ตอนที่ 100 วันหยุดแสนน่าเบื่อ เปลี่ยนลุคใหม่

งานเลี้ยงส่งก่อนช่วงวันหยุดจัดได้คึกคักไม่น้อย นอกจากบรรดาผู้บริหารสาขาที่จินเหมินและเซี่ยงไฮ้แล้ว ระดับรองผู้จัดการขึ้นไปของบริษัทการเงินจ้งอี้ล้วนเข้าร่วมกันถ้วนหน้า

ประจวบเหมาะกับเดือนนี้มีทั้งการโยกย้ายเลื่อนตำแหน่ง เรื่องความเสี่ยงที่ปูดขึ้นมา แถมยังมีพนักงานเก่าแก่ที่ช่วยบุกเบิกบริษัทลาออกอีก บนโต๊ะอาหารที่เพียบพร้อมด้วยเหล้าและกับแกล้ม บรรดาตัวหลักจึงมีเรื่องราวให้รำลึกความหลังกันมากมาย

นานทีปีหนที่ก๊วนพนักงานจะดื่มกันหนักหน่วงตั้งแต่ตอนเที่ยงวัน ผลก็คือช่วงบ่ายอัตราการเข้าทำงานในออฟฟิศดิ่งลงแตะจุดต่ำสุด บางคนถือโอกาสชิ่งกลับบ้านเกิดไปฉลองวันหยุดยาว บางคนเป็นสามจตุรเทพที่พอเหล้าเข้าปากก็ลากคนไปตั้งวงไพ่ และแน่นอนว่าย่อมมีคนอย่างพี่เต๋อหัวที่ยังคงกลับมาปักหลักเฝ้าฐานที่มั่น

หลี่เหวินรู้สึกเบื่อ ไม่อยากยืนเวรข้างหัวหน้า หลิวเหวยเฉียง หลี่จิ้ง และเซี่ยงเฉียนชวนเขาไปเปิดโต๊ะเล่นต่อ (ระดับผู้ช่วยผู้จัดการสองสามคนนี้ถูกลากเข้ามาร่วมวงกินข้าวเพราะความหัวไวตามปกติ) หวังจะถอนทุนคืนที่ติดหนี้เขาไว้บนโต๊ะไพ่ แต่เมื่อเห็นท่าทางตาปรือเยิ้มด้วยฤทธิ์เหล้าของพวกนั้นแล้ว เสี่ยเหวินก็ทำใจชักมีดมาเชือดซ้ำอีกรอบไม่ลง

หูอีเซียวอยากเล่นไพ่กับพวกเขาอยู่เหมือนกัน แต่พวกนั้นกลับอาศัยฤทธิ์เหล้าปฏิเสธไป วงไพ่ระดับล่างจึงเปิดไม่สำเร็จ ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน เข้าสู่โหมดวันหยุดวันแรงงานโดยตรง

หลี่เหวินนั่งชิลอยู่ในออฟฟิศรอจนถึงเวลาเลิกงานอย่างเพลิดเพลิน พอเห็นว่ายังไม่ทันถึงเวลาเลิกงาน แต่เพื่อนร่วมงานในออฟฟิศกลับค่อย ๆ แอบย่องหนีออกไปทีละคน เขาก็นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานชี้นิ้วจับโป๊ะพวกนั้นเรียงตัว จากนั้นก็โดนพวกเขาทั้งอ้อนวอนขอร้องทั้งข่มขู่กลับมา รู้สึกได้เลยว่านี่แหละคือสีสันความสุขของชีวิต

แม้วันเสาร์ตลาดฟิวเจอร์สจะปิดทำการ แต่หลี่เหวินก็ยังเปิดโปรแกรมดูสถานะการถือครองของตัวเอง สัญญาชอร์ตยางพารา 12 ล็อตที่เปิดสถานะไปเมื่อวานก่อนตลาดปิดภาคเช้า ร่วงจาก 27,400 ลงมาอยู่ที่ 27,365 แล้ว ส่วนต่างราคา 35 จุดทำให้มีกำไรที่ยังไม่รับรู้ในบัญชี 4,200 หยวน

