ตอนที่ 97 เสนอแนะแนวทาง เชื่อมระบบลดต้นทุน

บรรดาสิงห์อมควันสูบบุหรี่ผ่อนคลายกันอยู่ครู่หนึ่ง เซียวรุ่ยกับโอวหยางจิ้งขยับถอยห่างออกไปเล็กน้อย อาศัยช่วงเวลานี้ สองสาวสวยแอบกระซิบกระซาบพูดคุยกันไปหลายประโยค

หลี่เหวินนึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อนบริษัทจ้งอี้ก็เคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน สองปีให้หลังพอมีโครงการเพิ่มขึ้นจนเกิดการประหยัดจากขนาด บริษัทจึงนำวิธีการเชื่อมระบบกล้องวงจรปิดมาใช้ ซึ่งช่วยลดค่าธรรมเนียมที่เรียกเก็บจากแต่ละบริษัทลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกันก็ช่วยลดค่าใช้จ่ายด้านต้นทุนแรงงานของตัวเองลงด้วย นับว่าเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมมากวิธีหนึ่ง

ไหนๆ ก็นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว หลี่เหวินรู้สึกว่าตัวเองน่าจะแสดงฝีมือสักหน่อย ไม่ใช่เพื่อแย่งผลงาน แต่การเป็นแค่ผู้ชมเฉยๆ มันดูไม่ค่อยเข้ากับภาพลักษณ์อันสง่างามของตนสักเท่าไร

หลี่เหวินจึงเอียงศีรษะไปกระซิบกระซาบกับหลิวเหวยเฉียงสองสามคำ จากนั้นจึงยืดตัวตรงแล้วยิ้มแย้มก่อนเอ่ยปาก "เมื่อกี้ผู้จัดการหวงพูดถึงเรื่องการประหยัดจากขนาด ผมคิดว่าพอจำนวนบริษัทที่ร่วมมือเพิ่มขึ้นแล้ว เราอาจจะมีวิธีที่ดีในการลดต้นทุนเพิ่มประสิทธิภาพ เพื่อบรรลุเป้าหมายในการแบ่งเบาภาระค่าธรรมเนียมการกำกับดูแลของทางบริษัทคู่ค้าได้ครับ"

ประโยคเดียวดึงดูดความสนใจของทุกคนเข้ามาในทันที หลี่เหวินอัดบุหรี่เข้าปอดเป็นคำสุดท้าย ก่อนจะกดก้นบุหรี่ที่ยังเหลืออยู่อีกครึ่งมวนลงในที่เขี่ยบุหรี่

"ค่าธรรมเนียมการกำกับดูแลของบริษัทคู่ค้าจะแปรผันตรงกับจำนวนบุคลากรที่บริษัทเราส่งเข้าไปประจำการ ขณะเดียวกัน สภาพแวดล้อมในการกำกับดูแลและความร่วมมือของบริษัทคู่ค้าก็แปรผกผันกับจำนวนบุคลากรที่เราส่งไปด้วย..."

"บริษัทคู่ค้าทั้งแปดแห่งในปัจจุบัน มีจุดร่วมที่ค่อนข้างเหมือนกันคือ เถ้าแก่ของบริษัทมีความอดทนอดกลั้นค่อนข้างสูง แต่ในกระบวนการประสานงานจริงกลับไม่ได้ราบรื่นขนาดนั้น สาเหตุหลักเป็นเพราะเราส่งคนไปประจำมากเกินไป และเข้าไปแทรกแซงขั้นตอนการดำเนินงานประจำวันของบริษัทเยอะ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความขัดแย้งระหว่างการควบคุมความเสี่ยงของธนาคารกับประสิทธิภาพการทำงานของบริษัท..."

หลี่เหวินใช้คำพูดสรุปภาพรวมเพื่อปูทาง คนของทั้งสองฝ่ายฟังแล้วต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว ในจำนวนนี้ผู้จัดการใหญ่หลี่หลินพยักหน้าหงึกๆ ชัดเจนที่สุด ไม่ต้องสนใจว่าเขาจะฟังเข้าใจหรือไม่ น้องชายคนสนิทเปิดปากพูด ขอแค่สนับสนุนและให้ความมั่นใจก็พอแล้ว

"เมื่อสักครู่ผู้จัดการเซียวกับพี่จิ้งก็พูดถึงความต้องการที่จะลดค่าธรรมเนียมควบคู่ไปกับกระบวนการทำการตลาดในอนาคต ความจริงแล้วบริษัทจ้งอี้ของเราก็ไม่ได้อยากระดมคนเข้าไปถมแบบไม่ลืมหูลืมตาตอนร่วมมือในแต่ละโครงการหรอกครับ พอคนเยอะเข้า อัตรากำไรของเราก็ไม่ได้รับการการันตี แถมการบริหารจัดการและประสานงานก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย..."

