ตอนที่ 73 งานแฟนมีตติ้ง (4)

มีซูหาชิ้นส่วนเครื่องหน้าครบทั้งหมดเป็นคนแรก เธอประคองจิ๊กซอว์วิ่งกลับมาข้างกายเฮ่อยวี่เฉิน ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มสดใส

"พี่เฉิน ฉันหาเจอหมดแล้วค่ะ!"

เฮ่อยวี่เฉินเห็นท่าทางเงอะงะลนลานตอนถือจิ๊กซอว์ของเธอ จึงช่วยรับมาถือไว้สองชิ้น

ขณะนั้น แฟนคลับคนอื่นที่ร่วมเล่นเกมยังคงพลิกหาและเพ่งดูชิ้นส่วนในกองจิ๊กซอว์กันอย่างขะมักเขม้น

"พี่เฉิน! ต่อเสร็จแล้วค่ะ!"

เธอตื่นเต้นจนสองมือสั่นเทาเล็กน้อย บรรจงยื่นจิ๊กซอว์เครื่องหน้าที่ต่อเสร็จเรียบร้อยให้เฮ่อยวี่เฉิน น้ำเสียงสั่นไหวเพราะความตื่นเต้น

เฮ่อยวี่เฉินรับจิ๊กซอว์รูปเครื่องหน้าที่สมบูรณ์มา ด้านบนเป็นใบหน้าอันคุ้นเคยของตัวเขาเอง สีหน้าของเขาดูอ่อนโยนลง "อืม ขอบคุณครับ คุณรอบคอบมาก เล่นเกมเก่งมากเลย"

ใบหน้าของมีซูแดงซ่านขึ้นมาทันควัน ทั้งที่เป็นแค่ประโยคธรรมดาแท้ๆ แต่ทำไม... ทำไมถึงชวนให้เขินอายได้ขนาดนี้นะ

ใจของเธอล่องลอยไม่เป็นส่ำตั้งแต่ตอนก้าวขึ้นมาบนเวที ราวกับกำลังเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย ความรู้สึกเบาหวิวปนหนักอึ้งจนดูไม่สมจริง เหมือนจะมีแค่ตอนคุยกับเฮ่อยวี่เฉินเท่านั้นที่ดึงสติให้รับรู้ถึงความจริงได้สักนิด

"พี่... พี่เฉินคะ ฉัน..."

"หืม?"

เสียงในงานอึกทึกครึกโครม เสียงของเธอเบาเกินไป เฮ่อยวี่เฉินจึงฟังไม่ถนัด เขาโน้มตัวลงพลางเอียงหูฟัง

แฟนคลับที่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวตรงนี้ต่างพากันกลั้นเสียงกรี๊ดเอาไว้ และในระยะใกล้ชิดขนาดนี้ มีซูได้กลิ่นที่ลอยมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน เป็นกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่โดดเด่นมาก มีซูไม่ได้ใช้น้ำหอม จึงไม่รู้ว่ามันคือก่อกลิ่นอะไรกันแน่ อีกอย่างตอนนี้เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องพวกนั้นแล้ว

เสียงของมีซูเริ่มสั่นเครือ วันนี้เธอทำตัวเสียอาการมามากพอแล้ว ทั้งที่ปกติไม่ใช่คนบ่อน้ำตาตื้นแท้ๆ

"ฉัน... ฉันดีใจมากจริงๆ ค่ะ ที่ได้เจอพี่ ได้ขึ้นมาบนเวที... พี่เฉินคะ ฉันจะคอยสนับสนุนพี่ตลอดไปเลยนะคะ"

เฮ่อยวี่เฉินตบไหล่เธอเบาๆ "ผมต่างหากที่โชคดีที่ได้รับการสนับสนุนจากคุณ แล้วก็หวังว่าคุณจะมีความสุขตลอดไปเหมือนกันครับ"

สามอันดับแรกของเกมรอบแรกปรากฏตัวออกมาแล้ว ฉือเปียนอวี๋ประกาศผลลัพธ์สุดท้าย เฮ่อยวี่เฉินถือจิ๊กซอว์เครื่องหน้าที่ต่อเสร็จแล้วยืนอยู่กลางเวทีพร้อมกับมีซู

ผู้ชนะสามอันดับแรกจะได้รับริสต์แบนด์เชียร์ที่เด็กฝึกเป็นคนสวมให้ด้วยตัวเอง พร้อมด้วยตุ๊กตาผ้าฝ้ายที่ดีไซน์ตามคาแรกเตอร์ของตัวเองอีกหนึ่งตัว

พอเห็นของรางวัล ปฏิกิริยาของเหล่าแฟนคลับก็ยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก

"ของออฟฟิเชียล" "ไม่มีวางขายทั่วไป" "ตุ๊กตาผ้าฝ้าย" ไม่ว่าจะข้อไหนในสามข้อนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่แฟนคลับไม่อาจต้านทานได้ทั้งนั้น

แฟนคลับทั้งสามคนที่ชนะย่อมดีใจจนเนื้อเต้น รางวัลใหญ่นี้เหนือความคาดหมายของทุกคนเกินไปแล้ว!

บรรยากาศในงานคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างช่วยเชียร์การแสดงที่เด็กฝึกคนอื่นๆ เตรียมมาอย่างเต็มที่ ปรบมือให้อย่างสุดแรงแบบไม่กั๊ก

"ฉันอยากรู้ว่า เวทีหลังจากนี้ของพี่เฉินจะมีเพลงแนวเคป็อปอีกไหมคะ"

เวลาผ่านไปครึ่งทาง ช่วงตอบคำถามระหว่างพักครึ่งมีแฟนคลับเอ่ยถามขึ้นมา

"แน่นอนครับ ถ้ามีเพลงที่เหมาะสม" เฮ่อยวี่เฉินตอบ

"พี่เฉินยังเล่นเครื่องดนตรีอะไรเป็นอีกบ้างคะ"

"พี่เฉินชอบเด็กฝึกคนไหนในค่ายฝึกที่สุดคะ"

"เมื่อไหร่พวกเราจะได้เห็นกระดูกสะบัก ปีกหลัง เอวสอบ แล้วก็กล้ามท้องของพี่เฉินคะเนี่ย!!"

......

"สเปกคนในอุดมคติของพี่เฉินเป็นแบบไหนคะ"

"ไม่มีสเปกครับ คนต่อไป" ความรักมันขัดขวางการเอาชีวิตรอดของเขา

คำตอบของเฮ่อยวี่เฉินไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับสายแฟนสาวหรือแฟนคลับสายผลงานต่างก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ตอบได้โดนใจพวกเธอเข้าอย่างจัง

คำถามที่แฟนคลับถามเริ่มจะพิสดารและเจาะลึกขึ้นเรื่อยๆ จนเฮ่อยวี่เฉินนึกอยากจะถามพวกเธอเหลือเกินว่า สนิทกับเด็กฝึกคนอื่นกันหมดแล้วเหรอ ไม่มีอะไรจะถามคนอื่นบ้างเลยหรือไง

หากแฟนคลับอ่านใจได้จริงคงได้ตอบเขากลับไปว่า ใช่สิ ประวัติของเด็กฝึกคนอื่นน่ะ ไม่ขึ้นหราอยู่บนเว็บไซต์ทางการของแต่ละค่าย ก็มีร่องรอยให้ตามสืบได้ในเวยปั๋วส่วนตัว

มีแค่นายคนเดียวนี่แหละเฮ่อยวี่เฉิน! ที่เหมือนโผล่ออกมาจากซอกหินอย่างไร้ที่มาที่ไป ไม่มีข้อมูลอะไรเลยสักอย่าง เบาะแสเดียวที่มีก็คือลูกพี่ลูกน้องอย่างอวี๋หลินหลิน แถมเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะโดนทัวร์ลงไปหมาดๆ... ทุกคนเลยไม่กล้าหน้าด้านไปสืบข่าวในเวยปั๋วของน้องสาว

เด็กฝึกคนอื่นต่างชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าหลากหลายรูปแบบของเขาเวลาตอบคำถามแฟนคลับ จึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวด้วยการแย่งตอบ

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะคิดแบบนี้ อย่างเช่นซ่งเจ๋อหมิง

ทั้งที่เป็นเด็กฝึกเหมือนกัน ในช่วงกิจกรรมเดียวกันแท้ๆ แต่คำถามที่ถามถึงเขากลับมีแค่สองสามข้อ สภาพจิตใจเริ่มเสียสมดุลอย่างรุนแรง

ไม่ว่าจะพูดยังไง เขาก็อยู่อันดับสามเชียวนะ!

คนอื่นโง่กันไปหมดแล้วหรือไง ถึงได้ปล่อยให้เฮ่อยวี่เฉินแย่งซีนไปคนเดียวแบบนั้น?

ช่วงถามตอบที่มีเวลาสามสิบนาที เกือบครึ่งหนึ่งกลายเป็นเฮ่อยวี่เฉินตอบอยู่คนเดียว

"ขอบคุณคำถามจากเพื่อนๆ แฟนคลับทุกคนด้วยครับ ช่วงถามตอบของเราจบลงไปเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ถึงช่วงการแสดงของเราแล้วใช่ไหมครับ ยังมีใครที่ยังไม่ได้แสดงอีกบ้างเอ่ย" ฉือเปียนอวี๋ควบคุมจังหวะ นำหัวข้อเข้าสู่ช่วงการแสดงสุดท้าย หลังจากนี้ยังต้องเหลือเวลาแจกลายเซ็นอีกหนึ่งชั่วโมง

"พี่เฉิน! พี่เฉิน! พี่เฉิน!"

"ถ้าอย่างนั้นขอมอบเวลาต่อจากนี้ให้กับเฮ่อยวี่เฉิน มาโชว์การแสดงสุดพิเศษให้พวกเราได้ชมกันครับ"

เฮ่อยวี่เฉินปรับมุมไมโครโฟนจนเข้าที่ ก่อนจะหันไปพูดกับแฟนคลับด้านล่างเวที "ตะโกนกันมานานขนาดนี้ ทุกคนพักกันสักหน่อยแล้วฟังผมร้องเพลงเงียบๆ ดีไหมครับ"

"ได้เลยค่ะ!!!"