เปิดสถานะปุ๊บก็กำไรทันที หลี่เหวินรู้สึกว่าการเทรดไม้นี้ "ลงตัวแล้ว" พอเปิดตลาดหลังวันหยุดมีความเป็นไปได้สูงที่จะกระโดดเปิดแก๊ปขาลง ขอแค่เงินประกันปรับลดลงมา แล้วค่อยหาจุดเข้าซื้อไม้เพิ่ม เงินทุนหลักแสนไม่กระทบต่อแนวโน้มทิศทางที่กำหนดไว้ของสินค้าฟิวเจอร์สอยู่แล้ว รอบระยะกลางถึงสั้นรอบนี้ เสี่ยเหวินตั้งใจจะกินรวบตั้งแต่หัวจรดหาง

……

วันหยุดในวันถัดมา หลี่เหวินตื่นนอนหลังจากนอนขี้เซาจนเต็มอิ่ม พอมองดูในหอพักก็เหลือเขาตัวคนเดียวโดดเดี่ยวเสียแล้ว

ในบรรดารูมเมตทั้งสามคน เจียงเทาไปรับแฟนสาวจากบ้านเกิดมาช่วยกันแต่งบ้าน ช่วงวันหยุดไม่มีทางยอมกลับมาเหยียบหอพักแม้แต่นาทีเดียวแน่นอน

เผิงต้าจวินไปบ้านลุงที่เมืองจูเหอ รับหน้าที่เป็นเด็กกตัญญูแทนลูกพี่ลูกน้อง ถ้าความทรงจำไม่คลาดเคลื่อน ลุงของเขาก็กำลังจะยกคอนโดมิเนียมสวย ๆ ในเขตหลัววันห้องนั้นให้เขา เจ้าหนุ่มคนนี้จะได้มีบ้านเป็นของตัวเอง และเริ่มต้นชีวิตที่แสน "ทรมาน" จากการต้องนั่งรถไฟใต้ดินไปกลับทุกวันเสียที

ส่วนจางจิ้นเสียน เจ้าทึ่มจากมณฑลหลู่ก็ยังคงถูกอาเล็กของตัวเองลากไปเป็นแรงงานทาสจนได้ พูดก็พูดเถอะ ในบริษัทการเงินจ้งอี้แห่งนี้ การดูแลที่พวกหลานฝั่งนอกได้รับ มันเหนือกว่าการประคบประหงมพวกหลานฝั่งในลิบลับจริง ๆ

พี่เสียนค้นพบแล้วว่าภาพฝันเรื่องไปต่างประเทศที่อาเล็กวาดไว้ให้ไม่มีทางเป็นจริงได้เลย ช่วงนี้จึงกำลังคิดอยู่ว่าจะยื่นเรื่องขอย้ายไปประจำที่สาขาเซี่ยงไฮ้ดีหรือไม่ แรงจูงใจก็คือขอแค่ยอมถูกส่งตัวไปเขาก็จะได้เลื่อนขั้นหนึ่งระดับ อีกทั้งเจ้าทึ่มหนุ่มยังค่อนข้างหลงใหลความศิวิไลซ์ในอีกรูปแบบหนึ่งของเซี่ยงไฮ้อยู่ด้วย

หลี่เหวินรู้สึกว่าจำเป็นต้องเตือนสติจางจิ้นเสียนสักหน่อย เส้นทางชีวิตเดิมของหมอนี่เคยไปอยู่ที่เซี่ยงไฮ้สี่ห้าปี ซึ่งบอกได้คำเดียวว่าไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย แถมยังไม่เป็นที่โปรดปรานของสองบิ๊กบอสประจำสาขาอีก ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นไม่มีความสุขเอาเสียเลย

อื้ม~ หลี่เหวินแปรงฟันไปพลางตอกย้ำความคิดของตัวเองไปพลาง จางจิ้นเสียนคนนี้เป็นคนซื่อตรง นิสัยส่วนตัวมีข้อเสียเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เพียบ สมองก็ไม่ค่อยแล่น แต่จุดเด่นคือเขาไม่มีพิษมีภัยกับใคร ทำงานก็อดทนไม่บ่น นับเป็นลูกน้องชั้นดีที่คอยช่วยถือกระเป๋าและออกหน้ารับแทนได้

