ตอนที่ 98 ลาภลอยก้อนโต เลี้ยงส่งก่อนหยุดยาว

บ่ายวันศุกร์นี้ ในที่สุดแก๊งสามคนว่างงานก็ได้ทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันเสียที หลังจากออกจากธนาคารสาขาย่อย ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินก็ไม่ได้ชวนไปทำกิจกรรมสันทนาการอะไรต่อ แต่กลับลากหลิวเหวยเฉียงรีบแจ้นกลับบริษัททันที

พอกลับถึงบริษัทตอนห้าโมงกว่า เขาก็พาทีมเดินเข้าห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย เพื่อรายงานสรุปการพูดคุยแลกเปลี่ยนรวมถึงข้อเสนอแนะในช่วงบ่ายวันนี้ได้อย่างทันท่วงทีสุดๆ

นับเป็นเรื่องหาได้ยากที่การพูดคุยในห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยลากยาวจนถึงหกโมงกว่าถึงจะเสร็จสิ้น ซึ่งเข้าข่ายจังหวะการทำงานล่วงเวลาแล้วด้วยซ้ำ

ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินมีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า ตลอดสองปีที่หลี่เหวินไม่อยู่ สิ่งที่เขาทำในบริษัทล้วนเป็นงานกลวงๆ ไร้แก่นสาร อย่าว่าแต่ไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันที่พอจะเอาไปอวดใครได้เลย มันยิ่งตอกย้ำภาพจำของเพื่อนร่วมงานระดับล่างว่าเขาคือคนอู้งานอันดับหนึ่งของบริษัทเข้าไปใหญ่

ถึงแม้ความจริงจะเช้าชามเย็นชามไปวันๆ แต่ลึกๆ ในใจของผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินก็ยังอยากแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของตัวเองอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ในทางผิวเผิน ดังนั้นพอมีโอกาสอะไรเข้ามา เขาจึงแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเสนอหน้าทำผลงานต่อหน้าผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย ไม่เหมือนรองผู้จัดการใหญ่โหวที่พอเกาะแข้งเกาะขาผู้จัดการใหญ่หลัวแน่นแล้วก็ทำตัวหน้าหนาไม่สนใจใคร ทัศนคติในด้านนี้ถือว่าต่างกันลิบลับ

นับตั้งแต่หลี่เหวินกลับมา ไม่เพียงแต่ช่วยกู้หน้าให้ทีมของเขาในโครงการไห่ซิน แต่ยังช่วยให้เขาได้เป็นผู้นำในการจัดการความเสี่ยงของฉางเซิ่งการค้าตั้งแต่ต้นจนจบ แถมตอนนี้ยังเสนอแนะแนวทางดีๆ จนได้รับการยอมรับจากธนาคารสาขาย่อยที่เป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่สุด ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินจึงรู้สึกว่าตนเองยืดอกในบริษัทได้อย่างผ่าเผยขึ้นมาก

รายงานเรื่องธุรกิจเชิงนวัตกรรมชิ้นนี้ ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยฟังแล้วก็พึงพอใจมากเช่นกัน และเนื่องจากรองผู้จัดการใหญ่โหวซึ่งดูแลงานบริหารจัดการธุรกิจได้ลาหยุดล่วงหน้าไปแล้ว จึงทำได้เพียงกำหนดทิศทางไว้ก่อน แล้วค่อยจัดประชุมร่วมกับทุกแผนกหลังวันหยุดยาว ซึ่งถือเป็นการยอมรับผลงานที่ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินพาทีมออกไปเจรจาแลกเปลี่ยนมา

......

