ตอนที่ 82 การแสดงสเตจสาม 4

[ได้ยินว่าบ่ายนี้ที่เมืองจิงฝนตกหนักมากเลยนะ สาวๆ ที่อยู่หน้างานคงเปียกกันไม่น้อยเลยสิ!]

[ใช่เลย เปียกจนอยากจะร้องไห้ ป้ายเชียร์ของฉัน ฮือๆๆ!]

[พอนึกถึงสภาพลูกหมาตกน้ำของตัวเองตอนไปเจอพี่เฉินแล้ว ฉันก็แทบอยากจะหันหลังวิ่งหนีเลย]

[สงสารจัง แต่ก็ช่วยชดเชยความเสียดายที่ไปดูสดไม่ได้ขึ้นมานิดนึง แอบหัวเราะคิกคิก]

[คนข้างบนใจร้ายชะมัด! อิจฉาที่ฉันได้ไปดูพี่เฉินตัวจริงล่ะสิ!]

[เดี๋ยวนะ! แอดมินกลุ่มใหญ่ส่งข้อความในกลุ่มบอกให้สาวๆ ที่อยู่หน้างานมารวมตัวกันน่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ มีใครรู้บ้างไหม?]

แฟนคลับของเฮ่อยวี่เฉินที่เดินเข้าฮอลล์มาแล้วรีบไปรวมตัวกันที่ฝั่งหนึ่งจนแน่นขนัด ดึงดูดสายตาแฟนคลับคนอื่นๆ ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวให้หยุดยืนมองด้วยความสงสัย

หลี่เจียถงร้อนใจอยู่บ้าง เธอสั่งการให้หวงอวิ๋นอวิ๋นกับมีซูช่วยนับจำนวนคน ส่วนอีกด้านก็คอยกำกับการเข้างานของทุกคนให้เป็นระเบียบ

"ท่านผู้ชมทุกท่านคะ สักครู่ทางทีมงานจะมีน้ำอุ่นบริการฟรี สำหรับท่านที่ต้องการสามารถไปเข้าแถวได้ที่โถงทางเดินฝั่งซ้ายค่ะ ส่วนท่านที่ไม่ต้องการสามารถเดินเข้างานจากฝั่งขวาได้โดยตรง ขอความกรุณาทุกท่านอย่าอออยู่ตรงจุดตรวจตั๋ว เพื่อไม่ให้กระทบต่อการเข้างานของผู้ชมท่านอื่นนะคะ"

หลี่เจียถงยังคงรอบคอบ ในสถานที่คนเยอะแบบนี้ น้ำร้อนจัดย่อมไม่ควรเด็ดขาด น้ำอุ่นอุณหภูมิราวสี่สิบถึงห้าสิบองศาจะปลอดภัยกว่า

หวงอวิ๋นอวิ๋นคอยนับจำนวนคนไปพลาง บอกให้ทุกคนพยายามยืนชิดผนังเพื่อไม่ให้กระทบต่อการเดินไปมาของคนอื่น

หัวหน้ากลุ่มใหญ่ต่างๆ ที่อยู่ในงานก็ช่วยกันดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย

เฮ่อหลิงซูกวาดสายตามองฝูงชน ก่อนจะโทรสั่งเครื่องดื่มกับร้านชานมโดยตรง พนักงานร้านชานมถึงกับไม่อยากเชื่อ ออเดอร์ใหญ่กะทันหันแบบนี้ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย?

เฮ่อหลิงซูบอกว่าจ่ายมัดจำล่วงหน้าให้ก่อนได้ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องทำให้อย่างรวดเร็ว

เมื่อบรรดาผู้ชมได้ยินว่าทีมงานใส่ใจขนาดนี้ อารมณ์ที่ขุ่นมัวก็ได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาบ้าง คนส่วนใหญ่ยอมเดินต่อไปข้างหน้าแต่โดยดี เพราะเรื่องดื่มน้ำไม่ได้เร่งด่วนขนาดนั้น

