ตอนที่ 67 โชว์กับโชว์

"พี่เฉิน พี่ไปเข้าห้องน้ำทำไมตั้งนาน หรือว่า..." สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองลงไปท่อนล่าง

คำว่า "ไตเสื่อม" จ่ออยู่ริมฝีปากรอมร่อ

เฮ่อยวี่เฉินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ เป็นลูกผู้ชาย จะยอมให้ใครมาสงสัยว่า "ไม่ไหว" ได้ยังไง

เขาดีดนิ้วใส่หน้าผากเจียงเสี่ยวเหย่อย่างแรง แล้วก็ไม่เว้นลู่เย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน ทั้งสองคนร้อง "โอ๊ย!" เสียงหลงสะท้อนลั่นไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า เจือด้วยความเจ็บปวดและความน้อยใจเต็มเปี่ยม

จากนั้นก็พร้อมใจกันเอามือกุมหน้าผากตรงที่โดนดีดไว้แน่น ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ โดยไม่รู้ตัว ปากยังพร่ำบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง คล้ายกำลังตัดพ้อถึงความเจ็บปวดที่จู่ ๆ ก็ได้รับ

"โอ๊ย! พี่เฉิน ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะพี่!"

โดนลูกหลงแท้ ๆ

"ไม่ไปคุยเรื่องโชว์การแสดง มาดักหน้าห้องน้ำฉัน พวกนายสองคนโรคจิตเหรอ"

เฮ่อยวี่เฉินพูดอย่างหัวเสีย รู้แก่ใจว่าพวกเขาสองคนหวังจะให้ตนเองช่วยออกไอเดีย

"โชว์ของตัวเองก็คิดเองสิ ฉันจะช่วยพวกนายแบกไปได้กี่น้ำ จะให้ฉันส่งพวกนายเดบิวต์ไปเลยไหม จบรายการไปแล้วจะทำยังไง"

การช่วยคนย่อมมีขอบเขต หากช่วยจนสุดท้ายพวกนี้เอาแต่พึ่งพาเขา มันก็ไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาเอง

ได้ยินดังนั้นทั้งสองก็ก้มหน้าลงอย่างหงอยเหงา

ลู่เย่ยังพอทำเนา เพราะยังไงการแสดงรอบสามก็ยังอยู่ทีมเดียวกัน แต่เจียงเสี่ยวเหย่ตั้งใจมาถามเรื่องโชว์ในงานแฟนมีตติ้ง

คราวนี้คงทำได้แค่กลับไปคิดเองแล้ว

"ในเมื่อเป็นแฟนมีตติ้ง มีแฟนคลับโหวตนายขึ้นมาตั้งมากมาย ก็ควรคิดโชว์ด้วยตัวเองถึงจะนับว่าขอบคุณจากใจจริง ตั้งใจร้องเพลงให้แฟนคลับของนายสักเพลง เชื่อเถอะว่าพวกเธอต้องชอบแน่"

เฮ่อยวี่เฉินตบบ่าเจียงเสี่ยวเหย่

ผ่านช่วงเวลานี้มา เขาก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกชอบที่แฟนคลับมีต่อไอดอลบ้างแล้ว ความชอบอาจมาจากเหตุผลร้อยแปด แต่ความรู้สึกรักชอบนั้นไม่อาจเสแสร้ง และทำให้คนสัมผัสได้จริง ๆ

ในการพบปะไม่กี่ครั้ง หากมองข้ามคำพูดสุดเหวี่ยงชวนอ้าปากค้างหน้าแดงเหล่านั้นไป ความรักและความกระตือรือร้นที่แฟนคลับแสดงออกมาก็ส่งผลต่อเขาจริง ๆ จดหมายที่แฟนคลับส่งให้ พอมีเวลาเขาก็จะแกะอ่านทีละสองฉบับอย่างตั้งใจจนจบ

ลายมือบางคนเรียบร้อย สำนวนไพเราะ ลายมือบางคนดูเด็ก ทว่าเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

จดหมายแต่ละฉบับเนื้อหาต่างกัน แต่มีหัวข้อเดียวกัน นั่นคือเขียนถึงความชอบและคำให้กำลังใจที่มีต่อเขาจนเต็มหน้ากระดาษ

เอาใจแลกใจ นี่คือกฎเกณฑ์ที่เขายึดมั่นมาตลอด ดังนั้นเขาจึงยอมทุ่มเทความคิดเพื่อแฟนคลับพวกนี้ และตักเตือนให้เจียงเสี่ยวเหย่กลับไปคิดให้ดี ต่างคนต่างต้องแสดงความจริงใจออกมา ในฐานะไอดอล สิ่งที่ดีที่สุดที่จะตอบแทนแฟนคลับได้ก็คือเวทีที่ยอดเยี่ยมไม่ใช่หรือไง

"พี่เฉินกลับมาแล้ว!"

