ตอนที่ 83 การแสดงรอบที่สาม 5

ลำดับการแสดงบนเวทีรอบที่สามดำเนินไปตามลำดับสี่ธีมหลัก ได้แก่ "สับสน ท้อแท้ การลอกคราบ เกิดใหม่"

ส่วนสองทีมในแต่ละธีมจะเป่ายิ้งฉุบเพื่อตัดสินลำดับก่อนหลัง

ทีมของเฮ่อยวี่เฉินส่งหานจี้หมิงออกไปและคว้าสิทธิ์เลือกก่อน จึงเลือกขึ้นแสดงเป็นลำดับที่สอง

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เฮ่อยวี่เฉินขึ้นแสดงเร็วขนาดนี้

เด็กฝึกอีกทีมในธีมเดียวกันไม่ได้ท้อแท้เพียงเพราะคู่ต่อสู้คือเฮ่อยวี่เฉินผู้ไร้พ่าย ทว่ายิ่งเจอยอดฝีมือก็ยิ่งแกร่งขึ้น พวกเขาพกความมุ่งมั่นว่าแม้จะเป็นเวทีสุดท้ายก็ต้องแสดงด้านที่ดีที่สุดให้ผู้ชมได้เห็น จึงระเบิดฟอร์มออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมเกินความคาดหมาย

การแสดงตลอดทั้งโชว์ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ทั้งเจ็ดคนทุ่มเททั้งกายและใจลงไปในโชว์ อินไปกับอารมณ์เพลงอย่างถึงที่สุด ความเข้าขากันอย่างรู้ใจบวกกับการแสดงอันผ่อนคลายและทรงพลังดึงดูดเสียงโห่ร้องชื่นชมจากผู้ชมได้ไม่น้อย ต่างพากันปรบมือเข้าจังหวะดนตรีอย่างสุดแรง

เมื่อการแสดงจบลง โชว์ร้องเต้นอันยอดเยี่ยมก็จุดเวทีที่แค่อุ่น ๆ ให้ลุกเป็นไฟ ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับของบ้านไหนต่างก็วางความลำเอียงในใจลงชั่วคราว แล้วร่วมกันโบกแท่งไฟในมือ

ทั้งเจ็ดคนบนเวทีโค้งคำนับให้ผู้ชมด้วยขอบตาที่ร้อนผ่าว

ในช่วงตอบคำถามของทีม ภายใต้การซักถามของตู้หย่าหลิน สมาชิกทีมที่ร่วมขึ้นเวทีแสดงมาสามรอบแล้วก็ยังไม่อาจข่มความตื่นเต้นในใจได้ เสียงที่ตอบจึงสั่นเครือ

"พร้อมกันหรือยัง" เฮ่อยวี่เฉินที่อยู่ข้างเวทีเอ่ยถามโดยไม่หันกลับไปมอง

สมาชิกในทีมที่พลอยอินไปกับการสัมภาษณ์ของทีมก่อนหน้าได้สติกลับมา ความรู้สึกสับสนพลันถูกแทนที่ด้วยความแน่วแน่

ลมหายใจของทุกคนเริ่มถี่กระชั้นขึ้นไม่มากก็น้อย ความประหม่าและความคาดหวังถักทอเข้าด้วยกัน

ไม่ว่าจะผ่านมากี่ครั้ง ก่อนขึ้นเวทีก็ยังคงตื่นเต้นอยู่เสมอ แต่พวกเขากลับคาดหวังปฏิกิริยาของผู้ชมหลังจากได้เห็นการแสดงของพวกเขามากกว่า

"พร้อมแล้วครับ!"

ทีมบนเวทีฝั่งนั้นเดินลงมา เนื่องจากทางขึ้นลงเวทีไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกัน ทั้งสองฝ่ายจึงทำได้เพียงสบตากันจากระยะไกล เฮ่อยวี่เฉินชูนิ้วโป้งขึ้นสูงเพื่อแสดงความชื่นชม เด็กฝึกฝั่งตรงข้ามเห็นท่าทางของเฮ่อยวี่เฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ

ไม่มีอะไรทำให้มีความสุขไปกว่าการได้รับการยอมรับและชื่นชมจากคู่แข่งอีกแล้ว

"ต่อไป ขอเชิญทีมของเฮ่อยวี่เฉินมารังสรรค์การแสดงสุดประทับใจให้พวกเราได้รับชมกันค่ะ!"

ตู้หย่าหลินบนเวทีประกาศเปิดโชว์

สมาชิกในทีมสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยท่าทางองอาจผึ่งผาย

"โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย!!" เท่ได้ไม่ถึงสามวินาที

ในช่วงเปลี่ยนฉาก แสงไฟบนเวทีมืดดับลง นักแสดงและทีมงานทำได้เพียงคลำทางไปในความมืด ไป๋สวี่หนานไม่รู้สะดุดเข้ากับอะไร แต่ตาไวและมือเร็วพอที่จะคว้าคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อทรงตัว

"ระวังหน่อย"

หยวนเฟยยื่นมือไปประคองต้นแขนของเขาแล้วดึงตัวขึ้นมา

"ฮึ! รู้แล้วน่า!"

