ตอนที่ 74 ลุคเวทีสาม

"ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ใจ ความรักของฉันไม่เคยเปลี่ยนไป

ไม่ต้องกังวลว่ากาลเวลาที่ผันผ่านจะพัดพาทุกสิ่งไป

ไม่ว่าจะเป็นฮิปฮอปหรือร็อก ความรักของฉันไม่เคยเปลี่ยนไป

ทุกความทรงจำอันงดงามถูกบันทึกไว้ข้างในนี้"

เมื่อบทเพลงดำเนินมาถึงท่อนไคลแมกซ์ เสียงร้องของเฮ่อยวี่เฉินก็ยิ่งกังวานทรงพลัง นิ้วมือที่พรมลงบนลิ่มเปียโนทั้งรวดเร็วและแม่นยำยิ่งขึ้น ทุกตัวโน้ตเปรียบเสมือนก้อนหินที่โยนลงสู่ห้วงน้ำในใจ สั่นระลอกคลื่นให้แผ่กระจายในหัวใจของเหล่าแฟนคลับเป็นชั้น ๆ

แฟนคลับต่างพากันชูป้ายไฟในมือ แสงไฟระยิบระยับกะพริบไหวในความมืดราวกับดวงดาวพร่างพราวบนท้องฟ้าราตรี ส่องประกายสะท้อนกับเฮ่อยวี่เฉินบนเวที เติมแต่งบรรยากาศให้ชวนฝันยิ่งขึ้น

ชั่วขณะที่โน้ตตัวสุดท้ายของเพลงจบลง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งสถานที่ แฟนคลับตะโกนเรียกชื่อของเฮ่อยวี่เฉินอย่างสุดเสียง เสียงกู่ร้องดังเซ็งแซ่ระงมต่อเนื่องยาวนานไม่ยอมสงบลง

เฮ่อยวี่เฉินใช้เพลง "เพลงของเรา" สื่อความรู้สึกระหว่างเขากับแฟนคลับ ขณะที่พวกเธอก็ตอบรับความรักที่มีต่อเขาอย่างตรงไปตรงมาและเปิดเผยยิ่งกว่า

เฮ่อยวี่เฉินยกนิ้วแตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้เงียบอีกครั้ง แฟนคลับจึงพากันเงียบเสียงลงทันที

"คำพูดเลี่ยน ๆ ผมพูดไม่ค่อยเป็นหรอกครับ ทุกคนแค่ฟังเพลงก็พอ ต่อไปผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด ขอบคุณทุกคนที่ชอบผมนะครับ"

เฮ่อยวี่เฉินเดินมาที่หน้าเวทีแล้วโค้งคำนับให้ทุกคนอย่างลึกซึ้งและจริงใจ

ใครบอกว่านายพูดไม่เก่งกันล่ะ! คุณพระช่วย ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว จริงใจจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในยุคปัจจุบันจริง ๆ

ผู้ชายคนนี้ยังแต่งเพลงให้พวกเราด้วยนะเนี่ย!

โดนตกเข้าเต็มเปาแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!

เหล่าหญิงสาวต่างต้านทานไม่ไหว พากันเอามือปิดปากแน่น

"ฝ่าลมเคียงข้างยวี่ ร่วมทางชั่วชีวีเคียงข้างเฉิน!"

"ฝ่าลมเคียงข้างยวี่ ร่วมทางชั่วชีวีเคียงข้างเฉิน!"

บรรยากาศผลักดันมาถึงจุดนี้ แฟนคลับก็พากันซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ทั้งที่เป็นเด็กฝึกเหมือนกัน แต่ไอดอลของเราแต่งเพลงให้พวกเราเชียวนะ! มีแค่หนึ่งเดียวในรายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" เลยด้วย! ความรู้สึกภาคภูมิใจผุดขึ้นมาในอกทันที

"พี่เฉินวางใจได้เลยค่ะ! ฉันจะสนับสนุนพี่ตลอดไป!"

"พี่เฉินก้าวไปข้างหน้าอย่างเดียวพอนะคะ ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างพี่อยู่ตรงนี้เสมอ!"

......

แฟนคลับของเด็กฝึกคนอื่นย่อมทั้งอิจฉาทั้งริษยา แทบอยากจะสลับสมองไอดอลบ้านตัวเองกับเฮ่อยวี่เฉินซะเดี๋ยวนั้น

เหล่าเด็กฝึกต่างถอนหายใจด้วยความทึ่ง ให้ตายสิพวก อย่ามาแข่งกันดุเดือดขนาดนี้สิเหวย นายเล่นทำแบบนี้พวกเราก็ลำบากแย่น่ะสิ!