คนสิบกว่าคนนั่งบนพื้นห้องเรียนเล็กเพื่อรอเขากลับมา พอเห็นภาพที่ทุกคนพากันเงยหน้ามอง ยิ่งทำให้เฮ่อยวี่เฉินรู้สึกว่าตัวเองเป็นครูโรงเรียนอนุบาลเข้าไปใหญ่

"มาทำอะไรกันที่นี่หมด"

นอกจากสมาชิกในทีมการแสดงรอบสามแล้ว เด็กฝึกที่จะเข้าร่วมงานแฟนมีตติ้งก็อยู่กันครบ นี่เห็นที่นี่เป็นห้องประชุมไปแล้วหรือไง

แม้กระทั่งซ่งเจ๋อหมิงก็ยังอยู่ด้วย

"ก็ตอนค่ำต้องส่งรายชื่อโชว์แล้วนี่ครับ พวกเรายังไม่มีไอเดียเลย อยากมาขอความเห็นจากพี่เฉินหน่อย"

"ฉันไม่มีความเห็น อะไรที่ควรพูดฉันก็บอกเจียงเสี่ยวเหย่ไปหมดแล้ว พวกนายกลับไปเตรียมตัวกันเองเถอะ แฟนคลับอยากดูโชว์ที่พวกนายเตรียมมาเอง ไม่ใช่งานมหกรรมแสดงความสามารถของฉัน"

พอเห็นทุกคนตกอยู่ในห้วงความคิด เขาก็เสริมอีกประโยค "เลือกโชว์ที่ตัวเองถนัดก็พอ"

หลายคนมาด้วยความกระตือรือร้น แต่ขากลับกลับหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา

ไมโลทรมานใจจะแย่ ไม่เพียงแต่การแสดงรอบสามจะไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับพี่เฉิน งานแฟนมีตติ้งก็ยังไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกันอีก อยากจะกอดพี่เฉินแล้วร้องไห้โฮจริง ๆ!

พลางคิดก็พุ่งตัวเข้าไปกอดเฮ่อยวี่เฉินแน่น "พี่ครับพี่! ทำไมพี่ถึง...แล้วผมจะ...#￥%&"

ใครไม่รู้คงนึกว่าเฮ่อยวี่เฉินสู่ขิตไปแล้ว

[ลูกเอ๋ยน่าสงสาร เพื่อนร่วมทีมใหม่ไม่มีใครเคยร่วมงานด้วยสักคน]

[เฮ่อยวี่เฉินไร้น้ำใจไปหน่อยไหม ทุกคนมาขอคำแนะนำดี ๆ แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรเลย]

[โอ๊ย ป่านนี้แล้วยังมีคอมเมนต์แบบนี้อยู่อีก เบิกเนตรจริง ๆ หลุดรอดการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมารึไง ฟังไม่ออกเหรอว่าพี่เฉินหมายถึงอะไร?]

[นั่นสิ ความหมายของพี่เฉินชัดเจนว่าอยากให้ทุกคนกลับไปคิดให้ดี แฟนคลับโหวตพวกเขาออกมาก็ย่อมอยากเห็นโชว์ความสามารถของพวกเขาเองอยู่แล้ว อะไรกัน จะให้พี่เฉินช่วยทุกคนตอนนั้น ขึ้นแสดงทุกโชว์เลยไหมล่ะ? แล้วเดี๋ยวก็หาว่าพี่เฉินแย่งแอร์ไทม์ เผด็จการรวบหัวรวบหางอีก จะพูดให้ดีหรือร้ายพวกเธอก็เหมาหมดใช่ไหมล่ะ]

[เสี่ยวซ่งดูน่าน้อยใจจัง...]

[น้อยใจบ้าอะไร... ฉันว่าเฮ่อยวี่เฉินก็ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย...]

ปลอบไมโลเสร็จ ก็ส่งทุกคนออกไปจนเหลือเพียงสมาชิกทีมแสดงรอบสามอย่างเป็นทางการ

เฮ่อยวี่เฉินกวาดตามองสมาชิกในทีม พลางขบคิดถึงเพลงที่จะใช้ในรอบสาม นอกจากหลี่เจ๋อที่เพิ่งเข้ามาใหม่แล้ว ระดับฝีมือของคนอื่นก็ไม่ต้องพูดถึงให้มากความ

เวทีรอบสองเน้นอารมณ์อ่อนโยน รอบสามจึงต้องจัดโชว์ที่ระเบิดเวทีให้ลุกเป็นไฟอย่างแน่นอน และยังต้องเข้ากับธีม "สับสน" ด้วย

"นี่... เฮ่อยวี่เฉิน นายมีไอเดียอะไรบ้างไหม"

ไป๋สวี่หนานเห็นเฮ่อยวี่เฉินเงียบไปพักใหญ่ เอาแต่มองพวกเขาทีละคนจนรู้สึกขนลุก จึงคิดในใจว่าหรือหมอนี่จะหมดมุกแล้ว?