ที่สำคัญคือ หลังจากหมอนี่ลาออกจากบริษัทการเงินจ้งอี้ไปในภายหลัง เขายังคงส่งข้อความหรือโทรหาหลี่เหวินอยู่เรื่อย ๆ น้ำใจมิตรภาพความเป็นเพื่อนร่วมงานที่ยินดีรักษาไว้อย่างยาวนานเช่นนี้ คู่ควรแก่การที่เสี่ยเหวินในอนาคตจะช่วยดึงช่วยดัน

"พับผ่าสิ คิดมากไปได้ ตอนนี้กูยังถังแตกตัวเปล่าเล่าเปลือยอยู่เลย ย้อนเวลากลับมาตั้งเดือนหนึ่งแล้ว แม้แต่ทรัพย์สินหลักล้านยังทำไม่ได้เลย น่าขายหน้าชะมัด!"

หลี่เหวินบ้วนฟองยาสีฟันพลางหัวเราะเยาะตัวเอง เขายิงฟันใส่กระจก เพราะเหตุผลเรื่อง [ห้าม: ตัดผม] ทำให้ก่อนหน้านี้ตอนอยู่จินเหมินเขาไว้ผมยาวหน่อยเพื่อกันหนาว พอกลับมาแล้วก็ไม่ได้ตัดสั้นอีกตั้งหนึ่งเดือน ตอนนี้ผมหน้าม้าปิดลงมาจนบังตาได้แล้ว

เขาใช้มือรวบผมดู พบว่าถ้าจะมัดจุกทรงทันสมัยแบบ "จุกจิ๋ว" ก็ยังยาวไม่พอ แต่ทรงผมทิ่มตาแบบนี้มันชวนให้อึดอัดไม่สบายตัวจริงๆ

พอลองใช้นิ้วทาบกะกรอบหน้าดู หลี่เหวินก็คิดว่าอย่าเพิ่งท้าทายขีดจำกัดความงามของชุดทำงานเรียบร้อยทางการในชีวิตประจำวันเลยดีกว่า จึงเก็บข้าวของลงไปชั้นล่าง หาอะไรกินสักหน่อยแล้วค่อยไปตัดผม

ร้านของกินหาไม่ยาก แต่หลี่เหวินเดินวนรอบๆ หนึ่งรอบ ก็ยังหาร้านตัดผมในอุดมคติไม่เจอ ช่วยไม่ได้ จึงจำต้องไปร้านตัดผมแฟรนไชส์ข้างตึกบริษัท

สิ่งเดียวที่พอจะปลอบใจได้คือสาวๆ สระผมของร้านนี้แต่งกายสุภาพ ไม่เหมือนพวกร้านใต้ตึกที่อยู่ลึกเข้าไปในชุมชนเมือง ที่หน้าร้านมักมีสาวทรงซาหม่าเท่อนั่งอยู่ แม้จะไม่มีไฟสีชมพู (พูดเป็นเล่น กลางวันแสกๆ ใครจะเปิดไฟสีชมพูกัน) แต่ก็กลัวว่าพวกช่างตัดผมข้างในจะมีรสนิยมแบบนั้น แล้วทำทรงผมสร้างสรรค์ของเขาพังเปล่าๆ

พอเดินเข้าประตูไปก็ไม่คิดอะไรมาก ภายใต้การนำของพนักงานที่ดูสำรวม หลี่เหวินเติมเงินไปทันทีแปดร้อย อัปเกรดตัวเองเป็นสมาชิกระดับ VVIP ในพริบตา บัญชีบัตรดำมีเงินเข้าหนึ่งพัน ทั้งสระ ตัด เซ็ตผม บวกกับล้างหน้า แคะหู นวดตัว ครบเซ็ตนี้จ่ายไป 198 หยวน

