ตอนที่ 99 หลัวเปียวทำพิเรนทร์ เคราะห์ร้ายไม่ทันตั้งตัว

เดินเอื่อย ๆ ลงมาถึงชั้นล่าง หลัวเปียวก็จอดรถเทียบไว้ตรงทางออกหน้าโถงลิฟต์พอดี หลี่เหวินเดินอ้อมหน้ารถ เอากระเป๋าใส่ของวางไว้ใต้เบาะหลังโดยตรง พลางคิดในใจว่าระยะทางแค่นี้คงไม่ถึงกับทำของพังหรอกมั้ง

ใครจะไปนึกว่า พอขึ้นรถแล้ว ไอ้หมาหลัวเปียวก็สมกับที่มีคำว่า 'เปียว' ที่แปลว่าบ้าบิ่นอยู่ในชื่อจริง ๆ รถเจ็ตต้าซอมซ่อคันหนึ่งถูกมันขับซิ่งโชว์เท่อย่างกับรถแข่งแรลลี่

ขอแค่รอบข้างมีรถน้อยลงหน่อย ไอ้เวรนี่ก็แทบจะเหยียบคันเร่งออกตัวล้อฟรี เข้าเกียร์สองเหยียบคลัตช์ลากรอบตลอดเวลา ควันดำพ่นโขมงออกจากท้ายรถแล้วมันยังรู้สึกว่ามันส์สะใจอยู่เลย

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย ไอ้หมาเปียว รถเจ็ตต้าคันนี้มีแค้นฝังหุ่นกับมึงหรือไงวะ ฉันยังหนุ่มยังแน่น อย่าเพิ่งรีบพาไปตายสิวะเฮ้ย..." หลี่เหวินคว้าที่จับเหนือประตูด้านบนแน่นพลางด่ากราดด้วยความโมโห

หลัวเปียวแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่คิดจะเพลาๆ มือลงเลยแม้แต่น้อย "พี่เหวิน นั่งให้มั่นๆ เลย ฝีมือขับรถของผมเนี่ยติดอันดับหนึ่งของบริษัทนะพี่ รถพังๆ คันนี้แค่ขาดเหตุผลให้ปลดประจำการ ผมก็เลยช่วยเร่งสปีดให้มันได้เกษียณเร็วขึ้นหน่อยไง"

พอได้ยินแบบนี้ หลี่เหวินก็รู้ทันทีว่าหลัวเปียวหงุดหงิดไม่อยากขับรถซอมซ่อคันนี้ขนาดไหน แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะเดี๋ยวตอนไปกินข้าว รถดีๆ คันอื่นต้องขนคนไปจนเต็มคัน พวกเขาสองคนเป็นหน่วยหน้า เลยจำใจต้องทนใช้รถซอมซ่อคันนี้ไปก่อน

"ฝ่ายธุรการมีงบจะซื้อรถ GL8 ช่วงครึ่งปีหลัง คันเจ็ตต้านี่นิติบุคคลตึกให้มา จะคืนก็ไม่ดี จะขายก็กระดากใจ ยังไงอายุการใช้งานก็ใกล้หมดแล้ว ขับให้พังไปเลยจะได้มีโควตาซื้อคันใหม่ไง วางใจเถอะพี่ เรื่องนี้ผมไม่ต้องรับผิดชอบหรอก" หลัวเปียวเอนหลังกึ่งนอนพลางเหยียบคันเร่งมิด อธิบายออกมาอย่างไม่ยี่หระ

หลี่เหวินพูดไม่ออก เขามั่นใจว่าไอ้หมอนี่ต้องตีความคำพูดของหยางเหวินเจียผิดไปแน่ๆ อีกฝ่ายน่าจะหมายถึงให้เอารถคันนี้ออกมาขับบ่อยๆ ขับจนพังเมื่อไหร่จะได้ถือโอกาสปลดระวาง ไม่ใช่ให้ไอ้หมอนี่เอารถมาย่ำยีเล่นแบบนี้สักหน่อย

