ตอนที่ 80 การแสดงรอบสาม 2

วันทำการแสดงจริง

สภาพอากาศเดือนกรกฎาคมก็เหมือนหน้าเด็ก พลิกผันได้ตลอดเวลา

ช่วงเช้าแดดยังแผดจ้า ส่องจนพื้นดินร้อนระอุราวกับแผ่นเหล็กที่วางอยู่บนเตาไฟ ร้อนลวกจนถึงขั้นมองเห็นไอความร้อนลอยระเหยขึ้นมาจากผิวดิน บิดให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวพร่าเลือน

ทว่าพอถึงบ่ายสาม ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มกะทันหัน เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา กระทั่งสี่โมงเย็น ฝนก็เทกระหน่ำหนักราวกับเทพสายฟ้าและเจ้าแม่สายฟ้ากำลังเทน้ำลงมารดหัวเป็นกะละมังๆ

หวงอวิ๋นอวิ๋นกับมีซูย่อมไม่ยอมพลาดการแสดงรอบนี้ ทั้งสองคนแย่งชิงบัตรมาได้ตั้งแต่เนิ่นๆ

แถมมีซูยังเป็นคนละเอียดรอบคอบ ตอนมาจึงพกร่มติดตัวมาด้วย แต่ฝนตกหนักเกินไป ร่มคันเดียวบังคนสองคนไม่มิดอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งบนตัวมีซูยังสะพายอุปกรณ์หนักอึ้งเอาไว้

ทั้งคู่กลัวว่าอุปกรณ์จะเปียกฝน จึงตัดสินใจเอาร่มไปกางคลุมกระเป๋าใส่อุปกรณ์แทน แล้วปล่อยให้ตัวเองเปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ

คนที่มีร่มยังเป็นถึงขนาดนี้ คนที่ไม่มีร่มยิ่งน่าเวทนากว่า คนที่มีกระเป๋าก็พอจะเอามาบังหน้าได้บ้าง ส่วนคนที่ไม่มีกระเป๋าก็ได้แต่ยืนเคว้งคว้างกระเซอะกระเซิงอยู่กลางพายุฝน

ลมพายุพัดพาละอองฝนซัดกระหน่ำไปทั่วทุกซอกทุกมุมอย่างบ้าคลั่ง ป้ายไฟหลากสีสันเปียกโชกจนหมดสิ้น แสงไฟมืดดับไร้ประกาย สโลแกนผ้าเชียร์ก็หนีไม่พ้นเช่นกัน อันไหนที่พอยื้อชีวิตไว้ได้ก็รีบม้วนเก็บมากอดไว้แนบอก แต่นั่นก็ต้านทานได้ไม่นาน เพราะเสื้อผ้าหน้าร้อนทั้งบางเบาและเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

ใต้ชายคาของโรงละครใหญ่จ้างหม่ามีผู้คนยืนเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด แต่เพราะจำนวนคนมากเกินไป จึงไม่มีที่ให้ยืนหลบฝนได้หมด

คนส่วนใหญ่ยังคงยืนตากฝนอยู่กลางแจ้ง ดูสะบักสะบอมและน่าอนาถใจยิ่งนักท่ามกลางพายุฝน

เด็กฝึกคนหนึ่งที่เดินไปซื้อโคล่าที่ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติบริเวณโถงทางเข้าเห็น "ภาพอันน่าเวทนา" เช่นนี้ จึงกลับมาเล่าให้คนในห้องแต่งหน้าฟังอย่างออกรสออกชาติ

บรรยากาศในกลุ่มเด็กฝึกเริ่มกระสับกระส่าย แม้จะรู้ว่ามองไม่เห็นอะไร แต่ก้นก็นั่งไม่ติดที่ ขยับไปมา ลุกๆ นั่งๆ พลางชะเง้อคอมองออกไปทางระเบียงทางเดิน