ให้ตายสิ พอนึกถึงอีกสิบกว่าปีข้างหน้า ผู้ชายที่มีลูกมีเมียต่างถูกไล่ไปตัดร้านข้างทางหรือร้านตัดผมด่วน ตัดอย่างเดียวไม่สระ 20-25 หยวน ตอนนี้ยังได้เพลิดเพลินกับบริการสระตัดเซ็ตครบวงจร หลี่เหวินรู้สึกว่าตัวเองควรแอบดีใจหน่อยไหมนะ

ถุย หลี่เหวินถ่มน้ำลายในใจ นึกเอาตัวเองไปสวมบทบาทช่วงเวลาที่ล้มเหลวในชาติก่อนขึ้นมาเฉยๆ ชาตินี้เขาน่าจะยังหาเงินซื้อบริการชั้นดีของช่างตัดผมได้อย่างสบายๆ คิดฟุ้งซ่านไร้สาระชะมัด

ใช้เวลาไปชั่วโมงครึ่งก็เดินออกจากร้านตัดผม ตอนเข้าไปผมยาวสลวย ตอนออกมากลายเป็นทรงสกินเฮดหัวกลมสุดเนี้ยบ หลังจากออกกำลังกายมาหนึ่งเดือน รูปร่างที่กำยำบวกกับใบหน้าที่เริ่มมีเหลี่ยมมุมชัดขึ้น พอยิ่งได้ทรงผมสั้นขับเน้น ก็ยิ่งดูมีมาดหนุ่มแบดบอยสุดเท่ขึ้นมาทันตา

จะว่าไป หลี่เหวินในชาติก่อนตอนหนุ่มๆ ไม่ได้ดูดีมีสไตล์ขนาดนี้ เพราะเรื่องน้ำหนัก เจ้าเสี่ยวหลี่หน้ากลมเลยมักจะให้ความรู้สึกซื่อๆ บึกๆ เสมอ ตอนนี้การดูแลรูปร่างของเขานับว่าไม่เสียแรงกับคำคมที่ว่า "คนอ้วนคือหุ้นเด็ดที่ซ่อนแวว" แล้ว

ความรู้สึกเท่แบบแบดบอยที่คิดไปเองนั้น อาจมาจากทัศนคติไม่ยี่หระต่อสิ่งใดที่ติดตัวคนเกิดใหม่มาในก้นบึ้งจิตวิญญาณ หรืออาจเป็นความมั่นใจในอนาคต จากเด็กหนุ่มที่เคยเคว้งคว้างกลายมาเป็น "ไอ้เสือหนุ่ม" ที่กล้าเก๊กหล่อ ค่าเสน่ห์เรียกได้ว่าพุ่งทะยานขึ้นไปหลายเลเวลเลยทีเดียว...

ทรงผมที่เข้ากัน จับคู่กับรองเท้าเดินป่าหุ้มข้อระดับกลางที่ทั้งใส่สบายและดูเท่ กางเกงแทคติคอลแห้งไวแบบมีหลายกระเป๋าคลุมปิดขอบรองเท้า เสื้อยืดแขนสั้นสีพื้นทรงหลวมช่วยพรางมัดกล้ามเนื้อตรงหัวไหล่และหน้าอกไว้เล็กน้อย ชายเสื้อมีกระเป๋าคาดเอวใบเล็กสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งห้อยอยู่เบาๆ เครื่องประดับชิ้นเดียวคือนาฬิกาดิจิทัลมัลติฟังก์ชันเอาต์ดอร์สีดำบนข้อมือซ้าย ทั้งตัวดูทะมัดทะแมงและรักอิสระ

หลี่เหวินค้นพบสไตล์การแต่งตัวที่ตัวเองชอบแล้ว เมื่อมีรูปร่างและบุคลิกเป็นตัวหนุน สไตล์หนุ่มเข้มลุยๆ ที่ดูสบายๆ เช่นนี้ จึงเป็นสิ่งที่สะท้อนความเยาว์วัยและพลังชีวิตภายนอกของเขา