"กูจะไปสนเรอะว่ามึงต้องรับผิดชอบไหม อย่าทำรถพังกลางทางก็พอแล้ว!" หลี่เหวินถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายกำลังขับรถอยู่ คงยื่นมือไปทุบสั่งสอนสักสองทีแล้ว

ไอ้หลัวเปียวคนนี้ค่อนข้างเอาแต่ใจ หรือจะพูดให้ชัดคือเห็นแก่ตัวอย่างเห็นได้ชัด เวลาขับรถตัวเองนี่ทะนุถนอมจนแทบจะอยากลงมาเข็น ล้างรถแบบพรีเมียมสัปดาห์ละสองครั้ง บำรุงรักษาไม่เคยขาด แต่พอเปลี่ยนมาเป็นรถบริษัทปุ๊บ เจ้าหมอนี่ก็ขับเหี้ยมสุดขีดเท่าที่จะทำได้ รถจะสกปรกแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะพาไปล้างสักครั้ง

ชาติก่อนเคยมีข่าวลือว่ารถเจ็ตต้าซอมซ่อคันนี้พังคามือมัน เพียงแต่ทุกคนต่างรู้กันอยู่แก่ใจแต่ไม่พูดออกมา โชคดีที่รถนิสสัน ลิวิน่าสองสามคันของบริษัทนั้นถึกทนจริงๆ ไม่อย่างนั้นเจอไอ้หมอนี่ปล่อยเกียร์ว่างไหลลงเนิน เปลี่ยนเกียร์ต่ำเร่งควันดำบนทางลาดชัน รถยังหยุดไม่นิ่งก็ดึงเบรกมือจนล้อล็อก คงพังไปนานแล้ว ทำอย่างกับว่ารถของบริษัทไปมีความแค้นกับมันอย่างนั้นแหละ

หลี่เหวินเพิ่งจะพูดจบ ตรงสี่แยกไฟแดงก็มีรถของพวกเขาจอดรออยู่เพียงคันเดียว หลัวเปียวส่งยิ้มกวนประสาท เหยียบคันเร่งเบิ้ลเครื่องที่เกียร์ว่างไปสองที จากนั้นก็สับเกียร์แล้วปล่อยคลัตช์อย่างรวดเร็ว ตัวรถพุ่งทะยานออกไปเสียงดัง "ฟิ้ว" ทันที

บนถนนกว้างขวางโล่งตา มือซ้ายของมันหักพวงมาลัยกะทันหัน มือขวาเลื่อนไปดึงเบรกมือแล้วปล่อย ตัวรถดริฟต์ไถลไปทางขวาอย่างเห็นได้ชัดหลายเมตร จากนั้นเสียงดัง "ปัง" ก็แว่วขึ้นมาจากใต้ฝากระโปรงหน้ารถ พร้อมกับมีกลุ่มควันสีเขียวอมเทาลอยพวยพุ่งออกมา

"เชี่ยเอ๊ย ปากหมานี่ไปทำพิธีปลุกเสกมาหรือไงวะ!" คราวนี้หลี่เหวินอยากจะซัดคนจริงๆ แล้ว เขาลอบตัดสินใจในใจว่า ต่อไปถ้าใครยังนั่งรถบริษัทที่หลัวเปียวขับอีก คนคนนั้นเป็นหมาแน่

"เชี่ย พังจริงเหรอวะเนี่ย?" หลัวเปียวมีสีหน้าตื่นตระหนก อาศัยแรงเฉื่อยที่เหลืออยู่ประคองรถเข้าข้างทางจนจอดสนิท หันหน้ามาส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้หลี่เหวิน "ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ฉันยังไม่ได้ออกแรงอะไรเท่าไรเลย..."