เวลาผ่านไปเอื่อยๆ จนถึงวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันทำงานชดเชยวันหยุด หลายคนที่ตั้งใจจะไปเที่ยวหรือกลับบ้านเกิดต่างก็ใช้วันลาพักร้อนกันไป คนที่มานั่งทำงานในออฟฟิศก็ทำตัวชิลๆ สบายๆ เมื่อเจอวันแบบนี้ ปกติก็ไม่มีใครหาเรื่องเอางานมาทำยุ่งวุ่นวายกันแล้ว

วันหยุดวันแรงงานนี้หลี่เหวินไม่ได้เตรียมตัวจะกลับบ้านเกิด เขาเพิ่งเกิดใหม่กลับมาได้เพียงเดือนเดียว แม้ทรัพย์สินจะงอกเงยจากเงินสองหมื่นกว่าหยวนในตอนแรกกลายเป็นหกแสนกว่าหยวนในบัญชีซื้อขายสัญญาฟิวเจอร์สแล้ว แต่ในความเป็นจริงก็ยังไม่มีทุนรอนมากพอที่จะกลับไปเฉิดฉายที่บ้านเกิดได้

อีกทั้งพ่อแม่และพี่ชายที่บ้านต่างก็มีความเป็นอยู่ที่ค่อนข้างมั่นคง แม้ตอนนี้จะยังไม่ร่ำรวย แต่ตระกูลหลี่ของพวกเขาก็ไม่มีใครในหมู่บ้านกล้ามารังแก ไม่ว่าจะลุงใหญ่ อาเล็ก ป้าใหญ่ ป้ารอง รวมถึงน้าสาวฝั่งแม่ แม้ระหว่างญาติพี่น้องจะมีเรื่องขัดแย้งขุ่นเคืองใจกันบ้างเป็นธรรมดา ทว่าบรรยากาศโดยรวมก็ยังถือว่าสามัคคีกันดี

ปู่กับย่าก็อยู่ใกล้ชิดกับพวกลูกๆ ส่วนตากับยายก็อยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่กิโลเมตร ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ดวงชะตาของตระกูลก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ชายหนุ่มที่อยู่ต่างถิ่นอย่างเขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งคิดมากเรื่องคิดถึงบ้านหรือไม่คิดถึงบ้านอะไรนัก

พูดถึงตรงนี้ หลี่เหวินก็นึกขึ้นมาได้ว่าช่วงเวลานี้น้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่เป็นลูกของลุงใหญ่น่าจะมาทำงานที่เผิงเฉิงแล้วเหมือนกัน เพราะก่อนจะเกิดใหม่เขาไม่ได้จดจำเรื่องปีที่แน่นอนไว้ จึงจำไม่ได้จริงๆ ว่าหลี่เจี๋ยลูกพี่ลูกน้องของเขาย้ายจากหยางเฉิงมาอยู่ที่เผิงเฉิงในปีไหนกันแน่

ไม่เหมือนกับในนิยายเรื่องอื่นๆ ที่มักจะเขียนให้พี่น้องมีเรื่องระหองระแหงไม่ลงรอยกัน สิ่งที่หลี่เหวินรู้สึกซาบซึ้งใจก็คือ พี่น้องรุ่นที่สองในตระกูลของพวกเขานั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก

พี่น้องที่อยู่ต่างถิ่นโดยเฉพาะพวกผู้ชายไม่ค่อยได้ติดต่อกันบ่อยนัก โดยเฉพาะอย่างหลี่เหวินกับหลี่เจี๋ยผู้เป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง เดือนสองเดือนแทบไม่มีโทรหากันสักสาย แต่พอได้กลับบ้านเกิดเมื่อไหร่ ก็สนิทสนมถึงขั้นไปกินข้าวและกินมื้อดึกด้วยกันได้ทุกวัน

ขณะที่หลี่เหวินกำลังแอบคิดอยู่ว่าตอนเย็นถ้าไม่มีอะไรทำจะลองติดต่อน้องสาวอย่างหลี่เจี๋ยดูดีไหม น้องสาวคนนี้เขาต้องคอยดูแลคุ้มครองสักหน่อย จะปล่อยปละละเลยไม่ใส่ใจเหมือนเมื่อชาติก่อนไม่ได้อีกแล้ว

เสียงข้อความสั้นในโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หลี่เหวินหยิบขึ้นมาดู ข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีจากธนาคารพาณิชย์แสดงให้เห็นว่า บัตรเปล่าที่เขาเคยเปิดไว้เป็นพิเศษเพื่องานของถังหย่งเฉียงเมื่อคราวก่อน เพิ่งได้รับการโอนเงินผ่านระบบธนาคารออนไลน์เข้ามาจำนวน 62,000 หยวน

