ตอนที่ 72 งานแฟนมีตติ้ง (3)

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งทั้ง 14 คนยืนอยู่หน้าเวที ก่อนจะโค้งคำนับให้ผู้ชมด้านล่างอย่างพร้อมเพรียงและนอบน้อม

"สวัสดีครับทุกคน ผมเฮ่อยวี่เฉิน..."

"กรี๊ดดดด! สามีขาาาา!!!!"

ยังไม่ทันขาดคำ แฟนคลับด้านล่างเวทีก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เฮ่อยวี่เฉินพูดไม่ออก ผ่านมาตั้งหลายครั้งแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับการถูกตะโกนเรียกสามีอัดหน้าแบบนี้อยู่ดี เด็กผู้หญิงสมัยนี้ใจกล้ากันเกินไปแล้วมั้ง!

"สวัสดีครับทุกคน ผมไป๋สวี่หนาน"

"ลูกชายยย!! หันมาดูลูกชายแม่เร็ว!!!"

ไป๋สวี่หนานหน้าดำทะมึน อะไรวะเนี่ย! ทำไมทีเฮ่อยวี่เฉินเป็นสามี แต่พอถึงตาเขาถึงกลายเป็นลูกชายไปได้ล่ะโว้ย!!!

...

ตามกำหนดการของงาน หลังจากเหล่าเด็กฝึกทักทายแฟนคลับเสร็จสิ้น ก็เข้าสู่ช่วงการแสดงที่แต่ละคนเตรียมมาเองทันที

ตอนนั้นเฮ่อยวี่เฉินบอกให้ทุกคนกลับไปเตรียมตัวกันเอง และก็ไม่มีใครมาถามอะไรเขาอีกเลยจริงๆ ดังนั้นนอกจากโชว์ของตัวเองแล้ว เขาจึงไม่รู้เลยสักนิดว่าคนอื่นเตรียมอะไรกันมาบ้าง

คนที่ขึ้นเวทีเป็นคู่แรกคือเจียงเสี่ยวเหย่และกัวเทียนฮ่าว

ทั้งสองคนจับคู่ร้องเพลงที่ทุกคนคุ้นหูกันเป็นอย่างดี จังหวะสนุกสนานคึกคัก เหมาะกับบรรยากาศในวันนี้อย่างยิ่ง

ทั้งคู่ล้วนเป็นสายร่าเริงอยู่แล้ว จึงคอยมีปฏิสัมพันธ์กับแฟนคลับและช่วยปลุกเร้าอารมณ์ของทุกคนตลอดเวลา พอร้องจบไปหนึ่งเพลง ผู้คนก็ยังรู้สึกสนุกจนไม่อยากให้จบ

แม้จะมีเวลาเตรียมตัวไม่นาน แต่ทุกคนต่างก็งัดเอาโชว์ที่ตนถนัดที่สุดออกมา หากจะพูดในแง่ของผลประโยชน์ งานแฟนมีตติ้งครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็นโอกาสในการตอบแทนแฟนคลับเท่านั้น แต่ยังเป็นจังหวะทองในการตกแฟนคลับใหม่และมัดใจแฟนคลับเก่าอีกด้วย

คนที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงที่สุดกลับเป็นจ้าวซิงหัวกับซินเหวิน พวกเขาไม่เดินตามทางธรรมดา แต่กลับโชว์เดี่ยวไมโครโฟนคู่สไตล์เซี่ยงเซิงให้ทุกคนดู

แม้แต่ฉือเปียนอวี๋ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ตอนประกาศคิวการแสดงก็ยังถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

ส่วนแฟนคลับก็อ้าปากค้างจนแทบติดพื้นตามระเบียบ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ยุคนี้เนี่ยนะ มางานแฟนมีตติ้งแล้วจะได้ยินโชว์เซี่ยงเซิงเนี่ยนะ?? เป็นไอดอลแล้วยังเล่นตลกเซี่ยงเซิงเป็นด้วยเหรอ??

จะบอกว่าเป็นเซี่ยงเซิงก็ไม่เชิง ดูเหมือนทอล์กโชว์เดี่ยวไมโครโฟนมากกว่า แต่จะว่าไปมันก็สนุกดีจริงๆ ยากจะเชื่อว่าทั้งคู่เพิ่งแต่งมุกกันมาแค่สองวันนี้ ไม่ใช่ว่าแอบท่องมุกตลกกันลับๆ มานานแล้วหรอกนะ

เฮ่อยวี่เฉินไม่เคยเห็นการแสดงแบบนี้มาก่อนจึงรู้สึกทึ่งไม่น้อย พอซินเหวินเดินลงจากเวที เขาก็จ้องมองตามด้วยความสนใจเป็นพิเศษอยู่หลายแวบ

"ขอขอบคุณจ้าวซิงหัวและซินเหวินเป็นอย่างยิ่งนะคะที่นำการแสดงอันแสนแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครมาให้พวกเรา ลำดับต่อไปก็คือช่วงเล่นเกมของพวกเราค่ะ"

แฟนคลับต่างยิ้มจนแก้มแทบปริไม่หุบตั้งแต่เริ่มเข้างานมา เซอร์ไพรส์มีมาไม่ขาดสายระลอกแล้วระลอกเล่า

"เด็กฝึกทั้ง 14 คนของเราจะสุ่มจับสลากเลือกแฟนคลับผู้โชคดีคนละหนึ่งท่านขึ้นมาบนเวที..."

