ตอนที่ 76 ความขัดแย้ง

การฝึกซ้อมสำหรับการแสดงรอบที่สามยังคงดำเนินต่อไป แต่ละทีมต่างกำลังซ้อมกันอย่างขะมักเขม้นเร่งรีบ

ทว่าทางห้องซ้อมหมายเลข 1 กลับมีเสียงสารพัดสารพันที่แสนวุ่นวายลอยมาไม่หยุด ทำให้ซ่งเจ๋อหมิงที่อยู่ห้องข้าง ๆ รู้สึกหงุดหงิดใจแทบบ้า

ทั้งที่เขามั่นใจกับเวทีคราวนี้เต็มร้อย ทว่าในใจกลับมีคลื่นความกระสับกระส่ายพลุ่งพล่านอยู่ตลอด กดอย่างไรก็ไม่ยอมลง

โดยเฉพาะการแสดงของเฮ่อยวี่เฉินในงานแฟนมีตติ้ง รวมไปถึงพวกแฮชแท็กติดเทรนด์เหล่านั้น!

แฮชแท็กติดเทรนด์ที่บริษัทซื้อให้เขาถูกเฮ่อยวี่เฉินกดไว้จนมิด แม้แต่ละอองน้ำสักหยดยังไม่กระเด็นขึ้นมาเลย

ต้องเป็นเพราะเสียงปีศาจแสบแก้วหูจากห้องข้าง ๆ มารบกวนการซ้อมตามปกติของเขาแน่ ๆ เขาจะไปฟ้องผู้กำกับว่าทีมของเฮ่อยวี่เฉินทำตัวเสื่อมเสีย... ไม่ใช่สิ! รบกวนการฝึกซ้อมของทีมอื่น!

แล้วทีมเฮ่อยวี่เฉินของเรากำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะ?

[เอิ่มมม... จึ๊ ประเมินยากจัง ประเมินยากจริง ๆ ว่ะ]

[จากประสบการณ์ที่วนเวียนดูรายการเซอร์ไววัลมาหลายปีบอกฉันว่า... ฉันดูอะไรไม่ออกสักนิด!]

[ยกมือค่ะสาว ๆ แบบปิดเสียงคือผลลัพธ์พิลึกพิลั่นกว่าเดิมอีก]

[จริงด้วย ตอนเช้าได้ยิน "เพลงของเรา" เบิกบานใจแค่ไหน ตอนนี้ก็รู้สึก... ทรมานใจแค่นั้นเลย!]

[ไม่เป็นไร ฉันพร้อมจะโอ๋! ฟังแล้วเหมือนได้ยินดนตรีสวรรค์จนหูหนวกตาบอดไปชั่วคราว!]

[เมื่อกี้รูมเมตเดินผ่านแล้วถามฉันว่า สมัยนี้โรงพยาบาลจิตเวชเขาฮิตไลฟ์สดกันแล้วเหรอ?]

ภายในห้องซ้อมหมายเลข 1

หลี่เจ๋อกำลังตีกลอง หยวนเฟยกับไป๋สวี่หนานซ้อมเบส บวกกับเฮ่อยวี่เฉินที่กำลังซ้อมกีตาร์ไฟฟ้า

อ่า ใช่แล้ว เฮ่อยวี่เฉินก็ขยันขันแข็งมากเช่นกัน กำลังฝึกซ้อมไปพร้อมกับทุกคน

สือหลาน หานจี้หมิง และลู่เย่ไม่เต้นก็กำลังร้องเพลงอยู่ ทว่าท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ จึงยากจะฟังออกจริง ๆ ว่าพวกเขากำลังร้องเพลงอะไรกันอยู่แน่

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวพอมาเห็นสภาพนี้เข้า ย่อมรู้สึกได้ง่าย ๆ ว่าที่นี่คือโรงพยาบาลจิตเวชที่คนไข้กำลังจัดปาร์ตี้คลั่งกันอยู่จริง ๆ

[ฉันล่ะยอมใจเลย ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ พวกเขายังไม่กวนกันเอง ต่างคนต่างซ้อมได้ สุดยอดเกินไปแล้ว!]

[ฉันก็ว่าอยู่ ว่าทำไมคราวนี้ไม่ยอมตัดไลฟ์ ที่แท้ใครจะไปดูออกล่ะเนี่ย]

[พี่เฉินช่วยจ่ายค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉันได้ไหม?]

[แค่นี้เนี่ยนะ? โชว์รอบสามของทีมนี้คืออะไร คนบ้ามั่วคอร์ดเหรอ? ขำจะตาย อยากรู้อยากเห็นจนแวะมาจากห้องข้าง ๆ แทงตาตัวเองบอดไปแล้วจ้า]

เดิมทีข้อความล้อเลียนในคอมเมนต์กระสุนต่างก็เป็นมุกแซวขำ ๆ แบบเป็นมิตร พอมีข้อความประสาทแดกแทรกเข้ามาอันหนึ่ง ทุกคนก็เดือดขึ้นมาทันที

[อุ๊ยตาย~ นี่เศษขยะบ้านไหนเนี่ย ยังมีหน้ามาบอกแทงตาตัวเอง ตาแกยังมีฟังก์ชันการทำงานอยู่อีกเหรอ? ฉันว่าแกจะแทงหรือไม่แทงก็ไม่เห็นจะต่างกันเลยนี่]

[ประสาท มีห้องไลฟ์ตัวเองไม่สิง เสือกต้องวิ่งมาอาละวาดในถิ่นคนอื่น]

[เรียกร้องความสนใจอะไร สมาชิกบ้านเราอยากทำอะไรก็ทำ นักแสดงยังต้องปลดปล่อยตัวตนเลย บ้านเราชอบแบบนี้จะทำไม ไม่ได้ไปเต้นบนหัวบ้านแกสักหน่อย]

...

