ตอนที่ 84 การแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่ 3 (6)

สือหลานสวมเสื้อเชิ้ตคอกว้างผ้าไหมสีแดงเข้ม ดูเหมือนเขาจะเหมาะกับการใส่เสื้อเชิ้ตเป็นพิเศษ ความพริ้วไหวเบาราวกับขนนกผสานเข้ากับรูปร่างเพรียวบาง ยามขยับไหว เสื้อเชิ้ตเนื้อลื่นก็พลิ้วสะบัดระไปตามผิว

คอเสื้อเปิดกว้างเผยให้เห็นผิวขาวผ่อง บนลำคอระหงสวมโชคเกอร์ลายงูโลหะสีดำ

ประกายเงางามของเนื้อผ้าไหมสะท้อนวูบวาบใต้แสงไฟ สีแดงเข้มทั้งเข้มข้นมีเสน่ห์เย้ายวนดั่งไวน์แดง และแฝงไปด้วยกลิ่นอายอันตรายประหนึ่งโลหิต

[นี่มัน... จะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็สะกดสายตาไปหมด!]

[ขอถามหน่อยเถอะว่าตกลงพระเจ้าเปิดหน้าต่างบานไหนให้ฉันกันแน่]

[เพลงนี้เดือดมาก แฟนไม่ตอบแชต ฉันเลยลบทิ้งไปหลายคนติดๆ กันแล้วเนี่ย]

[ฟังเพลงนี้บนรถเมล์ ถึงขั้นอยากถีบลุงคนขับลงไปแล้วขับเองเลย!]

[พี่สาวเมนต์บนใจเย็นก่อน! ทำแบบนั้นไม่ได้นะ!]

"ใครซุกซ่อนวันเวลาผันผ่าน

ใครกันหลังม่านฝนโหมกระหน่ำ

ปักธงทิวไว้บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า

อดีตอันคร่ำครึยังคงยึดมั่น

ภายในจิตใจผุกร่อนเน่าเปื่อย

โอนเอนเจียนพังทลาย ถอยร่นไม่หยุดยั้ง

การทำลายล้างคือการกอบกู้"

ทั้งสามคนยืนเรียงแถวใช้สองมือจับไมค์สแตนด์ ร้องประสานเสียงไปตามจังหวะดนตรี จากนั้นใช้มือเดียวจับไมค์แล้วหมุนตัวรอบขาตั้งไมค์หนึ่งรอบ ท่าเต้นง่ายๆ เพียงไม่กี่ท่ากลับสะกดคนดูในฮอลล์จนกรีดร้องสุดเสียง

"เมียจ๋า!!! เมียจ๋า!!! แต่งงานกับฉันเถอะ!!"

"วู้วๆๆๆ!!!"

ทั่วทั้งฮอลล์เดือดพล่าน อยากจะร้องตามแต่เพราะเป็นเพลงใหม่จึงไม่รู้จะร้องยังไง ได้แต่ส่งเสียงโห่ร้องกู่ก้องเหมือนลิงลมคอยรับลูก

「คิมหันต์ช่วงชิงวสันต์สารท

บทอวสานมิอาจหยั่งรู้

มองดูเรื่องราวเริ่มเก่าซ้ำ

ปราการทุกแห่งหนล้วนพังพ่าย

ท้ายที่สุดมิอาจครอบครอง」

มุมกล้องแพลนตามเสียงร้องไปยังหยวนเฟย

หยวนเฟยหยุดมือที่กำลังเล่นเบส แล้วคว้าไมโครโฟน

ผมสั้นสีดำทะมัดทะแมง การแต่งตาเข้มจัดขับเน้นให้สายตาอันเฉียบคมของเขายิ่งดูเย็นเยียบ

เสื้อกั๊กแจ็กเก็ตหนังสีดำที่สวมทับร่างเปลือยเปล่าโดยไร้เสื้อตัวใน อุณหภูมิที่สูงเกินไปรวมถึงแสงไฟบนเวทีทำให้เขาเหงื่อออกไม่น้อย หยาดเหงื่อเกาะพราวอยู่ข้างลำคอและท่อนแขน ไหลรินบนมัดกล้ามเนื้ออันแน่นกระชับ เพิ่มความเซ็กซี่เปียกชื้นให้แก่ท่อนแขนที่เปี่ยมด้วยพลัง ส่งผลให้ทุกครั้งที่วาดแขนขยับไหวราวกับแฝงความเย้ายวนฉ่ำน้ำ จนผู้คนไม่อาจละสายตา

การออกแบบช่วงไหล่ทำให้แผ่นไหล่ของเขาดูกว้างและหนาขึ้น ขอบกระเป๋าตกแต่งด้วยห่วงโลหะสลับแดงดำ ปลายโซ่แต่ละเส้นสลักสัญลักษณ์ลึกลับ สายโซ่ที่แกว่งไหวตามการเคลื่อนไหวของร่างกายก่อเกิดเป็นความงดงามเปี่ยมมิติเฉพาะตัว

