ตอนที่ 87 สเตจแสดงรอบที่สาม 9

"เมามายมิรู้ว่าฟ้าสะท้อนน้ำ เรือเต็มลำเปี่ยมฝันกระจ่างทอดทับธารดารา ชื่อเพลง... 'สิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา'" (เพลง "สิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา" โดย CMJ คือเพลงบรรเลงเปียโนเพลงนั้นนะ)

เฮ่อยวี่เฉินขยับเข้าใกล้ไมโครโฟน เอ่ยชื่อเพลงออกมาคล้ายเสียงกระซิบพึมพำ

[สิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา ชื่อโรแมนติกจัง]

["ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" กับสิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา ว้าว เขาฉลาดเล่นคำมาก]

[ชู่วๆๆ! เงียบก่อน!]

คีย์เปียโนถูกกดลง โลกทั้งใบพลันดูเหมือนจะสงบเงียบลงในพริบตา

ตัวโน้ตแรกเริ่มดังขึ้น ราวกับแสงดาวริบหรี่ที่สุดที่กะพริบวิบวับอยู่บนท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบสงัด ค่อยๆ ลอยแทรกผ่านเข้ามาในโสตประสาทอย่างแผ่วเบา

นั่นเป็นสุ้มเสียงที่ใสกระจ่างและบริสุทธิ์ คีย์เปียโนถูกเคาะไล่ระดับอย่างนุ่มนวล แต่ละตัวโน้ตเปรียบเสมือนประกายดาวระยิบระยับ พลิ้วไหวและมีชีวิตชีวา ประหนึ่งกำลังกระซิบกระซาบอยู่ข้างหูเพื่อบอกเล่าความลับจากห้วงลึกของจักรวาล

เมื่อทำนองดำเนินต่อไป ตัวโน้ตในย่านเสียงต่ำก็สอดประสานเข้ามา ดั่งหลุมดำอันลึกล้ำแห่งจักรวาลที่ทั้งทุ้มลึกและทรงพลัง

การกดคีย์เปียโนในแต่ละครั้ง ราวกับการทิ้งก้อนหินลงบนผิวน้ำที่สงบนิ่ง คลื่นตัวโน้ตระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ขยายออกไป ทำให้หูของผู้ฟังจมดิ่งลงสู่ห้วงวังวนของเสียงดนตรีจนไม่อาจถอนตัว

ภายในฮอลล์ ทุกคนที่เคยถูกเพลง "นครทรชน" ปลุกเร้าอารมณ์จนพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของความคลั่งไคล้ ต่างคล้ายได้รับการปลอบประโลมลงในทันที

อารมณ์พลุ่งพล่านถูกมืออันอ่อนโยนคู่หนึ่งลูบไล้อย่างแผ่วเบา แต่ละตัวโน้ตที่โลดแล่นเปรียบเสมือนหยดน้ำเย็นฉ่ำที่ประพรมลงบนหัวใจอันร้อนรุ่มของผู้คน ค่อยๆ ระงับความสับสนวุ่นวายภายในจิตใจ อารมณ์ที่เคยเตลิดเหมือนม้าพยศหลุดบังเหียน พลอยค่อยๆ เชื่องและสงบลงภายใต้การปลอบโยนของเสียงดนตรีนี้

มืออันเรียวขาวของเฮ่อยวี่เฉินร่ายรำอยู่บนคีย์เปียโน ราวกับผีเสื้อสง่างามสองตัวที่บินร่อนท่ามกลางดงดอกไม้

[ไร้คำร้องแต่ทรงพลังยิ่งกว่ามีคำร้อง]

[จะพูดยังไงดี... วินาทีก่อนยังอยากไปท้าต่อยกับครูอยู่เลย ตอนนี้อยากกอดหมอนหลับตาเข้านอนแล้ว]

[ไม่รู้ทำไม ฟังแล้วรู้สึกถึงความเสียดายปนเศร้ายังไงชอบกล]

