ตอนที่ 85 การแสดงรอบสาม 7

สือหลานหันไปมองเฮ่อยวี่เฉินกะทันหัน บางทีอีกฝ่ายอาจไม่ได้ทำไปโดยไม่คาดคิดถึงผลที่จะตามมาอย่างที่เขาคิด แต่รู้ทั้งรู้ว่าทำไม่ได้ก็ยังดึงดันที่จะทำ

ท่วงท่าของสือหลานปราดเปรียวราวกับเสือดาว แฝงไว้ด้วยจังหวะจะโคนอันเป็นเอกลักษณ์ ปลายเท้าแตะลงบนเวทีเบา ๆ ตามจังหวะ พลางก้าววนอ้อมไปด้านหลังของเฮ่อยวี่เฉินหนึ่งรอบ

สายตาที่ร้อนแรงและเฉียบคมสบประสานกันอีกครั้ง จากนั้นฝ่ามือของทั้งสองก็ฟาดแท็กกันกลางอากาศอย่างหนักแน่น เสียงตบมือนั้นกระแทกเข้ากลางใจของเหล่าแฟนคลับ จนด้านล่างเวทีส่งเสียงกรีดร้องดังสนั่นประหนึ่งคลื่นซัดถล่มทลาย

ทุกคนต่างหน้าดำหน้าแดงตะโกนเรียกชื่อของพวกเขา แม้เสียงจะแหบแห้งไปแล้วก็ยังไม่ยอมหยุด บรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์จมดิ่งอยู่ในความบ้าคลั่ง

「คิมหันต์ช่วงชิงวสันต์สารท

บทอวสานมิอาจหยั่งรู้

รู้ทั้งรู้ว่าปราการแตกพ่าย

ยังร้อยรัดผูกพันมิยอมปล่อยมือ

สุดท้ายก็มิอาจได้ครอบครอง」

สิ้นเสียงกลองจังหวะสุดท้าย เสียงดนตรีก็หยุดลงฉับพลัน

"อย่าเพิ่งจบสิ! อย่าเพิ่งจบ!"

"ขออีกเพลง!!"

เสียงตะโกนโห่ร้องของเหล่าแฟนคลับดังระงมไม่ขาดสาย ประหนึ่งมองเวทีนี้เป็นคอนเสิร์ตเดี่ยวของพวกเขาไปแล้ว

"เชี่ย เพลงโคตรเจ๋ง ลุงข้างบ้านฟังเพลงนี้จบปุ๊บ ถีบวัวกระเด็นแล้วลุยไถนาคนเดียวแปดไร่ข้ามคืนเลยมั้งเนี่ย"

"ตอนทำการบ้านอย่าฟังเพลงนี้เด็ดขาด ไม่งั้นจะเป็นเหมือนกู โยกคอกระดิกขาจนเมื่อยไปหมดแล้ว"

"ไอ้หนุ่มนี่มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ตลอดเลยว่ะ"

"ตั้งใจมารอดูเทพธิดา แต่ดันเจอช้างเผือกเข้าให้เฉย?"

"คนนอกหลงเข้ามาดูไลฟ์ อยากถามว่านี่บอยแบนด์วงใหม่เหรอ?"

"ทั้งดูเสเพลสิ้นหวังแต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยเลือดร้อน สับสนแต่ไม่ถอยหนี พยศไม่ยอมก้มหัว ไร้ขื่อแปไม่ผูกมัด นี่แหละคือจิตวิญญาณแห่งวัยหนุ่มสาว"

"จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า จะไปกลัวห่าอะไรวะ ล้มเหลวก็แค่ลุยใหม่อีกปี ดวลกันอีกรอบสิวะ!"

คอมเมนต์กระสุนบนหน้าจอออนไลน์วิ่งกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งราวกับคลื่นทะเลถาโถม ตัวหนังสือเรียงพรืดแน่นเอี้ยดเลื่อนผ่านหน้าจอด้วยความเร็วชวนตาลาย สีสันฉูดฉาดละลานตาปะปนกันไปหมด แม้จะอยู่หน้าจอก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความคลั่งไคล้ที่พวยพุ่งออกมา

เมื่อเทียบกับในโลกออนไลน์แล้ว ผู้ชมในสถานที่จริงยิ่งตกอยู่ในสภาวะแทบบ้าคลั่ง เสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง นั่นคือการปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่ดั้งเดิมและบริสุทธิ์ที่สุด

ตู้หย่าหลินก้าวขึ้นมาบนเวที ฝีเท้าดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เมื่อต้องเผชิญกับความกระตือรือร้นของคนดูที่ร้อนแรงดั่งภูเขาไฟระเบิด เธอก็หาจังหวะแทรกคำพูดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ

นอกจากเฮ่อยวี่เฉินแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนตกใจกับความคลั่งไคล้ของคนดูอยู่บ้าง พวกเขาเคยคิดไว้ว่าเพลงนี้น่าจะถูกใจทุกคน แต่ภาพตรงหน้านี้มันเกินกว่าที่คาดหมายไว้ไกลลิบ นอกจากก้มหัวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้ว ก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะทำอะไรต่อดี

ด้านห้องพักคอยหลังเวทีกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า บรรดาเด็กฝึกที่ยังไม่ได้ขึ้นแสดงต่างตกตะลึงกับความเคลื่อนไหวที่ส่งมาจากเวทีจนพูดไม่ออก พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก สายตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และแอบนึกโล่งใจอยู่ลึก ๆ ว่า ดีนะที่ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน

แต่แล้วก็พลันคิดขึ้นมาได้ว่า ต้องขึ้นแสดงต่อจากคนพวกนี้ และต้องเผชิญหน้ากับผู้ชมที่กำลังคลั่งขนาดนั้น ไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองจะแบกรับแรงกดดันนี้ไหวหรือไม่

ภาพจินตนาการว่าตัวเองจะทำให้เวทีกร่อยลงเรื่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวทันที

ส่วนซ่งเจ๋อหมิงได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ สายตาจับจ้องหน้าจอถ่ายทอดสดเขม็ง แม้จะอยู่หลังเวทีก็ยังคงได้ยินเสียงโห่ร้องดังกึกก้องปานฟ้าถล่มแผ่นดินทลายจากด้านหน้า คลื่นเสียงซัดกระแทกแก้วหูเขาเป็นระลอก ๆ ราวกับจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาให้มลายหายไปด้วย

เพลงนี้ไม่เหมือนกับเพลงที่ดัดแปลงมาจากเพลงที่ไป๋สวี่หนานซื้อมาอย่างที่เขาคิดไว้เลยสักนิด ปฏิกิริยาตอบรับจากคนดูก็แตกต่างจากที่เขาคาดไว้ราวฟ้ากับเหว

สรุปก็คือ ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้เปรียบเสมือนม้าพยศที่หลุดจากบังเหียน หลุดออกนอกลู่นอกทางที่เขาวางแผนไว้โดยสิ้นเชิง

หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะเต้นผิดจังหวะไปหลายครั้ง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นไว้แน่น ความรู้สึกสูญเสียการควบคุมแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

"ห้ามลนลานเด็ดขาด ต้องไม่ลน ยังไม่ได้ขึ้นเวทีเลย ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะสักหน่อย" เขาปลอบใจตัวเองในอก

ทว่าทั้งร่างกลับคล้ายถูกโยนเข้าไปอยู่ในห้องว่างเปล่าสีขาวโพลน เขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนคุมไม่อยู่ของตัวเองได้อย่างชัดเจน

เหงื่อเม็ดละเอียดค่อย ๆ ผุดซึมออกมาเต็มหน้าผาก เหงื่อแต่ละหยดต่างสะท้อนถึงความกระวนกระวายในใจของเขา

อาจเป็นเพราะทุกคนต่างติดอยู่ในสภาพแวดล้อมการใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความกดดันสูงเช่นนี้มานานเกินไป ทั้งเคว้งคว้างและหาทางออกไม่เจอ พอได้โอกาสระบายออกมาในที่สุด จึงปลดปล่อยกันอย่างเต็มที่

ตลอดสามนาทีเต็ม ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวขัดขวางการปลดปล่อยของพวกเขา

เฮ่อยวี่เฉินค่อย ๆ กดหัวเครื่องดนตรีลง ท่วงท่าลื่นไหลแลดูสบาย ๆ ทว่าสง่างาม เขายกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปาก เสียง "ชู่ว" แผ่วเบาเล็ดลอดผ่านไรฟันออกมา เสียงอึกทึกครึกโครมที่เคยเดือดพล่านคล้ายถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงโห่ร้องค่อย ๆ เบาลง เสียงตะโกนกู่ก้องเริ่มสงบลง ทุกคนในที่นั้นราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างฉุดดึงไว้ สายตาพร้อมใจกันพุ่งตรงไปรวมอยู่ที่เฮ่อยวี่เฉิน แววตายังคงหลงเหลือความคลั่งไคล้ที่ยังไม่จางหาย แต่ที่มากกว่าคือความคาดหวังต่อการกระทำถัดไปของเขา

เฮ่อยวี่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าผ่อนคลาย "คืนนี้เพิ่งเริ่มเองนะครับ ข้างหลังยังมีการแสดงที่ยอดเยี่ยมกว่านี้รออยู่อีกมาก แน่ใจเหรอครับว่าจะใช้แรงทั้งหมดหมดไปตั้งแต่ตอนนี้?"