คนกลุ่มเล็กๆ ยังคงมองไปยังแฟนคลับที่ยืนชิดมุมกำแพงด้วยความอยากรู้อยากเห็น คนที่ช่างสังเกตเริ่มมองเห็นแล้วว่าของในมือพวกเขานั้นล้วนเป็นของซัพพอร์ตของเฮ่อยวี่เฉิน

ทว่าคิดว่าคงเป็นกิจกรรมซัพพอร์ตภายในที่บ้านเบสกำลังนัดแนะกันอยู่ จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

เฮ่อยวี่เฉินกลับมานั่งลงในห้องพักรอขึ้นเวที

ปกติแล้วหากเจอเรื่องแบบนี้ เขาไม่มีทางเข้าไปยุ่งเกี่ยวให้วุ่นวายแน่นอน ทว่านับตั้งแต่เข้าร่วมรายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" เป็นต้นมา คำว่า "แฟนคลับ" มักจะวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเสมอ

ในตอนแรก เขาไม่เข้าใจความคลั่งไคล้และการสนับสนุนอย่างบ้าคลั่งของแฟนคลับเลยแม้แต่น้อย ความรักอันท่วมท้นพลุ่งพล่านเช่นนั้น สำหรับคนที่คุ้นชินกับชีวิตในกองทัพอย่างเขา มันเหมือนสิ่งของที่มาจากอีกโลกอันแสนแปลกหน้า

แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังไม่กล้าพูดว่าตัวเองเข้าใจ ในสายตาของเขา ดูเหมือนตนเองจะไม่ได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรเพื่อพวกเธอเลยสักนิด

การแสดงบนเวทีของเขา เป็นเพียงการทำหน้าที่ที่ควรทำ และส่วนใหญ่ก็ทำไปเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่แฟนคลับมอบตอบแทนกลับมาให้เขา กลับเป็นความรักอันไร้ข้อแม้ การทุ่มเทกับการได้รับที่ไม่สมดุลกันเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกละอายใจจนแทบรับไว้ไม่ไหว

นี่มันแตกต่างจากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของเขามากเกินไป ในกองทัพ ทุกอย่างล้วนบริสุทธิ์และตรงไปตรงมา พึ่งพาความสามารถ วินัย และมิตรภาพร่วมเป็นร่วมตายระหว่างเพื่อนร่วมรบ ทว่าสายสัมพันธ์ทางความรู้สึกระหว่างแฟนคลับกับไอดอลเช่นนี้ สำหรับเขามันคือคลื่นอารมณ์รูปแบบใหม่ที่ถาโถมเข้ามาจนทำให้ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

"พี่เฉิน" เสียงของสือหลานปลุกเฮ่อยวี่เฉินให้ตื่นจากภวังค์

"?" เฮ่อยวี่เฉินเงยหน้าขึ้นมองสือหลาน ในแววตาเจือคำถาม

สีหน้าของสือหลานดูมีความกังวลอยู่บ้าง การกระทำของเฮ่อยวี่เฉินในครั้งนี้สร้างความเคลื่อนไหวไม่น้อยเลย

เขารู้ว่าเฮ่อยวี่เฉินทำไปด้วยความหวังดี ทว่าในแวดวงบันเทิงและโลกอินเทอร์เน็ตอันซับซ้อนนี้ การกระทำเล็กๆ เพียงนิดเดียวก็อาจถูกขยายความและบิดเบือนไปได้อย่างไร้ขีดจำกัด

สือหลานกังวลว่าการกระทำของเฮ่อยวี่เฉินจะนำพาปัญหาที่ไม่จำเป็นมาสู่ตัวเอง

เช่น ถูกคนตราหน้าว่าสร้างภาพ เอาใจแฟนคลับ ซึ่งเรื่องพวกนี้จุดชนวนการโจมตีอันมุ่งร้ายขึ้นมาได้ง่ายๆ เสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น การเปลี่ยนแผนกะทันหันในครั้งนี้ แม้เจตนาเริ่มต้นจะทำเพื่อผู้ชม แต่ก็อาจทำให้แผนงานและจังหวะของทีมงานรายการทั้งหมดปั่นป่วนได้ หากเกิดปัญหาตามมาทีหลัง เฮ่อยวี่เฉินก็อาจตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคนได้ง่ายๆ เขาขมวดคิ้วแล้วนั่งลงข้างเฮ่อยวี่เฉิน พลางใคร่ครวญว่าจะเอ่ยปากเตือนเรื่องความเสี่ยงแฝงเหล่านี้อย่างไรดี

เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เฮ่อยวี่เฉินก็เข้าใจ "ไม่ต้องห่วงหรอก แค่ขอให้ผู้กำกับหลินเปิดพื้นที่ให้คนเข้ามาดื่มน้ำ จะดื่มหรือไม่ดื่มทุกคนก็เลือกได้ตามใจ ส่วนเรื่องเลี้ยงเครื่องดื่มร้อนแฟนคลับยิ่งเรียบง่ายเข้าไปใหญ่ ผมสงสารแฟนคลับตัวเอง ถ้าคนอื่นจะข้องใจ พวกเขาก็เลี้ยงแฟนคลับตัวเองบ้างสิ ไม่มีอะไรหรอก ปรับอารมณ์ให้พร้อมกับการแสดงเถอะ"

สือหลานยังอยากจะพูดอะไรต่อ เขารู้สึกว่าเฮ่อยวี่เฉินไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของวงการบันเทิงนี้เอาเสียเลย และไม่รู้ว่ากระแสความคิดเห็นของสังคมมันน่ากลัวขนาดไหน

"การอยู่ในวงการบันเทิง แน่นอนว่าต้องทำตามกฎเกณฑ์ของที่นี่ แต่ผมไม่อยากสูญเสียตัวตนไป ถ้าเพียงเพราะกลัวถูกเข้าใจผิดหรือถูกโจมตี กระทั่งความปรารถนาดีขั้นพื้นฐานยังไม่กล้าแสดงออก วงการนี้ก็คงเย็นชาเกินไป และผมก็ไม่ชอบ ผมเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้และไม่ได้ฝืนใจใคร แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ"

เฮ่อยวี่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่ระบบเคยบอกไว้ก่อนมารายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" ขึ้นมาได้ ระบบบอกว่าเขามีอคติต่อกลุ่มคนที่เป็นแฟนคลับ ให้เขาเข้ามาในวงการนี้ ใช้พลังของตนเป็นแบบอย่างและชี้นำแฟนคลับ พร้อมกับบอกว่าบนโลกใบนี้ แฟนคลับที่มีเหตุผลมีมากกว่าเป็นส่วนใหญ่

จู่ๆ เขาก็เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นขึ้นมา "ผมไม่อยากให้แฟนคลับของผมสุดโต่งขนาดนั้น และก็เชื่อว่าพวกเขาจะไม่เป็นคนสุดโต่งแบบนั้นด้วย"

สือหลานฟังคำพูดของเฮ่อยวี่เฉินแล้วก็พยักหน้าเบาๆ เขารู้ดีว่าเรื่องที่เฮ่อยวี่เฉินตัดสินใจไปแล้วนั้นยากจะเปลี่ยนใจ

"วางใจเถอะ มีเรื่องอะไรผมรับไว้เอง รับไหวอยู่แล้ว"

เรื่องกระแสสังคมหรือการโจมตีอะไรนั่น ให้พุ่งเป้ามาที่เขาได้เลย

เรื่องนี้ถูกปัดทิ้งไปข้างหลังในฐานะเรื่องแทรกเล็กๆ เพราะเมื่อผู้ชมทยอยเข้าสู่ฮอลล์ก่อนเวลา เหล่าเด็กฝึกจึงไม่เดินเพ่นพ่านไปทั่วโถงอีก

แต่ละแผนกกำลังปรับความพร้อมในขั้นตอนสุดท้าย การนับถอยหลังสู่เวทีการแสดงเข้าสู่สามสิบนาทีสุดท้าย

เนื่องจากสภาพอากาศที่ไม่เป็นใจในวันนี้ หลินถงจึงตัดสินใจบริการให้ถึงที่สุดโดยเรียกทีมงานที่ช่างพูดช่างคุยคนหนึ่งขึ้นไปวอร์มอัปเวที เพื่อปรับบรรยากาศในสถานที่จริง