[ฉันและลมใบไม้ผลิล้วนเป็นเพียงผู้ผ่านมา เธอเคียงสายธารฤดูใบไม้ร่วงโอบล้อมธารดารา เพิ่งรู้สึกตอนนี้เองว่าหลินถงก็มีของเหมือนกันแฮะ]

[ทำไมจากเดือดๆ เปลี่ยนมาซึ้งเศร้าได้ในพริบตาเนี่ย! งงไปหมดแล้ว QAQ]

[มันส์ก็มันส์ไปแล้ว ไม่ควรจะจมปลักอยู่กับความหลังจริงๆ นั่นแหละ ปล่อยให้ความคิดถึงยาวนานกว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาซะอีก]

[กอดๆ คนเมนต์ข้างบนนะ ก้าวไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างกล้าหาญกันเถอะ!]

ต่างจากผู้ชมการถ่ายทอดสดที่ยังมีแก่ใจมาคิดวิเคราะห์ แฟนคลับที่อยู่ในสถานที่จริงต่างจมดิ่งสู่ความสงบและงดงามที่เสียงดนตรีมอบให้เนิ่นนานแล้ว มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สายฝนกระหน่ำไม่อาจดับไฟแห่งความรักในใจ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็ไม่อาจขัดขวางจิตวิญญาณในการไขว่คว้าความงดงาม

ไม่เพียงแต่ผู้ชมเท่านั้น เหล่าเด็กฝึกที่อยู่หลังเวทีและยังไม่ได้ขึ้นแสดงก็คล้ายจะได้รับการเยียวยาเช่นกัน

สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดเพราะความตื่นเต้นค่อยๆ ผ่อนคลายลง เด็กฝึกบางคนพิงผนัง หลับตาลงเล็กน้อย ปล่อยให้ตัวเองได้ผ่อนคลายในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ และไม่คิดถึงความกังวลเกี่ยวกับการแสดงที่กำลังจะมาถึงอีก ท่าเต้นและเนื้อเพลงที่เคยวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อนก็ถูกเสียงดนตรีนี้ผลักไปไว้ที่มุมห้องของความคิด

เมื่อครบเวลาสามนาที เสียงดนตรีอันไพเราะก็หยุดลงกะทันหันอย่างไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว

???

ไม่เพียงแต่ผู้ชม แม้กระทั่งผู้กำกับหลินถงก็ยังมีสีหน้างุนงง

[อะไรเนี่ย กำลังเคลิ้มเลย ทำไมหมดแล้วล่ะ?]

[แขนกำลังโยกเคาะจังหวะตามเพลงอยู่เลย ทำแบบนี้ฉันก็ดูเด๋อสิ...]

[คือแบบ กำลังนอนอยู่ข้างทางดีๆ จู่ๆ ก็โดนใครไม่รู้ถีบจนสะดุ้งตื่น ฟีลเหวอแบบนี้ใครจะเข้าใจบ้าง!]

"ทำไมจู่ๆ ถึงหยุดล่ะ"

ตู้หย่าหลินกำลังดีใจที่สิ่งที่ตัวเองคิดกลายเป็นจริง แต่เสียงเปียโนกลับขาดหายไปอย่างกะทันหัน

"เวลาแสดงมีแค่สามนาทีไม่ใช่เหรอครับ"

คำตอบของเฮ่อยวี่เฉินฟังดูกวนประสาทชวนโดนต่อยไม่น้อย ส่วนผู้ชมและเมนเทอร์ทั้งสี่คนยิ่งอยากจะถามผู้กำกับเสียเดี๋ยวนั้นว่าทำไมถึงต้องตั้งกฎบ้าๆ พรรค์นี้ขึ้นมา! ยิ่งไปกว่านั้น ตู้หย่าหลินยังแอบส่งสายตาค้อนขวับไปทางหลินถงที่อยู่ไม่ไกล

แม้แต่หลินถงในเวลานี้ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้

ใครมันจะไปคิดถึงกันเล่า!