"มึงมีแค้นฝังหุ่นกับรถบริษัทนักใช่ไหมวะ!" หลี่เหวินโมโหกับมันจริงๆ แล้ว เขาหน้าบูดบึ้ง ผลักประตูเปิดแล้วกระโดดลงจากรถทันที

จากนั้นก็หันกลับไปเปิดประตูด้านหลัง พอก้มตัวลงจะยกของ ไฟโทสะก็ยิ่งลุกโชนขึ้นมาอีกเท่าตัว เมื่อเห็นว่าน้ำไวน์สีแดงอมชมพูได้ไหลเปียกชุ่มพรมปูพื้นไปจนหมด ในบรรดาถุงสามใบ ถุงที่ใส่ไวน์แดงล้มคว่ำอยู่บนพรม ไวน์แดงสองขวดข้างในแตกละเอียดทั้งหมด ไม่รู้ว่าแตกตั้งแต่เมื่อไร เสียงเครื่องยนต์คำรามกับเสียงยางบดถนนตลอดทางได้กลบเสียงขวดไวน์แตกไปจนมิด

หลี่เหวินหยิบเศษขวดขึ้นมาดูฉลาก จากนั้นก็หิ้วถุงสองใบที่เหลือ เดินดุ่มๆ ไปข้างหลังโดยไม่หันกลับไปมอง พอเดินไปได้สิบกว่าเมตรก็โบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง กระโดดขึ้นรถแล้วบอกให้คนขับมุ่งตรงไปยังร้านอาหารทันที ปล่อยทิ้งรถที่ควันโขมงกับหลัวเปียวไว้ตรงนั้นโดยไม่คิดจะสนใจแม้แต่น้อย

หลัวเปียวเองก็รู้ตัวว่าเล่นพิเรนทร์จนเกินเรื่อง พอลงจากรถก็มายืนมองดูหน้ารถ แง้มเปิดประตูหลังชะโงกดูข้างใน แล้วได้แต่ยิงฟันมองหลี่เหวินหิ้วของโบกแท็กซี่จากไปด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน จากนั้นถึงค่อยหยิบมือถือขึ้นมาโทรศัพท์

เจ้าหมอนี่ชอบมีความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่เรื่อย มักจะแอบดูถูกคนต่างมณฑลอยู่กลายๆ เช่น จางจิ้นเสียน เผิงต้าจวิน หรือกระทั่งในหมู่ผู้หญิงอย่างหม่าเหวินเชี่ยน อีกทั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เก่งกว่าตนในบริษัทอย่างเซี่ยงเฉียน หลี่เหวิน หรือหูอีเซียว ถึงแม้ผิวเผินจะไม่แสดงออก แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างก็ทำให้คนอื่นจับสังเกตได้โดยไม่รู้ตัว

อย่างการขับรถคราวนี้ก็เหมือนกัน หากคนที่นั่งข้างคนขับเป็นหลิวเหวยเฉียง หยางเหวินเจีย หรือหลัวถังจากหยางเฉิง หลัวเปียวไม่มีทางทำบ้าๆ แบบนี้เด็ดขาด

แน่นอนว่าถ้าจะบอกว่าเขามีจิตใจคิดร้ายอะไร นั่นก็ถือว่ายกย่องเกินไปแล้ว ก็แค่อยากอวดเบ่งความสามารถของตัวเอง ใช้ท่าทีไม่แยแสเพื่อแสดงว่าตนมีฝีมือซ่อนอยู่ หวังจะได้ความชื่นชมหรือคำเยินยอที่เกินความสามารถจริงจากคนนอก หลี่เหวินที่นั่งอยู่บนแท็กซี่ถึงกับขำแห้งให้กับความคิดตื้นๆ พรรค์นี้ของเขา

ขึ้นรถไปได้แค่สามสี่แยกไฟแดง คนขับแท็กซี่ก็มาส่งหลี่เหวินที่หน้าร้านอาหารตรงเนินเขา แถวนี้ก็นับเป็นย่านถนนเชอโข่วแล้ว ด้านหลังร้านอาหารคือเขาหยุนโจวที่คราวก่อนหลี่เหวินเคยมาปีน

ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงเลือกร้านนี้กินข้าว หลี่เหวินเห็นข้างๆ แถวร้านอาหารมีร้านขายยาสูบและสุราอยู่ร้านหนึ่ง จึงหิ้วของเดินตรงเข้าไปก่อน

เดินเข้าไปหาเถ้าแก่แล้วบอกชื่อเหล้าตามยี่ห้อที่เพิ่งดูมา เถ้าแก่ก็หยิบออกมาให้สองขวดตามต้องการ แจ้งราคา 636 หยวน หลี่เหวินต่อเหลือเลขกลมๆ 620 หยวนแล้วจ่ายเงินไป

