ตอนที่ 78 คลี่คลาย

ความสุขุมที่ซ่งเจ๋อหมิงพยายามแสร้งทำพังทลายลงไม่เป็นท่า เขาไม่มีทักษะในการรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้เลยสักนิด หรือพูดได้ว่าเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ทั้งที่สาเหตุของเรื่องทั้งหมดมาจากตัวเขาเองแท้ ๆ

"นายทำเพื่อนร่วมทีมฉันตกใจ" ประโยคนี้ของเฮ่อยวี่เฉินฟังดูโพล่งขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหยุดนิ่ง ทว่ากลับเปี่ยมด้วยพลังเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้ากังขา

เสียงของเขาไม่ดัง ทว่าหนักแน่นและก้องกังวาน

"เดิมทีก็ไม่ได้มีอะไรมาก นายแค่ขอโทษเพื่อนร่วมทีมฉัน เป็นการส่วนตัวก็พอ แล้วพวกเราค่อยอธิบายความเข้าใจผิดนี้ให้คนดูฟัง ปลอบอารมณ์ของแฟนคลับ ไม่อย่างนั้นถ้าความใจร้อนบุ่มบ่ามของนายกระทบต่อสมาธิของทุกคน และส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของรายการ นายรับผิดชอบไม่ไหวแน่"

คำพูดของเฮ่อยวี่เฉินชัดเจนเป็นขั้นเป็นตอน ทั้งสง่างามและไม่อ่อนข้อ

ซ่งเจ๋อหมิงฟังคำพูดของเฮ่อยวี่เฉินแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาว เขาอ้าปากอยากจะเถียง แต่กลับพบว่าตัวเองหาเหตุผลที่เข้าท่ามาแย้งไม่ได้เลยสักข้อ ท่าทีกร่างยโสของเขาถูกคำพูดที่มีเหตุมีผลของเฮ่อยวี่เฉินกดทับจนแทบไม่เหลือหลอ

"เอาตามนี้แหละ! เดี๋ยวพอกลับไปพวกนายสองคนก็ปรับท่าทีให้ดี ๆ หน่อย"

หลินถงได้ยินคำพูดของเฮ่อยวี่เฉินก็เอ่ยปากตกลงเห็นชอบทันทีโดยไม่รอให้ซ่งเจ๋อหมิงตอบ

ในใจยิ่งเพิ่มคะแนนประเมินให้เฮ่อยวี่เฉินขึ้นไปอีก ชายหนุ่มคนนี้ไม่เพียงมีความสามารถ แต่เจอปัญหายังไม่ลนลาน สามารถรักษาความเยือกเย็นแถมยังเสนอทางออกที่สมเหตุสมผลได้อีก ช่างหาได้ยากจริง ๆ

ส่วนซ่งเจ๋อหมิงนั้น เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างแรงในใจ คิดว่าคงเอาดีได้ยาก

"ไปกันเถอะ?" ซ่งเจ๋อหมิงรู้สึกได้ถึงท่อนแขนที่แข็งแกร่งราวกับหล่อด้วยเหล็กกดลงบนไหล่และพาดโอบคอเขาไว้ แม้จะยังเว้นระยะห่างจากลำคออยู่บ้าง แต่กลับชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ภายใต้แรงมหาศาลนี้ ร่างของเขาก็ถูกกึ่งลากกึ่งจูงพาเดินกลับเข้าไปในห้องซ้อม

ทุกคนต่างมองท่าทางแนบชิดประหลาด ๆ ของทั้งคู่ด้วยความสงสัย

"เสี่ยวเฉินบอกว่าสายกีตาร์ของฉันมีปัญหานิดหน่อย ตอนนี้ปรับเรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้ซ่งเจ๋อหมิงเดินมาก็แค่อยากมาเตือนฉันเรื่องนี้ แต่เขาไม่ค่อยได้สุงสิงกับฉันเท่าไหร่เลยนึกกลัวฉัน พอตื่นเต้นก็เลยเผลอพูดเสียงดังไปหน่อย ใช่ไหม?"

เฮ่อยวี่เฉินมีสีหน้าสงบนิ่ง ปั้นน้ำเป็นตัวหน้าตาเฉย พลางหลุบตาลงถามซ่งเจ๋อหมิงที่ถูกหนีบอยู่ข้างอก

ทว่าในสายตาของซ่งเจ๋อหมิง แววตานั้นกลับแฝงความกดดันไร้รูปที่บีบให้เขาไม่กล้าเอ่ยปากคัดค้านแม้แต่คำเดียว

"...ใช่"

ซ่งเจ๋อหมิงจะพูดอะไรได้อีก นอกจากกัดฟันเค้นคำนี้ออกมา

เขารู้แก่ใจว่าเฮ่อยวี่เฉินกำลังให้ทางลงแก่เขา และกำลังคำนึงถึงส่วนรวมของรายการเพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้