ไป๋สวี่หนานรับจังหวะต่อจากหยวนเฟยอย่างสบายๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ท่วงท่ามั่นใจไม่ยึดติดหลอมรวมเข้ากับตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เส้นผมที่ย้อมเป็นสีแดงทั้งศีรษะยิ่งทำให้เด็กหนุ่มคนนี้ดูโดดเด่นสะดุดตาและเปี่ยมด้วยอิสระเสรี

ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจของเฮ่อยวี่เฉินหรือไม่ การจับคู่ฝึกซ้อมร่วมกับหยวนเฟยในช่วงไม่กี่วันมานี้ ทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเกิดความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อน

['อดีตอันคร่ำครึยังคงยึดมั่น ภายในจิตใจผุกร่อนเน่าเปื่อย โอนเอนเจียนพังทลายไม่ยอมถอยร่น บทอวสานมิอาจหยั่งรู้' แงงง เนื้อเพลงท่อนนี้สุดยอดมาก]

[เดือดเกินไปแล้ว วันนี้ระหว่างฉันกับหัวหน้าต้องมีคนรอดแค่คนเดียว!]

[เริ่มเตรียมสอบ ป.โท แล้ว อยู่ในโหมดอยากตายทุกวัน พอได้ยินเพลงนี้จู่ๆ ก็เหมือนได้ชาร์จพลังต่อชีวิต มหัศจรรย์มาก...]

[เพิ่งตกงาน นอนเปื่อยอยู่บ้านมาครึ่งเดือนไม่รู้จะทำอะไรต่อ รู้สึกว่าชีวิตคงได้แค่นี้แหละ ตอนนี้จู่ๆ ก็รู้สึกว่า... เลือดเต็มหลอดคืนชีพแล้ว! พรุ่งนี้จะออกไปยื่นเรซูเม่!]

เสื้อเชิ้ตสีดำที่ขอบคอเสื้อประดับลูกไม้ประณีตฝังเพชรเม็ดเล็กสีแดง หมวกทรงสูงใบเล็กสีแดงดำก็แต่งแต้มด้วยลวดลายแปลกตา หานจี้หมิงที่แต่งตัวราวกับปีศาจน้อยกดเสียงต่ำลง ประหนึ่งภูตผีจอมซนที่ออกมาป่วนในคืนวันฮาโลวีน

เมื่อถึงท่อนฮุก ทุกคนก็ประสานเสียงร้องร่วมกัน บรรยากาศในฮอลล์ยิ่งเดือดพล่านขึ้นไปอีก ผู้ชมจำนวนไม่น้อยลุกขึ้นยืน ชูมือขึ้นสูง โบกแท่งไฟและอุปกรณ์เชียร์ในมือไปมา

เสียงจังหวะกลองอันดุเดือดยังคงดำเนินต่อไป ทุกครั้งที่ฟาดกลอง ล้วนสะเทือนจนมวลอากาศสั่นไหวเบาๆ แรงสั่นสะเทือนของหน้ากลองส่งต่อสู่โมเลกุลอากาศรอบข้าง ก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นที่แทบจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หากจะกล่าวว่าทีมก่อนหน้านี้ได้จุดชนวนเวทีนี้ให้ลุกติด เช่นนั้นในยามนี้ จังหวะดนตรีก็ราวกับมีมนตร์สะกด ที่ทำให้ประกายไฟดวงเล็กซึ่งเพิ่งจะเริ่มคุโชน พลันลุกลามกลายเป็นเปลวเพลิงโหมกระหน่ำแผ่กว้างไปทั่วทุ่งในพริบตา หัวใจของผู้ชมทุกคนเต้นระรัวตามจังหวะกลองโดยไม่รู้ตัว ถูกดึงดูดเข้าสู่พายุแห่งเสียงดนตรีอันยิ่งใหญ่และบ้าคลั่งนี้อย่างไม่อาจต้านทาน

จังหวะกลอง เบส และกีตาร์สอดประสานกันในช่วงท่อนอินเทอร์ลูด เฮ่อยวี่เฉินกับสมาชิกอีกสองคนก้าวขึ้นมารับตำแหน่งแถวหน้า ส่วนสามคนก่อนหน้านี้แยกย้ายไปอยู่บริเวณขอบหน้าเวที ทำให้เข้าใกล้ผู้ชมมากยิ่งขึ้น

ผู้ชมสองสามแถวแรกที่อยู่ใกล้เวทีที่สุดต่างกรีดร้องตะโกนสุดเสียงจนแทบจะเปิดหลังคาฮอลล์ทิ้ง ผู้คนจำนวนมากพยายามเอื้อมมือไปข้างหน้า ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถคว้ามือของไอดอลไว้ได้

「ใครกันซ่อนเร้นกาลเวลา

ใครเล่าหลังม่านฝนกระหน่ำ

ปักธงทิวไว้บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า

ยังยืนหยัดยึดมั่นสิ่งเก่าในอดีต

ทว่าภายในกลับผุพัง

ซวนเซเจียนทลาย ถอยร่นไม่หยุดยั้ง

ทำลายล้างคือการกอบกู้」

ในที่สุดก็ถึงท่อนโซโล่ของเฮ่อยวี่เฉิน ภายใต้หน้ากากปิดตาโลหะที่บดบังไปครึ่งหนึ่ง ผู้ชมในฮอลล์มองไม่เห็นแววตาของเขา กล้องถ่ายทอดสดซูมจับโคลสอัปที่ใบหน้า สบประสานกับเขาตรงๆ