คำพูดของฉือเปียนอวี๋ยังไม่ทันจบก็ถูกเสียงเฮลั่นขัดจังหวะอีกครั้ง จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไรเมื่อมีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิดกับไอดอลที่ตนเฝ้าฝันถึงขนาดนี้!

ฉือเปียนอวี๋รู้สึกจนใจอยู่บ้าง ปกติเธอรับหน้าที่ดำเนินรายการประเภททอล์กโชว์สัมภาษณ์เป็นส่วนใหญ่ นี่เพิ่งเคยมาจัดงานแฟนมีตติ้งเป็นครั้งแรก กลุ่มผู้ชมทั้งสองแบบช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แฟนคลับในฮอลล์มีความรักต่อไอดอลที่เปิดเผยและเร่าร้อนกว่ามาก อีกทั้งด้วยสภาพแวดล้อมและบรรยากาศพาไป อารมณ์ของทุกคนจึงคุกรุ่นอยู่ตลอดเวลาและพร้อมจะถูกจุดติดได้ง่ายดายเหลือเกิน

"ชู่ว"

เฮ่อยวี่เฉินยกมือขึ้นทำสัญญาณมือจุ๊ปาก

สัญญาณมือนี้ราวกับเป็นคำสั่งที่มีเวทมนตร์ แฟนคลับคล้ายกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวในพริบตา บรรยากาศที่เคยเดือดพล่านเอะอะมะเทิ่งพลันกลับมาเงียบสงบลงในทันใด หลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ที่ยังคงลอยแว่วอยู่ในอากาศรางเลือน

เมื่อฉือเปียนอวี๋เห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาขอบคุณไปทางเฮ่อยวี่เฉิน จากนั้นจึงกระแอมไอเบาๆ แล้วกล่าวต่อว่า "ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นเต้นกันนะคะ ฟังฉันพูดให้จบก่อนน้า สำหรับแฟนคลับผู้โชคดีทุกคนที่ถูกสุ่มเลือกขึ้นมาและชนะเกม จะได้รับของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่ทางทีมงานสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ซึ่งไอดอลของทุกคนจะเป็นคนสวมใส่ให้ด้วยตัวเองเลยค่ะ ฟังดูแล้วยิ่งน่าตื่นเต้นกว่าเดิมใช่ไหมคะ"

"ใช่ค่าาา!!"

สิ้นเสียงของเธอ แฟนคลับด้านล่างเวทีก็เริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างอดไม่ได้ ความตื่นเต้นเริ่มพลุ่งพล่านอย่างเงียบๆ ในหมู่ฝูงชนอีกครั้ง ราวกับภูเขาไฟที่จวนเจียนจะปะทุขึ้นมาใหม่ เพียงแต่ตอนนี้ทุกคนยังพยายามสะกดกลั้นตัวเองเอาไว้เท่านั้น

เด็กฝึกทั้ง 14 คนหันหลังให้ผู้ชม ก่อนจะสุ่มจับสลากเลือกแฟนคลับผู้โชคดีคนละหนึ่งท่าน

ยามนี้เหล่าแฟนคลับต่างเบิกตากว้าง ยืดคอกันจนสุด สายตาจับจ้องเหล่าเด็กฝึกบนเวทีตาไม่กะพริบ ในใจต่างพากันแอบอธิษฐาน "ต้องจับได้ฉันนะ ต้องจับได้ฉันทีเถอะ!"

มีซูโชคดีมาก

เธอเป็นคนแรกที่เฮ่อยวี่เฉินจับสลากได้ขึ้นไปบนเวที

ที่คอของมีซูคล้องกล้องถ่ายรูปตัวหนักอึ้ง ทั้งร่างดูเหมือนจะยังเอ๋ออยู่บ้าง

นี่ถูกจับได้แล้วเหรอ ดอกไม้ธูปแรกที่ไปไหว้ช่วงปีใหม่จะศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้เชียวหรือ โชคปีนี้ดีจนน่ากลัวจริง ๆ

"หนักไหมครับ อุปกรณ์ส่งให้ทีมงานก่อนได้นะ วางใจเถอะ ไม่พังแน่นอน"

เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นข้างหู

มีซูเงยหน้าขวับ ในใจผุดความคิดขึ้นมาทันทีว่า "สูงจัง!"

"สวัสดีค่ะพี่เฉิน!"

มีซูก้าวถอยหลังไปสองก้าวเพื่อให้คอตัวเองสบายขึ้นหน่อย

ไม่ว่าจะเป็นงานแฟนไซน์หรืองานแฟนมีตติ้งเธอก็ไปมาไม่น้อย ทำไมวันนี้ถึงยังรู้สึกประหม่าได้ขนาดนี้เนี่ย แรงกดดันมหาศาลจริง ๆ!