ฟังชื่อเพลงนี้ดูสิ... "สิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา"

ช่างเข้ากับชื่อรายการของพวกเราขนาดไหน ถ้าซื้อลิขสิทธิ์มา แล้วหลังจากนี้เอาไปตัดต่อคลิปสั้นๆ แนวโรแมนติกใสๆ ประกอบเข้ากับดนตรีนี้ ลองบอกมาซิว่ามันจะฟินขนาดไหน!

ในหัวของหลินถงผุดไอเดียสารพัดขึ้นมาในพริบตา แทบจะรอให้สเตจแสดงจบลงไม่ไหวเพื่อจะได้ไปทำให้เป็นจริงทันที

"ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"

สมาชิกในทีมต่างก็พากันประท้วงเช่นกัน

เฮ่อยวี่เฉินไม่ตอบคำ ทว่ากลับหันไปมองกล้องถ่ายทอดสดแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า "สิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา สิ่งที่รักใคร่ดั่งแสงจันทรา สิ่งที่ปรารถนาประหนึ่งสายลมวสันต์"

[กรี๊ดดด! เกินไปแล้วนะ! ใครเขาเล่นเปียโนแค่ครึ่งเพลงกันเล่า!]

[หลินถงตัวแสบ อยากด่าเขาอีกรอบแล้วเนี่ย!]

[ฮือๆๆ คำอวยพรที่งดงามขนาดนี้ ฉันคู่ควรจริงเหรอเนี่ย!]

[คู่ควรสิ คู่ควรที่สุดเลย สาวๆ ทุกคนล้วนสวยและจิตใจดีกันทั้งนั้น เพราะงั้นทุกอย่างจะต้องสมหวังแน่นอน!]

บรรยากาศร้อนระอุในฮอลล์ถูกเพลงเปียโนของเฮ่อยวี่เฉินช่วยคลายความคุกรุ่นลงได้ในพริบตา

ตู้หย่าหลินยกไมโครโฟนขึ้นมาได้จังหวะพอดี "เสี่ยวเฮ่อยังมีอะไรอยากจะบอกทุกคนอีกไหมคะ"

"เวลาหนึ่งเพลงเปียโน ทุกคนได้พักเหนื่อยกันหรือยังครับ"

"พักพอแล้วค่า!!!"

เหล่าแฟนคลับส่งเสียงเชียร์ตอบรับ

"ถ้าพักพอแล้ว ก็ช่วยกันส่งเสียงเชียร์ให้กับการแสดงชุดต่อไปให้เต็มที่นะครับ"

แฟนคลับด้านล่างเวทีตะโกนตอบพร้อมกันทันที "ได้เลย!"

กลุ่มที่ทำการแสดงก่อนหน้านี้ถูกเชิญขึ้นมาบนเวที

นี่คือกฎใหม่ของการแสดงรอบที่สาม ธีมเดียวกันจะแข่งประกบคู่กัน ผู้ชมในสถานที่จริงสามพันคนจะมีสิทธิ์คนละหนึ่งคะแนนโหวตเพื่อตัดสินแพ้ชนะ ส่วนทีมที่ชนะ สมาชิกแต่ละคนในทีมจะได้รับคะแนนพิเศษเพิ่มคนละสามพันคะแนนในตอนท้าย

เมื่อการแสดงทั้งแปดกลุ่มเสร็จสิ้นลง ผู้ชมจะทำการโหวตรวมครั้งสุดท้ายอีกรอบ ซึ่งเหมือนกับการแสดงรอบก่อนๆ โดยแต่ละคนมีคนละสามคะแนน และคะแนนเหล่านี้จะคูณด้วยอัตราส่วน 1:100 เพื่อบวกเพิ่มเป็นคะแนนบนแพลตฟอร์มให้กับเด็กฝึกแต่ละคน

กลุ่มก่อนหน้านี้ขึ้นเวทีมาและสวมกอดกับสมาชิกทีมของเฮ่อยวี่เฉินทีละคน แต่พอเดินมาถึงตรงหน้าเฮ่อยวี่เฉิน กลับพร้อมใจกันโค้งคำนับให้เขาเสียอย่างนั้น

