ตอนที่ 79 การแสดงสเตจสาม 1

เนื่องจากกระแสความนิยมของรายการพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อความปลอดภัยของบรรดาเด็กฝึกและเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาการจราจรติดขัด

เด็กฝึกทุกคนจึงต้องนั่งรถบัสเฉพาะของทีมงานรายการเพื่อเดินทางไปซ้อมใหญ่ที่โรงละครใหญ่จ้างหม่า

ถึงกระนั้น ตลอดทางก็ยังเต็มไปด้วยอุปสรรค รถบัสคันใหญ่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าราวกับเต่าคลาน

ระยะทางที่ปกติใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีกลับถูกยืดออกไปนานกว่ายี่สิบนาที

"เดินไปยังเร็วกว่าอีก" ไป๋สวี่หนานนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ปากก็บ่นไปเรื่อย แต่มือกลับโบกทักทายแฟนคลับแถมยังโพสท่าให้อย่างให้ความร่วมมือ

"หนานเป่า! หนานเป่า! แม่รักหนูนะ!!"

"สามีขา!!! หันมามองทางนี้หน่อยสิ!!"

"เสี่ยวซ่งทางนี้ มองทางนี้หน่อย!..."

"หนานเป่าอะไรกัน! ฟังแล้วขัดหูชะมัด!!! ฉันแมนขนาดนี้ จะมาเป่าอะไรกันนักหนา!"

ไป๋สวี่หนานหน้าถอดสี ไม่เข้าใจพวกผู้หญิงพวกนี้จริง ๆ!

เขาหงุดหงิดจนหันตัวกลับมาไม่มองนอกรถอีก

ทว่าพอก้าวลงจากรถ เขากลับยังคงให้ความร่วมมือกับคำขอของแฟนคลับเป็นอย่างดี บอกให้ทำมินิฮาร์ตก็ทำ บอกให้เซ็นชื่อก็เซ็น

ครั้งนี้ไมโลกับโจวซือรุ่ยไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับเฮ่อยวี่เฉิน ในช่วงที่ผ่านมาเฮ่อยวี่เฉินที่ยังวางใจไม่ลงจึงแวะไปดูอยู่สองครั้ง

พัฒนาการหลังจากนั้นทำให้เขารู้สึกโล่งอกอยู่บ้าง เด็กสองคนนี้พอแยกจากเขาไปแล้วกลับกลายเป็นตัวท็อปในทีมเสียอย่างนั้น

ทีมของไมโลรอบนี้ไม่เหมือนคราวก่อนที่มีแกะดำโผล่มาสักคน สมาชิกแต่ละคนนิสัยอ่อนโยน ไมโลในฐานะน้องเล็กสุดจึงได้รับความเอ็นดูเป็นพิเศษ

ในหมู่เพื่อนร่วมทีมมีคนที่เก่งภาษาอังกฤษ การสื่อสารจึงนับว่าราบรื่นดี

ธีมที่พวกเขาสุ่มได้คือ "การลอกคราบ" หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงเลือกเพลงแดนซ์สไตล์เคป็อปที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในโลกนี้ ซึ่งเนื้อเพลงสื่อความหมายเข้ากันได้ดีกับธีม "การลอกคราบ"

ส่วนโจวซือรุ่ยนั้น เมื่อก่อนในทีมเขามักจะเงียบกริบไร้ตัวตน ราวกับเงาที่ถูกมองข้าม ไม่ค่อยได้ออกความคิดเห็นของตัวเองอย่างกระตือรือร้นนัก

แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนแปลงไปมาก ในระหว่างพูดคุยกับเพื่อนร่วมทีม เขารู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา ไม่เพียงเสนอไอเดียใหม่ ๆ ให้ทีมได้อย่างทันท่วงที แต่ยังช่วยปรับบรรยากาศเวลาที่ในทีมเกิดการกระทบกระทั่งกันได้อีกด้วย

เฮ่อยวี่เฉินอดคิดไม่ได้ว่า หรือที่ผ่านมาตนเองจะปกป้องมากเกินไปจนกลายเป็นการจำกัดพัฒนาการของพวกเขากันแน่

เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว หลังจากนั้นเขาจึงไม่ได้ไปคอยจับตาดูความเป็นไปของพวกเขาเท่าไร ปล่อยให้เติบโตอย่างอิสระไป

ลำดับการซ้อมใหญ่ของสเตจสามดำเนินไปตามลำดับของสี่ธีมหลัก

ตอนที่พวกเฮ่อยวี่เฉินซ้อมเสร็จและผลักประตูเปิดออก ก็ประจันหน้าเข้ากับทีมของซ่งเจ๋อหมิงพอดี

ชั่วพริบตาที่สายตาสบกัน ซ่งเจ๋อหมิงก็สะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว จนไม่มีใครทันได้มองเห็นแววอารมณ์ในดวงตาของเขา

เขารีบหลบตัวเข้าไปในโถงราวกับลูกแกะตื่นตกใจ เหมือนกับช่วงสองสามวันหลังจากที่เอ่ยปากขอโทษคราวนั้น พอเจอหน้าพวกเขาก็หันหลังวิ่งหนี ทำเอาพวกเขากลายเป็นสัตว์ร้ายน่ากลัวไปเสียอย่างนั้น

เพื่อนร่วมทีมของเขาก็ทยอยเดินตามเข้าไปด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนและรู้สึกผิด

เฮ่อยวี่เฉินกวาดสายตามองผ่านแล้วเดินตรงไปยังห้องแต่งหน้า ไม่ได้คิดจะใส่ใจอารมณ์ความรู้สึกของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

"เดี๋ยวนะ นี่ฉันกลายเป็นเด็กเปิดประตูให้พวกนั้นไปแล้วเหรอเนี่ย???" ลู่เย่ที่มือข้างหนึ่งยังจับอยู่ที่ลูกบิดประตูทำหน้างุนงงสุดขีด

"ไปได้แล้ว! ยังจะรอทิปอีกเหรอไง!" หลี่เจ๋อดึงเสื้อของเขาให้เดินตามกลุ่มใหญ่ไป

"เออ ๆ ไปแล้วจ้า~"

แม้จะไม่ได้ยินที่คนพวกนั้นพูดคุยกัน แต่ซ่งเจ๋อหมิงกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าพวกเขากำลังแอบหัวเราะเยาะตนอยู่ลับหลัง กำปั้นกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งเจ็บใจทั้งเคียดแค้น เจ็บใจที่ตัวเองใจร้อนวู่วาม แต่ก็ไม่อาจโทษตัวเองได้ ในเมื่อโทษตัวเองไม่ได้ ก็ต้องหาคนอื่นมารับความเกลียดชังนี้แทน!

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดใจให้สงบลง คอยบอกตัวเองว่าอย่าปล่อยให้อุปสรรคชั่วคราวมาทำลายสภาวะจิตใจ พองานแสดงจบลง เขาจะต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้แน่นอน

ฝีมือการแต่งเนื้อร้องทำนองของฮวาไฉ่สู้บริษัทของเขาไม่ได้หรอก ไม่มีทางสู้ได้!

เขาจ้องมองเวทีด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้

......

"อยู่นิ่ง ๆ!"

สือหลานใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งกดตัวเฮ่อยวี่เฉินที่นั่งกระสับกระส่ายให้กลับลงไปบนเก้าอี้ พลางหันไปปรึกษากับช่างแต่งหน้าอย่างกระตือรือร้น

ไม่มีใครสามารถสั่นคลอนสือหลานในดินแดนความเชี่ยวชาญของเขาได้

ไม่ใช่ว่าเฮ่อยวี่เฉินไม่มีความอดทน แต่เป็นเพราะ... เมกอัปของสมาชิกคนอื่นต่างเคาะเรียบร้อยไปหมดแล้วโดยไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนี้ ไฉนพอถึงคราวเขา ลบแล้วแต่งใหม่ไปกลับตั้งสี่ห้ารอบแล้วก็ยังไม่เสร็จเสียที...

