ตอนที่ 86 การแสดงรอบสาม 8

"ใช่ครับ โชว์ของพวกคุณคืนนี้ทำให้ผมทึ่งมาก เรื่องเนื้อร้องกับการเรียบเรียงที่ยอดเยี่ยมคงไม่ต้องพูดถึงแล้ว ก่อนหน้านี้ผมก็ยอมรับในพรสวรรค์ด้านการแต่งเพลงของเฮ่อยวี่เฉินมาตลอด แต่รอบนี้มาตรฐานยิ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น ผมยังคงสงสัยอยู่เลยว่า คุณทำยังไงถึงเขียนเพลงคุณภาพสูงที่หลากหลายสไตล์ขนาดนี้ออกมาได้ในเวลาสั้น ๆ กันแน่"

สายตาของฟางเสียอวิ๋นเต็มไปด้วยความใคร่รู้และชื่นชม เขาไม่ได้คิดจะให้อีกฝ่ายตอบข้อสงสัยนี้ จึงพูดต่อว่า "จากเนื้อเพลง ผมสัมผัสได้ถึงการสังเกตและความเข้าใจชีวิตอย่างลึกซึ้งละเอียดอ่อน นี่ไม่เหมือนประสบการณ์ที่คนหนุ่มอายุยี่สิบสามปีควรจะมีเลย คงบอกได้แค่ว่าคุณอาจจะเคยผ่านเส้นทางที่ต่างจากคนหนุ่มสาวทั่วไปมาหรือเปล่า ถึงทำให้คนฟังเข้าถึงอารมณ์ร่วมในทำนอง และมองเห็นเงาของตัวเองในเนื้อเพลงได้ ความเข้าใจในแก่นแท้ของชีวิตแบบนี้ เป็นทั้งพรสวรรค์ และเป็นปัญญาที่ก้าวข้ามช่วงวัยอย่างแท้จริง"

คำวิจารณ์ของฟางเสียอวิ๋นลงลึกในรายละเอียดมากกว่า และที่เหมือนกันก็คือ เขาให้การประเมินที่สูงมากเช่นกัน

"ในแง่ของเทคนิคการร้อง พวกคุณทำได้น่าชื่นชมมาก จากโชว์ก่อน ๆ จะเห็นได้ว่าเนื้อเสียงของทั้งเจ็ดคนไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะสือหลานกับหานจี้หมิงที่เนื้อเสียงค่อนข้างบาง แต่วันนี้พวกคุณกลับคุมเรนจ์เสียงให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้ ทั้งทรงพลังกังวานและยังคงความผ่อนคลายไว้ได้ไปพร้อมกัน นับว่าหาได้ยากจริง ๆ ครับ"

[เหมือนหลุดเข้ามาในดงอวยเลย คำชมระดับนี้มีอยู่จริงในโลกเหรอเนี่ย!]

[เรื่องอื่นไม่รู้ แต่ขาขวาฉันเห็นด้วยสุดใจ ก็ตอนนี้ยังสั่นไม่หยุดอยู่เลย เมื่อยชะมัด]

[เดบิวต์ตรงนี้ไปเลยเถอะ จะแข่งอะไรอีก!!!]

[เหอะ เดบิวต์กับผีน่ะสิ ข้างหลังยังมีอีกตั้งกี่คนที่ยังไม่ได้ขึ้น รู้ได้ไงว่าจะไม่มีคนที่เจ๋งกว่านี้]

[ที่พูดถึงนี่คงไม่ใช่ซ่งเจ๋อหมิงหรอกนะ?]

[รอบนี้พี่หมิงเตรียมตัวมาดีมาก ไลฟ์ตอนซ้อมทุกคนก็เห็นกันอยู่ ไม่ได้ด้อยไปกว่าทีมเฮ่อยวี่เฉินเลย]

[อ๋อ งั้นก็รอดูละกันเนอะ~]

ท่ามกลางเสียงชื่นชมอันกลมเกลียว มักจะมีพวกชอบร้องเพลงสวนกระแสโผล่มาสองสามข้อความเสมอ เพื่อเชิดชูรสนิยมเฉพาะกลุ่มอันสูงส่งไม่ซ้ำใคร ทำนองว่าพวกคนธรรมดาอย่างพวกแกไม่มีค่าพอจะมาร่วมเสพศิลปะชั้นสูงกับฉันหรอก

พวกเขาแอบกระซิบกระซาบและพูดจาแดกดันอยู่ในมุมมืด พยายามฉีกทึ้งความสมานฉันท์ทุกจุดให้เกิดรอยแผล เพื่อโอ้อวดความแตกต่างของตัวเอง