เฮ่อยวี่เฉินเอี้ยวตัวหลบ "การทำความเคารพ" ของพวกเขา นี่เล่นอะไรกันเนี่ย! จนทำให้ผู้ชมทั้งฮอลล์พากันหัวเราะครืนขึ้นมาอีกระลอก

"เอาละค่ะ ตอนนี้ถึงเวลาโหวตของธีม 'ความสับสน' แล้ว ขอให้ผู้ชมทุกท่านในฮอลล์หยิบเครื่องลงคะแนนขึ้นมา แล้วโหวตให้กับทีมที่ชื่นชอบได้เลยค่ะ นับถอยหลังการนับคะแนนหนึ่งนาที

ขอเตือนความจำด้วยความหวังดีอีกครั้งนะคะ ผู้ชมนอกสถานที่สามารถโหวตให้กับเด็กฝึกที่คุณเลือกได้ผ่านสามแพลตฟอร์ม ได้แก่ แพลตฟอร์มหยางซื่อวิดีโอ เวยปั๋ว และช่องทางทางการของเจินรู่ โดยช่องทางการโหวตครั้งนี้จะปิดรับในอีกสองวันข้างหน้าค่ะ"

กฎกติกาการโหวตอันซับซ้อนหลากหลายนี้ แม้แต่คนทั่วไปที่เคยทำมาแล้วสองสามครั้งก็ยังอาจจะงงๆ ทว่าตู้หย่าหลินกลับท่องจำได้อย่างขึ้นใจและคล่องแคล่ว

หนึ่งนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ระบบหยุดนับคะแนน

คะแนนโหวตในครั้งนี้ปรากฏบนจอใหญ่ของเวทีอย่างชัดเจน 376 ต่อ 2,624 คะแนน ชัยชนะอย่างถล่มทลาย

กลุ่มที่พ่ายแพ้อย่างขาดลอยนอกจากจะไม่เสียใจแล้ว ยังกลับรู้สึกว่ายังมีคนสนับสนุนทีมตัวเองตั้ง 376 คนแน่ะ! ดีมากแล้ว พอใจแล้ว

พอกล้องแพนผ่าน สีหน้าของแต่ละคนไม่มีความฝืนใจเลยแม้แต่น้อย ยิ้มแป้นกันจนดูซื่อบื้อไปนิดหน่อยด้วยซ้ำ

[อืม จู่ๆ ก็รู้สึกว่าทีมนี้ก็ทำได้ดีมากนะเนี่ย ถ้าไม่มาเจอทีมของพี่เฉินละก็ ชนะได้แน่นอน]

[จริงด้วย เจ้าพวกคนดวงกุดเอ๊ย]

[แถมแพ้แล้วยังยิ้มกันร่าเริงขนาดนี้ ทัศนคติดีมากเลย ดีกว่าบางคนเยอะ]

[คำว่าดีกว่านั่นน่ะ ฉันเก็ตในวิเดียวเลย]

ในเวลานี้ซ่งเจ๋อหมิงได้มารอคิวอยู่ข้างเวทีแล้ว ทว่าต่างจากคนอื่นที่อารมณ์สงบลงเพราะเพลง "สิ่งที่คะนึงหาคือธารดารา" เขากลับฟังเสียงเปียโนแล้วยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านจนแทบทนไม่ไหว

ในใจคิดว่าคืนนี้เฮ่อยวี่เฉินยังเด่นไม่พออีกหรือไง ถึงยังต้องมาทุ่มสุดตัวในช่วงขอคะแนนโหวตขนาดนี้ ไม่เว้นทางรอดให้คนอื่นเลย น่ารังเกียจชะมัด

ดันประจวบเหมาะที่เขาต้องขึ้นแสดงต่อจากเฮ่อยวี่เฉิน ทิ้งเวทีแบบนี้ไว้ให้เขา แล้วเขาจะไม่เคียดแค้นได้อย่างไรกัน