคนแบกคนอื่นเพิ่มอีก แถมยังทรงตัวได้ยากมาก

"หนึ่ง สอง สาม หุ่นไม้"

เด็กฝึกคนสุดท้ายพุ่งผ่านเส้นมาแล้ว แต่เกมยังไม่จบ ตราบใดที่พวกเขาทั้งเจ็ดคนยังยืนบนกระดาษขาวไม่สำเร็จ คนข้างหลังก็ยังมีโอกาสอยู่

[เกมเริ่มน่าสนุกขึ้นมาแล้ว 555~]

[จะว่าไปฉันเคยเล่นเกมนี้ ตอนนั้นยืนกันแค่ห้าคนยังยากเลย แถมพวกเราเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ กันทั้งนั้น พวกเขาเป็นผู้ชายตัวโตตั้งเจ็ดคน งานหยาบแน่ๆ]

[ฉันลองค้นดูแล้ว มีคนที่ทำสำเร็จเยอะอยู่นะ แค่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยืนกันท่าไหน แต่ประคองไว้แค่สิบวินาทีน่าจะไม่ยากเท่าไหร่หรอกมั้ง]

"ฟังฉันๆ! เฮ่อยวี่เฉินนายแบกหานจี้หมิง หยวนเฟยนายแบกสือหลาน ส่วนฉันจะแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างพวกนายสองคน แล้วก็นั่น... ลู่เย่กับหลี่เจ๋อ พวกนายสองคนใช้แขนโอบรอบสองคนนั้นไว้ แล้วจับแขนกันให้แน่น"

คุณชายน้อยยังคงเฉลียวฉลาด คิดหาวิธีได้อย่างรวดเร็ว

เฮ่อยวี่เฉินเลิกคิ้วตามความเคยชิน ยอม "ทำตามคำสั่ง" แบกหานจี้หมิงขึ้นหลัง ปากก็ยังคงตะโกนขาน "หนึ่ง สอง สาม หุ่นไม้" ไปด้วย

ไป๋สวี่หนานตวัดสายตาพิฆาตใส่ คนก็ครบแล้ว ยังจะตะโกนบ้าอะไรของนายอีก!

แต่พอสบเข้ากับรอยยิ้มที่ยกขึ้นของเฮ่อยวี่เฉิน เขาก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ความฮึดสู้พลันมอดดับลงทันใด ได้แต่ยื่นปากหลบสายตาไปทางอื่น

แม้จะทำตามคำสั่งของไป๋สวี่หนานแล้ว แต่ทุกคนก็ยังทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง เกือบจะล้มพับลงไปอยู่รอมร่อ

ปัญหาหลักคือช่องว่างที่เหลือให้ลู่เย่กับหลี่เจ๋อนั้นแคบเกินไป ต่อให้เขย่งปลายเท้าก็ยังแทรกเข้าไปไม่ได้ พละกำลังท่อนบนของทั้งคู่ก็ไม่พอที่จะเกาะเกี่ยวกันไว้ให้ครบสิบวินาที

เฮ่อยวี่เฉินจนใจ ได้แต่แบกหานจี้หมิงไว้บนหลัง พลางบอกให้ไป๋สวี่หนานเหยียบลงบนหลังเท้าของตน จากนั้นเขากับหยวนเฟยก็พยายามขยับเปิดพื้นที่ให้ทั้งสองคนเพิ่มขึ้น ให้หานจี้หมิงกับสือหลานจับมือกันไว้เพื่อช่วยทรงตัว ส่วนตัวเขาเองก็ใช้มือข้างหนึ่งดึงลู่เย่ อีกข้างหนึ่งดึงหลี่เจ๋อ บอกให้ทั้งคู่ย่อตัวลงเพื่อเลื่อนจุดศูนย์ถ่วงลงต่ำในการรักษาการทรงตัว ขาข้างไหนที่เหยียบพื้นไม่ได้ ก็ให้เหยียบลงบนหลังเท้าของเขากับหยวนเฟยแทน

"สิบ"

"เก้า"

"แปด"

"เจ็ด"

......