ไป๋สวี่หนานตอบกลับแก้เก้อ

ทีมงานจัดเวทีเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

ทั้งหมดเข้าประจำตำแหน่งตามที่ซ้อมใหญ่ไว้

หลี่เจ๋อรับหน้าที่มือกลอง กลองชุดที่กินพื้นที่ค่อนข้างมากถูกจัดวางไว้ตรงกลาง ไป๋สวี่หนานกับหยวนเฟยอยู่ทางซ้ายของเขา เฮ่อยวี่เฉินสะพายกีตาร์ไฟฟ้าเฉียง ๆ อยู่ทางขวา ส่วนแถวหน้ามีสือหลานยืนตำแหน่งเซ็นเตอร์ หานจี้หมิงกับลู่เย่อยู่ขนาบซ้ายขวา ทั้งสามคนยืนสับหว่างอยู่ด้านหน้า

เวทีการแสดงรอบนี้อย่างไรก็ไม่ใช่คอนเสิร์ตเดี่ยว ในการประสานงานระหว่างโชว์ของแต่ละทีม ทีมงานรายการจึงจัดสรรรูปแบบเวทีให้เอื้ออำนวยอย่างเต็มที่

โดยใช้เทคโนโลยีจอ LED ปูพื้นเวทีเพื่อเนรมิตฉากต่าง ๆ ขึ้นมา

ท่ามกลางความมืดมิด จอใหญ่ด้านหลังเวทีปรากฏชื่อเพลง—"นครทรชน" ("นครทรชน" โดย: เซี่ยรื่อรู่ชินฉี่ฮว่า)

แถวด้านล่างระบุผู้แต่งเนื้อร้อง ทำนอง และเรียบเรียงเสียงประสาน ยังคงเป็นเฮ่อยวี่เฉิน

บรรยากาศในฮอลล์เงียบสงบ ผู้ชมทุกคนต่างเฝ้ารอแสงไฟบนเวทีสว่างขึ้นเพื่อดูว่าจะมีเซอร์ไพรส์อะไรรออยู่

ลำแสงสีน้ำเงินเข้ม ม่วงทึบ และแดงพาดสลับกัน ผู้ชมมองเห็นเงาร่างของสมาชิกบนเวทีเลือนรางในความสลัว

โครงสร้างเวทีโดยรวมปรากฏเป็นรูปทรงหลายเหลี่ยมที่ไม่เป็นระเบียบ จำลองผังย่านเมืองที่แตกร้าวและโกลาหล ขอบเวทีมีส่วนยื่นออกไปสูงต่ำไม่เท่ากัน ดูราวกับซากปรักหักพังของอาคารที่ถูกระเบิดหรือถูกทิ้งร้าง

[จะว่าไป รอบนี้มาเป็นฟอร์มวงดนตรีเหรอเนี่ย?]

[คนข้างบนไม่ได้ดูไลฟ์รอบก่อน ๆ เหรอ? พวกเขาซ้อมป่วนกันเละเทะมาตั้งหลายวันแล้ว]

[ถึงได้บอกไงว่าดาวรุ่งแห่งคีรีดาราลูกเล่นเยอะ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ร้องเต้นกับยืนร้องเฉย ๆ แล้ว]

[ว้าว... ลุคนี้ของพี่เฉิน! ดูเร็ว! ซี้ด!]

เมื่อแสงไฟค่อย ๆ สว่างขึ้น ทุกคนก็เริ่มมองเห็นได้ชัดเจน

ผมยาวประบ่าที่ไม่ได้ตัดแต่งของเฮ่อยวี่เฉินถูกมัดรวบครึ่งศีรษะไว้ด้านหลังอย่างยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มีลอนดัดเป็นคลื่นเล็กน้อย เส้นผมสีดำมีไฮไลต์สีแดงสดแซมอยู่หนาตา หน้าผากมีปอยผมระเรื่อตกลงมาบดบังคิ้วพอดี และใต้คิ้วคู่นั้น... เขากลับสวมที่ปิดตาโลหะฉลุลายเอาไว้ แวววาวเป็นประกายสะท้อนรับแสงไฟ บนที่ปิดตามีลวดลายซับซ้อนคล้ายวงเวทมนตร์ลึกลับ และถูกยึดไว้ด้านหลังศีรษะด้วยโซ่โลหะ

[เชี่ย! โดนใจสเปกแม่เต็ม ๆ เลยโว้ย!!!]

[OMG ใครเป็นคนกล่อมให้พี่เฉินแต่งแบบนี้เนี่ย! ใครกัน! ฉันจะกราบขอบคุณไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรเลย!]

[QAQ จะเซ็กซี่เกินไปแล้วมั้ง!]