ซ่งเจ๋อหมิง : เหอะ เอาใจแฟนคลับล่ะสิไม่ว่า

ปกติดูไม่ออกเลยนะ ที่แท้นายเฮ่อยวี่เฉินก็เป็นคนแบบนี้

อารมณ์ความรู้สึกเหล่านี้ดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงช่วงแจกลายเซ็นด้านหลัง

"พี่เฉินคะ ขอลายเซ็นพร้อมเขียนท่อนเนื้อเพลงเมื่อกี้นี้สักประโยคได้ไหมคะ"

"พี่เฉินคะ พอดีเพื่อนฉันซื้อบัตรไม่ทัน ช่วยเขียนเซ็นระบุชื่อมอบให้เธอหน่อยได้ไหมคะ"

......

คำขอทำนองนี้เฮ่อยวี่เฉินต่างตอบสนองให้ทีละคนจนครบ

สมุดเล่มเล็กที่แฟนคลับพกมาต่างมีขนาดไม่ใหญ่ และทุกคนต่างรู้กาลเทศะ ไม่ได้ขอให้เขียนข้อความยาวเกินไป

พอถึงคิวของเล่อยี ตาของหญิงสาวก็บวมแดงเป่งราวกับลูกเงาะสองลูก

"อ้าว คุณนั่นเอง?"

เฮ่อยวี่เฉินจำเด็กสาวคนนี้ได้ทันที เคยเจอกันตอนซ้อมใหญ่เวทีแรก

"พี่เฉินจำฉันได้ด้วยเหรอคะ!"

เล่อยีไม่คิดว่าเฮ่อยวี่เฉินจะยังจำตนเองได้ ตาบวมแดงราวลูกเงาะเบิกกว้างขึ้นอีก หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอรื้นในเบ้าตาก็เริ่มทะลักออกมาอีกระลอก

"แน่นอนสิครับ อยากให้ผมเซ็นว่าอะไรดี?"

"ฮือๆ อะไรก็ได้ทั้งนั้นเลยค่ะ โฮ!!"

ทนไม่ไหวจริง ๆ จมูกพลันแสบแปลบ น้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่อยู่

เฮ่อยวี่เฉินหัวเราะออกมาอย่างจนใจ ด้วยช่วงแขนขายาว เขาจึงโน้มตัวไปข้างหน้าแล้ววางฝ่ามือลูบศีรษะของเล่อยีเบา ๆ อีกครั้ง

"ผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย ถึงกับทำให้คนตกใจร้องไห้ได้เลยเหรอครับ?"

"ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่! ฉันแค่ตื่นเต้นตื้นตันเกินไปต่างหาก! ฉันชอบพี่เฉินมากจริง ๆ นะคะ!"

เล่อยีปาดน้ำตา พยายามเค้นรอยยิ้มออกมา เพียงแต่เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ ปรับสีหน้าตามไม่ทันในชั่วพริบตา สีหน้าจึงดูตลกขบขันอยู่บ้าง

"ถ้าชอบผมก็ยิ้มเยอะ ๆ สิครับ คุณชื่ออะไรเหรอ?"

"เล่อยีค่ะ! 'เล่อ' ที่แปลว่ามีความสุข 'ยี' ที่แปลว่าสบายอกสบายใจค่ะ"

"ได้ครับ งั้นเขียนว่า ขอให้เล่อยีมีความสุขตลอดไป สบายอกสบายใจในทุกวัน นะครับ"

เฮ่อยวี่เฉินไม่เหมือนเด็กฝึกคนอื่นที่มีการออกแบบลายเซ็นไว้เป็นพิเศษ ลายมือชื่อสามพยางค์ "เฮ่อยวี่เฉิน" ของเขานั้นแข็งแกร่งทรงพลัง ลายเส้นเรียวบางแต่แฝงโครงร่างหนักแน่น เป็นอักษรผอมทองที่สง่างามถูกต้องตามแบบแผน

เขาเรียนคัดลายมือพู่กันจีนกับคุณตามาตั้งแต่เด็ก เขียนได้หลายแบบ แต่โปรดปรานอักษรผอมทองเป็นพิเศษ คุณตาชื่นชมเรื่องนี้มาก ลายมือสะท้อนตัวตน คนเราต้องมีทระนงองอาจในสันดาน โครงร่างตั้งได้ดี เลือดเนื้อถึงจะเติมเต็มได้อย่างหนักแน่น

"ขอบคุณค่ะพี่เฉิน! หนูจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยค่ะ การได้พบพี่เฉินคือเรื่องที่โชคดีที่สุดของหนูเลยค่ะ!"

เด็กสาวเอ่ยอย่างจริงจัง สีหน้าแววตามุ่งมั่น

นี่เป็นสีหน้าที่ต่างจากตอนมีเด็กผู้หญิงมาสารภาพรักสมัยเด็ก ไม่ได้เจือความรู้สึกคลุมเครือในเชิงชู้สาวแม้แต่น้อย

หัวใจของเฮ่อยวี่เฉินคล้ายถูกกระแทกเบา ๆ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนยิ่งขึ้น นับตั้งแต่มาที่นี่ จำนวนครั้งที่เขายิ้มก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลของการ์ดระบบ หรือเพราะความรู้สึกของการถูกโอบล้อมด้วย "ความชอบ" มันงดงามเกินไป ความรู้สึกหม่นหมองที่เคยกดทับอยู่ในอกจึงถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น และรับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกรอบตัวได้ดียิ่งขึ้น