หลิวเหวยเฉียงช่วยรับมุกอยู่ข้างๆ ด้วยเสียงที่ไม่ดังไม่เบา "ใช่ครับ พอคนเยอะ บริษัทคู่ค้าก็เริ่มจับผิด ต้นทุนการจัดการส่วนหลังบ้านของเราก็พุ่งสูงขึ้นด้วย"

เมื่อปูทางเรียบร้อยแล้ว หลี่เหวินจึงเริ่มอธิบายวิธีและข้อเสนอแนะของตนเอง

"พอนึกถึงสิ่งที่คุณผู้จัดการเซียวพูดไว้ ว่าหลังหมดวันหยุดไปจนถึงสิ้นปีนี้คาดว่าจะมีความต้องการพนักงานมากกว่าหนึ่งร้อยคน นอกจากจะดีใจแล้ว ผมยังรู้สึกลำบากใจแทนพวกอาเฉียงในฝ่ายบริหารจัดการด้วย การขยายเปิดคลังใหม่น่ะง่าย การรับสมัครและอบรมคนก็ง่าย แต่พอปล่อยคนจำนวนมากขนาดนี้ออกไปแล้ว การบริหารจัดการส่วนหลังบ้าน แถมยังต้องรับมือกับความเสี่ยงของบริษัท การสุ่มตรวจของธนาคาร ตลอดจนการดูแลและสวัสดิการของพนักงาน มันไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายจบได้ในไม่กี่ประโยคจริงๆ ครับ..."

"พอๆๆ อาเหวินไม่ต้องปูเรื่องแล้ว เรื่องพวกนี้พวกเรารู้หมดแล้ว นายรีบบอกมาเถอะว่ามีวิธีดีๆ อะไรบ้าง" โอวหยางจิ้งขมวดคิ้วทำท่าเหมือนตัดพ้อ น้ำเสียงฟังดูสนิทสนมเป็นกันเองมากกว่าพวกผู้บริหารอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เหวินยิ้มพลางยกมือประกบกันในท่าขออภัย ก่อนจะเปลี่ยนประเด็นแล้วโยนความคิดเห็นออกมาตรงๆ "ดังนั้นข้อเสนอแนะของผมก็คือ ต่อไปเวลาเปิดโครงการใหม่ เราสามารถให้บริษัทคู่ค้าเลือกได้ว่าจะจัดสรรเจ้าหน้าที่กำกับดูแลหน้างานให้ครบตามจำนวน หรือจะติดตั้งกล้องวงจรปิดตามจุดสำคัญต่างๆ แล้วทางบริษัทจ้งอี้ของเราจะลงทุนสร้างศูนย์ข้อมูลควบคุมกล้องวงจรปิดส่วนหลังบ้านขึ้นมาหนึ่งแห่ง..."

"ก่อนเริ่มความร่วมมือ บริษัทคู่ค้าจะลงทุนค่าติดตั้งอุปกรณ์กล้องวงจรปิดแบบจ่ายครั้งเดียวไม่กี่หมื่นหยวน ทางบริษัทเราก็จะพิจารณาสภาพแวดล้อมในการกำกับดูแล แล้วปรับลดเจ้าหน้าที่กำกับดูแลหน้างานลงได้ 2-4 คนตามความเหมาะสม โดยจัดสรรเฉพาะตำแหน่งมอนิเตอร์ข้อมูลหลังบ้านไว้เท่านั้น..."

"ประโยชน์ของการทำแบบนี้มีอยู่หลายด้านด้วยกัน ข้อแรกคือ ตำแหน่งที่ไม่จำเป็นหลายจุดในพื้นที่กำกับดูแลหน้างาน สามารถใช้กล้องวงจรปิดแทนการเดินตรวจตราของพนักงานได้ ซึ่งจะช่วยลดจำนวนการจัดสรรเจ้าหน้าที่หน้างานลง..."