การแต่งหน้าทำผมของเฮ่อยวี่เฉินเสร็จเรียบร้อยนานแล้ว สภาพอากาศที่มีฝนตกอบอ้าวชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำถูกถอดวางไว้ข้างตัว บนร่างสวมเพียงเสื้อกล้ามคอวีลึกสีแดงตัวบาง สีแดงสะดุดตาโดดเด่นท่ามกลางห้องอันอึมครึมราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน

เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของเด็กฝึกคนนั้น อุดมการณ์ "รับใช้ประชาชน" ที่สลักลึกอยู่ในกระดูกก็ผลักดันให้เขาลุกขึ้นยืน

"พี่เฉินจะไปไหนครับ"

ลู่เย่ 'ทูตเฝ้าเสื้อผ้า' ยื่นมือออกไปราวกับเอ่อร์คัง

"ผู้กำกับหลินครับ ผมเห็นว่าข้างนอกฝนตกหนักมาก คนดูเปียกกันหมดแล้ว จะตรวจบัตรล่วงหน้าให้คนดูเข้ามาจัดการตัวเองก่อนได้ไหมครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะป่วยกันหมด มันจะไม่ดีต่อรายการเราด้วยครับ"

ก่อนจะมาหาหลินถง เฮ่อยวี่เฉินได้แวะไปดูที่หน้าห้องโถงด้วยตาตัวเองแล้ว ซึ่งทุกคนเปียกปอนกันอย่างน่าสงสารจริงๆ บนท้องฟ้ามีเมฆดำปกคลุมหนาทึบ เพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ ท้องฟ้าก็มืดสนิทราวกับม่านสีดำผืนยักษ์ ดูท่าแล้วฝนห่าใหญ่นี้คงไม่หยุดตกง่ายๆ

หลินถงชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้วตอบตกลง ตอนนี้ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้ว เหลือเวลาอีกไม่มากก็จะถึงเวลาเปิดให้เข้าชมตามกำหนดการจริง หากปล่อยให้ตากฝนต่อไป เกรงว่าคงมีคนล้มป่วยเพราะเหตุนี้ไม่น้อย ถึงตอนนั้นนอกจากคนดูจะลำบากแล้ว สำหรับรายการทั้งรายการก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยด้วย ไม่แน่ว่าพอเริ่มการแสดง คนดูอาจจะหายไปครึ่งหนึ่ง และนั่นจะทำลายบรรยากาศกับผลลัพธ์ของการแสดงจนพังพินาศหมด

เขาโบกมือสั่งให้ทีมงานเตรียมตัวตรวจบัตรทันที

ทีมงานเริ่มลงมือปฏิบัติงานทันที จัดการเตรียมความพร้อมในส่วนที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เฮ่อยวี่เฉินยังไม่วางใจ จึงยืนหลบอยู่ในมุมอับสายตาเงียบๆ สายตาจับจ้องไปยังทางเข้าอย่างไม่ละสายตา

เมื่อเหล่าคนดูได้ยินว่าสามารถเข้างานได้ก่อนเวลา บนใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนต่างฉายแววประหลาดใจและซาบซึ้งใจ ทุกคนต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาจากสายฝน

"ดีจังเลย ขอบคุณผู้กำกับหลิน! ขอบคุณโรงละครด้วย! ฮือๆๆ หนาวจะตายอยู่แล้ว!"

"ดีจัง! ผ้าเชียร์ฉันเกือบจะเปียกหมดแล้ว!"

หวงอวิ๋นอวิ๋นกับมีซูเคลื่อนตัวไปตามฝูงชนอย่างยากลำบาก แถวตรวจบัตรสองแถวยังคงขยับไปอย่างเชื่องช้า แต่ยังดีที่พวกเธอยืนอยู่ใกล้ประตูใหญ่ ไม่นานก็ถึงคิวของพวกเธอ

"อ๊าย คุณพระช่วย ยังดีที่อุปกรณ์ไม่เป็นอะไร แล้วก็ดีนะที่กระเป๋าฉันกันน้ำ!!"