"ครับ การได้เจอพวกคุณก็เป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดของผมเหมือนกัน"

งานแฟนมีตติ้งออฟไลน์ครั้งแรกที่กินเวลานานถึงสามชั่วโมงปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ

เหล่าแฟนคลับยังไม่อาจตื่นจากความฝันอันงดงามตระการตานี้ แววตายังคงเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นและซาบซึ้ง มีบางคนที่รู้สึกเคว้งคว้างอยู่บ้าง ความเงียบสงบหลังงานเลี้ยงใหญ่เลิกราทำให้ไม่ค่อยคุ้นชิน

ฝีเท้าที่ก้าวออกจากงานหนักอึ้งเป็นพิเศษ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ พวกเธอจับกลุ่มสามถึงห้าคนล้อมวงกันอยู่หน้าประตูยิมเนเซียม พูดคุยถึงช่วงเวลาอันยอดเยี่ยมเมื่อครู่ หวนนึกถึงวินาทีที่ได้ใกล้ชิดกับไอดอล และเฝ้ารอภาพการพบกันในครั้งถัดไป

ตอนที่มีซูเข้าไปในฮอลล์เธอสะพายแค่กระเป๋าใส่อุปกรณ์ใบเดียว แต่ตอนออกมา มือข้างหนึ่งหิ้วของที่ระลึกที่ทุกคนได้รับ ส่วนอีกข้างคือของรางวัลจากการเล่นเกมและลายเซ็นของเฮ่อยวี่เฉิน

การได้ใกล้ชิดในครั้งนี้ ทำให้ความชื่นชอบที่เธอมีต่อเฮ่อยวี่เฉินเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

พวงแก้มของเธอแดงระเรื่อ ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับหวงอวิ๋นอวิ๋นก่อนออกจากบ้านไปเสียสนิท ว่าพองานจบจะรีบโทรรายงานตัวทันที

งานแฟนมีตติ้งครั้งนี้เรียกว่าคุ้มค่าเกินบรรยาย แฟนคลับจำนวนไม่น้อยพอกลับถึงบ้านก็รีบเปิดเวยปั๋วเขียนเรียงความยาวเหยียดเพื่อบอกเล่าความรู้สึก ส่วนคนที่มีทักษะเฉพาะตัวอย่างหวงอวิ๋นอวิ๋นกับมีซูก็เร่งมือแต่งรูปและคิดคำบรรยาย หวังจะโพสต์ลงเวยปั๋วให้เร็วที่สุดเพื่อชิงกระแสความสนใจแรก

แม้ว่าเหล่าเด็กฝึกจะเหนื่อยล้าเพียงใดหลังจบกิจกรรมนี้ แต่ก็ต้องหันกลับไปทุ่มเทให้กับการซ้อมเวทีแสดงรอบสามที่สำคัญยิ่งกว่าทันที

งานแฟนมีตติ้งครั้งนี้ไม่เพียงปลุกพลังให้แฟนคลับเลือดสูบฉีด แต่ยังเหมือนฉีดสารกระตุ้นหัวใจให้เด็กฝึกต่างมีไฟขึ้นมาเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างส่งอิทธิพลต่อกัน

สมาชิกในทีมของเฮ่อยวี่เฉินทุ่มเทกายใจไปกับการทำความคุ้นเคยกับท่อนของตัวเอง ทุกคนเปรียบเสมือนนาฬิกาที่ไขลานจนแน่น กำลังง่วนอยู่กับงานอย่างตึงเครียดแต่เป็นระเบียบเรียบร้อย

ทว่าเฮ่อยวี่เฉินกลับต้องมาปวดหัวกับสไตล์การแต่งตัวสำหรับเวทีแสดงรอบสาม ครั้งนี้เป็นแนวร็อกแบนด์ ไม่เพียงต้องดึงเอกลักษณ์ของสมาชิกแต่ละคนออกมา แต่ยังต้องเข้ากับบรรยากาศของเพลงด้วย

ตัวเขาเองใช้หน้าตาหล่อเหลาทำร้ายหัวใจคนอื่นมาตลอด โตมาขนาดนี้แทบไม่เคยใส่ใจเรื่องการแต่งตัว ปกติชุดยูนิฟอร์มชุดเดียวก็จบ หรือไม่ซูยวี่ชิงซื้ออะไรให้ก็ใส่อย่างนั้น เสื้อผ้าในเวทีแสดงรอบแรกถือเป็นเพดานจินตนาการของเขาแล้ว โชคดีที่สไตล์การแต่งหน้าทำผมหลังจากนั้นได้ไอเดียของสือหลานช่วยเพิ่มสีสันไปได้มาก

นี่นับว่าเป็นจุดอ่อนของเขาเลยทีเดียว

ครั้งนี้เป็นแนวร็อกแบนด์

พอนึกถึงสือหลาน...

"สือหลาน พวกเราไปหาพี่อวี้กันสักรอบเถอะ"

"ได้"