"ข้อสองคือ ช่วงแรกดูเหมือนสถานประกอบการจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นมาไม่กี่หมื่นหยวน แต่กำลังคนที่ประหยัดลงได้นั้น ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนก็คุ้มทุนกับค่าใช้จ่ายส่วนนี้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ในอนาคตไม่ได้ร่วมมือกันต่อ อุปกรณ์ก็ยังคงอยู่ที่สถานประกอบการ นับเป็นอุปกรณ์สำนักงานของพวกเขาเอง ซึ่งสามารถนำไปลงเป็นค่าใช้จ่ายในหมวดอื่นได้อย่างสบายๆ..."

"ข้อสามคือ การที่บริษัทจ้งอี้ลงทุนหลักแสนหยวนสร้างศูนย์มอนิเตอร์ข้อมูลหลังบ้านขึ้นมา เมื่อเกิดการประหยัดจากขนาดจนครอบคลุมต้นทุนส่วนเพิ่มแล้ว แม้ค่าบริการรวมของแต่ละโครงการจะลดลง แต่ต้นทุนแรงงานที่ลดลงพร้อมกัน ก็จะช่วยเพิ่มอัตราผลตอบแทนของโครงการให้สูงขึ้นได้..."

"ข้อสี่คือ สอดรับกับแนวคิดด้านการตลาดและการส่งเสริมการขายของทางสาขาย่อย ช่วยสร้างโมเดลความร่วมมือรูปแบบใหม่ ซึ่งจะเป็นจุดขายใหม่ในการประชาสัมพันธ์สำหรับธุรกิจสินเชื่อจำนำสังหาริมทรัพย์ประเภทโลหะมีค่าของสาขาย่อย และยังช่วยหนุนกระแสการตลาดเรื่องการลดค่าธรรมเนียมมอบสิทธิพิเศษของผลิตภัณฑ์ของสาขาย่อยในเฟสถัดไปได้อย่างแท้จริง..."

ไม่รอให้ทุกคนทันตั้งตัว หลี่เหวินก็เอ่ยถึงจุดยากและข้อสงสัยออกมาด้วยเสียเลย "แน่นอนครับ การสร้างนวัตกรรมโมเดลย่อมหมายถึงการต้องก้าวข้ามข้อกำหนดและข้อจำกัดของโมเดลเดิม ซึ่งทั้งหมดนี้ต้องรบกวนผู้จัดการหวงช่วยผลักดันขึ้นไประดับบนด้วย..."

"ประเด็นหลักคือ สาขาใหญ่ระดับมณฑลและสำนักงานใหญ่จะยอมรับการปรับเปลี่ยนโมเดลเดิมหรือไม่ ถึงแม้ผมจะมองว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ขัดต่อการควบคุมความเสี่ยง แต่กลับช่วยยกระดับการป้องกันความเสี่ยงในทางอ้อมด้วยซ้ำ เรื่องนี้ทางบริษัทการเงินจ้งอี้ของเรา สาขาย่อยจูเป้ย หรือแม้กระทั่งสาขาย่อยซงหยวนที่ทำธุรกิจโลหะมีค่าเหมือนกัน จะพอร่วมมือกันผลักดันได้ไหม..."

"ถัดมา เนื่องจากการติดตั้งอุปกรณ์และระบบเพิ่มเติมต้องใช้เงินลงทุนก้อนเดียวหลายแสนหยวน ทางบริษัทการเงินจ้งอี้เองก็ต้องเสนอเรื่องให้คณะกรรมการบริหารอนุมัติ หากทางสาขาย่อย สาขาใหญ่ระดับมณฑล หรือสำนักงานใหญ่สามารถให้เงินอุดหนุนธุรกิจนวัตกรรมส่วนหนึ่งในเรื่องนี้ได้ ก็จะยิ่งดียิ่งขึ้นไปอีกครับ..."

หลี่เหวินพูดรวดเดียวอย่างคล่องแคล่วเกือบสิบนาที หลังจบแต่ละประเด็นเขาก็เว้นจังหวะให้คนอื่นได้มีเวลาคิดตามเล็กน้อย

เมื่อเขาพูดจบลงในที่สุด คนในห้องทำงานก็อดไม่ได้ที่จะหันไปกระซิบกระซาบปรึกษากัน

หลิวเหวยเฉียงเป็นคนที่สนใจเรื่องนี้มากที่สุด หากสิ่งที่หลี่เหวินพูดสามารถทำให้เป็นจริงได้ สำหรับผู้จัดการฝ่ายธุรกิจอย่างเขาแล้ว มันจะช่วยลดภาระความยุ่งยากลงไปได้มหาศาลเลยทีเดียว