หวงอวิ๋นอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยัดของทุกอย่างที่ยัดได้ลงในกระเป๋า ตอนนี้เธอหาหลืบมุมหนึ่งแล้วใช้กระดาษทิชชูซับน้ำบนนั้น "ขอร้องล่ะ ขออย่าให้ป้ายไฟพังเลยนะ! ถ้าเปิดไม่ติดขึ้นมาล่ะซวยแน่!"

มีซูวางกระเป๋าอุปกรณ์ในอ้อมแขนลงเช่นกัน เธอตรวจดูอุปกรณ์ด้านในแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แล้วดึงทิชชูเปียกออกมาเช็ดคราบน้ำฝนบนหน้าและตามตัว

"ฉันบอกแล้วไงว่าพกร่มออกจากบ้านไม่เสียหายอะไร! ถ้าพกร่มมาเพิ่มอีกคัน พวกเราก็คงไม่ทุลักทุเลขนาดนี้หรอก"

"ใช่ๆๆ! คราวหน้าฉันจะฟังคุณหนูมีซูแน่นอน!"

ตำแหน่งที่ทั้งสองคนอยู่นั้นเป็นซอกมุมพอดี และอีกฟากหนึ่งก็มีเฮ่อยวี่เฉินยืนอยู่

เฮ่อยวี่เฉินชะโงกหน้ามอง เด็กสาวสองคนเปียกโชกไปทั้งตัว หยดน้ำร่วงเผาะๆ จากปลายผมไม่หยุด แม้จะเป็นหน้าร้อน แต่ในฮอลล์ยังคงเปิดแอร์เย็นฉ่ำ จึงทำให้เป็นหวัดได้ง่ายมาก

"ฮือๆๆ ฉันไม่อยากเจอพี่เฉินในสภาพทุลักทุเลแบบนี้เลย ภาพลักษณ์พังหมดแล้ว คุณพระช่วย..."

หวงอวิ๋นอวิ๋นเอามือปิดหน้า คิดไม่ถึงเลยว่าการได้เจอไอดอลเป็นครั้งที่สองจะมีสภาพเป็นแบบนี้

"เอาน่า ไฟบนเวทีสว่างขนาดนั้น ถ้าพี่เฉินมองเห็นข้างล่างก็ผีหลอกแล้ว" มีซูทิ้งตัวพิงกระเบื้องด้านหลังเพื่อผึ่งตัวให้แห้งเสียเลย!

"ฮือๆๆ ก็จริงอย่างที่เธอว่าแหละ!" หวงอวิ๋นอวิ๋นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

เฮ่อยวี่เฉินพลันสังเกตเห็นว่าหนึ่งในสองคนนั้นเขาเพิ่งเจอมาเมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นเด็กสาวที่ชื่อมีซูนั่นเอง

"มีซู"

"มาค่ะ!"

มีซูขานรับตามสัญชาตญาณ พอได้สติถึงหันไปมองหวงอวิ๋นอวิ๋นด้วยความสงสัย

"เธอได้ยิน... มีคนเรียกฉันไหม"

"ได้ยินนะ..." แถมเสียงนี้ยังคุ้นหูพิกล

เฮ่อยวี่เฉินยิ้มบางๆ อย่างเงียบเชียบ "มีซู ทางนี้"

มีซูกับหวงอวิ๋นอวิ๋นค่อยๆ หันขวับไปราวกับหุ่นยนต์ ขาเรียวยาวตรงคู่หนึ่งที่สวมกางเกงหนังสีดำรัดรูป... พลันเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว

"พี่เฉิน!!!"

เด็กสาวทั้งสองกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

"ชู่ว!"