[พวกแกเห็นแค่ที่ปิดตากันเหรอ ไม่มีใครเห็นเสื้อคอวีผ่าลึกสีแดงของเขาเลยเหรอ! นั่นมันกล้ามอกนะ! กล้ามอกเน้น ๆ ซี้ดดด]

[พวกหล่อนนี่นะ! รู้จักแต่จะมองที่ปิดตา มองลูกกระเดือก มองคอวีลึก มีแต่ฉันนี่แหละ! ฉันที่คอยเป็นห่วงว่าอากาศร้อนขนาดนี้พี่เฉินยังใส่เสื้อหนังหนาเตอะขนาดนี้ เกิดฮีทสโตรกขึ้นมาจะทำยังไง! รีบถอดออกมาเดี๋ยวฉันช่วยถือให้เอง!]

ปลายนิ้วของเฮ่อยวี่เฉินเคาะลงบนกีตาร์เบา ๆ สองครั้ง หลี่เจ๋อที่นั่งอยู่หลังกลองชุดก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ไม้กลองทั้งสองเคาะกระทบกันสองที เสียง "ต๊อก ต๊อก" สั้นกระชับและทรงพลัง ราวกับกำลังเคาะเปิดบานประตูสู่มหานคร

จากนั้นเขาก็ออกแรงเหวี่ยงแขนทั้งสองข้าง ไม้กลองฟาดลงมาราวกับสายฟ้า กระหน่ำตีลงบนหน้ากลองอย่างหนักหน่วง

จังหวะอันดุดันประหนึ่งเสียงเพรียกที่ดังก้องขึ้นมาจากใจกลางโลก แล้วแผ่กระจายออกไปรอบทิศทาง

เสียงเบสของไป๋สวี่หนานและหยวนเฟยทยอยสอดประสานเข้ามาทีละคน

ทั้งที่พวกเขายังไม่ทันได้เอ่ยปากร้อง ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมหน้าเวทีหรือแฟนคลับหลังหน้าจอต่างก็เขย่งปลายเท้าขึ้นพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย

"การจราจรในเมืองนี้เคลื่อนไหวไปพร้อมแรงสั่นสะเทือนของผืนดิน

คล้ายความอ่อนโยนที่กระเพื่อมไหวหลังหินก้อนหนึ่งตกลงสู่ใจกลางโลก

คลื่นใต้น้ำซัดสาด

สายน้ำไหลผ่านตึกของเธอตรงหัวมุม

ถูกฝันร้าย

และเสียงละเมอแผ่วเบาปลุกสัตว์ร้ายตัวน้อยข้างหลังให้ตื่นขึ้น"

หลี่เจ๋อโน้มตัวเข้าใกล้ไมโครโฟนแบบขาตั้ง

เพลงนี้เริ่มต้นด้วยเสียงของเขา จากความกระวนกระวายกังวลใจในตอนแรก สู่การทุ่มสุดกำลังในเวลาต่อมา

เนื้อร้องท่อนนี้ แม้กระทั่งยามหลับฝันเขาก็ไม่เคยหยุดซ้อม จนคุ้นเคยราวกับสลักลึกเข้าไปในกระดูก

[โอ้ ๆ ๆ ๆ เจ้าลิงน้อยแหกกรงออกมาอีกแล้ว! เสี่ยวเจ๋อสู้ ๆ !!! มันกันให้สุดเหวี่ยงไปเลย!]

[มีลางสังหรณ์ว่าคืนนี้ยอดขายจักรเย็บผ้าจะพุ่งทะลุสถิติใหม่อีกแน่]

[เชี่ย จังหวะนี้มัน... การบ้านการช่องไม่ต้องทำกันแล้วโว้ย!]

คนทั้งสามที่ยืนอยู่ด้านหน้าร่วมกันร้องประสานหนุนเสียงให้หลี่เจ๋อ ทำให้พลังเสียงของเขาฟังดูมั่นคงยิ่งขึ้น

"ประสาทสัมผัสที่ไร้ผลแผดเผาจนเหลือเพียง

ความด้านชาโง่เขลาที่ไร้ซึ่งความรู้สึก

สิ่งค้ำจุนร่วมกันพังทลายลงจนหมดสิ้น

เพียงแต่พวกเราในยามนี้

ต่างก็ลืมไปแล้วว่าแท้จริงแล้วคืออะไร"

กล้องถ่ายทอดสดแพนไปหาสือหลานที่อยู่ด้านหน้า

เมื่อมุมกล้องสั่นไหวเล็กน้อย สายตาของสือหลานก็ราวกับมีตะขอเกี่ยวดึงทะลุเลนส์กล้อง ล็อกตรึงหัวใจของทุกคนที่กำลังจ้องมองเขาอยู่อย่างตรงไปตรงมา

ต่างจากท่าทางแสร้งทำเป็นเย็นชาของหลี่เจ๋อ สายตาของสือหลานกลับเหมือนสระน้ำลึกอันมืดมิดที่ไม่อาจหยั่งถึง ซุกซ่อนความลับไว้มากมาย ทั้งที่รู้ดีว่าเต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้าน ทว่ากลับทำให้ผู้คนอดใจไม่ไหวจนอยากจะค้นหา