สือหลานทุ่มเทสุดกำลังเพื่อจะปั้นให้เฮ่อยวี่เฉินกลายเป็นตัวตนที่เปล่งประกายเจิดจ้าที่สุดบนเวที ทว่ากระบวนการพิถีพิถันเคี่ยวกรำทุกรายละเอียดเช่นนี้ กลับทำให้เฮ่อยวี่เฉินแทบจะทนไม่ไหว

เมื่อมองใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อจากการถูกจับแต่งลบซ้ำไปซ้ำมาในกระจก เขาก็ได้แต่จนปัญญา

ทุกครั้งที่ช่างแต่งหน้าหยิบอุปกรณ์เดินเข้ามาใกล้ เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังรอรับคำพิพากษาอย่างไรอย่างนั้น

"พอเถอะน่า ขืนแต่งต่อไปเครื่องสำอางคงซึมเข้าเนื้อจนหมักได้ที่แล้วมั้ง" เฮ่อยวี่เฉินอดบ่นออกมาไม่ได้

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่ตอนแรกยังนั่งดูอย่างคึกคัก ตอนนี้กลับเหนื่อยล้าจนนอนระเกะระกะหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้

"เอ๊ะ? เสี่ยวเฮ่อ นายขาวขึ้นหรือเปล่าเนี่ย? รองพื้นเบอร์ที่ใช้คราวก่อนไม่ใช่เบอร์นี้นี่นา" ช่างแต่งหน้ายังคงเป็นคนเดิม แทบจะกลายเป็นช่างประจำตัวของเฮ่อยวี่เฉินไปแล้ว

ผิวพรรณของเฮ่อยวี่เฉินเมื่อได้รับการเกื้อหนุนจากระบบก็เรียกได้ว่าแทบจะไร้ที่ติ ไม่มีจุดไหนที่ต้องปกปิดเป็นพิเศษ เว้นเสียแต่ว่าการฝึกซ้อมติดต่อกันเป็นเวลานานหรือการนอนดึกเป็นบางครั้ง จะทำให้ใต้ตาปรากฏรอยคล้ำจางๆ ขึ้นมาบ้าง

ทว่ามันก็ไม่ได้เข้มจัด คล้ายกับเมฆหมอกบางเบาสองกลุ่มที่ลอยผ่านใต้ดวงตาอันสว่างสดใสและลุ่มลึกของเขาเป็นครั้งคราว ซึ่งกลับยิ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์ความเกียจคร้านน่าค้นหาในอีกรูปแบบหนึ่งให้แก่เขา

ทว่าเมคอัพสำหรับเวทีย่อมไม่เหมือนกัน จำเป็นต้องมีความเข้มข้นจัดจ้านและดึงดูดสายตามากกว่านี้ถึงจะเข้ากันได้

"ดูเหมือนจะขาวขึ้นเยอะเลยแฮะ" สือหลานลูบคางพลางพิจารณาดู

เฮ่อยวี่เฉินมองตัวเองในกระจกเงียบๆ เขาขาวขึ้นมากจริงๆ นั่นแหละ ผิวสีแทนที่อุตส่าห์ตากแดดจนได้มาในอดีต บัดนี้กลับคืนสู่สภาพเดิมจนหมดเกลี้ยง หากต้องกลับไปในสภาพแบบนี้ตอนนี้ มีหวังคงโดนหัวเราะเยาะไปสามวันแน่

พอนึกถึงช่วงเวลาในอดีต แววตาก็อดหม่นแสงลงเล็กน้อยไม่ได้

"มิน่าล่ะถึงรู้สึกแปลกๆ เปลี่ยนเบอร์รองพื้นดูหน่อยสิ!"

เฮ่อยวี่เฉินจำต้องลบหน้าใหม่อีกรอบ

ช่างแต่งหน้าผสมสีไปมาจนได้รองพื้นที่ใกล้เคียงกับสีผิวเดิมของเขาแต่มีเฉดที่เข้มข้นกว่า แล้วค่อยๆ เกลี่ยลงบนใบหน้าของเขาอย่างเบามือ

พอลงเสร็จก็เพ่งดูอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าให้สือหลานอย่างพึงพอใจ

จากนั้นมือก็ไม่หยุดพัก แปรงแต่งตาวาดลงบนเปลือกตาของเฮ่อยวี่เฉิน สีอายแชโดว์เข้มกว่ารอบก่อนหน้าเล็กน้อย บริเวณขอบตาเบลนด์ด้วยสีน้ำตาลแดงจางๆ