"เชี่ย รายได้จากลาภลอยแม่งหาโคตรง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ" หลี่เหวินอดอุทานออกมาไม่ได้

แอบคิดในใจว่าเงินเดือนของถังหย่งเฉียงในตอนนี้ถ้าไม่นับโบนัสปลายปีก็ไม่เกินเดือนละหมื่นห้า นี่ผ่านไปยังไม่ถึงเดือนก็ได้รับส่วนแบ่งจากหลิวเหว่ยเกือบเท่ารายได้สี่เดือนเข้าไปแล้ว ตรงกับคำกล่าวที่ว่า "ม้าไม่กินหญ้าดึกไม่ล่ำซำ คนไม่เจอลาภลอยไม่ร่ำรวย" จริงๆ

ผ่านไปไม่ถึงสองนาทีฝั่งหลิวเหว่ยก็โทรศัพท์มา ยืนยันว่าเงินเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็นัดกินข้าวตามมารยาท วลีที่ว่า "ว่างๆ ไปกินข้าวด้วยกันนะ" ถือเป็นประโยคปิดท้ายการสนทนาทางโทรศัพท์ที่ดีมากประโยคหนึ่ง

เขาส่งเนื้อหาในข้อความสั้นให้ถังหย่งเฉียงผ่านเวยเหลียวทันที พร้อมพิมพ์ข้อความกำกับไว้ข้างท้ายว่า "ได้รับเงินแล้ว อายัดไว้ครึ่งปี ทำบัญชีไว้เองด้วย เกินกว่านี้ไม่รับรู้!"

ข้อความเพิ่งส่งไปได้ไม่ถึงครึ่งนาที โทรศัพท์จากถังหย่งเฉียงก็ดังขึ้นมาทันควัน "เชี่ยเอ๊ย ไอ้เหวินอ้วน รีบลบข้อความสั้นนั่นทิ้งเดี๋ยวนี้เลย ข้าไม่อยากให้มีประวัติบันทึกไว้สักนิดโว้ย"

หลี่เหวินพูดไม่ออก แต่ก็ยอมใจในความรอบคอบระมัดระวังตัวของอีกฝ่าย จึงยอมกดลบข้อความที่คัดลอกมาจากข้อความสั้นทิ้งไปตามความต้องการของเขา

"ลูกพี่ แกไม่ได้เป็นข้าราชการระดับสูง แล้วก็ไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายบ้านเมืองสักหน่อย อย่ามาตื่นตูมระแวงไปเองนักได้ไหมวะ" หลี่เหวินอดแขวะกลับไปไม่ได้

ถังหย่งเฉียงไม่เถียง ตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี "ระวังไว้ก่อนไม่เสียหาย เงินฝากไว้ที่แก อย่าเอาของกูไปเปย์สาวหมดล่ะ พรุ่งนี้หยุดงาน ไปกินนกพิราบย่างที่กวางหวาด้วยกันไหม หลี่เหมยมีนัดสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่นปริญญาโทที่นั่นพอดี เผื่อจะมีสาวๆ แนะนำให้แกสักคน"

"ไม่ไป นักศึกษาปริญญาโทจะไปมีอะไรน่าดู" หลี่เหวินปฏิเสธทันทีแบบไม่ต้องคิด ก่อนจะย้อนถามขึ้นมา "ให้ตายสิ เมื่อกี้ประโยคก่อนหน้านี้แกพูดว่าอะไรนะ แน่จริงพูดอีกรอบสิ..."

ทรัพย์สินทั้งหมดของถังหย่งเฉียงตกอยู่ในกำมือหลี่เหวิน เขาจึงไม่กล้าต่อปากต่อคำ รีบประจบเอาใจไปสองสามประโยคแล้วชวนใหม่อีกรอบ "เอาเถอะ ไม่พาแกไปเป็นก้างขวางคอแล้ว ไว้พ้นวันพรุ่งนี้ไปถ้ามีกิจกรรมอะไรค่อยชวนแกอีกที กำลังทำงานอยู่ แค่นี้นะ"

เมื่อวางสาย หลี่เหวินก็ยังเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาทำตารางบันทึกข้อมูลส่วนของถังหย่งเฉียงเอาไว้ รวมถึงคัดลอกเนื้อหาข้อความสั้นลงไปด้วย พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน ถึงเวลาที่อีกฝ่ายต้องการใช้เงิน จะได้คืนให้อย่างครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่สตางค์แดงเดียว

