ตอนที่ 88 จบการแสดงรอบสาม

ซ่งเจ๋อหมิงรู้ซึ้งดีว่า การขึ้นเวทีภายใต้บรรยากาศเช่นนี้ ในขณะที่หัวใจของผู้ชมยังคงถูกการแสดงของเฮ่อยวี่เฉินตรึงไว้แน่นหนา ตัวเขาเองก็ไม่ต่างอะไรจากแขกที่ไม่ได้รับเชิญ การจะทำลายบรรยากาศแบบนี้ลงได้มันจะไปง่ายดายได้อย่างไร

เขารู้สึกราวกับตัวเองถูกผลักตกลงไปในก้นเหวลึกอันมืดมิด รอบกายล้วนเป็นเงาทมิฬที่ทอดลงมาจากแสงเจิดจ้าของเฮ่อยวี่เฉิน ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากแรงกดดันที่ตามติดเป็นเงาตามตัวนี้ไปได้เลย

มือทั้งสองข้างของซ่งเจ๋อหมิงกำแน่นเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ ทว่าความเจ็บแปลบที่ส่งผ่านมากลับไม่อาจบรรเทาความคับแค้นขุ่นเคืองในใจเขาได้แม้แต่น้อย ในแววตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความริษยา จับจ้องร่างที่เปล่งประกายเจิดจรัสบนเวทีนั้นเขม็ง ราวกับจะแผดเผาร่างของเฮ่อยวี่เฉินให้เป็นรูสองรู

เขาไม่ยินยอมที่จะถูกแสงของเฮ่อยวี่เฉินกลบมิดไปแบบนี้ ศักดิ์ศรีของเขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองกลายเป็นเพียงตัวประกอบฉากของการแสดงนี้เด็ดขาด

แต่ยิ่งคิดเช่นนี้ ใจเขาก็ยิ่งสับสนวุ่นวาย ราวกับกลุ่มไหมพรมที่ถูกแมวตะกุยจนยุ่งเหยิง หาหัวหาหางไม่เจอ ได้แต่ถลำลึกลงไปในความลนลานและความโกรธแค้นมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาแอบสบถก่นด่าอยู่ในใจไม่หยุด ความคิดด้านลบสารพัดผุดขึ้นมาเต็มหัว แผนการแสดงที่เตรียมการไว้แต่เดิมก็ถูกปั่นป่วนจนเละเทะไม่เป็นท่าในเวลานี้

แสงไฟบนเวทีมืดดับลง ถึงเวลาที่เขาต้องขึ้นแสดงแล้ว

ซ่งเจ๋อหมิงสูดหายใจเข้าลึก พยายามทำให้ตัวเองสงบลง แต่ฝีเท้าก็ยังคงซวนเซไร้น้ำหนักอยู่บ้าง

[ได้เวลาแวะไปเข้าห้องน้ำแล้ว~]

[พวกแกจะเกินไปแล้วนะ! เสี่ยวซ่งความสามารถก็ไม่ได้แย่ไหม ช่วยให้เกียรติเด็กฝึกทุกคนด้วย!]

[เดี๋ยวนะเจ๊... ไม่ให้เกียรติตรงไหน ดูการแสดงมาตั้งนาน พวกฉันจะไปเข้าห้องน้ำหน่อยก็ไม่ได้เหรอ?]

[พวกผู้พบแสงก็เหมือนเจ้าตัวนั่นแหละ ดีแต่วางท่าเย็นชาใส่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น]

[หืม??? ถ้าฉันจำไม่ผิด วินาทีก่อนหน้านี้พี่เฉินยังบอกให้คนดูในงานช่วยส่งเสียงเชียร์การแสดงต่อไปอยู่เลยนะ...]

[ทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวัน รำคาญจะตายอยู่แล้ว ดูการแสดงเงียบๆ ไม่เป็นกันหรือไง]

[นั่นสิ บางคนก็เลิกปั่นกระแสแถวนี้ได้แล้ว เสียอารมณ์คนจะดูโชว์หมด]

[เหอะ แฟนคลับบางคนอย่าให้มันเกินไปนัก สแปมคอมเมนต์ไปทั่ว นี่ไม่ใช่คอนเสิร์ตเดี่ยวบ้านพวกเธอนะ]

[หยุดเถียงกันได้หรือยัง? เดิมทีตั้งใจมาดูโชว์หาความบันเทิง ตอนนี้ดีเลย ตีกันคึกคักกว่าการแสดงซะอีก]

คอมเมนต์บนหน้าจอกลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง

ซ่งเจ๋อหมิงก้าวขึ้นไปบนเวที แสงสปอตไลต์สว่างจ้าสาดส่องลงบนตัวจนเขาแทบลืมตาไม่ขึ้น ในภวังค์นั้น เขาคล้ายจะมองเห็นสายตาของผู้ชมข้างล่างเวทียังคงหลงเหลือความประทับใจและความอาลัยอาวรณ์ต่อการแสดงของเฮ่อยวี่เฉิน หัวใจของเขาพลันดิ่งวูบ ความมั่นใจเพียงน้อยนิดที่อุตส่าห์รวบรวมมาได้เริ่มสั่นคลอนอีกคำรบ