เดินอยู่บนถนน อารมณ์ดีจนต่อสายโทรหาคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ถังหย่งเฉียงเพื่อนซี้ขับรถพาสาวคนรักอย่างหลี่เหมยไปเที่ยวต่างจังหวัดแถวๆ นี้ ส่วนเพื่อนร่วมชั้นเก่าอย่างหูเจิ้งจวินก็อยู่กับแฟนสาวเช่นกัน ทว่าหมอนี่พาแฟนไปเยี่ยมว่าที่น้องภรรยาที่เรียนอยู่ต่างมณฑล ซึ่งอ้างว่าเป็นก้าวแรกของการเอาชนะใจครอบครัวพ่อตา

ไม่มีใครเล่นด้วยแล้ว เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีญาติสนิทมิตรสหายที่บ้านเกิดอยู่อีก หลี่เหวินจึงโทรหาแม่เป็นคนแรก แม่ของเขาอายุยังไม่เยอะ เพิ่งฉลองวันเกิดครบ 46 ปีไปหมาดๆ ดังนั้น แม่จึงคลอดหลี่ซินพี่ชายของหลี่เหวินตอนอายุ 18 ปี และคลอดหลี่เหวินตอนอายุ 20 ปี นับเป็นตัวอย่างคลาสสิกของสาวชนบทที่แต่งงานเร็ว

อันที่จริงพ่อของหลี่เหวินก็เพิ่งจะอายุ 48 ปี พี่น้องทั้งห้าคนของพวกเขาแต่งงานกันเร็วมาก พี่สาวคนโตสุดปีนี้ก็เพิ่งจะอายุ 54 ปี สี่คนแรกมีลูกห่างกันคนละสองปีโดยเฉลี่ย จนกระทั่งถึงอาเล็กคนสุดท้องของหลี่เหวิน ถึงค่อยทิ้งช่วงห่างไป 6 ปี

ลืมแนะนำไปว่า หลี่เว่ยตง พ่อของหลี่เหวินเป็นลูกคนที่สี่ในบรรดาพี่น้อง ข้างบนมีพี่สาวสองคนและพี่ชายคนโตหนึ่งคน ส่วนข้างล่างยังมีน้องชายคนเล็กที่อายุห่างกันถึง 6 ปีอีกหนึ่งคน นั่นจึงทำให้เขาเป็นคนที่พ่อแม่มองข้ามและไม่ค่อยให้ความสนใจที่สุด

อู่หมิ่นเจวียนผู้เป็นแม่เป็นหญิงสาวชนบทที่สูงกว่าพ่อหลี่เว่ยตงถึงสองเซนติเมตร หากวัดกันที่หน้าตาแล้ว การแต่งงานกับหลี่เว่ยตงนับว่าเธอเหนือกว่าเหลือเฟือ ด้วยเหตุนี้ หลี่เหวินจึงได้เค้าหน้ามาจากแม่ เมื่อเทียบกับหลี่ซินผู้เป็นพี่ชายแล้ว เขาจึงสูงกว่าครึ่งศีรษะ แม้ว่าหลี่ซินจะเคยไปเป็นทหารเกณฑ์มาสองปีแล้วปลดประจำการกลับมา ก็ยังดูไม่มีสง่าราศีเท่ากับหลี่เหวินผู้เป็นน้องชายอยู่ดี

เดินเล่นพลางคุยสายกับแม่ไปยี่สิบนาที นับว่าหลี่เหวินงัดความสามารถออกมาใช้อย่างเต็มที่แล้ว ปกติแล้วผู้ชายกับพ่อแม่มักไม่ค่อยมีเรื่องส่วนตัวให้คุยกันมากนัก หากเป็นตัวเขาก่อนที่จะย้อนเวลากลับมา แค่คุยโทรศัพท์ได้ถึงห้านาทีก็นับว่ามีความกตัญญูเปี่ยมล้นแล้ว

เขาเล่าถึงชีวิตความเป็นอยู่ช่วงนี้ของตัวเองให้ฟัง ฟังแม่เล่าเรื่องสัพเพเหระในบ้าน แล้วก็บ่นเรื่องนิสัยนักเลงรักพวกพ้องของพ่อที่ยังคงไม่เปลี่ยน แม้ว่าจะมีเพื่อนช่วยฝากฝังเส้นสายจนได้เข้าไปทำงานที่สำนักงานเขตย่อยเมื่อสองปีก่อน ได้รับเงินเดือนสองพันกว่าหยวน แต่แค่เอาไปเลี้ยงข้าวเพื่อนฝูงในแต่ละเดือนก็ยังไม่พอใช้...