หากตอนนี้เขาไม่เออออตามน้ำไปกับเฮ่อยวี่เฉิน สิ่งที่รอเขาอยู่อาจเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่านี้ เพียงแต่เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ ตัวเองอุตส่าห์บุกมาเอาเรื่องอย่างเกรี้ยวกราด สุดท้ายกลับถูกเฮ่อยวี่เฉินคุมเกมได้อย่างง่ายดาย มิหนำซ้ำยังต้องยอมเล่นละครตบตาไปกับอีกฝ่ายอีก

เขารู้สึกราวกับตัวเองเป็นหุ่นเชิดที่ถูกชักใย เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจระบายออกมาได้

เมื่อเฮ่อยวี่เฉินเห็นซ่งเจ๋อหมิงยอมตอบรับ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะสังเกตเห็น

เขาตบไหล่ซ่งเจ๋อหมิงเบา ๆ ด้วยน้ำหนักที่พอดิบพอดี เหมือนเป็นการปลอบประโลม และเหมือนเป็นการตักเตือนในคราวเดียวกัน

"เอาละ แยกย้ายกันได้แล้ว อย่าให้เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มากระทบการซ้อมเลย" เฮ่อยวี่เฉินเอ่ยกับคนรอบข้าง น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกมั่นคง เปี่ยมด้วยพลังที่ชวนให้ผู้คนเชื่อถือ

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น แม้ในใจจะยังมีข้อกังขาอยู่บ้าง แต่ก็ค่อย ๆ สลายตัว แยกย้ายกลับไปประจำที่ของตัวเองเพื่อเตรียมตัวซ้อมต่อ

[เอ่อ เหมือนมีอะไรแปลก ๆ แต่พอพี่เฉินพูดแบบนี้ ฉันก็อยากจะเชื่อขึ้นมาเลย แบบว่า ทุกคนเข้าใจฟีลนั้นปะ?]

[แค่นี้? ...จบแล้วเหรอ?]

[เล่นใหญ่แต่จบง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?]

[หักมุมกะทันหันเกินไปแล้วมั้ง รู้สึกว่ามีลับลมคมในชัวร์]

[พี่เฉินกำลังช่วยแก้หน้าให้ซ่งเจ๋อหมิงอยู่ใช่ไหมเนี่ย? พ่อคนดีเกินไปแล้วมั้ง!]

คนดูในห้องไลฟ์สดไม่ได้หลอกกันง่าย ๆ ขนาดนั้น ทว่าในเมื่อไอดอลของตนพูดเช่นนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าต้องการให้เรื่องจบลงด้วยดี ในคอมเมนต์กระสุนไม่มีใครพิมพ์อะไรแปลก ๆ อีก จึงไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืด ดูรายการทั้งทีใคร ๆ ก็อยากดูอย่างมีความสุข หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายรังแกกันเกินไป ฝั่งตนมีหรือจะตอบโต้กลับไปแบบนั้น

คนส่วนใหญ่กลับรู้สึกว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ขอแค่เรื่องคลี่คลายลงด้วยดีอย่างสันติและไม่กระทบต่อการถ่ายทำรายการตามปกติก็พอแล้ว

ศาสตร์แห่งการแถเนียนของเฮ่อยวี่เฉินเริ่มฉายแววให้เห็นแล้ว

สมาชิกในทีมย่อมอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดาว่าทำไมพวกเขาออกไปข้างนอกรอบเดียว พอกลับมาถึงได้เปลี่ยนท่าทีไปคนละขั้วขนาดนี้ ทว่าเห็นได้ชัดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะเหมาะที่จะไขข้อข้องใจ

พอถึงช่วงมื้อค่ำ ทั้งสองสามคนอุตส่าห์หาจังหวะว่างได้และคิดจะระบายความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองออกมา แต่ก็ถูกเฮ่อยวี่เฉินใช้สายตาปรามไว้เสียก่อน

จนกระทั่งซ่งเจ๋อหมิงเดินมาที่โต๊ะของพวกเขา

"?"

อะไรกัน เมื่อบ่ายยังหาเรื่องไม่พออีกเหรอ ยังจะมาอีก?

สายตาของไป๋สวี่หนานเริ่มฉายแววไม่เป็นมิตร

"ขอโทษ"

เสียงของซ่งเจ๋อหมิงอู้อี้อยู่ในลำคอ พอกลืนไปกับเสียงจอแจในโรงอาหารจึงยิ่งฟังไม่ได้ศัพท์

"หา?"