เสียงดนตรีดังขึ้น เขาเริ่มเต้นไปตามจังหวะ ทว่าในหัวกลับผุดภาพช่วงเวลาที่เฮ่อยวี่เฉินแสดงออกมาไม่หยุดหย่อน ส่งผลให้ท่วงท่าของเขาแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด

สเต็ปเต้นที่เดิมทีควรจะลื่นไหลเกิดความผิดพลาดขึ้นเป็นครั้งแรก ฝีเท้าของเขาช้าไปครึ่งจังหวะ และการประสานงานกับเพื่อนร่วมทีมก็เกิดความคลาดเคลื่อนเล็กน้อย

ซ่งเจ๋อหมิงใจหายวาบ พยายามที่จะปรับแก้จังหวะให้เข้าที่ ทว่ายิ่งตื่นเต้นก็ยิ่งผิดพลาด

เนื่องจากเพลงนี้อ้างว่าเป็นเพลงที่เขาแต่งเอง เขาจึงมีสิทธิ์ในการตัดสินใจมากกว่า และจัดสรรท่อนไฮไลต์ส่วนใหญ่ให้ตัวเอง

ทว่าภายใต้สภาพจิตใจในตอนนี้ ยิ่งเขาร้องและเต้นนานเท่าไร ข้อผิดพลาดก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเท่านั้น

ท่าเต้นหมุนตัวระดับความยากสูงท่าหนึ่ง เขาเสียสมดุลจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น ได้แต่พยุงตัวไว้ได้อย่างหวุดหวิด

ความผิดพลาดที่โจ่งแจ้งถึงเพียงนี้อยู่ในสายตาทุกคน โซนที่นั่งผู้ชมส่งเสียงอุทานและเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นแผ่วเบา

ซ่งเจ๋อหมิงยิ่งเสียสมาธิ เขาอยากจะเงี่ยหูฟังว่าคนเหล่านั้นกำลังพูดอะไรกัน แต่ก็กลัวว่าจะได้ยินสิ่งที่ไม่ต้องการได้ยิน

เมื่อใจวอกแวกหลายทาง ท่อนร้องจึงไม่อาจรอดพ้นเช่นกัน เนื้อเสียงที่เดิมทีกังวานใส เวลานี้กลับแหบพร่าเพราะความตื่นเต้น ท่อนเสียงสูงก็ร้องเพี้ยนจนเสียงแตกดับ ความกระอักกระอ่วนแผ่กระจายไปทั่วบรรยากาศ หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก ก่อนจะไหลเข้าตา ความรู้สึกแสบแปลบทำให้ทัศนวิสัยของเขาพร่ามัว

เพื่อนร่วมทีมเองก็เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ต่อเนื่องตามกันมาเพราะความผิดพลาดของเขา

ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ของเขาหรือความผิดพลาดในการแสดง ล้วนส่งผลกระทบต่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ อย่างลึกซึ้ง และพวกเขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหากเกิดอุบัติเหตุบนเวทีเช่นนี้จะต้องรับมืออย่างไร

ซ่งเจ๋อหมิงสัมผัสได้ว่าการแสดงครั้งนี้กำลังดิ่งลงสู่จุดที่ไม่อาจกอบกู้ได้ เขามีลางสังหรณ์ว่า บนเวทีที่ควรจะเป็นของเขาแห่งนี้ ตนกำลังจะกลายเป็นผู้แพ้อย่างหมดรูป

[พระเจ้า ทำไมเขาถึงได้กากขนาดนี้]

[นั่นดิ ถึงฉันจะไม่ชอบเขา แต่การแสดงวันนี้มันก็ฟอร์มตกเกินไปปะ]

[คงไม่ใช่เพราะการแสดงของพี่เฉินก่อนหน้านี้มันสุดยอดเกินไป จนเขาหลุดโฟกัสหรอกนะ]

[ฉันว่าแฟนคลับของเด็กฝึกบางคนไร้มารยาทมากกว่า การแสดงถึงได้โดนป่วน! ต้องเป็นเพราะคนดูในฮอลล์แหกปากมั่วซั่วแน่ๆ พี่หมิงถึงได้พลาด!]

