ตอนที่ 81 การแสดงสเตจสาม 3

หลังได้รับคำตอบตกลง สองสาวก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

พวกเธอรีบหยิบกระดาษ ปากกา และโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างลนลาน ขณะที่เฮ่อยวี่เฉินก็ให้ความร่วมมืออย่างใจเย็น

เมื่อถ่ายรูปคู่และเซ็นชื่อเสร็จอย่างรวดเร็ว เฮ่อยวี่เฉินมองดูสองสาวที่ยังคงจมอยู่ในความตื่นเต้นพลางเอ่ยกำชับด้วยรอยยิ้ม "พอนับจำนวนเสร็จแล้วพวกคุณรออยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะให้ทีมงานมาหา อย่าเพิ่งวิ่งไปไหนล่ะ ข้างนอกฝนตกหนัก" น้ำเสียงของเขาราวกับพี่ชายคนโตที่กำลังสั่งเสียกำชับน้องสาว เต็มไปด้วยความห่วงใย

มุมปากของหวงอวิ๋นอวิ๋นยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บนหน้าจอโทรศัพท์ ผมเผ้าของเธอดูกระเซอะกระเซิงไปบ้าง บนใบหน้ายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ เครื่องสำอางก็ถูกน้ำฝนชะจนเลอะเทอะนิดหน่อย ทว่าเฮ่อยวี่เฉินที่อยู่ข้างกายกลับดูราวกับเจ้าชายผู้เย็นชาที่ก้าวออกมาจากอาณาจักรแห่งรัตติกาล

แต่ในเมื่อได้ถ่ายรูปคู่กับไอดอลแล้ว ตัวเองในรูปจะดูขี้เหร่ไปบ้างแล้วมันจะทำไมกันล่ะ!

เฮ่อยวี่เฉินตามตัวหลี่เจียถงมา แล้วเอ่ยคำขอของตนเองออกไป

"เอ่อ ทั้งหมดเลยเหรอคะ" หลี่เจียถงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่งานเล็กๆ เลย ผู้ชมมีจำนวนตั้งเท่าไหร่ การจะทำตามคำขอของเฮ่อยวี่เฉินไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานที่การแสดงใกล้จะเริ่มขึ้นแล้วด้วย เธออดลังเลไม่ได้ ในแววตามีความลำบากใจพาดผ่านวูบหนึ่ง

เฮ่อยวี่เฉินดูออกถึงความกังวลของหลี่เจียถง เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทีมงานตัวเล็กๆ อย่างเธอจะตัดสินใจได้จริงๆ เขาจึงยื่นมือไปตบไหล่เธอเบาๆ "ถ้างั้นรบกวนเจียถงช่วยนับจำนวนคนให้ผมก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปหาผู้กำกับหลินเอง"

พูดจบเขาก็หมุนตัวสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

หลี่เจียถงที่ยืนอยู่ตรงนั้นรู้สึกทั้งอบอุ่นหัวใจและลำบากใจ ในมุมมองของเธอ การกระทำของเฮ่อยวี่เฉินถือว่าหาเรื่องใส่ตัวโดยใช่เหตุ

อย่างไรเสียคนดูก็เข้าฮอลล์มาแล้ว ไม่ต้องตากฝนอีก แถมหน้าร้อนอุณหภูมิก็สูง เสื้อผ้าประเดี๋ยวเดียวก็แห้ง

แต่ในฐานะแฟนคลับ ถ้าพูดกันตามตรง เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจกับความใส่ใจของเขาจริงๆ

จะมีไอดอลบ้านไหนมาคอยคิดเผื่อแฟนคลับถึงเรื่องพวกนี้กันบ้าง

หลี่เจียถงไม่ได้เดินออกไปทันที แต่เปิดโทรศัพท์มือถือแล้วส่งข้อความลงในกลุ่มแฟนคลับหลายๆ กลุ่ม

"ด่วนมาก!!! เพื่อนๆ คนไหนที่มาร่วมชมการแสดงสเตจสามคืนนี้และมาถึงแล้วอยู่กันไหมคะ รบกวนสาวๆ ที่เห็นข้อความนี้ รีบมารวมตัวกันที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ฝั่งขวามือของจุดตรวจบัตรชั้นหนึ่งด่วนค่ะ (ให้อยู่ห่างจากจุดตรวจบัตร อย่าขวางทางออกจนกระทบการตรวจบัตรตามปกตินะคะ) ใครเห็นข้อความแล้วช่วยบอกต่อกันด้วยนะ!"