ฮ่า! ถึงเวลาที่เขาจะได้โชว์ฝีมือเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ไม่ได้การ ต้องไว้หน้าหมอนี่สักหน่อย ถามแบบอ้อมค้อมหน่อยดีกว่า

"ในพวกนาย มีใครเล่นกีตาร์ เบส หรือกลองชุดเป็นบ้าง"

[แล้วไงต่อ? มี มี มีไอเดียอีกแล้วเหรอ?]

[เรื่องนี้ เปิ่นกงไม่แปลกใจเลยสักนิด (ถูเล็บชิล ๆ)]

[พี่สาวคนข้างบน เลิกอวดได้แล้วย่ะ!!! รู้แล้วว่าเธอกดบัตรได้! เกลียดจริง!!]

[พวกเธอจะยกย่องเฮ่อยวี่เฉินเป็นพระเจ้ากันอยู่แล้ว เพิ่งจะผ่านมานานเท่าไรเอง]

[อุ๊ยตาย~~~ นึกว่าคุณไปยังซะอีก เมนของคุณก็ไปแล้ว ทำไมไม่รีบไสหัวตามไปล่ะ จะมาสิงอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของพวกเราทำไม!]

[จะสิงก็สิงไปเถอะ มาสอดแนมข่าวสารยังไม่รู้จักหุบปากหมา ๆ ของแกอีก]

"เอ่อ... ผะ ผมพอเล่นกลองชุดเป็นบ้างครับ" หลี่เจ๋อยกมือขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เฮ่อยวี่เฉินขมวดคิ้ว พอเป็นบ้างนั้นใช้ไม่ได้ แต่ก็จำไว้ก่อน

"ฉันเล่นเบสเป็น" เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน น้ำเสียงแฝงความมั่นใจและความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน

แทบจะในเวลาเดียวกัน อีกเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา "ผมเล่นเบสเป็น"

สองเสียงประสานซ้อนทับกันอย่างบังเอิญ

หยวนเฟยกับไป๋สวี่หนานชะงักไปก่อน จากนั้นราวกับใจตรงกัน ต่างหันขวับไปมองหน้าอีกฝ่ายแทบจะพร้อมกัน

สายตาทั้งคู่ประสานกัน แววตาแฝงความประหลาดใจอยู่บ้าง และดูเหมือนจะมีความรู้สึกอยากเอาชนะปนอยู่อย่างเงียบ ๆ

นายน้อยแทบจะกลอกตาขึ้นฟ้า ฮึ ลอกเลียนแบบคนอื่นชัด ๆ!

หยวนเฟยเบือนสายตาหนีอย่างพูดไม่ออก ไม่อยากถือสากับเด็ก

เบสสองตัว เรื่องนี้เหนือความคาดหมาย โครงสร้างคร่าว ๆ ของเวทีเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในหัว

"ตกลง พวกนายคิดโชว์สำหรับงานมีตติ้งไปก่อน คิดออกแล้วก็รีบเริ่มซ้อม นายตามฉันมา" เขาเชิดคางไปทางหลี่เจ๋อเล็กน้อย

หลี่เจ๋อตอบรับอย่างเซ่อซ่า พลางรีบลุกขึ้นเดินตามไป

"หมาย... หมายความว่าไงเนี่ย!? เฮ้... นายยังไม่ได้บอกเลยนะว่าโชว์คืออะไร! จริงสิ แล้วหัวหน้าทีมเราคือใครล่ะ!"

ไป๋สวี่หนานงงเป็นไก่ตาแตก อะไรของเขาวะเนี่ย!

ตกลงมีไอเดียหรือไม่มีกันแน่? ถ้าไม่มี ทางเขามีเพลงเยอะแยะนะเฮ้ย! มาร้องขอคุณชายน้อยสิ เขาจะได้ช่วยไงเล่า!

คนอื่น ๆ ต่างส่ายหน้าแล้วแยกย้ายกันไป กลุ้มใจกับโชว์ในงานมีตติ้ง

"หือ?" ไป๋สวี่หนานหันกลับไปสบเข้ากับใบหน้าเหวอ ๆ อีกหน้าหนึ่ง

ลู่เย่หัวเราะแห้ง ๆ "แหะ ๆ... ผะ... ผมไปวอร์มเสียงก่อนนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

ประกอบกับรอยแดงบนหน้าผากที่ยังไม่จางหาย ยิ่งทำให้ดูเด๋อด๋าเข้าไปใหญ่

ประสาท

ไป๋สวี่หนานกอดอกนั่งลงบนพื้นอย่างฮึดฮัด

พิลึกชะมัด คนทั้งทีมนี่มันอะไรกัน!

ไม่สิ! ยกเว้นเขาคนหนึ่ง!