จากนั้นเขาก็โอนเงินทั้งหมดเข้าบัญชีฟิวเจอร์สของตัวเองทันที หลังวันหยุดตลาดเปิดจะได้เปิดสัญญาชอร์ตยางพาราเพิ่มอีกสองสัญญา หาเงินได้เท่าไหร่ก็ไม่ต้องแบ่งหรือรายงานให้อีกฝ่ายรู้อยู่แล้ว แบกรับความเสี่ยงเอง ผลกำไรก็ย่อมต้องเก็บไว้กินคนเดียวสิ

พอนึกถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกขำขึ้นมา ถ้าขืนบอกถังหย่งเฉียงไปว่าตนเอาเงินของเขาไปเก็งกำไรในตลาดฟิวเจอร์สละก็ เจ้าหมอนี่คงโวยวายออกมาแน่ว่า "น้องชาย อย่าเลยนะเว้ย เอาไปเที่ยวผู้หญิงยังจะดีเสียกว่า อย่างน้อยก็ยังเหลือเศษเงินติดก้นถุงคืนให้กูบ้าง!"

ดังนั้นหลี่เหวินจึงคิดว่า "แอบย่องเข้าหมู่บ้านเงียบๆ ไม่ยิงปืนเอิกเกริก" น่าจะดีกว่า ไว้ในอนาคตกลายเป็นเศรษฐีใหญ่แล้ว ค่อยหาทางดึงเพื่อนรักคนนี้ขึ้นมาตามสบาย!

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ หลี่เหวินก็ลองทบทวนดูอีกรอบ เพื่อยืนยันว่าการทำงานวันสุดท้ายก่อนหยุดยาวนี้ ไม่มีงานการจริงจังอะไรที่ต้องให้เขากังวลอีกแล้ว

เขาจึงลุกขึ้นถือแก้วน้ำชาเดินไปชงชาที่ห้องทำงานของผู้ช่วยฯ หลี่หลิน พอเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินอีกฝ่ายกำลังโทรจองห้องส่วนตัวอยู่พอดี หลี่เหวินดึงประตูปิดตามหลัง แล้วเดินไปนั่งข้างหูอีเซียวพลางส่งสายตาเป็นเชิงถาม

หูอีเซียวรินน้ำชาที่ชงเสร็จแล้วลงในแก้วของหลี่เหวิน "เดิมทีนัดกินข้าวกันตอนเย็น แต่ติงเทียนโย่วต้องกลับบ้านเกิดคืนนี้ พี่หลินก็เลยต้องงัดฝีมือเส้นสายออกมา เปลี่ยนไปจองร้านอื่นเพื่อจัดเลี้ยงส่งตอนเที่ยงแทนไง"

หลี่เหวินทำเป็นเพิ่งรู้เรื่องและแสดงสีหน้าประหลาดใจ "เหล่าติงทำเรื่องลาออกเสร็จแล้วเหรอครับ หมดวันหยุดก็จะไปเลยเหรอ"

ตอนนั้นเองผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็คุยโทรศัพท์เสร็จพอดี เขากดส่งต่อข้อความสั้นในมือถือให้หยางเหวินเจีย พลางก้มหน้าเมาท์มอยโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา "ก่อนหน้านี้ตั้งนานเคยมาขอให้ฉันช่วยฝากเขาเข้าธนาคารอี้อัน ไม่รู้คิดอะไรของเขา ถ้าฉันทำแบบนั้นจริง ผู้จัดการใหญ่หลัวจะมองฉันยังไง ไม่เท่ากับยกจอบไปขุดเซาะฐานกำแพงบ้านตัวเองให้คนอื่นหรือไง"

ได้ยินคำพูดนี้แล้ว หลี่เหวินก็นึกย้อนไปว่าครั้งหนึ่งตนก็เคยคิดจะให้หูอีเซียวช่วยฝากตนเข้าทำงานที่ธนาคารเหมือนกัน ในตอนที่ยังไม่ได้ลาออกนั้น ช่างไร้เดียงสาเสียจริงๆ