เธอส่งไปรวดเดียวสามข้อความติด ถึงค่อยรีบร้อนไปหาหวงอวิ๋นอวิ๋นกับมีซู

เดิมทีเฮ่อยวี่เฉินคิดจะไปคุยกับหลินถงเพื่อขอโทรศัพท์มือถือของตัวเองคืน ใครจะรู้ว่าเดินไปได้ครึ่งทางกลับเจอคนรู้จักเข้าเสียก่อน

บนใบหน้าของเฮ่อหลิงซูเปรอะไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง ราวกับแมวน้อยที่แอบกินของคาวแล้วถูกเจ้านายจับได้คาหนังคาเขา แต่ก็ยังพยายามทำตัวน่ารักเพื่อหนีความผิด

เวลานี้เฮ่อยวี่เฉินไม่มีเวลามานั่งบ่นด่าเธอ เขาจึงกวักมือเรียก แม้ในแววตาจะมีความจนใจต่อท่าทางแบบนี้ของเธออยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นความร้อนรนที่อยากรีบจัดการธุระเรื่องอื่นมากกว่า

เมื่อเฮ่อหลิงซูเห็นเช่นนั้นก็รีบซอยเท้าถี่ๆ วิ่งเข้าไปหาทันที

"พี่มีภารกิจให้ทำ เอาไหม"

เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย

"ตอนนี้พี่ไม่มีมือถือ แต่ต้องรีบใช้เงิน เดี๋ยวเธอไปหาพี่สาวที่ชื่อหลี่เจียถงที่ห้องโถง เขาจะบอกจำนวนคนให้ แล้วเธอก็สั่งเครื่องดื่มร้อนตามจำนวนคนนั้นมาส่งที่โรงละคร เรื่องอื่นเดี๋ยวพี่เจียถงจะช่วยจัดการเอง เธอมีหน้าที่จ่ายเงินอย่างเดียว ถ้าเงินไม่พอก็ไปขอพี่รองของเธอ รอพี่แข่งเสร็จออกไปเมื่อไหร่จะคืนให้สองเท่า ตกลงไหม"

เฮ่อยวี่เฉินพูดรัวเร็ว

"พี่จะเลี้ยงชานมแฟนคลับเหรอคะ!" เฮ่อหลิงซูเบิกดวงตากลมโตที่ละม้ายคล้ายกับเฮ่อยวี่เฉินเป็นอย่างยิ่ง "นั่นมีตั้งหลายร้อยคนเลยนะ พี่จะล้มละลายเอานะคะ!"

แม้ปากจะบอกว่าล้มละลาย แต่สีหน้ากลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลย สามพี่น้องเติบโตมาในครอบครัวที่มีฐานะมั่งคั่งตั้งแต่เด็ก แต่ละคนต่างก็มีเงินเก็บส่วนตัวอยู่ไม่น้อย

เฮ่อยวี่เฉินใช้นิ้วชี้เคาะหน้าผากเธอเบาๆ "ภารกิจมอบหมายให้เธอแล้วนะ สั่งแยกหลายๆ ร้านหน่อย สหายเฮ่อหลิงซูปฏิบัติภารกิจได้หรือไม่"

"รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จค่ะ!"

เฮ่อหลิงซูทำตัวเหมือนทหารตัวน้อยผู้ว่าง่าย ส่งเสียงใสกังวานแล้วกระโดดดึ๋งๆ มาอยู่ตรงหน้าเฮ่อยวี่เฉิน ทำท่าวันทยหัตถ์ได้อย่างดูดีมีระดับ อย่างน้อยก็ยังดูทะมัดทะแมงกว่าพวกเพื่อนร่วมทีมของเขา เพียงแต่รอยยิ้มประจบประแจงที่ยังไม่จางหายไปนั้น ทำให้ท่าทางของเธอดูน่าขันอยู่ไม่น้อย

ฝ่ามือใหญ่ของเฮ่อยวี่เฉินวางทาบลงบนศีรษะของเธอแล้วขยี้ผมจนยุ่ง "จำไว้ เธอมีหน้าที่แค่จ่ายเงิน เรื่องอื่นไม่ต้องยื่นมือเข้าไปยุ่ง เข้าใจไหม พี่ๆ เขาทำงานกันเธอก็ยืนห่างๆ หน่อย"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว! ขี้บ่นจริง!"

เฮ่อหลิงซูทำหน้าทะเล้นพลางดึงตัวเพื่อนร่วมชั้นที่ยังคงตกตะลึงอ้าปากค้างออกมา

"พะ... พะ... พี่ชาย??!!!!"

เพื่อนร่วมชั้นที่ถูกลากจนแทบจะเหาะได้เพิ่งจะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจในตอนนี้เอง

"โธ่เอ๊ย จะออกไข่หรือไงยะ!"

"แกไม่ได้บอกว่าพี่ชายคนโตเป็นทหาร พี่ชายคนรองเรียนหนังสืออยู่หรอกเหรอ?!!!"

นี่มันพี่ชายประเภทไหนกันเนี่ย

เพื่อนร่วมชั้นช็อกตาตั้ง

"เป็นทหารแล้วปลดประจำการมันก็เรื่องปกติปะ! โธ่ ช่างมันเถอะน่า รีบมาช่วยกันได้แล้ว เครื่องดื่มเยอะขนาดนี้ฉันคนเดียวจะสั่งไหวได้ยังไง แกช่วยฉันสั่งหน่อย เดี๋ยวฉันโอนเงินให้" เฮ่อหลิงซูทำสีหน้าเหมือนจะบอกว่าอย่าทำเป็นตื่นตูมไปหน่อยเลย

"แต่แกก็ไม่ได้บอกนี่ว่าพี่ชายแกจะหน้าตาแบบนี้! แล้วอีกอย่าง! เขาคือเฮ่อยวี่เฉินเชียวนะ!!"