ชั่วพริบตาที่ลืมตาขึ้นมาราวกับราชาลึกลับผู้ก้าวออกมาจากความมืดมิด เปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามและเสน่ห์เย้ายวนที่ยากจะต้านทาน

ช่างแต่งหน้าใช้ที่เขียนคิ้วสีแดงตวัดวาดตรงปลายคิ้วของเขา กลิ่นอายก็พลันแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง

เพิ่มความคมชัดด้วยการคอนทัวร์โหนกคิ้วและแนวกราม การแต่งหน้าก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ช่างแต่งหน้าผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ การแต่งหน้าให้เฮ่อยวี่เฉินจะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย ขอเพียงมีความคิดสร้างสรรค์และสามารถถ่ายทอดไอเดียนั้นลงบนใบหน้านี้ได้ ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมชวนให้ตื่นตาตื่นใจอย่างแน่นอน

สือหลานบอกให้เฮ่อยวี่เฉินลองทำสีหน้าแบบตัวร้ายเจ้าเล่ห์ดูหน่อย

เฮ่อยวี่เฉินกลอกตามองบนใส่เขาอย่างจนใจ แต่ก็ยอมให้ความร่วมมือด้วยการตีหน้าเย็นชา สีหน้าอันเหี้ยมเกรียมเย็นชาเมื่อบวกกับเมคอัพนี้แล้ว ก็เปรียบดั่งปีศาจร้ายที่กำลังแอบจ้องมองเหยื่ออยู่ในความมืด ทั้งชั่วร้ายและดูลึกลับ

การแต่งหน้าบนเวทีที่จัดจ้านผสานกับโครงหน้าคมเข้มลุ่มลึก สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

สือหลานแปะมือกับช่างแต่งหน้าอย่างอารมณ์ดี

"เสร็จแล้วเหรอ? เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

สมาชิกในทีมที่นอนแผ่หลาอยู่ได้ยินเข้าก็พากันกรูเข้ามาล้อม

"จึ๊ๆๆ ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งจริงๆ นี่มันเจ้าชายพันหน้าชัดๆ เลยไหมเนี่ย?" สอพลอไม่มีวันผิดพลาด ลู่เย่เชื่อมั่นในคตินี้อย่างยิ่ง

"ก็งั้นๆ แหละ" ไป๋สวี่หนานปากไม่ตรงกับใจ แต่ลูกตากลับกลอกมองขึ้นลงซ้ายขวาสำรวจอย่างละเอียดไม่หยุด

"หล่อมาก" หยวนเฟยกล่าวสั้นๆ ได้ใจความ

หานจี้หมิงกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจริงจัง "อิจฉาจังเลย..."

เฮ่อยวี่เฉินลุกขึ้นยืนพลางขยับร่างกายที่ค่อนข้างแข็งเกร็งเล็กน้อย

เขามองดูตัวเองในกระจก เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำกับเสื้อตัวในคอวีลึกสีแดงที่โผล่มาให้เห็นวับๆ แวมๆ ภายใต้แสงไฟ ผสมผสานกับเมคอัพสุดเท่เปี่ยมเสน่ห์ชั่วร้ายนี้ ทำให้เขาราวกับได้กลายร่างเป็นผู้ครอบครองมหานครแห่งความชั่วร้ายไปแล้วจริงๆ

เขายกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา ดูคล้ายกับมาดประธานจอมเผด็จการในนิยายที่มีความเสเพลอยู่สามส่วนและความหยิ่งยโสอยู่อีกห้าส่วน

"ไปกันเถอะ พรุ่งนี้ไปพิชิตเวทีนั่นด้วยกัน" เฮ่อยวี่เฉินเอ่ยกับเพื่อนร่วมทีม

ท่าทาง "นักเลง" แบบนี้เป็นภาพที่ทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อน ทำเอาอึ้งค้างกันไปชั่วขณะ

"จะไปไหนเล่า! ผมยังทำไม่เสร็จเลยนะ!" สือหลานพูดอย่างตื่นเต้น

เฮ่อยวี่เฉินยกมือกุมขมับพลางยิ้มแห้ง น้องชายคนนี้ตกลงมาแข่งรายการหรือมาเป็นสไตลิสต์กันแน่เนี่ย!

ช่างเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