"ถูกต้องแล้วครับ ความกระตือรือร้นและพลังงานที่พวกคุณปลดปล่อยออกมาบนเวที เห็นได้ชัดจากปฏิกิริยาของคนดูทั้งฮอลล์ โชว์ของพวกคุณเหมือนสนามแม่เหล็กขนาดใหญ่ที่ดึงดูดคนดูทุกคนไว้อย่างเหนียวแน่น รวมถึงพวกเราที่เป็นเมนเทอร์ด้วย ที่ต้องเอ่ยถึงเป็นพิเศษคือการคุมจังหวะของพวกคุณ กรูฟและจังหวะมีเอกลักษณ์มาก เฮ่อยวี่เฉินในฐานะผู้สร้างสรรค์หลัก พรสวรรค์ของเขาไม่ต้องสงสัยเลย แต่ในขณะเดียวกัน เราก็มองข้ามพลังของทั้งทีมไม่ได้ ถ้าเปรียบเวทีนี้เป็นตัวต่อปริศนา สมาชิกทุกคนก็คือชิ้นส่วนสำคัญ และเพราะมีพวกคุณทุกคนอยู่ร่วมกัน เวทีนี้ถึงได้น่าทึ่งขนาดนี้"

สวี่คุนในฐานะแร็ปเปอร์ ปกติมักจะแสดงความเห็นด้วยถ้อยคำเฉียบคมตรงไปตรงมาและจังหวะเฉพาะตัว ไม่ค่อยได้พูดจาตามมารยาทแบบนี้เท่าไรนัก

ทว่าเขากลับประทับใจโชว์นี้จากใจจริง ทุกถ้อยคำล้วนเปี่ยมไปด้วยความชื่นชอบที่มีต่อการแสดงของกลุ่มนี้ สายตามองไล่ไปยังสมาชิกทุกคน ก่อนจะหยุดและมองสลับไปมาระหว่างหยวนเฟยกับไป๋สวี่หนาน

เฉินชิวหงกล่าวสรุปเป็นคนสุดท้าย "การเก็บรายละเอียดการแสดงของทีมนี้ยอดเยี่ยมมากค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการเล่นเครื่องดนตรี พาร์ตการร้อง หรือแม้แต่การจัดตำแหน่งบนเวที ก็มองเห็นได้เลยว่าผ่านการออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ฉันตั้งตารอเวทีต่อ ๆ ไปของพวกคุณนะคะ สู้ ๆ ค่ะ!"

"ขอบคุณคำติชมอันยอดเยี่ยมจากเมนเทอร์ทั้งสี่ท่านมากค่ะ ลำดับต่อไปพวกคุณมีเวลาเรียกคะแนนโหวตสามนาที ครั้งนี้เตรียมการแสดงพิเศษอะไรมากันบ้างคะ"

หลังตู้หย่าหลินกล่าวขอบคุณเหล่าเมนเทอร์จบ ก็ถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้สมใจอยาก

ในเมื่อเป็นช่วงขอคะแนนโหวต ก็ต้องงัดไม้ตายก้นหีบออกมาใช้แน่นอนอยู่แล้ว ทั้งหกคนพร้อมใจกันถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้เฮ่อยวี่เฉินยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว

ก็แหม ช่วงไม่กี่วันมานี้ ทั้งมีงานแฟนมีตติ้ง ทั้งต้องซ้อมเพลง "นครทรชน" แถมพวกเขาก็ไม่ได้มีพลังงานล้นเหลือเหมือนพี่เฉินเสียหน่อยนี่นะ! ใครจะไปเตรียมการแสดงทันกันล่ะ!

ยืนกรานเด็ดขาดว่าไม่ได้อยากดูการแสดงใหม่เหมือนกันสักนิด!

เฮ่อยวี่เฉินนิ่งเงียบ รอยยิ้มเผยให้เห็นถึงความพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"แล้วเสี่ยวเฮ่อจะนำการแสดงอะไรมาฝากพวกเราคะเนี่ย ฉันตั้งตารอมากเลยนะ"

สิ่งที่ตู้หย่าหลินพูดไม่ใช่แค่คำพูดตามมารยาท เพลง "ค่ำคืนแห่งการสารภาพรัก" จากเวทีการแสดงรอบสองนั้น พอกลับไปเธอก็เปิดวนซ้ำอยู่ตั้งนาน แม้กระทั่งตอนเข้านอนก็ยังเปิดทิ้งไว้ ช่วยให้นอนหลับสบายขึ้นมากจริง ๆ

ถ้าครั้งนี้มีเพลงบรรเลงฟังสบาย ๆ มาอีกสักเพลง เธอก็จะได้เปิดสลับกันสองเพลงเลยสิเนี่ย ฮ่า ๆ!

"ทุกคนอยากดูผมแสดงอะไรครับ" เขาก็ไม่ได้เตรียมมาเหมือนกันนะ!

"ระ! บำ! เปลื้อง! ผ้า!"

ด้านล่างเวทีดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องผ่าลงกลางวันแสก ๆ

ตู้หย่าหลินกลั้นขำไม่ไหวจนต้องก้มหน้าลง ครั้นเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็ปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว อื้ม เธอเป็นนักแสดงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเชียวนะ!

รอบข้างยังมีคนช่วยส่งเสียงขานรับอีกเพียบ

ระบงระบำเปลื้องผ้าอะไรกัน!