พอได้เห็นเฮ่อยวี่เฉินทำท่าทางชวนใจละลายแบบเดียวกับตอนงานแฟนมีตติ้งอีกครั้ง มีซูก็หน้าแดงก่ำ แผ่นหลังร้อนวูบวาบ รู้สึกเหมือนผมและเสื้อผ้าข้างหลังแห้งขึ้นมาหลายส่วน

ส่วนในใจของหวงอวิ๋นอวิ๋นคิดเพียงว่า สมกับเป็นพี่เฉิน! มุมกล้องมุมตายระยะประชิดจากบนลงล่างแบบนี้ยังหล่อขนาดนี้เลย กรี๊ดดดด!

สายตาของพวกเธอไม่อาจละไปไหนได้ เอาแต่จ้องเฮ่อยวี่เฉินตาไม่กะพริบ นี่คือลุคสำหรับการแสดงรอบที่สามงั้นเหรอ

เสื้อกล้ามคอวีเว้าลึกสีแดงทิ้งตัวสวย แนบกระชับกับเรือนร่างของเขาอย่างพอดิบพอดี เผยให้เห็นรูปร่างอันยอดเยี่ยมอย่างชัดเจน โดยเฉพาะท่อนแขนทั้งสองข้างที่โผล่พ้นออกมา เส้นสายกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ เส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนล่างผลุบๆ โผล่ๆ ตามการเคลื่อนไหว ราวกับมังกรเขียวที่จำศีลอยู่ใต้ผิวหนัง คดเคี้ยวไปมา เติมเต็มเสน่ห์เย้ายวนใจขึ้นอีกหลายส่วน

ความเซ็กซี่และพลังดึงดูดอันแปลกใหม่นี้เปรียบประดุจภาพวาดที่แต่งแต้มด้วยสีสันจัดจ้าน ชวนให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้เลย

เฮ่อยวี่เฉินเห็นว่ารอบข้างไม่มีใครสังเกต จึงย่อตัวลงครึ่งหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "รบกวนพวกคุณสักเรื่องได้ไหมครับ"

เด็กสาวทั้งสองพยักหน้าพลางเอามือปิดปากแน่น

"รบกวนช่วยนับให้หน่อยได้ไหมครับว่ามีแฟนคลับของผมมากันกี่คน เดี๋ยวผมจะให้ทีมงานติดต่อพวกคุณไป สะดวกไหมครับ"

น้ำเสียงของเฮ่อยวี่เฉินทุ้มต่ำและนุ่มนวล เด็กสาวทั้งสองรู้สึกราวกับกำลังถูกคนอยู่ในช็อกโกแลตเนื้อกำมะหยี่เนียนนุ่มเข้มข้น มีหรือที่จะไม่ตอบตกลง

พวกเธอพยักหน้ารัวๆ รับคำทันที

"พะ... พี่เฉินคะ! ฉันขอ... ขอลายเซ็นได้ไหมคะ" เสียงของหวงอวิ๋นอวิ๋นสั่นเครือเล็กน้อย ในดวงตามีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ มันคือความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าที่ปะปนกัน เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมาทางลำคอ นี่คือไอดอลที่เธอเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจ ตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วแท้ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบไอดอลในระยะใกล้ขนาดนี้ ทุกครั้งที่นึกถึงงานแฟนมีตติ้งครั้งแรก เธอก็เศร้าใจขึ้นมา ในใจได้แต่ภาวนาเงียบๆ หวังว่าเฮ่อยวี่เฉินจะยอมตอบรับคำขอที่ดูจะ "เกินไปหน่อย" ในสายตาของเธอ

"ได้สิครับ ถ่ายรูปคู่ด้วยก็ได้" น้ำเสียงของเฮ่อยวี่เฉินอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเอื้ออารี สายพิณในใจที่ตึงเครียดของเด็กสาวทั้งสองที่เคยกังวลจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

สายตาคู่นั้นบอกพวกเธอว่าไม่ต้องประหม่า ทุกอย่างไม่มีปัญหาเลยสักนิด