ไม่ต้องพูดถึงว่าความสามารถของหมอนี่จะอยู่ในระดับแนวหน้าหรือไม่ แต่ทัศนคติที่มีต่องานในหน้าที่นั้นนับว่าน่าชื่นชมไม่น้อย เขาถือสมุดบันทึกที่จดไว้คร่าวๆ ลุกขึ้นขอแลกที่นั่งกับหูอีเซียว แล้วย้ายมานั่งข้างหลี่เหวินทันที

"พี่เหวิน ผมว่าข้อเสนอนี้ดีมากเลย ข้อเสนอ ข้อดี แล้วก็จุดยากที่คุณพูดถึง ผมจดมาไม่ค่อยครบ เดี๋ยวพอกลับไปเราค่อยคุยกันส่วนตัวแล้วทำแผนงานออกมาด้วยกันนะ ถ้าโมเดลนี้ผลักดันได้จริง งานของแผนกบริหารจัดการธุรกิจก็จะเดินหน้าง่ายขึ้นเยอะเลย..."

หลังจากย่อยข้อมูลกันอยู่สองนาที ทางฝั่งสาขาย่อยก็ปรึกษาหารือกันเสร็จสิ้น

เซียวรุ่ยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้หลี่เหวินพร้อมกล่าวชื่นชม "ข้อเสนอของคุณผู้จัดการหลี่มีความคิดสร้างสรรค์มากเลยค่ะ พูดตามตรงแบบคนเพิ่งนึกออก ตอนที่ดิฉันไปเยี่ยมสถานประกอบการก่อนหน้านี้ ก็เคยคิดเหมือนกันว่าน่าจะนำกล้องวงจรปิดมาใช้ประโยชน์ได้ แต่ไม่เคยคิดอย่างเป็นระบบมาก่อนเลย"

ผู้จัดการหวงยกแก้วน้ำทรงประณีตของเธอขึ้นจิบชา พยักหน้าพลางเอ่ยประเมิน "ความคิดของคนรุ่นใหม่นี่มันยืดหยุ่นดีจริงๆ การติดกล้องวงจรปิดเพิ่มไม่ได้ใช้เงินมากมายอะไร ถ้าบริษัทการเงินจ้งอี้สร้างศูนย์ข้อมูลหลังบ้านขึ้นมาได้ ฉันก็มั่นใจมากว่าจะผลักดันการปฏิรูปโมเดลนี้ได้ ไม่จำเป็นต้องดึงสาขาย่อยซงหยวนเข้ามาร่วมด้วยหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย สาขาย่อยจูเป้ยของฉันยินดีควักเงินหนึ่งแสนหยวนมาสนับสนุนพวกคุณด้วยซ้ำ"

ผู้จัดการหวงช่างใจถึงกระเป๋าหนักจริงๆ ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินสบโอกาสพูดอีกครั้ง "มีคำพูดนี้ของผู้จัดการหวง พวกเรากลับไปก็จะรีบนำความคิดนี้ไปรายงานให้ผู้จัดการใหญ่หลัวกับท่านประธานกรรมการทราบเลยครับ หลังวันหยุดพวกเราค่อยมาคุยและตรวจสอบความเป็นไปได้ร่วมกันอีกที ถ้าวิธีนี้ทำได้จริง บริษัทการเงินจ้งอี้ของเราจะไม่ยอมเป็นตัวถ่วงแน่นอนครับ..."

"ฉันว่าทำได้นะ" ผู้จัดการหวงทำงานเด็ดขาดว่องไว คนทำงานด้านการเงินพวกนี้สมองแล่นเร็วอยู่แล้ว คิดทบทวนข้อดีข้อเสียในหัวแค่สองรอบก็ชั่งน้ำหนักได้ทันที

"เรื่องนี้ต้องเร่งให้เร็วขึ้นหน่อย ดูซิว่าจะทันโครงการใหม่ๆ สองสามโครงการที่เรากำลังผลักดันอยู่ไหม โดยเริ่มทดลองนำร่องจากโครงการใหม่ก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาปรับปรุงโครงการที่ร่วมมือกันอยู่ในตอนนี้..."

"พยายามทำให้ทันก่อนสิ้นปี รวมเอานวัตกรรมทางธุรกิจของสาขาย่อยเรากับนวัตกรรมการกำกับดูแลของบริษัทการเงินจ้งอี้มารวมเป็นแพ็กเกจผลิตภัณฑ์ใหม่ ถึงเวลานั้นจะได้ไปลุ้นอันดับนวัตกรรมทางธุรกิจประจำปีของสำนักงานใหญ่ เผลอๆ อาจจะได้รางวัลภายในธนาคารด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นเราค่อยมาฉลองด้วยกัน..."