พอเดินออกมาจากร้านขายยาสูบและสุรา หลี่เหวินรู้สึกว่าหน้าต่าง [ปฏิทินฤกษ์ยามชีวิต] ตรงหางตามีความเคลื่อนไหว จึงหยุดดูชั่วครู่

ปรากฏว่าแถบข้อความ [ข้อห้าม: ไปส่งคน (+1)] ประจำสัปดาห์นี้กำลังกะพริบจางๆ แล้วสลายหายไป หลี่เหวินสบถ "ฉิบหายเอ๊ย" ออกมา ที่แท้เรื่องที่หลัวเปียวขับรถสร้างเรื่องก็มีสาเหตุมาจากตรงนี้ด้วยหรือนี่ ไม่รู้ว่าควรเรียกว่าคราวเคราะห์หรือเปล่า!

แค่มากินข้าวกับเพื่อนร่วมงานที่กำลังจะลาออกก็นับว่าไปส่งคนแล้ว หลี่เหวินพูดไม่ออกเลย มื้อนี้ต้องควักกระเป๋าตัวเองจ่ายไป 620 หยวน ขาดทุนย่อยยับจริงๆ

แน่นอนว่าตามหลักแล้วเหล้าแตกไปหลี่เหวินไม่ต้องควักเงินตัวเองจ่ายก็ได้ อย่างมากก็แค่โทรบอกให้หยางเหวินเจียถือมาให้อีกสองขวด ยังไงหลัวเปียวก็ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว การที่ตนไม่ไปฟ้องเอาผิดก็ถือว่ามีน้ำใจล้นพ้นแล้ว

แต่หลี่เหวินในตอนนี้ไม่ใช่ไอ้หนุ่มขี้งกที่คอยจุกจิกกับเรื่องหยุมหยิมเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อรับปากช่วยเอาเหล้ามาให้ ไม่ว่าตอนหลังจะได้เงินชดเชยคืนหรือไม่ การจัดการเรื่องราวตรงหน้าให้เรียบร้อยย่อมเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก ซึ่งนี่ก็คือหลักการทำงานของหลี่เหวิน และเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เพื่อนร่วมงานในบริษัทจ้งอี้เข้ากับเขาได้เป็นอย่างดี

เขาหิ้วของเดินเข้าไปในร้านอาหาร พนักงานพาไปยังห้องส่วนตัวเพื่อวางของ จากนั้นเขาก็เดินตามไปสั่งอาหารชุดใหญ่ที่โซนสั่งอาหาร ภัตตาคารอาหารกวางตุ้งก็มีอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเช่นกัน เพียงแต่ทำสดใหม่ในวันนั้น ใส่จานตัวอย่างโชว์ไว้ในตู้กระจก พอแขกเลือกเสร็จก็ค่อยนำไปปรุงต่อ

แน่นอนว่าหลี่เหวินไม่ได้เน้นสั่งพวกอาหารที่ทำเตรียมไว้แล้วเป็นหลัก ยังไงงบประมาณก็มีเหลือเฟือ การสั่งอาหารจึงไม่ต้องคิดอะไรให้ปวดหัว

สั่งอาหารเสร็จรออยู่ไม่นาน คนที่มาถึงกลุ่มแรกกลับเป็นหลัวถัง ซ่งหรงจวิน และอู๋เชียนที่เดินทางมาจากหยางเฉิง ทั้งสามคนขับรถคันหนึ่งมาเทียบจอดที่ลานจอดรถหน้าร้านอาหารพอดี

หลี่เหวินยิ้มพลางเดินเข้าไปต้อนรับ อู๋เชียนเดินเข้ามาโอบไหล่เขาด้วยอารมณ์เบิกบาน "โอ้โฮ วันนี้บอสเหวินมารับแขกเองเลยเหรอ เหล่าติงลาออกนี่จัดใหญ่ไม่เบาเลยนะ"

หลัวถังเดินเข้ามาก็ล้วงบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อหลี่เหวินทันที "เช็ดเป็ด ก่อนออกจากบ้านลืมหยิบซองบุหรี่มา นึกไม่ถึงว่าผู้จัดการอู๋ก็ไม่ได้พกมาเหมือนกัน อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว ทำไมมีนายคนเดียวล่ะ?"