[ว้าวๆๆ โยนขี้ก้อนเบ้อเริ่มเลยนะ! ชัดเจนว่าซ่งเจ๋อหมิงเล่นพลาดเอง มันเกี่ยวอะไรกับคนดูในฮอลล์มิทราบ]

[ตลกสิ้นดี ตอนเฮ่อยวี่เฉินแสดงเมื่อกี้ทุกคนตะโกนดังกว่านี้อีกมั้ง พวกแกนี่หาข้ออ้างให้ซ่งเจ๋อหมิงแบบไม่สนสี่สนแปดเลยนะ]

[หมาได้ยินเหตุผลนี้ยังส่ายหน้าเลย พูดก็พูดเถอะ เสียงกรี๊ดแค่นี้ก็ทำเอาเบบี๋บ้านเธอสติกระเจิงแล้ว สภาพจิตใจเปราะบางขนาดนี้คงต้องโบกมือลาเวทีไปเลยมั้ง ต่อไปอย่าว่าแต่คอนเสิร์ตแสนคนเลย แค่คอนเสิร์ตหลักหมื่นก็อย่าตกใจจนต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วกัน]

[แล้วยังมีคนบอกว่าเพราะพี่เฉินโชว์ดีเกินไปจนทำให้เขากดดันอีก โห โทษใครล่ะ โทษที่พี่เฉินเก่งเกินไปเหรอ โคตรไร้สาระฉิบเป๋ง!]

[จะว่าไป เพลงเปียโนที่พี่เฉินเล่นเมื่อกี้ออกจะนุ่มนวล ช่วยผ่อนคลายอารมณ์ตื่นเต้นของทุกคนด้วยซ้ำ พวกแกไม่คิดจะขอบคุณพี่เฉินหน่อยเหรอ]

โซนคอมเมนต์สดตกอยู่ในความโกลาหลอีกครั้ง ฝ่ายหาข้ออ้างก็แก้ตัวไป ฝ่ายแซะก็แซะไม่ยั้ง ความคิดเห็นสารพัดรูปแบบวิ่งพล่านอยู่บนหน้าจออย่างดุเดือด

คำพูดของแฟนคลับซ่งเจ๋อหมิงแม้จะดูจริงจังแต่กลับไร้น้ำหนัก เหตุผลบางเบาราวกับเศษกระดาษ ถูกคลื่นความเห็นถาโถมกลบหายไปในพริบตา

การแสดงของทีมซ่งเจ๋อหมิงจบลงอย่างทุลักทุเลท่ามกลางเสียงโห่ฮาเช่นนี้

สมาชิกในทีมบนเวทีมีสีหน้าแตกต่างกันไป ทั้งไม่ยอมจำนน รู้สึกผิด เสียใจ...

ซ่งเจ๋อหมิงไม่อาจยอมรับได้ จากความลำพองใจในตอนที่รู้ว่าบริษัทหาเพลงออริจินัลคุณภาพสูงมาให้ จนกระทั่งถึงความล้มเหลวและคับแค้นใจในตอนนี้ ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงสิบกว่านาทีเท่านั้น

จะอธิบายกับบริษัทยังไง จะรับมือกับการแสดงครั้งต่อไปแบบไหน ตัวเองจะยังมีโอกาสได้ขึ้นแสดงรอบต่อไปอีกหรือไม่... คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน จนแม้แต่การตอบคำถามของตู้หย่าหลินก็ยังดูเหม่อลอยไร้สมาธิ

เหอกวงเอนเตอร์เทนเมนต์มีทุนหนาอย่างไม่ต้องสงสัย เพลงที่หามาให้เขานั้นมีคุณภาพระดับชั้นนำ ซึ่งเห็นได้ชัดจากคำวิจารณ์ของฟางเสียอวิ๋นและสวี่คุน

ทว่าเหล่าเมนเทอร์ทั้งสี่ทำได้เพียงเอ่ยปากชมในจุดนี้เท่านั้น การแสดงบนเวทีของพวกเขาผิดพลาดมากเกินไปจนไม่รู้จะเริ่มติตรงไหน

ไม่ผิดจากที่คาด การประชันในธีม "ความท้อแท้" พ่ายแพ้อย่างยับเยิน ฝีเท้าตอนเดินลงจากเวทีจึงดูหนักอึ้งเป็นพิเศษ

แน่นอนว่าเวทีในวันนี้ไม่ได้หยุดชะงักลงเพียงเพราะความหมองหม่นของทีมพวกเขา

......

เข้าสู่ช่วงการโหวตรวมครั้งสุดท้าย

เด็กฝึกทุกคนขึ้นมาบนเวที เฮ่อยวี่เฉินถูกเบียดล้อมให้ออกมายืนอยู่ด้านหน้า

ป้ายไฟที่เป็นของเฮ่อยวี่เฉินด้านล่างเวทีถูกชูขึ้นสว่างไสว เสียงตะโกนเชียร์ดังขึ้นไม่ขาดสาย หลายคนที่อยู่ในฮอลล์ยังเปิดการถ่ายทอดสดดูความเคลื่อนไหวในโลกออนไลน์ไปด้วย ย่อมไม่พลาดสิ่งที่มีคนพิมพ์ในคอมเมนต์สด และในเวลานี้พวกเขาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจสนับสนุนไอดอลของตนอย่างเต็มที่

"การแสดงรอบที่สามของ 'ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา' ผู้ที่ได้รับคะแนนโหวตสูงสุดในรอบนี้ได้แก่——"