เฮ่อยวี่เฉินแทบอยากจะดึงหูแม่สาวน้อยคนนั้นขึ้นมาอบรมสั่งสอนสักยก เขาขบฟันกรามแน่นจนแทบแหลก

มุมปากทั้งสองข้างพยายามยกขึ้น ฝืนดึงเป็นรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะกัดฟันพูดรอดไรฟันออกมาประโยคหนึ่งว่า "ผมขอมอบบทเพลงเปียโนให้ทุกคนสักเพลงแล้วกันครับ"

ถือโอกาสช่วยสงบจิตใจที่กำลังเตลิดเปิดเปิงของพวกเธอในตอนนี้เสียเลย

บนชั้นสองของเวทีมีเปียโนหลังหนึ่งตั้งอยู่ ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีที่เด็กฝึกกลุ่มถัดไปขอเบิกมาใช้

นี่เป็นครั้งที่สองที่เฮ่อยวี่เฉินแสดงเพลงเปียโนบนเวทีทางการ ซึ่งแตกต่างจากการแต่งกายแสนสดใสในคราวก่อน ครั้งนี้เขาอยู่ในชุดโทนสีแดงดำ ดูราวกับเคานต์แวมไพร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในปราสาทโบราณยามราตรีไม่มีผิด

ยามที่เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังเปียโน ทุกคนถึงได้สังเกตเห็นว่า สายรัดผมที่มัดไว้ด้านหลังศีรษะทำจากผ้าไหมสีดำผสมหนัง ด้านบนมีเครื่องประดับโลหะลวดลายคล้ายเกล็ดงู ซึ่งสอดรับกับลวดลายบนผ้าปิดตาก่อนหน้านี้ และช่วยเพิ่มความหรูหราสง่างามให้กับทรงผมทั้งหมด เครื่องประดับห้อยระย้าแทรกอยู่ระหว่างเส้นผม ชวนให้ผู้คนอยากยื่นมือสอดเข้าไปในเรือนผมเพื่อช่วยเขาจัดแต่งให้เรียบร้อย

เสื้อหนังตัวสั้นที่มีชายเสื้อตัดเย็บสูงถึงบริเวณหน้าท้องส่วนบน ยิ่งขับให้ช่วงขาของเขาดูยาวขึ้นไปอีก สองขายาวเพรียวถูกโอบรัดด้วยกางเกงหนังรัดรูป แนบสนิทไปกับทรวดทรงของเรียวขาอย่างไร้ที่ติ ขับเน้นลายเส้นกล้ามเนื้อขาให้เผยออกมาให้เห็นรำไร เมื่อผสานเข้ากับท่วงท่าการเดินอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ก็ยิ่งขับเสน่ห์ดึงดูดใจนี้ออกมาจนถึงขีดสุด

[เอวของพี่ไม่ใช่เอว แต่เป็นดาบโค้งปลิดวิญญาณ]

[ขาของพี่ไม่ใช่ขา แต่เป็นสายน้ำวสันต์ริมฝั่งแม่น้ำแซน]

[ท่าเดินของพี่เฉินเป๊ะมาก ไหล่ไม่ส่ายแม้แต่นิดเดียว!]

[กรี๊ดดดด! ฉันเป็นบ้าไปแล้วเหรอเนี่ย! ทำไมแค่เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเหินธรรมดา ๆ ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกว่าเซ็กซี่มาก เซ็กซี่มาก เซ็กซี่สุด ๆ ไปเลยอะ!!]

[เธอไม่ได้คิดไปคนเดียวหรอก! คุณพระช่วย เอวนี่ ก้นนี่ ขานี่ ถ้าได้ลูบสักสองทีล่ะก็...]

[กรี๊ดดด! ยังไม่หมด! มือของพี่ไม่ใช่แค่มือ แต่เป็นมนตร์สะกดที่กระชากใจคนดู! คนคลั่งมือทนไม่ไหวแล้วโว้ยยย!!!]

มือเรียวยาวตรงสวยของเฮ่อยวี่เฉินวางทาบลงบนลิ่มเปียโน ปลายนิ้วกลมมนระเรื่อด้วยสีชมพูอ่อน เล็บตัดแต่งไว้อย่างพอดิบพอดีเป็นรูปครึ่งเสี้ยว เรียบเนียนและสะอาดสะอ้าน ผิวบริเวณข้อนิ้วขาวผ่องขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยพับจาง ๆ นิ้วมือของเขางอลงเพียงเล็กน้อย ราวกับว่าในวินาทีถัดไปจะบรรเลงท่วงทำนองที่สะกดตรึงใจผู้คนออกมา

กล้องถ่ายทอดสดจับภาพนิ่งอยู่เหนือทางด้านซ้ายของเขา สีแดงจัดจ้าน สีดำลึกล้ำ สีขาวบริสุทธิ์... ถักทอสอดประสานเข้าด้วยกัน ก่อเกิดเป็นภาพอันเปี่ยมด้วยพลังดึงดูดสายตาอย่างแรงกล้า