หลี่เหวินยิ้มพลางยื่นไฟแช็กให้เขา "ตอนแรกอาเปียวมาด้วยกัน แต่หมอนั่นซิ่งรถจนพังกลางทาง ผมโมโหเลยทิ้งมันไว้ตรงนั้นแล้วนั่งแท็กซี่มาเอง"

"ฮ่าๆๆ หมอนั่นไม่ได้ตั้งชื่อผิดจริงๆ บ้าบิ่นสมชื่อ" อู๋เชียนจุดบุหรี่พลางเอ่ยเยาะเย้ย ชายคนนี้ไม่ชอบพวกเด็กเส้นที่ไร้ความสามารถอยู่แล้ว

ตอนที่ซ่งหรงจวินลงจากรถเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ดูท่าทางกำลังคุยเรื่องงาน พอฝั่งนี้สูบบุหรี่ไปได้ครึ่งมวนแล้วเขาถึงเพิ่งวางสายแล้วเดินเข้ามาทักทาย "บอสเหวินๆ ไม่ลากสาวๆ สักคนมายืนเฝ้าเวรเป็นเพื่อนหน่อยเหรอ"

หลี่เหวินหัวเราะพลางยกเท้ายื่นไปเตะ "เปลี่ยนพี่เป็นสาวน้อยมายืนเฝ้าเวรเป็นเพื่อนผมดีกว่า..."

ทั้งสี่คนยืนหยอกล้อกันอยู่ที่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง คนของบริษัทการเงินจ้งอี้ก็ทยอยขับรถตามกันมา

ระดับสี่จตุรเทพของบริษัทรวมถึงระดับผู้ช่วยผู้จัดการขึ้นไปล้วนมากันครบ แถมจูอวิ๋นเย่าผู้จัดการฝ่ายนิติบุคคลของตึกก็มาร่วมแจมด้วย หมอนี่มีน้องชายคนหนึ่งชื่อจูอวิ๋นฮุยซึ่งทำงานอยู่ที่บริษัทการเงินจ้งอี้เหมือนกัน ทว่าสองพี่น้องคู่นี้ คนหนึ่งฉลาดปราดเปรียว เข้าสังคมเก่ง แต่อีกคนกลับความสามารถธรรมดา แถมยังขี้ตืดเป็นบ้า

สองพี่น้องท้องเดียวกันอายุห่างกันแปดปี ทว่าความสามารถส่วนตัวและการวางตัวในสังคมกลับต่างกันลิบลับ

ติงเทียนโย่วซึ่งเป็นตัวเอกของงานดันมาถึงเป็นคนสุดท้าย พี่ใหญ่ตัวเอกของงานลงจากรถแท็กซี่ด้วยสีหน้ารู้สึกผิดพลางหิ้วถุงพะรุงพะรังลงมาหลายใบ บอกว่าเป็นของฝากเล็กๆ น้อยๆ สำหรับอำลาเพื่อนร่วมงานที่ส่งตรงมาจากบ้านเกิดเป็นพิเศษ

สรุปแล้วหลัวเปียวไม่ได้มา โดนหยางเหวินเจียบ่นใส่ทางโทรศัพท์ไปยกใหญ่ สุดท้ายเลยนั่งตามรถยกไปซ่อมรถที่อู่

งานเลี้ยงส่งที่ดูค่อนข้างเอิกเกริก จัดขึ้นให้กับผู้บริหารระดับกลางถึงสูงคนแรกที่ลาออกย้ายงานของบริษัทการเงินจ้งอี้ ราวกับเป็นลางบอกเหตุว่า ผลประโยชน์และค่าตอบแทนของบริษัทเล็กๆ แห่งนี้ไม่อาจรั้งพนักงานที่มีความสามารถล้นเหลือไว้ได้อีกต่อไป

……