เอาเถอะ เรื่องเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ อีกฝ่ายกลับมองข้ามช็อตไปถึงการรับรางวัลตอนสิ้นปีแล้ว ต้องยอมรับเลยว่าเธอเป็นคนกล้าคิดกล้าทำจริงๆ มิน่าถึงมีข่าวลือว่าต่อให้เสนอตำแหน่งรองผู้จัดการธนาคารสาขาให้ เธอยังไม่ยอมไป ผู้หญิงเวลาเก่งกาจขึ้นมา ผู้ชายยังต้องหลบไปยืนข้างทาง

ไม่ว่าจะพูดเล่นหรือจริง ผู้จัดการหวงก็หันไปแซวต่ออีกประโยค "ผู้จัดการหู พอถึงเวลาลุ้นรางวัล คุณต้องช่วยทุกคนเดินเรื่องประสานงานด้วยนะ..."

หูอีเซียวนั่งบนโซฟาจนเหนื่อยใจอยู่เหมือนกัน เรื่องงานเฉพาะทางเขาแทรกไม่ได้สักคำ พอเห็นอีกฝ่ายเอ่ยชื่อถึงตัวเอง จึงรีบออกตัวอย่างถ่อมตน "ผู้จัดการหวงพูดเกินไปแล้วครับ ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ทั้งสาขาย่อยและบริษัทจ้งอี้ของเราก็มีหน้าที่ต้องไปประสานงานกับทางสำนักงานใหญ่อยู่แล้ว ผมต้องทุ่มสุดตัวแน่นอนครับ..."

หยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ ต่างฝ่ายต่างแฮปปี้ จากนั้นก็อาศัยเวลาที่ยังพอมีอยู่ ฝั่งสาขาย่อยที่มีเซียวรุ่ย โอวหยางจิ้ง และจางซวี่เฟย กับฝั่งบริษัทจ้งอี้ที่มีหลี่เหวิน หลิวเหวยเฉียง หลี่จิ้น และหวังอวี่คุน ก็เริ่มเปิดฉากหารือกันเรื่องข้อเสนอเชื่อมต่อระบบกล้องวงจรปิดออนไลน์

ข้อเสนอนั้นพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็จบ ทว่าเมื่อเจาะลึกในรายละเอียดกลับมีขั้นตอนนับไม่ถ้วนที่ต้องยืนยัน ดังนั้นการพูดคุยแลกเปลี่ยนแค่สองชั่วโมงจึงไม่พออย่างสิ้นเชิง

เวลาไม่พอแต่ก็ไม่ได้ขยายเวลาต่อ เนื่องจากตารางการทำงานของฝั่งสาขาย่อยถูกจัดวางล่วงหน้าไว้หมดแล้ว พอถึงสี่โมงครึ่ง พวกเซียวรุ่ยจึงจำต้องขอพักการประชุมภายในที่ "สัมฤทธิผลยอดเยี่ยม" ในครั้งนี้ไว้ชั่วคราว

ผู้จัดการหวงกับพรรคพวกเดินมาส่งทุกคนถึงลานจอดรถด้านหลังด้วยตัวเอง หลังจากร่ำลากันแล้วยังกำชับผู้จัดการใหญ่หลี่หลินเป็นพิเศษ หวังว่าจะรีบรายงานเนื้อหาการพูดคุยในวันนี้ให้เบื้องบนทราบโดยเร็ว ทั้งสองฝ่ายจะได้บรรลุรูปแบบความร่วมมือทางธุรกิจแบบใหม่ เพื่อจะได้เก็บเกี่ยวผลงานอันยอดเยี่ยมก่อนสิ้นปีนี้

ทางฝั่งบริษัทจ้งอี้ก็ตกปากรับคำอย่างเต็มใจ โดยเฉพาะผู้จัดการใหญ่หลี่หลิน ปกติเขาทำงานประเภทวางมาดภาพรวมมาตลอด พอมีเรื่องที่เป็นชิ้นเป็นอันจับต้องได้โผล่มาทั้งที มีหรือที่จะไม่รีบเอาไปโชว์ผลงานต่อหน้าเหล่าผู้บริหาร

ดังนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง เมื่อขึ้นรถแล้วผู้จัดการใหญ่หลี่หลินกลับรู้สึกว่าการประชุมวันนี้สั้นไปหน่อย ไม่ทันได้แสดงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักของบิ๊กบอสหลินสักเท่าไหร่...

......