มิน่าล่ะทุกคนถึงทั้งรักทั้งเกรงพี่เฉิน... เป็นคำบรรยายที่แปลกพิลึก ทว่ากลับเป็นความรู้สึกที่แท้จริง

"ส่งมาให้ผมเถอะครับ"

"อ๊ะ อื้อ! ขอบคุณค่ะพี่เฉิน!"

มีซูเพิ่งได้สติรีบปลดกล้องออกจากคอแล้วส่งให้เฮ่อยวี่เฉิน

เฮ่อยวี่เฉินรับมาแล้วลองกะน้ำหนักดูในมือ หนักเอาเรื่องจริง ๆ ด้วย

ฉือเปียนอวี๋กำลังอธิบายกติกาเกมอยู่ด้านหน้า ชิ้นส่วนจิ๊กซอว์อวัยวะบนใบหน้าของเด็กฝึกทั้ง 14 คนถูกสลับปะปนกันแล้วแปะไว้บนกำแพงอุปกรณ์ ใครที่หาชิ้นส่วนของเด็กฝึกที่เป็นตัวแทนของตัวเองเจอและต่อได้สมบูรณ์เป็นคนแรกก็จะเป็นฝ่ายชนะ ฟังดูง่ายมาก ทว่าเมื่ออวัยวะใบหน้าของคน 14 คนมาปนกัน ความยากของเกมก็เพิ่มขึ้นทันที

"ก่อนเกมจะเริ่ม เหล่าเด็กฝึกมีอะไรอยากจะบอกกับแฟนคลับของเราไหมครับ"

"สู้ ๆ นะครับ! ผมเชื่อว่าคุณต้องจำผมได้แน่นอน!" ซ่งเจ๋อหมิงเปี่ยมไปด้วยพลังล้นเหลือ เขามอบอ้อมกอดอันอบอุ่นให้แฟนคลับตรงหน้าไปหนึ่งที

น้ำตาของแฟนคลับรื้นขึ้นมาทันทีด้วยความซาบซึ้งใจ แฟนคลับของซ่งเจ๋อหมิงด้านล่างเวทีที่ไม่ถูกจับสลากยิ่งทวีความว้าวุ่น ทั้งอิจฉาทั้งตาร้อนผ่าว

"แค่เกมน่ะครับ ทำใจให้สบายเถอะ" คำกำชับของเฮ่อยวี่เฉินค่อนข้างเรียบง่าย สาวน้อยคนนี้ดูมึน ๆ อึ้ง ๆ คงไม่ได้ตื่นเต้นจนสติหลุดไปแล้วหรอกนะ? ก็แค่เกมนี่นา เล่นขำ ๆ ไปก็พอ อย่ากดดันตัวเองขนาดนั้นเลย

มีซูเงยหน้าขึ้น พยายามพยักหน้ารับอย่างยากลำบาก ในหัวขาวโพลนไปหมด

เมื่อกี้ตอนอยู่ใต้เวทีตัวเองคิดอะไรอยู่นะ? ทำไมตอนนี้ถึงจำไม่ได้เลยสักนิด?

สัมผัสที่แตะลงบนศีรษะเบา ๆ สองครั้ง ทำให้ลำคอด้านหลังของมีซูแข็งทื่อไปทั้งตัว

ระดับเสียงหน้าเวทีพุ่งทะลุทะลวงขึ้นสู่ท้องฟ้า

เป็นอย่างที่เธอคิดใช่ไหมเนี่ย...

คุณพระช่วย... หวงอวิ๋นอวิ๋น! ทำไมแกถึงกดบัตรไม่ได้เนี่ย! เลยไม่ได้ช่วยบันทึกช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นี้ไว้ให้ฉันเลย!

ความคิดในใจวนเวียนเป็นร้อยพันตลบ แต่ความคิดสุดท้ายที่ค้างอยู่ในสมอง กลับเป็นเรื่องนี้เสียนี่

เมื่อเกมเริ่มขึ้น มีซูก็ราวกับโดนฉีดเลือดไก่ สลัดคราบคนที่ปกตินอนแผ่หมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนเก้าอี้เอนหลังไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับไม่ใช่คนเดียวกัน

"พี่เฉิน พี่เฉิน! ตาค่ะ! เจอแล้ว!" ดวงตาของเฮ่อยวี่เฉินหาง่ายมาก รูปตากริดเรียวยาว ขนตาก็ดกดำงอนยาวราวกับขนนกกาโดยไม่ต้องปัดมาสคาราหรือติดขนตาปลอมเลยแม้แต่น้อย

"จมูก!" ภาพจิ๊กซอว์ส่วนจมูกครอบคลุมไปถึงช่วงสันจมูกและหว่างคิ้ว ตรงหว่างคิ้วของเฮ่อยวี่เฉินมีไฝเม็ดเล็ก ๆ ที่ถ้าไม่มองให้ละเอียดก็จะไม่สังเกตเห็นอยู่จุดหนึ่ง จึงจำได้ง่ายมาก