เฮ่อหลิงซูไม่ได้คิดอะไรมาก อื้อๆๆ ใช่ๆๆ เฮ่อยวี่เฉินนั่นแหละจ้า~

เพื่อนร่วมชั้นยังคงทำใจยอมรับไม่ได้ กระโดดเหยงๆ ด้วยความตื่นเต้น

"ฉันก็นึกสงสัยอยู่ว่าร้อยวันพันปีแกไม่เคยตามดารา ทำไมจู่ๆ ถึงลากฉันมาดูการแสดงได้! เฮ่อหลิงซู แกนี่มันร้ายจริงๆ! ซ่อนไว้มิดเชียวนะ!!!"

เฮ่อหลิงซูเฉไฉเปลี่ยนเรื่องทันควัน

"เอาน่าๆ รีบช่วยฉันหาหน่อยสิว่าคนไหนคือพี่หลี่เจียถง?"

อีกด้านหนึ่ง เฮ่อยวี่เฉินเข้าไปเจรจากับหลินถง โดยหวังว่าทางโรงละครจะช่วยเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้บ้าง อย่างน้อยก็ช่วยให้คนดูที่เปียกฝนจนหนาวสั่นคลายความหนาวลงได้

ตอนแรกหลินถงไม่ได้ใส่ใจ นึกว่าเขาพูดเล่น แต่พอรู้ว่าเขาเอาจริง สีหน้าถึงได้เปลี่ยนเป็นจริงจัง

เขาไม่เคยเจอตัวประหลาดแบบเฮ่อยวี่เฉินมาก่อนเลย ตกลงเจ้าหมอนี่มาเป็นเด็กฝึกเพื่อรอเดบิวต์ หรือเป็นผู้ตรวจการแผ่นดินออกตรวจราชการแจกทานช่วยเหลือ "ผู้ประสบภัย" กันแน่?

"นายต้องเข้าใจนะ คนดูมีทั้งหมดสามพันคน นี่ก็เกือบห้าโมงเย็นแล้ว ทั้งทีมงานรายการกับเจ้าหน้าที่โรงละครต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับการแสดง..."

"ผู้กำกับหลิน ผมต้องขอโทษด้วยที่สร้างความลำบากให้ เรื่องคนไม่ต้องกังวลครับ ผมให้เจียถงช่วยติดต่อแฟนคลับบางส่วนมาช่วยแล้ว"

เฮ่อยวี่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ "คุณวางใจได้ครับ ผมไม่ได้เป็นพวกพ่อพระ แค่อยากอำนวยความสะดวกเท่าที่พอทำได้ คนดูคนไหนต้องการก็มารับน้ำอุ่นไปดื่มได้ ส่วนคนที่ไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร แค่ไม่อยากให้การแสดงรอบนี้ต้องกร่อยเพราะฝนตกหนักครับ"

เหตุผลของเฮ่อยวี่เฉินโดนใจหลินถงเข้าอย่างจัง จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการที่การแสดงดำเนินไปอย่างราบรื่นอีกล่ะ?

อันที่จริงความวุ่นวายเล็กน้อยตรงหน้านี้ ถ้าไม่สนใจมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อรายการมากนัก เขายังตรวจบัตรเปิดให้คนดูเข้าฮอลล์ก่อนเวลาด้วยซ้ำ แต่ถ้าทำเพิ่มอีกสักนิด อาจจะทำให้รายการได้กระแสชื่นชมที่ดีขึ้นไม่ใช่หรือ?

คนลงแรงก็ไม่ใช่ตัวเอง อย่างมากก็แค่ส่งทีมงานไปสักสองคนช่วยคุมระเบียบไม่ใช่หรือไง?

หลินถงเม้มปากแล้วพยักหน้า

"อ้อ จริงด้วย ผมสั่งเครื่องดื่มร้อนมาให้ทีมงานรายการกับแฟนคลับบางส่วนด้วย รบกวนคุณช่วยเปิดประตูด้านข้างให้เอาเครื่องดื่มเข้ามาด้วยนะครับ"

หลินถงโบกมือไปมาจนมือแทบเป็นภาพซ้อน เฮ่อยวี่เฉินคนนี้มักจะทำให้เขารู้สึกแปลกใจได้ใหม่อยู่เรื่อย

ทำไมถึงชอบหาเรื่องยุ่งยากใส่ตัวนักนะ?

เดี๋ยวนะ? ทั้งมือถือทั้งกระเป๋าเงินของหมอนั่นก็อยู่กับทีมงานไม่ใช่เหรอ แล้วเอาเงินที่ไหนไปซื้อเครื่องดื่ม?