เฮ่อยวี่เฉินขยับเข้าใกล้ไมโครโฟน ช้อนสายตาขึ้นจ้องตรงมายังกล้อง

ในระยะประชิดขนาดนี้ ทุกคนราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่เย็นชาจนถึงขีดสุดผ่านช่องฉลุของโลหะ ประหนึ่งการจ้องมองที่ส่งตรงมาจากขุมนรกมืดมิด ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ของมนุษย์ มีเพียงความเฉยชาไร้ที่สิ้นสุด

[แอบกลัวนะ แต่แบบว่า! เขาเย็นชามาก ฉันชอบมาก!]

[หล่อมาก หล่อเกินไปแล้ว! คืนนี้พี่เฉินให้ฟีลคนคลั่งสุดๆ! แบบที่คุมไม่อยู่เลยอะ! กรี๊ดดดด!]

[ว้าว เด็กฝึกคนนี้ชื่ออะไรอะ โคตรคูล โดนตกแล้ววว]

[? สาวข้างบน นี่มันสเตจสามแล้วนะเพิ่งจะมาโดนพี่เฉินตกเหรอ! พลาดไปเยอะมากบอกเลย!]

[เอ่อ... คือว่าจริงๆ แล้ว... ผมเป็นผู้ชายอะครับ?]

ในท่อนสุดท้าย "การทำลายล้างคือการกอบกู้" เฮ่อยวี่เฉินกระชากหน้ากากปิดตาออกแล้วกำไว้ในฝ่ามือ การกระทำนี้ทำเอาเหล่าแฟนคลับทั้งในงานและที่ดูไลฟ์สดสติหลุดไปด้วยความคลั่งไคล้อีกครั้ง

"หลุดมาจากการ์ตูนชัดๆ!!! ผัวขา!!! พี่เฉิน!!!!"

"เพราะจะตายอยู่แล้วผัวขา!!!"

"ฮือๆๆ เดือดเกินไปแล้ว!"

ผู้คนอีกจำนวนมากพูดไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงกรีดร้อง

[เบ้าหน้าพี่เฉินคือสุดยอดมาก ไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้เอาถังออกซิเจนมาที!]

[หล่อแบบตะโกนอะเพื่อน?]

[หน้าตาดีขนาดนี้ ร้องเพลงเพราะขนาดนี้ แถมยังมีความสามารถขนาดนี้ คุณธรรมอยู่ที่ไหน? มนุษยธรรมอยู่ที่ไหน? แล้วที่อยู่เขาอยู่ที่ไหน?]

[สามีหน้าตาดี ถือเป็นเกียรติของศรีภรรยา]

เมื่อไร้สิ่งบดบัง แววตาของเฮ่อยวี่เฉินก็ยิ่งชัดเจนแจ่มชัด เขากำลังขับขานถึงความหลงทางของผู้คนในเมืองใหญ่ ขับขานถึงความขัดแย้งระหว่างการยึดมั่นกับการผุพัง ขับขานถึงผู้คนที่อยู่ภายใต้ชีวิตในเมืองอันเร่งรีบและกดดันสูงจนประสาทสัมผัสเริ่มด้านชา สูญเสียความสามารถในการรับรู้และเข้าใจสิ่งรอบข้างอย่างเฉียบคม ตกอยู่ในภาวะสับสนเคว้งคว้าง ไม่รู้ว่าควรจะไปทางไหน และไม่รู้ว่าทิศทางกับความหมายของชีวิตอยู่ที่ใด

ความหวาดกลัวและการค้นหาความจริงในสิ่งที่ไม่รู้ จิตวิญญาณแห่งความไร้เรี่ยวแรงและการลุกขึ้นต่อสู้

แม้จังหวะจะเร้าใจจนเลือดลมพลุ่งพล่านเพียงใด แต่แก่นแท้ภายในกลับเสื่อมทรามและสิ้นหวังถึงเพียงนี้

สายตาที่เย็นชาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่มั่นคง ราวกับได้พบโอเอซิสกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้างแห้งแล้งอย่างกะทันหัน

เสียงเพลงยังคงดำเนินต่อไป สมาชิกในทีมต่างเดินจากทั่วทุกมุมเวทีกลับมารวมกันที่ตำแหน่งกึ่งกลาง ผู้ชมที่ตื่นเต้นตื้นตันต่างลุกขึ้นยืนกันหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับของพวกเขาหรือไม่ ตอนนี้ทุกคนต่างก็จมดิ่งไปกับบรรยากาศที่เดือดพล่าน เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน การที่ไม่กรูขึ้นไปบนเวทีนับเป็นความอดกลั้นที่สุดของทุกคนแล้ว

ในท่อนสุดท้าย สมาชิกในทีมร้องประสานเสียงพร้อมเพรียงกัน หกคนที่อยู่แถวหน้าจับคู่กันเป็นสามคู่ สบตากันอย่างรู้ใจ