เหล่าแฟนคลับขานรับกันอย่างกระตือรือร้น

"เพลงนี้ มอบให้แฟนคลับของผมครับ"

เฮ่อยวี่เฉินนั่งลงหน้าเปียโนแล้วขยับเข้าไปใกล้ไมโครโฟน เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ดังกังวานออกมาจากริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย ราวกับมือที่ไร้ตัวตนกำลังดีดสายหัวใจของผู้ฟังอย่างแผ่วเบา ชวนให้เคลิบเคลิ้มและยอมตกอยู่ในภวังค์นั้นด้วยความเต็มใจ

"เพลง 'เพลงของเรา' ขอมอบให้ทุกคนครับ" (เพลง "เพลงของเรา" โดย หวังลี่หง)

แสงไฟบนเวทีเปลี่ยนเป็นนุ่มนวล ลำแสงอบอุ่นจางๆ สาดส่องลงมายังตัวเขาและเปียโน เพียงแค่ภาพนิ่งตรงหน้านี้ ก็งดงามราวกับภาพวาดชั้นเลิศ

เขาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ นิ้วเรียวยาวเริ่มร่ายรำบนคีย์เปียโน เสียงดนตรีดังคลอเคล้าไปพร้อมกับเสียงของเฮ่อยวี่เฉินที่ค่อยๆ เปล่งท่อนแรกของบทเพลงออกมา

「ฟังซ้ำแล้วนับร้อยรอบ

ฟังเท่าไรก็ไม่เคยเบื่อหน่าย

ร้องเพลงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

เธอยังเคียงข้างกายเสมอมา」

ท่วงทำนองอันผ่อนคลายดั่งสายลมอ่อนโยน พัดผ่านหัวใจของทุกคนไปอย่างแผ่วเบา

เสียงอึกทึกครึกโครมลดฮวบลงอย่างรวดเร็วราวกับน้ำลด ทุกคนคล้ายถูกสะกดให้นิ่งงัน ต่างโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยและกลั้นหายใจ

เนื้อเสียงของเฮ่อยวี่เฉินมีความหลากหลาย ในวินาทีนี้ เสียงของเขาเหมือนแสงแดดแรกยามเช้าตรู่ที่ส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้นอกหน้าต่าง อ่อนละมุน สว่างไสวแต่ไม่แสบตา อบอุ่นทั้งยังเปี่ยมไปด้วยพลัง

พลังดึงดูดอันทรงพลังเข้าสะกิดมุมที่อ่อนโยนที่สุดในใจของทุกคนในสถานที่แห่งนี้ ทำให้ผู้ฟังทุกคนดำดิ่งลงไปอย่างมิอาจห้ามใจ ถูกเสียงอันไพเราะจับจองจิตวิญญาณไว้จนหมดสิ้น

「คู่รักมักมีพานพบและจากลา

ทว่ารักเรายิ่งลึกซึ้งตราตรึง

ได้พบเธอทำให้ความสุขขับขานไพเราะถึงเพียงนี้

อย่าเพิ่งกดเปลี่ยนเพลงได้ไหม

มาร่วมร้องบทเพลงของเราต่อไป」

เล่อยีและลู่หรานหรานที่นั่งอยู่แถวหน้าเอามือปิดปากแน่น กลัวเหลือเกินว่าตนเองจะส่งเสียงออกมาแม้เพียงนิดจนทำลายบรรยากาศอันงดงามนี้

หญิงสาวข้างๆ สองสามคนจับมือกันไว้แน่นประหนึ่งช่วยพยุงกันและกัน แก้มของพวกเธอแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น แววตาที่เปล่งประกายคือความรักและความชื่นชอบที่เปี่ยมล้นต่อเฮ่อยวี่เฉิน

"ฉัน... ฉันก็ฟังไม่เคยเบื่อเหมือนกัน ฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนเพลงเด็ดขาดเลย"

ไม่รู้ว่าเป็นเด็กสาวคนไหนที่เอ่ยขึ้นมาเบาๆ แต่มันกลับตรงกับความในใจของทุกคน

เนื้อเพลงที่ร้องว่า "คนรักมักมีพบพานและจากลา แต่พวกเรายิ่งนานวันยิ่งรักกันลึกซึ้ง" ไม่มีแฟนคลับคนไหนคิดไปในทางชู้สาวเลยสักนิด ในสถานการณ์เช่นนี้ นี่คือคำหวานที่จริงใจที่สุดซึ่งไอดอลมอบให้แก่แฟนคลับ การที่ในฐานะแฟนคลับได้ร้องเพลงตั้งแต่เช้าจรบค่ำไปพร้อมกับไอดอลของตน ได้คอยเคียงข้างไอดอลแบบนี้ ช่างเป็นเรื่องที่มีความสุขเหลือเกิน