พวกตัวเล็กเอานิ้วแคะหูแล้วเอียงคอ พยายามยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซ่งเจ๋อหมิงเพื่อฟังว่าเขากำลังพูดอะไร

"หรือนายจะไปกินข้าวให้เสร็จก่อนค่อยมาใหม่ดีล่ะ"

ความร้ายของเฮ่อยวี่เฉินเป็นประเภทร้ายเงียบ เวลาจะประชดเหน็บแนมใคร ปากคอนี่ราวกับเคลือบยาพิษหงอนกระเรียนแดงไว้ไม่มีผิด

"ขอโทษ!" คราวนี้ซ่งเจ๋อหมิงเพิ่มระดับเสียงจนดังก้องไปทั่วโรงอาหาร

"อ๋อ~ คราวนี้ได้ยินชัดแล้ว ได้ยินชัดแจ๋วเลย~ ฮ่า ๆ ~" หลี่เจ๋อหัวเราะร่าอย่างซื่อบื้อไปหน่อย

ส่วนซ่งเจ๋อหมิงรู้สึกว่าตนเองเสียหน้าจนหมดสิ้น จึงเผ่นหนีออกจากโรงอาหารด้วยความเร็วแสง ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่ลนลาน

เมื่อเห็นซ่งเจ๋อหมิงไปแล้ว หัวกลม ๆ ช่างสงสัยสองสามหัวก็รีบยื่นเข้าไปล้อมเฮ่อยวี่เฉินไว้ราวกับดอกทานตะวันหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์

"พี่เฉิน เกิดอะไรขึ้นน่ะ!"

"อะไรกันเนี่ย ทำไมเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ล่ะ!"

"เฮ้ย! นายแอบไปทำคุณไสยใส่เขามาหรือเปล่าเนี่ย!"

ในปากไม่มีคำพูดดี ๆ สักคำ เขาเหลือบตามองบนใส่ไป๋สวี่หนานทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าวต่ออย่างไม่รีบร้อน

แม้ท่าทางเวลากินจะดูไม่รีบ ทว่าข้าวในชามกลับพร่องลงอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็หายไปเกินครึ่ง

สมาชิกในทีมยังคงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจกันไม่หยุด เฮ่อยวี่เฉินกินข้าวไปพลาง คำนวณเนื้อหาการซ้อมช่วงถัดไปในใจไปพลาง เรื่องเล็กน้อยเมื่อช่วงบ่ายไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก เฮ่อยวี่เฉินก็กวาดอาหารในจานเกลี้ยงราวกับพายุพัดผ่าน เขาเก็บถ้วยชามซ้อนเข้าด้วยกัน เช็ดปากเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืน

"ทุกคนรีบกินหน่อย กินเสร็จแล้วกลับไปซ้อมต่อ"

สมาชิกในทีมได้ยินคำสั่งของเขาก็เร่งสปีดการกินข้าวให้เร็วขึ้น

มุมปากของเฮ่อยวี่เฉินยกขึ้นเล็กน้อย เขาชอบความรู้สึกของการลุยงานเป็นทีม และชอบความไว้วางใจที่ทุกคนมีให้แก่ตน

ความกดดันแบบนี้ต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่นั้นจับต้องได้จริง

สองวันต่อมา เฮ่อยวี่เฉินเริ่มรวมกลุ่มซ้อมร่วมกันทั้งทีมและปรับเปลี่ยนการแปรแถว

"ไป๋สวี่หนาน ฉันให้นายมีปฏิสัมพันธ์กับหยวนเฟย ไม่ใช่ให้ไปชนไก่กับเขา เก็บจิตสังหารหน่อย"

กับนายน้อยคนนี้ เฮ่อยวี่เฉินทั้งอ่อนใจทั้งขำ

หลายคนอาจคิดว่านิสัยคุณชายของไป๋สวี่หนานคงจะรับมือยาก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเฮ่อยวี่เฉิน เขากลับว่าง่ายอย่างน่าประหลาด การกระทำพิลึกพิลั่นบางอย่างยังทำให้เฮ่อยวี่เฉินมองว่าน่ารักขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ

หากจะใช้คำจำกัดความให้ตรงเผงสักคำก็คือ ลูกชายคนซื่อของเจ้าของที่ดิน

ช่วงวันแรก ๆ เจ้าลูกชายคนซื่อยังเคยมาเล่าให้เฮ่อยวี่เฉินฟังอย่างตื่นเต้นดีใจว่าคุณพ่อกับพี่ใหญ่กว้านซื้อเพลงอะไรให้เขาบ้าง ถ้าเฮ่อยวี่เฉินไอเดียตันเมื่อไหร่ก็แค่บอกมา เขามีให้เพียบ

ใช่แล้ว พูดคำว่าไอเดียตันออกมาแบบขวานผ่าซากสุด ๆ

สุดท้ายเลยถูกเฮ่อยวี่เฉินเอานิ้วจิ้มหน้าผากดันออกไป

ท่านรัชทายาทตัวน้อยยังก่นด่ากลับมาว่าช่างไม่รู้จักเจตนาดีของคนอื่นเสียบ้างเลย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มะรืนนี้ก็จะเป็นสเตจการแสดงรอบที่สามแล้ว

และวันนี้ ก็ถึงเวลาของการซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้าย รวมถึงการปรับแต่งเสื้อผ้าหน้าผม

เฮ่อยวี่เฉินนำลูกทีมออกเดินทางมุ่งหน้าสู่โรงละครใหญ่จ้างหม่าอันคุ้นเคย