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเรียกร้องความสนใจเสร็จแล้วชิ่งหนีไป หรือว่าโดนด่าจนเตลิดกันแน่ แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากคอมเมนต์นั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

บรรดาแฟนคลับจึงกลับมาใจเย็นลง แล้วพิมพ์มุกแซวเล่นกันบนคอมเมนต์กระสุนต่อ

ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า คนเมื่อครู่นี้ได้กระจายข่าวเรื่องความโกลาหลมั่วซั่วของห้องซ้อมหมายเลข 1 ออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว

เวลานี้ห้องไลฟ์อื่น ๆ อีกหลายห้องคงจะรับรู้ถึง "อาการป่วย" ของห้องซ้อมหมายเลข 1 กันหมดแล้ว

ซ่งเจ๋อหมิงอดทนแล้วอดทนเล่า จนในที่สุดก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว!

เขาผลักประตูห้องซ้อมหมายเลข 1 เปิดออกอย่างแรง

"ปัง!"

เสียงนั้นทำเอาทุกคนในห้องตกใจจนต้องหยุดการกระทำในมือลง

"เอิ๊ก!"

หานจี้หมิงสะดุ้งตกใจจนสะอึกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

สือหลานชักสีหน้าไม่พอใจ ขมวดคิ้วปรายตามองซ่งเจ๋อหมิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดน้ำส่งให้หานจี้หมิง

[ประสาทแดกปะเนี่ย!!! ตกใจหมดเลย!]

[คนใส่หูฟังเกือบขิตแล้วไหมล่ะ!]

[อะไรวะ เสียงดังชิบ พี่คนนี้เป็นอะไรของเขากันเนี่ย!]

"มีธุระอะไร" เฮ่อยวี่เฉินในฐานะหัวหน้าทีมเอ่ยปาก น้ำเสียงเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่าเขาก็กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่เช่นกัน

"พวกนายเสียงดังขนาดนี้ มันรบกวนการซ้อมของพวกเรา"

ซ่งเจ๋อหมิงข่มเพลิงโทสะไว้แล้วเอ่ยเสียงแข็งกระด้าง

สมาชิกในทีมต่างพูดไม่ออก พากันกลอกตาบนใส่

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ระบบเก็บเสียงของแต่ละห้องทำไว้ได้ดีอยู่แล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้เสียงดังเกินไป ฝั่งเฮ่อยวี่เฉินจึงเลือกใช้เบสเก็บเสียงกับกีตาร์ไฟฟ้าที่ปรับระดับความดังได้ กระทั่งกลองชุดของหลี่เจ๋อยังปูแผ่นซิลิโคนซับเสียงเอาไว้หนึ่งชั้น เสียงเบากว่าตอนเปิดลำโพงเปิดเพลงก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ แล้วมันจะไปรบกวนการซ้อมของพวกเขาได้ยังไงกัน?

ส่วนคอมเมนต์ที่รัวกันในคอมเมนต์กระสุนนั้น ส่วนใหญ่ก็แค่เล่นมุกกันเสียมากกว่า เพราะเห็นท่าทางต่างคนต่างทำของพวกเขามันดูตลกและน่าสนุกดีจริง ๆ

"อะไรกัน พวกเรายังคิดว่าลำโพงของพวกนายเปิดเสียงดังเกินไปด้วยซ้ำ พวกเรายังไม่เห็นจะเดินไปหาเรื่องห้องพวกนายเลย" ลู่เย่บ่นพึมพำ

"ซ่งเจ๋อหมิง นายจะทำอะไร" ไป๋สวี่หนานลุกขึ้นยืน ในบรรดาคนกลุ่มนี้ มีเพียงเขาที่เคยอยู่ทีมเดียวกับซ่งเจ๋อหมิงช่วงสั้น ๆ มาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นก็ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะอารมณ์ร้อนขนาดนี้ การซ้อมมีเสียงดังมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง

เฮ่อยวี่เฉินก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน รูปร่างสูงโปร่งยิ่งดูสง่าผ่าเผย แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์โกรธ ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรทำให้เขาสูงกว่าซ่งเจ๋อหมิงถึงครึ่งศีรษะ

"พวกเราใช้อุปกรณ์เก็บเสียงแล้ว ถ้านายยังรู้สึกว่าหนวกหู ก็ไปขอเปลี่ยนห้องซ้อมกับผู้กำกับได้"