ผู้ชมด้านล่างเวทีชะงักไปก่อน จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะครืนขึ้นมา

มีคนตะโกนตอบเสียงดังลั่น "สามีขา! ฉันมีแรงเหลือเฟือ ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอกค่า!!!"

เสียงตะโกนนี้เปรียบเสมือนก้อนหินยักษ์ที่ถูกโยนลงสู่ผืนน้ำสงบนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นนับพันชั้น คนรอบข้างพากันหัวเราะร่วน บางคนยังร่วมส่งเสียงแซวตามไปด้วย

[555555 ขำจะตาย ผู้หญิงหัวเซี่ยเนี่ย มีแรงควายเหลือใช้ทั้งวันทั้งคืนจริง ๆ!]

[ใช่ ๆๆ ฝาขวดเปิดไม่ออก แต่แบกทีวีสี 55 นิ้วขึ้นชั้นห้าได้สบาย แถมยังโบกธงตะโกนเชียร์พี่เฉินได้สามวันสามคืนไม่หอบด้วย]

[พี่สาวคะ ไม่หายใจสามวันก็สู่ขิตแล้วมั้ง!]

ทุกครั้งที่เฮ่อยวี่เฉินต้องเผชิญกับ "การจู่โจม" อันกล้าหาญและร้อนแรงแบบนี้ของแฟนคลับ เขาก็มักจะไร้หนทางรับมือสิ้นเชิง ได้แต่เบือนหน้าหนีอย่างจนใจ

ตู้หย่าหลินหาช่องสอดแทรก ในที่สุดก็หาจังหวะเอ่ยปากได้ "เสี่ยวเฮ่อพูดถูกนะคะ ข้างหลังยังมีการแสดงที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่านี้อีกเยอะเลย ถ้าตอนนี้พวกคุณตะโกนจนเสียงแหบแห้งไปเสียก่อน ประเดี๋ยวก็คงได้แต่มองตาปริบ ๆ ดูโชว์ดี ๆ โดยที่ส่งเสียงเชียร์พวกเขาไม่ได้ แบบนั้นจะน่าเสียดายขนาดไหนกันคะ?" พูดพลางขยิบตาอย่างขี้เล่น

โดยไม่รอคำตอบจากผู้ชม ตู้หย่าหลินหันสายตาไปยังเมนเทอร์ทั้งสี่คนแล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม "เมนเทอร์ทั้งสี่ท่านมีอะไรอยากจะพูดถึงการแสดงของกลุ่มนี้ไหมคะ?"

เมนเทอร์ทั้งสี่คนสบตากัน หวังหว่านอี้หยิบไมโครโฟนขึ้นมา กระแอมเบา ๆ เมื่อครู่นี้เธอก็ร่วมส่งเสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นไปด้วยคนหนึ่ง ในดวงตายามนี้จึงยังคงหลงเหลือประกายแห่งความตื่นเต้น

"เซอร์ไพรส์มากจริง ๆ ค่ะ เมื่อกี้ฉันยังคุยกับชิวชิวอยู่เลยว่า จู่ ๆ มนุษยชาติก็แอบวิวัฒนาการโดยไม่พาฉันไปด้วยหรือเปล่านะ" หวังหว่านอี้เหลือบมองเฉินชิวหงแวบหนึ่ง ทั้งสองส่งยิ้มให้กัน

หวังหว่านอี้กล่าวต่อ "การเรียบเรียงเพลงทั้งเพลงยอดเยี่ยมไร้ที่ติ การแสดงของพวกคุณไม่ใช่แค่การถ่ายทอดดนตรี แต่ยังเป็นการส่งผ่านอารมณ์ความรู้สึก ไม่ว่าจะเป็นการควบคุมดนตรี หรือความเข้าขากันอย่างรู้ใจระหว่างเพื่อนร่วมทีม ล้วนบ่งบอกว่าพวกคุณมีความเป็นมืออาชีพที่ก้าวข้ามการเป็นเด็กฝึกไปแล้วค่ะ"

พูดถึงตรงนี้ หวังหว่านอี้หยุดไปเล็กน้อย "และเฮ่อยวี่เฉิน ฉันได้เห็นเสน่ห์เฉพาะตัวและความสามารถที่โดดเด่นในตัวคุณ ฉันกล้าพูดได้อย่างมั่นใจเลยว่า คุณมีคุณสมบัติทุกอย่างที่ไอดอลคนหนึ่งพึงมีแล้วค่ะ"

โห คำประเมินสูงลิ่วเลยแฮะ

ผู้ชมในฮอลล์ต่างพากันกระซิบกระซาบพูดคุย แววตาเปล่งประกายด้วยความยินดี

"ส่วนเรื่องเทคนิคการร้องเพลง ฉันคิดว่าอาจารย์ฟางน่าจะมีสิทธิ์ออกความเห็นมากกว่าค่ะ" หวังหว่านอี้หันสายตาไปทางฟางเสียอวิ๋น