"แล้วตอนนี้เขาจะไปอยู่ที่ไหนเหรอครับ" หลี่เหวินแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ เพราะในสายตาคนอื่น ตอนนี้เขา 'ควรจะ' ยังไม่รู้ความลับของอีกฝ่าย

ผู้จัดการหลี่หลินส่งข้อความเสร็จก็โยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ ควักบุหรี่ออกมาโยนให้คนละมวน "ไปธนาคารเซี่ยซาง ยังคงเป็นตำแหน่งที่เกี่ยวกับสินเชื่อการค้าเหมือนเดิม เจ้าหมอนี่ดวงดีไม่เบา ยังไงก็อยู่บริษัทมาสามสี่ปีแล้ว พอเขาได้ดิบได้ดีมีทางไปที่ดีกว่า ผู้จัดการใหญ่หลัวก็เห็นว่าคนจะไปยังมีน้ำใจต่อกัน เลยจัดโต๊ะเลี้ยงส่งให้สักมื้อ ถือว่าจากกันด้วยดี"

หลังจากจุดบุหรี่สูบ หลี่เหวินก็นึกย้อนดู บริษัทการเงินจ้งอี้ทำแบบนั้นได้จริงๆ ทุกคนที่ลาออกจากระดับรองผู้จัดการขึ้นไป ดูเหมือนจะได้รับการจัดเลี้ยงส่งทุกคน ได้ยินว่ายังมอบของขวัญในนามบริษัทให้อีกด้วย

ถ้าว่ากันตรงจุดนี้ บริษัทซอมซ่อแห่งนี้ก็นับว่ามีน้ำใจไมตรีอยู่มาก และนี่ก็เป็นเหตุผลที่หลี่เหวินยังคงยินดีจะอยู่ที่นี่ต่อหลังจากเกิดใหม่ เพื่อสัมผัสไออุ่นและกระแสธารแห่งโลกียวิสัย

หลังจากสูบบุหรี่ไปสองมวน เขาก็ถือแก้วชาเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้จัดการหลี่หลิน หลี่เหวินมองไปยังโต๊ะทำงานของติงเทียนโย่ว นึกไม่ถึงว่าจะเก็บของเรียบร้อยไปตั้งนานแล้ว แถมเจ้าตัวก็ไม่อยู่ที่โต๊ะ กะดูแล้วคงจะเก็บตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่าย

ตอนนั้นเอง หยางเหวินเจียก็หิ้วถุงสองใบเดินมาหาหลี่เหวิน "พี่เหวิน ว่างไหมครับ อีกสักชั่วโมงกว่าจะถึงเวลา ช่วยถือเหล้ากับของขวัญหน่อย อาเปียวเอารถไปรออยู่ข้างล่างแล้ว พวกพี่สองคนล่วงหน้าไปสั่งอาหารไว้ก่อน พอเที่ยงตรงก็เปิดโต๊ะกินกันได้เลย"

หลี่เหวินรับถุงมาพลางพยักพเยิดไปทางโต๊ะทำงานของติงเทียนโย่วแล้วถามว่า "วันนี้เหล่าติงไม่มาเหรอ เขาจะไปเองใช่ไหม"

หยางเหวินเจียยู่ปากพลางพยักหน้า ยกมือขึ้นแสดงความขอบคุณ แล้วก็กลับไปทำงานที่โต๊ะของตัวเองต่อ เจ้าหมอนี่ดูเหมือนจะมีงานให้ทำไม่หมดไม่สิ้นในแต่ละวัน พอนึกเปรียบเทียบกับแก๊งสามคนที่แสนจะว่างงานแล้ว หลี่เหวินเองก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้างเหมือนกัน

ด้วยเหตุนี้ ขอเพียงหยางเหวินเจียเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เพื่อนพ้องน้องพี่ในบริษัทส่วนใหญ่ก็จะช่วยกันอย่างเต็มที่ หลี่เหวินส่ายหน้าอย่างจนใจ ปิดคอมพิวเตอร์ หยิบของ เคาะประตูทักทายบอกลาผู้จัดการหลี่หลินคำหนึ่ง แล้วก็เดินทอดน่องออกจากตึกไปอย่างสบายอารมณ์

......