สีหน้าของซ่งเจ๋อหมิงพลันบึ้งตึง ในใจแอบนึกเสียใจกับความใจร้อนวู่วามของตัวเองอยู่บ้าง ทว่าสถานการณ์บีบคั้นมาถึงขั้นนี้ เดินมาถึงหน้าประตูแล้วจะให้ถอยกลับไปก็ยิ่งขายหน้ากว่าเดิม "พวกนายใช้อุปกรณ์เก็บเสียงแล้วยังไง เสียงมันก็ยังดังมากอยู่ดี จังหวะการซ้อมของพวกเราโดนพวกนายทำพังหมดแล้ว อีกอย่าง ถ้าจะต้องเปลี่ยนห้อง ทำไมถึงไม่ใช่พวกนายที่เป็นฝ่ายเปลี่ยน"

เฮ่อยวี่เฉินนึกขำ "พูดจาแปลกดี คนที่บอกว่าพวกเราเสียงดังคือนาย เรื่องเปลี่ยนห้องก็ย่อมเป็นปัญหาของพวกนายเองสิ พวกเราซ้อมกันมาตั้งนาน จู่ ๆ นายเพิ่งจะมาบอกว่าเสียงดังตอนนี้เนี่ยนะ? ก่อนหน้านี้ทำไมไม่พูดล่ะ"

ลู่เย่ยิ่งเดินตรงไปที่ประตูแล้วชี้นิ้วไปทางห้องซ้อมของพวกซ่งเจ๋อหมิงอย่างแรง "นายดูให้ดี ๆ เถอะ ลำโพงห้องพวกนายนั่นแหละที่เปิดดังลั่น พวกเรายังไม่ได้เอาเรื่องเลย แต่นายกลับดีนัก มาหาเรื่องพวกเราก่อนเนี่ยนะ"

ประตูของทั้งสองห้องซ้อมเปิดกว้างอยู่ทั้งคู่ เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงห้องข้าง ๆ กึกก้องปานฟ้าร้อง ลู่เย่ถึงกับรู้สึกว่าพื้นใต้ฝ่าเท้ากำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งตามจังหวะเพลง ราวกับมีค้อนเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังกระหน่ำทุบตีไม่หยุด

ระลอกคลื่นเสียงซัดกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอก กระแทกกระทั้นแก้วหูของทุกคนอย่างจัง

ซ่งเจ๋อหมิงถูกตอกกลับจนอับอายกลายเป็นโมโห เขากำหมัดแน่น "พวกนายไม่ต้องมาแก้ตัวหรอก ยังไงพวกนายก็เป็นฝ่ายรบกวนพวกเราอยู่ดี วันนี้เรื่องนี้พวกนายต้องให้คำตอบที่ชัดเจนมา"

แววตาของเฮ่อยวี่เฉินวาบประกายความไม่พอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายื่นมือออกไปห้ามไป๋สวี่หนานที่กำลังอารมณ์ขึ้นและทำท่าจะพุ่งเข้าไปเถียงต่อเหมือนนกยูงตัวน้อยที่ขนพอง

พฤติกรรมพาลหาเรื่องแบบเด็ก ๆ พรรค์นี้ช่างไร้เดียงสาและน่าขันสิ้นดี

สายตาของเขาตวัดมองซ่งเจ๋อหมิงอย่างเฉียบคม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมทว่าทรงพลัง "ต่างคนต่างก็ซ้อม เรื่องมีเสียงดังย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ว่าใครก็เลี่ยงไม่ได้ ถ้านายข้องใจจริง ๆ พวกเราก็เรียกทีมงานมาตรวจวัดระดับเสียงได้เลย ถ้าเป็นปัญหาจากฝั่งพวกเรา พวกเราก็พร้อมจะปรับแก้ แต่ถ้านายแค่มาพาลหาเรื่องไม่มีเหตุผล นายต้องขอโทษพวกเรา"

เสียงของเฮ่อยวี่เฉินไม่ได้ดังนัก ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นประหนึ่งตะปูที่ตอกตรึงลงบนพื้นอย่างมั่นคง แสดงออกถึงกลิ่นอายอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง

"ใช่เลย! เรียกทีมงานมาเลย จะได้ตรวจวัดระดับเสียงห้องพวกนายด้วย โอ๊ย! ฉันโดนเสียงห้องพวกนายรบกวนจนปวดหัวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

ลู่เย่กุมศีรษะพลางแกล้งทำท่าทางทรมาน

เพื่อนร่วมทีมของซ่งเจ๋อหมิงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวต่างก็ทยอยเดินออกมา พอเห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะดึงเขากลับไป

แต่ตอนนี้ซ่งเจ๋อหมิงเหมือนขี่หลังเสือจนลงไม่ได้ แม้จะเริ่มตระหนักถึงปัญหาฝั่งตัวเองแล้ว แต่ก็ไม่อยากยอมอ่อนข้อให้

ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นมา ราวกับสายเครื่องดนตรีที่ขึงจนตึงเปรี๊ยะ พร้อมจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ

ในห้องไลฟ์สดก็ยิ่งคึกคักเข้าไปใหญ่