บางครั้งหลี่เหวินก็ยอมรับนับถือพ่อของตัวเองอยู่ไม่น้อย ตาแก่นี่ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้รับความสำคัญจากครอบครัว แต่พอออกไปข้างนอกกลับใช้ชีวิตจนมีเพื่อนฝูงกว้างขวางไปทั่ว

แน่นอนว่าในบรรดาคนพวกนี้มีทั้งเพื่อนกินและเพื่อนแท้ จึงกลายเป็นความลำบากของแม่ตัวเอง ที่ต้องคอยรับบทเป็นแม่ครัวใหญ่ในบ้านอยู่บ่อยๆ ทำกับข้าวมื้อใหญ่เต็มโต๊ะต้อนรับ "พี่น้องทั่วหล้า" ของพ่อที่แวะเวียนมารวมตัวกัน จนกระทั่งช่วงไม่กี่ปีมานี้ถึงค่อยเพลาความถี่ลงไปมาก

ก่อนจะวางสาย แม่เตือนหลี่เหวินว่า หลี่เจี๋ยน้องสาวลูกพี่ลูกน้องก็เพิ่งเข้าทำงานเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลระดับตติยภูมิชั้นนำในเผิงเฉิงหลังช่วงปีใหม่ ให้เขากลับมาแล้วรีบแวะไปดูแลเอาใจใส่บ้าง ถึงอย่างไรก็เป็นน้องสาวที่โตมาด้วยกัน ตอนเด็กๆ พ่อแม่ของลุงใหญ่มีปัญหากระทบกระทั่งกัน จึงเคยส่งเธอมาเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านของหลี่เหวินอยู่หลายปี

สำหรับคำสั่งของแม่ หลี่เหวินย่อมตอบรับอย่างไม่ขัดข้อง ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับหลี่เจี๋ยผู้เป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง เขายังรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ลึกๆ นั่นก็เพราะเดิมทีผู้ชายห่ามๆ อย่างหลี่เหวินกับหลี่ซินผู้เป็นพี่ชายไม่ประสีประสาเรื่องการดูแลเอาใจใส่พ่อแม่เลย ทว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้กลับทำหน้าที่เป็นลูกสาวแสนดีมาตลอดช่วงเวลาอันยาวนาน คอยช่วยพวกเขาพูดคุยและปลอบประโลมจิตใจพ่อแม่

พอกดวางสายจากแม่ หลี่เหวินก็กดโทรหาหลี่เจี๋ยทันที แต่น่าเสียดายที่โทรไปแล้วกลับเป็นสัญญาณสายไม่ว่าง

เขาลองตรวจดูเบอร์โทรศัพท์อีกครั้ง ก็ถูกต้องแล้วนี่ เบอร์นี้หลี่เหวินจำได้ขึ้นใจ ตลอดหลายสิบปีต่อจากนี้เธอก็ไม่เคยเปลี่ยนเบอร์เลย คาดว่าคงเป็นเพราะเข้าเวรที่โรงพยาบาลแล้วกำลังนอนพักผ่อน หรือไม่ก็ปิดเครื่องตอนทำงานหรือเข้าอบรม หรืออาจจะเป็นเพราะสัญญาณไม่ดีอยู่ก็ได้ ยังไงหลี่เหวินก็ไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องโทรศัพท์หายหรือตกอยู่ในอันตรายอะไรหรอก

ในเมื่อโทรไม่ติดก็ค่อยโทรใหม่ทีหลัง หลี่เหวินเริ่มนึกสนุก ในช่วงวันหยุดสามวันนี้เขาจะต้องไปหาเธอให้ได้ ได้เริ่มต้นใหม่อีกชาติหนึ่ง แถมยังทำงานและใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเดียวกัน เช่นนั้นแล้วเขาก็จะไม่มีวันปล่อยปละละเลยน้องสาวคนนี้อีกต่อไปเด็ดขาด