ทีมงานคนนี้ไม่ทำให้ผิดหวัง พายุฝนไม่ได้ดับความกระตือรือร้นของทุกคนลงเลย ในการโต้ตอบไปมากับทีมงาน บรรยากาศภายในงานกลับยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก

หลินถงลูบคางพลางคิดว่า หรือว่าการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งหน้าจะจัดช่วงอุ่นเครื่องล่วงหน้าแบบนี้บ้างดีนะ

ในช่วงสิบห้านาทีสุดท้าย ทีมงานลงจากเวที จอใหญ่ซ้ายขวาของฮอลล์เริ่มเปิดฉายโชว์ยอดฮิตจากการแสดงรอบก่อนๆ ซึ่งก็คือเพลง "U" ของทีมเฮ่อยวี่เฉินนั่นเอง

ตอนนี้หลินถงทั้งรักทั้งยำเกรงเฮ่อยวี่เฉินอยู่ในใจ

สิบวินาทีสุดท้าย ผู้ชมต่างพร้อมใจกันนับถอยหลังโดยไม่ต้องนัดหมาย ดูเหมือนสิ่งนี้จะกลายเป็นธรรมเนียมรู้กันประจำเวทีการแสดงของ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" ไปเสียแล้ว

เมื่อสิ้นเสียงนับถอยหลัง เวทีและที่นั่งผู้ชมก็จมสู่ความมืดมิด

ครั้งนี้ตู้หย่าหลินสวมชุดกระโปรงสั้นรัดรูปสีดำ ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวอันงดงามของเธอออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ชายกระโปรงประดับพู่ระบายสีเดียวกันเต็มไปหมด ยามแสงไฟสาดส่องลงมาก็เผยให้เห็นมิติชั้นเชิงอันเป็นเอกลักษณ์ มองจากระยะไกลแลดูราวกับม่านหมอกสีดำที่โอบล้อมรอบเรียวขา ตัดกับผิวขาวผ่อง ช่วยเสริมเสน่ห์ความงามชวนฝันที่ดูเข้าถึงยากแต่ก็ไม่อาจละสายตา

ปลายพู่ระบายแต่ละเส้นประดับด้วยคริสตัลเม็ดเล็กๆ ยามที่เธอขยับตัว คริสตัลเหล่านี้ก็เปล่งประกายระยิบระยับในความมืดประหนึ่งดวงดาราทอแสง

เสียงปรบมือจากที่นั่งผู้ชมดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง

การแต่งหน้าที่ไร้ที่ติช่วยขับเน้นภาพลักษณ์โดยรวมของตู้หย่าหลินให้โดดเด่นยิ่งขึ้น เธอยิ้มพร้อมกับพยักหน้าขอบคุณผู้ชม ริมฝีปากสีชาดขยับเอื้อนเอ่ย "สวัสดีตอนค่ำค่ะคุณผู้ชมที่รักทุกท่าน ได้เจอกันอีกแล้วนะคะ ค่ำคืนนี้คือเวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนครั้งที่สามของ 'ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา' และยังเป็นครั้งที่สามที่ฉันได้มาทำหน้าที่พิธีกรในงานแสดงยิ่งใหญ่ขนาดนี้ด้วย ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูและให้อภัยในความไม่เป็นมืออาชีพของฉันนะคะ ไม่ขอพูดพร่ำทำเพลง ขอขอบคุณผู้สนับสนุนของเรา..."

เธอเอ่ยขอบคุณสปอนเซอร์รายใหญ่ได้อย่างคล่องแคล่วฉะฉานโดยไม่ต้องก้มมองคิวการ์ดเลยแม้แต่น้อย

"ฉันรู้ค่ะว่าทุกคนอดใจรอชมเด็กฝึกขึ้นเวทีกันไม่ไหวแล้ว ถ้าอย่างนั้นในค่ำคืนนี้ ใครจะเป็นคนแรกที่ได้ขึ้นมาโชว์ตัวกันนะ"